LIFO
ΑΡΧΕΙΟ: Φεβρουάριος 2008
Τρι, 26 Φεβ 2008 12:20 μμ

Αν ο Χριστός ήταν όντως φαντάρος και λοιπά στρατιωτικά και μη...

Ανεβάζω σήμερα μαζεμένα όσα πρόλαβα να γράψω αυτές τις μέρες. Να’χετε να διαβάζετε, αγαπητοί μου μαζοχιστές. Ελπίζω ότι θα τα λέμε πιο συχνά πλέον, μια και από δω και πέρα αρχίζουν και οι έξοδοι και απ’ό,τι έχω μάθει ο πολιτισμός των Internet Cafe έχει φτάσει και στη Λαμία (που πρέπει να είναι μια χαρά πόλη, by the way, θα το ανακαλύψω και μόνος μου).

Εις το επανιδείν! ;)

-----------------------------------------------------

Αν ο Χριστός ήταν όντως φαντάρος...

 

...θα έτρωγε συνέχεια κρατήσεις και φυλακές επειδή ήταν αξύριστος και ακούρευτος.

...θα έτρωγε βαριά φυλακή στα εστιατόρια, τη μέρα που μετέτρεψε το νερό σε κρασί και γίνανε όλοι οι φαντάροι κουρούμπελα.

...θα χόρταινε πάντα στο φαγητό, γιατί θα πολλαπλασίαζε όσο ήθελε το ψωμί και τη μερίδα του.

...θα "αγαπούσε αλλήλους" και θα άφηνε ξεκλείδωτα όλα τα πράγματά του, με αποτέλεσμα να του τα κλέψουν.

...θα προτιμούσε να πάει στο Ναυτικό, λόγω της ικανότητάς του να περπατάει πάνω στο νερό.

...ο Μυστικός Δείπνος θα είχε γίνει πίσω από κάτι δέντρα στην άκρη του στρατοπέδου, όπου θα είχε παραγγείλει κρυφά σουβλάκια.

...δεν θα είχε ευνοϊκή μεταχείριση, γιατί το "βύσμα" του (Θεός) θα ήταν κατώτερο από τα "βύσματα" των άλλων φαντάρων (ταγματάρχης, λοχαγός κλπ).

...θα υπηρετούσε στις Ειδικές Δυνάμεις, τις μόνες που θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν στο έπακρο τις υπεράνθρωπες δυνάμεις του.

...η άποψή του ότι "όταν ένας ξένος Στρατός έχει καταλάβει τη μισή σου χώρα πρέπει να του παραχωρήσεις και την άλλη μισή" θα τον καθιστούσε ύποπτο στους ανωτέρους του.

...το κήρυγμά του ότι "ο έχων δύο χιτώνια πρέπει να δίνει το ένα σε αυτόν που δεν έχει" δεν θα έβρισκε ανταπόκριση στους άλλους φαντάρους.

...θα του έπαιρναν στην πύλη το κινητό και θα αναγκαζόταν να επικοινωνεί με τον Θεό με τηλεκάρτες.

...δεν θα τον βόλευαν καθόλου οι αρβύλες, αφού είχε συνηθίσει στα άνετα σανδάλια του.

...θα χώριζε με τη Μαρία Μαγδαληνή, όταν θα ανακάλυπτε ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του τον απατούσε με τους 11 από τους 12 Αποστόλους - ο Ιούδας δεν θα το έκανε ποτέ αυτό στον Χριστό.

...θα έβγαινε Ι-5 και θα έπαιρνε απαλλαγή, γιατί στη συνέντευξη με τον ψυχολόγο θα έλεγε ότι είναι ο Υιος του Θεού και θα τον περνούσαν για τρελό.

...θα περνούσε πολλές ώρες στο Ιατρείο, όπου θα πήγαινε πάνω από τα κεφάλια των ασθενών φαντάρων και θα τους γιάτρευε, λέγοντας "άρον τον κρέβατόν σου και περιπάτει".

...αντί για σταύρωση, θα περνούσε στρατοδικείο για τις επικίνδυνες απόψεις του, με αποτέλεσμα έναν πολύ πιο φρικτό και βασανιστικό θάνατο.

...αντί για τον "Μυστικό Δείπνο", ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι θα ζωγράφιζε τον θρυλικό πίνακα "Ο Χριστός στο ΚΨΜ".

 ----------------------------------------------------------------

 Οι 10 κανόνες του στρατιωτικού φαγητού

 

1. Αν δεν είσαι 100% σίγουρος ότι ξέρεις τι ζώο τρως, μην το φας.
2. Αν για οποιονδήποτε λόγο το φαγητό σου φανεί νόστιμο, πήγαινε αμέσως στο Ιατρείο.
3. Μόνο όταν δεις πώς φτιάχνεται το φαγητό στα μαγειρεία θα πειστείς ότι τα ληγμένα κρουασάν του ΚΨΜ είναι πιο υγιεινά.
4. Φρόντισε στα επισκεπτήρια και τις εξόδους σου να συγκεντρώσεις όσο το δυνατόν περισσότερα φυσιολογικά φαγώσιμα - θα τα χρειαστείς.
5. Μπορείς να κάνεις ένα σωρό αστεία για το (κατά γενική ομολογία) άθλιο φαγητό του Στρατού - αρκεί να μην είναι μπροστά ο μάγειρας.
6. Το πρωινό του Στρατού περιλαμβάνει ψωμί, μαρμελάδα και μέλι. Γι'αυτό φέρσου έξυπνα και πάρε μαζί σου Merenda.
7. Ό,τι κι αν σου σερβίρουν, κάνε ό,τι μπορείς για να μην ταλαιπωρήσεις αυτούς που θα καθαρίσουν - όταν κάνεις αγγαρεία στα μαγειρεία θα καταλάβεις γιατί.
8. Κανείς δεν έπαθε ποτέ τίποτα από το φαγητό του Στρατού. Τουλάχιστον έτσι λένε οι στατιστικές, αλλά ποιος ξέρει πόσες αυτοκτονίες φαντάρων οφείλονταν σε αυτόν το λόγο.
9. Το φαγητό του Στρατού έχει ένα καλό: Μετά από αυτό, τα μισοκαμένα αυγά που τηγανίζεις μόνος σου στο σπίτι θα σου φανούν αριστούργημα.
10. Αν όλα τα άλλα αποτύχουν, υπάρχουν και τα delivery.

