Είναι προφανές ότι ο Στρατός δεν εμπιστεύεται κανέναν: Διαθέτει δικό του Ταχυδρομικό Σώμα, δικά του πυροσβεστικά και απορριματοφόρα, δική του Αστυνομία, δικά του δικαστήρια, σχεδόν τα πάντα έχουν το στρατιωτικό τους αντίστοιχο. Δεν θα έπρεπε, λοιπόν, να διαθέτει και ένα δικό του δίκτυο κινητής τηλεφωνίας (που εκεί κι αν δεν είναι να εμπιστεύεσαι κανέναν!);
Τι θα άλλαζε, άραγε, γύρω μας αν ο Στρατός είχε την δική του εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, την Armyfone;

- (Τηλεφώνημα στο 1769 (ARMY))

Καλωσορίσατε στην υπηρεσία εξυπηρέτησης οπλιτών Armyfone. Για να ακούσετε την ημερήσια διαταγή του Κέντρου σας, πατήστε 1. Για να επικοινωνήσετε με το βύσμα σας πατήστε 2. Για να ακούσετε το υπόλοιπο του χρόνου θητείας σας πατήστε 3

(κλικ στο 3)

Παρακαλώ πληκτρολογήστε τώρα τον Αριθμό Στρατιωτικού Μητρώου σας και πατήστε το πλήκτρο με τη δίεση.

(πληκτρολόγηση ΑΣΜ)

Έχετε…173 μέρες και σήμερα…υπολειπόμενο χρόνο θητείας. Έχετε 10 μέρες φυλακή. Σας υπενθυμίζουμε ότι από τις 20 μέρες και μετά υπηρετείτε τις μέρες φυλακής σας. Ευχαριστούμε που μας καλέσατε.

*ΚΛΙΚ*

- (Διαφήμιση στο MAD)

Κατέβασε ΤΩΡΑ τα πιο hot στρατιωτικά ringtones για το Armyfone κινητό σου και γίνε ο πιο cool φαντάρος στο στρατόπεδο! Για το “Απολύομαι” στείλε Α1 στο 4646. Για το “Ηθικόν Ακμαιότατον” στείλε Α2. Για το “Φανταράκι” στείλε Α3. Για το “Η Σημαία Που Αγαπώ” στείλε Α4. Και για το δυνατό “Αλτ Τις Ει;” στείλε Α5 και στείλε τον εφοδεύοντα αδιάβαστο!

- (Απόσπασμα από τον Κανονισμό του Στρατού)

…Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση κινητών τηλεφώνων από τους στρατιώτες, με μοναδική εξαίρεση το προβλεπόμενο Armyfone Arm και τις όποιες βελτιωμένες μορφές του. Η χρήση του συγκεκριμένου κινητού επιτρέπεται όλες τις ώρες της ημέρας, ακόμα και στη σκοπιά (με την προϋπόθεση ότι βρίσκεται στην αθόρυβη λειτουργία). Εξάλλου, η χρήση του επιβάλλεται αυστηρά κατά τη διάρκεια της καθημερινής “Οικογενειακής Ώρας” (18:00-19:00 καθημερινά), όπου οι στρατιώτες που διαθέτουν σύνδεση ή κάρτα Armyfone είναι υποχρεωμένοι να επικοινωνήσουν με τους γονείς τους, τις γυναίκες τους, τα παιδιά τους, τα μη αναγνωρισμένα εξώγαμα παιδιά τους ή με όποιον άλλο επιθυμούν - αρκεί να μιλάνε για μία ώρα…

“Αποκτήστε κι εσείς το νέο Armyfone Arm με σύνδεση στο πρόγραμμα Armyfone 401, για να μιλάτε κι εσείς ασταμάτητα με τους δικούς σας σε όποιο στρατόπεδο κι αν σας μεταθέσουν, με το μοναδικό κινητό που διαθέτει 100% κάλυψη δικτύου (μικρά γραμματάκια που περνούν από το κάτω μέρος της οθόνης: ισχύει για όλα τα στρατόπεδα της επικράτειας), ενσωματωμένο GPS (μικρά γραμματάκια: Μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον Στρατό για τον εντοπισμό λιποτακτών ή καθυστερημένων αδειούχων) και εξ ολοκλήρου χακί πρόσοψη, για τέλεια κάλυχη-απόκρυψη! Αγόρασέ το από οποιοδήποτε κατάστημα ΕΛΛΗΝΑΣ και πάρε δώρο ένα hands free για ξέγνοιαστες σκοπιές και μία χακί θήκη για την εξάρτυση!

- (Εναλλακτική διαφήμιση, με τον γνωστό τύπο σπαστικό τύπο της πρώην ΤΙΜ, ντυμένο στα χακί και κουρεμένο με την ψιλή, να μπαίνει στο γραφείο του Διοικητή του)

- ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΧΩ 5 ΜΕΡΕΣ ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΚΑΙ 100 ΛΕΠΤΑ ΔΩΡΕΑΝ ΧΡΟΝΟ ΟΜΙΛΙΑΣ;
- Τσου.

“Κι όμως, τώρα μπορείς! Γιατί με κάθε κάρτα ανανέωσης Armyfone των 30 ευρώ έχεις ΚΑΙ 100 λεπτά δωρεάν χρόνο ομιλίας, ΚΑΙ 5 μέρες τιμητική άδεια για την γενναιόδωρη προσφορά σου στον Ελληνικό Στρατό! Γιατί με την Amryfone μπορείς να τα έχεις ΟΛΑ!”

- (Αγγελίες στις τελευταίες σελίδες των εφημερίδων)

90 11 69 69 69 - Καυλωμένη ΕΠΟΠίνα ψάχνει φαντάρο για να κάνουν μαζί κάμψεις…Μόνο για συνδρομητές Armyfone.

90 11 69 69 70 - Ανθυπολοχαγίνα με S/M βίτσια θέλει να σε υποτάξει…Μόνο για συνδρομητές Armyfone.

90 11 69 69 71 - Φοράω μόνο τις ζαρτιέρες και το κράνος μου…Πάρε με ΤΩΡΑ! Μόνο για συνδρομητές Armyfone.

90 11 69 69 72 - Το φαγητό του Στρατού είναι χάλια…Θέλω να φάω το *ΜΠΙΠ* σου…Μόνο για συνδρομητές Armyfone.

Μερικές φορές, τα όνειρα είναι τόσο καλά σκηνοθετημένα και τόσο πρωτότυπα, που ξεπερνούν και τις κανονικές ταινίες, ειδικά με τα χάλια που έχουν τελευταία αυτές. Γιατί, λοιπόν, να μην υπόκεινται και σε κριτική, όπως οι κανονικές ταινίες; Ο Δημήτρης Μανίκας σχολιάζει τα όνειρα της εβδομάδας που μας έρχεται.

Η ΠΤΗΣΗ, του Αλεξέι Κοιμήσιεφ

Υπόθεση: Ένας απλός άνθρωπος αντιλαμβάνεται ξαφνικά ότι μπορεί να πετάξει.

Από τη Λευκορωσία μας έρχεται ένα πραγματικό αριστούργημα, που έχει όλες τις προϋποθέσεις για να μείνει για πάντα στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Μία απαράμιλλη σπουδή πάνω στη φυσική ελευθερία του ατόμου και την συνεχιζόμενη καταπίεσή της από τα εκάστοτε κοινωνικά κατεστημένα. Μια γροθιά στο στομάχι κάθε καταπιεστικής δύναμης της σύγχρονης εποχής, με σαφείς αναφορές στις Η.Π.Α. και τον Τζορτζ Μπους, που στο όνειρο εμφανίζεται αλληγορικά ως κατάμαυρο σύννεφο βροχής. Ένα έργο που θα σας συναρπάσει με την αργή αλλά στιβαρή σκηνοθεσία του (χαρακτηριστικό γνώρισμα του Κοιμήσιεφ) και την εκπληκτική του φωτογραφία, καθώς όλο το όνειρο διαδραματίζεται στον ουρανό και τα πανοραμικά πλάνα πραγματικά κόβουν την ανάσα. Μην τη χάσετε.

Βαθμολογία: 10 (ακατέβατο)

ΕΙΣΒΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΗ, του Τζορτζ Λούφας

Υπόθεση: Μια φυλή εξωγήινων εισβάλλει στη Γη και προκαλεί χάος.

Κλασική χολιγουντιανή μπούρδα, που βασίζεται στη γνωστή βλακώδη συνταγή “πολλά εφέ-μηδέν ουσία”. Οι εξωγήινοι παρουσιάζονται και πάλι ως πράσινα τερατάκια που θέλουν να καταστρέψουν τον πλανήτη μας, ένα σαφές δείγμα της χολιγουντιανής προπαγάνδας του Μπους, η οποία προστάζει την δαιμονοποίηση των εξωγήινων, ώστε να προχωρήσει το διαστημικό πρόγραμμα της NASA, με απώτερο σκοπό την εξόντωση των ανυπεράσπιστων εξωγήινων πολιτισμών. Φυσικά, “σπάει” τα ταμεία στις Η.Π.Α., όπως και κάθε άλλη αντίστοιχη βλακεία του είδους της.

Βαθμολογία: 0 (και πολύ της είναι)

ΧΩΡΙΣ ΦΡΕΝΑ, του Κουέντιν Ταραντούλα

Υπόθεση: Στον δρόμο για τη δουλειά, ένας άνδρας συνειδητοποιεί ότι τα φρένα του αυτοκινήτου του δεν λειτουργούν…

Μέτρια παραλλαγή του Speed, που σε καμία περίπτωση δεν κερδίζει το κοινό. Ο πρωταγωνιστής δεν είναι ικανός να σηκώσει στους ώμους του ολόκληρη την ταινία, όπως απαιτεί το μονοδιάστατο σενάριο, και το μόνο που σώζει το όνειρο είναι τα εντυπωσιακά εφέ, τα οποία ωστόσο δε συνοδεύονται από την κατάλληλη μουσική υπόκρουση, που είναι το ροχαλητό του διπλανού. Κάποιες σκηνές θα σας κόψουν την ανάσα, αλλά μέχρι εκεί. Μόνο για τους φανατικούς του είδους.

Βαθμολογία: 2 (ούτε καν τα τρία)

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΜΑΔΡΙΤΗ, του Ντάρεν Αργονόφσκι

Υπόθεση: Ένας μεταλλαγμένος πιγκουίνος περιπλανιέται στους δρόμους της Μαδρίτης, έχοντας στην τσέπη του μόνο ένα χρονόμετρο και τρεις τσίχλες με γεύση βατόμουρο. Ο χρεωκοπημένος βενζινάς που γνωρίζει στην πορεία ίσως να κατέχει το κλειδί της Πύλης των Πυλών, χάρη στην οποία θα μπορέσει να επιστρέψει στο λυχνάρι από το οποίο βγήκε πριν 240 χρόνια…

Ενδιαφέρον όνειρο, που μπορεί να μην απευθύνεται στο εμπορικό κοινό, αλλά οπωσδήποτε προβληματίζει με τους πολυδιάστατους συμβολισμούς του. Η ερμηνεία του πιγκουίνου είναι συγκλονιστική και ήδη θεωρείται φαβορί για τα Όσκαρ Ονείρων της επόμενης χρονιάς, ενώ και η ερμηνεία του βενζινά καθηλώνει με την υποδειγματική της ψυχρότητα. Μου θύμισε το “Mulholland Drive” του Ντέιβιντ Φλιντς, μόνο που το “Ταξίδι στη Μαδρίτη” είναι λίγο πιο βαθυστόχαστο και διφορούμενο. Τέτοια όνειρα είναι συνήθως αποτέλεσμα κατανάλωσης υπερβολικής κατανάλωσης σουτζουκακίων ή άλλων βαρέων φαγητών και πάντα έχουν ιδιαίτερο εικαστικό ενδιαφέρον για την ιδιόμορφη οπτική γωνία του σκηνοθέτη τους.

Βαθμολογία: 8 (για την πρωτοτυπία του)

Ο ΠΝΙΓΜΟΣ, του Φράνσις Φλωρντ Τόμπολα

Υπόθεση: Άγνωστοι κυνηγούν έναν νεαρό, με σκοπό να τον στραγγαλίσουν.

Εξαιρετικά ατμοσφαιρικό θρίλερ, από τα καλύτερα του είδους. Ο Τόμπολα τοποθετεί μαεστρικά τον πρωταγωνιστή του στους σκοτεινούς δρόμους μιας μεγαλούπολης (σαφής ο παραλληλισμός με το άγχος των σύγχρονων πόλεων), να προσπαθεί να επιβιώσει από τους άγνωστους δολοφόνους που τον καταδιώκουν. Κυριαρχεί το σασπένς και η γρήγορη, κοφτή σκηνοθεσία που εντείνει την αγωνία. Ακόμα κι αν δεν είστε φανατικοί του είδους, θα συγκλονιστείτε με την δραματική τελευταία σκηνή, η οποία πάντως αφήνει πολλά ερωτηματικά στον θεατή.

Βαθμολογία: 3 (άμα δεν ήταν αμερικάνικη θα έβαζα 8 )

Άφησα την Αθήνα με βαριά καρδιά. Μέσα σε τέσσερις μέρες ήταν σαν να αναπλήρωσα τους δύο μήνες που πέρασα μακριά της. Έκανα το πάρτυ γενεθλίων μου, περπάτησα στους δρόμους της, πήρα μια τζούρα από όλα όσα μου είχαν λείψει (και ήδη μου λείπουν ξανά), έμψυχα και μη, και μπήκα στο αεροπλάνο για Χίο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν η πρώτη φορά που μπήκα μόνος μου σε αεροπλάνο. Είχα ξαναμπεί μόνο με τους γονείς μου πριν από καμιά δωδεκαριά χρόνια, όταν είχαμε πάει στην Disneyland στο Παρίσι. Και δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνο το ταξίδι, γιατί στον πηγαιμό ήμουν υπερβολικά ενθουσιασμένος για να με ενδιαφέρει οτιδήποτε άλλο πλην της Disneyland, ενώ στον γυρισμό ήμουν υπερβολικά κουρασμένος για να με ενδιαφέρει οτιδήποτε άλλο πλην του ύπνου.

Δεν ήμουν καθόλου ενθουσιασμένος με την ιδέα του αεροπλάνου. Θα προτιμούσα να έπαιρνα το πλοίο. Αλλά το αεροπλάνο κάνει μισή ώρα, ενώ το πλοίο τουλάχιστον έξι ώρες. Άρα το ταξίδι με πλοίο θα σήμαινε μια νύχτα λιγότερη στην Αθήνα, ενδεχόμενο που με τρόμαζε περισσότερο από την ίδια την πτήση.

Όχι πως φοβάμαι τα αεροπλάνα. Αλλά ούτε και μπορώ να πω ότι δεν τα φοβάμαι καθόλου - ποιος μπορεί να το πει και να το πιστεύει; Την ώρα που απογειωνόμασταν νανούριζατον εαυτό μου: “Είσαι στο λούνα παρκ, είσαι στο λούνα παρκ, όλα είναι υπό έλεγχο”, έλεγα από μέσα μου με κλειστά τα μάτια. Και όταν τα άνοιξα, ήμασταν ήδη υπερβολικά ψηλά για να προλάβω να πανικοβληθώ. Έριξα μια τελευταία ματιά στην αγουροξυπνημένη μου Αθήνα και άρχισα να διαβάζω το βιβλίο που αγόρασα στο αεροδρόμιο, το “Cell” του Στίβεν Κινγκ. Ένα zombie fiction βιβλίο, ό,τι πρέπει για τον Στρατό.

Έφτασα στη Χίο στις 6.30 το πρωί. Μόλις είχε ξημερώσει. Μπήκα στο πρώτο ταξί που βρήκα, άφησα τις ογκώδεις αποσκευές μου στο πορτ μπαγκάζ και κάπου εκεί ξεκίνησε μια σκηνή της ζωής μου που θα μπορούσε κάλλιστα να κινηματογραφηθεί και να μπει αυτούσια σε χολιγουντιανή ταινία τύπου “Fast & Furious”. Ο ταξιτζής αποδείχθηκε ψυχάκιας: Έμπαινε σε κλειστές στροφές με 70, προσπερνούσε χωρίς ορατότητα, περνούσε στο αντίθετο ρεύμα, αγνοούσε τα Stop. Πιο πολύ ζαλίστηκα στο ταξί παρά στο αεροπλάνο. Καθόλου παράξενο, αφού αυτό δεν ήταν οδήγηση, αλλά πιλοτάρισμα αεροσκάφους σε δρόμο.

Όπως και να’χει, 15 λεπτά και 18 ευρώ αργότερα έφτασα ζαλισμένος στο στρατόπεδο. Θα περάσω εν τάχει τις επόμενες ώρες, γιατί ήταν καθαρή γραφειοκρατία: Ορθοστασία-Εξέταση από γιατρό-Συμπλήρωση υπεύθυνων δηλώσεων-Απόθεση προσωπικών ειδών-Ορθοστασία. Και μετά με φόρτωσαν, μαζί με άλλους έξι νεοφερμένους, σε ένα στάγιερ. Προορισμός; Μια μικρή υπαίθρια κόλαση.

Γιατί, ως γνωστόν, είμαι και αρχιγκαντέμης. Μπήκα στο στρατόπεδο τη μέρα της καθολικής εκπαίδευσης, που συμβαίνει μια φορά το μήνα. Αυτή τη μέρα όλοι οι φαντάροι και ΕΠΟΠ μεταφέρονται σε ένα μικρό ξέφωτο γεμάτο μαστιχόδεντρα και ελιές, όπου και μένουν όλη τη μέρα, μέχρι τις 11 το βράδυ, κάνοντας διάφορα στρατιωτικά (που νόμιζα ότι είχαν τελειώσει πια), με ένα μικρό ενδιάμεσο διάλειμμα, διαρκείας μόλις 6 (έξι!!!) ωρών. Εκεί έμεινα, λοιπόν, μέχρι το βράδυ, χωρίς ουσιαστικά να έχω τίποτα να κάνω, εκτός από το να ενημερώνομαι για την κατάσταση που επικρατεί στο στρατόπεδο. Και τα νέα δεν είναι καλά.

Το στρατόπεδο είναι στη μέση του πουθενά. Για την ακρίβεια, είναι ανάμεσα σε δύο χωριά που πρέπει να μοιάζουν πολύ στο πουθενά, όπου και όπως κι αν είναι αυτό. Περίπου 25 χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα του νησιού, και φυσικά αβάσταχτα μακριά από τη θάλασσα (ήθελα και νησί, τρομάρα μου!). Αυτό δεν είναι και τόσο φοβερό πρόβλημα. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι οι στρατιώτες εδώ είμαστε ελάχιστοι και οι υπηρεσίες αρκετές. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι θα βγαίνω από εδώ μέσα σπάνια και “λαθραία”, δηλαδή μόνο με υπηρεσιακά σημειώματα και ποτέ με εξόδους. Για την ώρα, έχω στη διάθεσή μου μία εβδομάδα προσαρμογής μέχρι να με φάει κι εμένα το μαύρο σκοτάδι για περίπου 4 μήνες.

Κατά τ’άλλα, το πρόγραμμα του στρατοπέδου δεν με τρομάζει: Πρωινό ξύπνημα, μια υποτυπώδης φρουρά, αγγαρείες και σκοπιές. Τίποτα άλλο, εκτός από τις σπάνιες μέρες εκπαίδευσης. Επίσης, οι πληροφορίες λένε ότι τον Μάιο θα έχουμε και την τιμή να δοκιμάσουμε και τα διαβόητα “σκηνάκια” - προβλέπω μερικές ακόμα λαμπρές σελίδες στο ένδοξο τετράδιό μου.

Αλλά για την ώρα, μόνο αγγαρείες. Χθες, για παράδειγμα, πέταξα τα σκουπίδια. Δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται: Εκτός από τους κάδους (ποιους κάδους, κάτι σκουριασμένα βαρέλια είναι) που βρίσκονται κοντά στον θάλαμο, έπρεπε να αδειάσουμε και ένα σωρό άλλους κάδους, διασκορπισμένους σε διάφορα σημεία του στρατοπέδου. Έτσι φόρεσα τα χοντρά μου γάντια, ανέβηκα στη σκουπιδιάρα, πιάστηκα από τα πίσω χερούλια, σαν κανονικός σκουπιδιάρης, και έφαγα κατάμουτρα όλη την μπόχα των σκουπιδιών που στριφογύριζαν στον κάδο της σκουπιδιάρας. Και να σκεφτεί κανείς ότι όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω σκουπιδιάρης, επειδή μου άρεσε που οι σκουπιδιάρηδες έπαιζαν “μπάσκετ” με τις σακούλες των σκουπιδιών. Ναι, από μικρός φαινόμουν.

Σήμερα, μεταξύ άλλων αγγαρειών, έπρεπε να βάψω μαζί με έναν άλλο φαντάρο τους σκουπιδοτενεκέδες του στρατοπέδου. Δεν ξέρω τι χρώμα θα ήταν ιδανικό για έναν σκουπιδοτενεκέ. Έχω δει πράσινους, καφέ, μπλε, ασημί, μαύρους, λευκούς. Αλλά κίτρινους, σαν υπερτροφικά καναρίνια που έχουν να πλυθούν από τότε που γυρίστηκαν τα “Πουλιά” του Χίτσκοκ, δεν έχω ξαναδεί. Και φυσικά δεν έχω ξαναβάψει - είχα να πιάσω πινέλο από το μάθημα ζωγραφικής της 6ης Δημοτικού, και αυτή η εμπειρία δε με βοήθησε ιδιαίτερα. Αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι για αγγαρεία είχε πλάκα.

Αν προσπαθούσα να περιγράψω έστω και περιληπτικά τα όσα συμβαίνουν εδώ, δεν θα μου έμενε χώρος στο τετράδιο για να γράψω τίποτα άλλο. Το μόνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι σε δύο εβδομάδες θα είμαι και πάλι στην Αθήνα, με την υποχρεωτική 6ήμερη άδεια Πάσχα που παίρνουμε όλοι κατά κλιμάκια. Και μόλις επιστρέψω από αυτήν την άδεια, θα αρχίσει ο πραγματικός Στρατός για μένα…Ε, καιρός ήταν, έτσι δεν είναι;

(ανεπίσημη απάντηση του εαυτού μου: Ναι, έτσι είναι, αλλά σε ένα μήνα θα εύχεσαι να μην ήταν…)

- Μια χαρά, εσείς!

- Όχι, εννοώ γιατί μαζεύετε τα κουκουνάρια.

- Γιατί είναι κουκουνάρια.

- Ε, κι επειδή είναι κουκουνάρια;

- Ε, πρέπει να τα μαζέψουμε.

- Ποιος το λέει αυτό άνθρωπέ μου;

- Όλοι το λένε: Ο Μπάμπης ο Ταγματάρχης, ο Πεταλούδας ο Λοχαγός, ο Επιλοχίας…

- Και τι λένε όλοι αυτοί;

- Ότι όπου βλέπεις κουκουνάρια πρέπει να τα μαζεύεις.

- Ναι, αλλά ΓΙΑΤΙ ρωτάω;

- ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

- Ε, άει στο διάολο.

(όσοι δεν κατάλαβαν, ή δεν έχουν δει πολύ Α.Μ.Α.Ν. στη ζωή τους, ή δεν έχουν κάνει ανοιξιάτικη αγγαρεία στον Στρατό, ή και τα δύο. Μεθαύριο επιστρέφω για λίγες μέρες στην Αθήνα, ελπίζω τα εγκαύματα στον εγκέφαλό μου από το κάψιμο να έχουν περάσει μέχρι τότε…)

Αφού το ξέρω ότι ο Στρατός χαλαρώνει μόνο το Σαββατοκύριακο, γιατί υπόσχομαι να γράφω πιο συχνά; Πάλι έπρεπε να φτάσει το Σάββατο για να βρω λίγο χρόνο, κι αυτόν κουτσουρεμένο.

Όχι πως συνέβησαν και πάρα πολλά τις τελευταίες μέρες. Στην ουσία, συνέβη ένα και καλό: Οδήγησα για πρώτη φορά στάγιερ (Steyr γράφεται και παραμένει μυστήριο το γιατί προφέρεται έτσι). Και όχι μόνο το οδήγησα, αλλά επέζησα για να περιγράψω και την εμπειρία μου.

Όλα συνέβησαν την Πέμπτη, 27 Μαρτίου. Είχε έρθει για επίσκεψη ένας γαλονάτος. Τώρα Στρατηγός ήταν, Υποστράτηγος ήταν, θα σας γελάσω - εδώ ακόμα παλεύω να ξεχωρίσω τον Επιλοχία από τον Αρχιλοχία. Ίσως να ήταν καμιά γιορτή. Αφού στις 25 Μαρτίου ήταν ο "Ευαγγελισμός της Θεοτόκου", ίσως στις 27 Μαρτίου ήταν η "Επίσκεψη της Θεοτόκου στον Γυναικολόγο", για να επιβεβαιώσει το θαύμα. Εντάξει, δεν είμαι της Εκκλησίας και δεν ξέρω. Όπως και να'χει, για να μη μας δει ο γαλονάτος και γίνει ρεζίλι το στρατόπεδο, μας έστειλαν όλους στο πεδίο βολής (που εκτός από πεδίο βολής είναι και στίβος οδήγησης) για μάθημα οδήγησης. Μπαίναμε ένας-ένας στα τέσσερα εκπαιδευτικά στάγιερ και κάναμε δύο γύρους ο καθένας.

Για όσους και όσες δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι ένα "στάγιερ" (δεν είναι ντροπή, ούτε εγώ ήξερα), θα προσπαθήσω να το εξηγήσω: Είναι ένα θηριώδες στρατιωτικό όχημα 6.800 κυβικών, που χρησιμοποιείται για τη μεταφορά αντικειμένων ή στρατιωτών. Μη φανταστειτε κανένα λεωφορείο, ε; Μιλάμε για οχήματα που κατασκευάστηκαν όταν ο Παπάγος ήταν ακόμα δεκανέας. Και φυσικά χρησιμοποιούνται ακόμα - είναι γνωστό ότι ο Στρατός δεν πετάει τίποτα πριν καταστραφεί ολοκληρωτικά, με μοναδική εξαίρεση (αλλά γιατί;) το φαγητό.

Μιας και ανέφερα το φαγητό, κάνω μια μικρή παρένθεση για να δηλώσω ότι έμεινα έκπληκτος σήμερα το πρωί, όταν είδα πάνω στο τραπέζι όχι τη γνωστή απαίσια μερμελάδα (μα πού τις βρίσκουν;;;), αλλά βαζάκια Merenda. Ήταν ίσως η πρώτη ευχάριστη έκπληξη που μου προσέφεραν τα μαγειρεία - το μόνο που μένει τώρα είναι να μας φτιάξουν και τίποτα σουτζουκάκια για μεσημεριανό και να μου ανατινάξουν τον εγκέφαλο μια και καλή.

Μετά την έκτακτη μαλακία που πέταξα, επιστρέφουμε στο κανονικό μας πρόγραμμα. Δεν βιαζόμουν καθόλου να οδηγήσω, και γι'αυτό ήμουν και από τους τελευταίους που κάθησαν στη θέση του οδηγού εκείνη τη μέρα. Όταν ήρθε η ώρα μου, μ'έπιασε ένα άγχος. Νομίζω ότι είναι λογικό να αγχώνεσαι όταν, εκεί που έχεις συνηθίσει να οδηγείς ένα κινούμενο κουβαδάκι 1.200 κυβικών, σε βάζουν μέσα σε ένα θηρίο 6.800 κυβικών και σου λένε "βάλε μπρος και φύγε". Θα μου πείτε ότι δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας, αφού και ο εκπαιδευτής είχε βοηθητικά πεντάλ. Κι εγώ θα σας πω τρία πράγματα: Πρώτον, δεν με έχετε δει να οδηγώ, γι'αυτό το λέτε. Δεύτερον, δεν είδατε αυτό που είδα εγώ γραμμένο πάνω στο μετρητή στάθμης λαδιών: "Made in W.Germany" (πάλι καλά που δεν ήταν από την Ανατολική Γερμανία!), γι'αυτό το λέτε. Και τρίτον, δεν είδατε τον εκπαιδευτή, γι'αυτό το λέτε.

Ο εκπαιδευτής, που λέτε, ήταν η προσωποποίηση του χαβαλέ. Γύρω στα 55, με ακουστικά στα αυτιά, να ακούει στη διαπασών πότε το "Πάμε Χαβάη" (γκρρρρρρρρρρρρρρ) και πότε τον ύμνο του Ολυμπιακού. Και να τα τραγουδάει κιόλας, με φωνή μεθυσμένου έξω από το Frangelico. Θα εμπιστευόσασταν αυτόν τον άνθρωπο να σας μάθει να οδηγείτε νταλίκα; Ούτε εγώ. Μόνο που εγώ δεν είχα άλλη επιλογή.

Πέρα από την πλάκα, μια χαρά ήταν ο εκπαιδευτής. Η χαλαρότητά του ηρέμησε κι εμένα, ακόμα και όταν το όχημα πήγαινε πάνω-κάτω στις λακούβες και αριστερά-δεξιά στις στροφές και φοβόμουν ότι θα γινόμουν επιτέλους διάσημος ως ο πρώτος εκπαιδευόμενος στρατιωτικός οδηγός που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης. Πριν το καταλάβω, οι δύο γύροι είχαν τελειώσει και έκανα ένα υποτυπώδες παρκάρισμα (πού να τον παρκάρεις τον Γκοντζίλα!). Κατέβηκα από το στάγιερ ζαλισμένος από το εκνευριστικό μουγκρητό του οχήματος, που δε σταμάτησε στιγμή να γρατζουνίζει το τύμπανό μου, αλλά και ανακουφισμένος που βγήκα ζωντανός.

Θα ακολουθήσουν και άλλα μαθήματα, κάποια εκ των οποίων νυχτερινά. Αλλά όλα αυτά για δύο εβδομάδες ακόμα. Μετά; Μετά έχει πάρτυ...