------------------------------------------------------------------

Οι 10 κανόνες των στρατιωτικών ρούχων

 

1. Αν σε βολεύει όταν το φοράς, το φοράς λάθος.
2. Αν αλλάζεις ρούχα πιο συχνά από μια φορά το μήνα, είσαι υπερβολικά καθαρός.
3. Για όλα τα στρατιωτικά ρούχα υπάρχει ένας και μοναδικός σωστός τρόπος να φορεθούν - και αυτός είναι ο πιο απίθανος.
4. Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στον έξω κόσμο, στον Στρατό οι αρβύλες είναι εξίσου άβολες με τα αθλητικά παπούτσια.
5. Αν σου είναι μικρό, ζήτα ένα νούμερο μεγαλύτερο. Αν σου είναι μεγάλο, παρ' το απόφαση πως θα κολυμπάς μέσα του για έναν χρόνο. Κανονικό αποκλείεται να σου είναι.
6. Οι στολές του Στρατού έχουν αμέτρητες τσέπες. Το πρόβλημα είναι ότι απαγορεύεται να βάλεις οτιδήποτε χρήσιμο μέσα σε αυτές.
7. Σύμφωνα με την (παρα)λογική του Στρατού, ο φαντάρος πρέπει να κάνει μπάνιο τουλάχιστον μέρα παρά μέρα και να φοράει τρεις αλλαξιές ρούχα επί έναν χρόνο.
8. Η στρατηγική του Στρατού για τα ρούχα βασίζεται στο don't ask - don't tell. Don't ask πόσοι το φόρεσαν πριν από σένα μέχρι να το βάλεις εσύ. Don't tell τι του έκανες μέχρι να το επιστρέψεις στο τέλος της θητείας σου.
9. Έτσι κι αλλιώς, στον Στρατό θα δεις και θα ακούσεις πολλά πράγματα που θα σε κάνουν να καραφλιάσεις. Κι Αυτός σε βοηθάει σε αυτόν τον τομέα, αναγκάζοντάς σε να φοράς καπέλο όλη μέρα.
10. Η εσωτερική επένδυση του χειμωνιάτικου τζάκετ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της φιλοσοφίας του Ελληνικού Στρατού: Όταν το φοράς ζεσταίνεσαι, αλλά δεν μπορείς να κουνηθείς. Όταν δεν το φοράς μπορείς να κουνηθείς, αλλά παγώνεις.

----------------------------------------------------------------

Αν η Ελλάδα έστελνε αποστολή στη Σελήνη...

 

...οι Έλληνες χειριστές του διαστημοπλοίου θα το οδηγούσαν όπως τα αυτοκίνητά τους. Έτσι, στο δρόμο για τη Σελήνη θα έπαιρναν σβάρνα καμιά δεκαριά άτυχους εξωγήινους και μερικούς αδέσποτους μετεωρίτες.

...οι αστροναύτες δεν θα κατέβαιναν από το διαστημόπλοιο αν προσεδαφίζονταν στην Σελήνη μετά τις 2 το μεσημέρι, γιατί είναι δημόσιοι υπάλληλοι και η βάρδια τους θα είχε λήξει.

...μετά την προσεδάφιση, οι αστροναύτες θα τοποθετούσαν δύο σημαίες: Την ελληνική και αυτήν των Starbucks, που χρηματοδότησαν την αποστολή για να επεκταθούν στη μόνη αγορά που δεν έχουν διεισδύσει ακόμα.

...μετά από το στήσιμο της σημαίας, οι αστροναύτες θα καθόντουσαν στον πλησιέστερο κρατήρα για τσιγαράκι και φραπέ.

...φεύγοντας, η αποστολή θα άφηνε πίσω της τα πρώτα σκουπίδια στη Σελήνη: πέντε πατημένες γόπες και μερικά μισογεμάτα κυπελλάκια με φραπέ.

...στην επιστροφή της αποστολής στη Ελλάδα, ο Χαρδαβέλλας θα ρώταγε τους αστροναύτες αν οι εξωγήινοι επικοινώνησαν μαζί τους μέσω τηλεπάθητικών ακτινών, ο Πρετεντέρης θα κατηγορούσε την κυβέρνηση ότι ξοδεύει σε άχρηστα διαστημικά προγράμματα τα λεφτά του Έλληνα πολίτη και ο Τριανταφυλλόπουλος θα έδειχνε στην εκπομπή του ένα αποκαλυπτικό βίντεο από κρυφή κάμερα που είχε τοποθετήσει στο πίσω μέρος του διαστημοπλοίου.

...οι υπεύθυνοι του διαστημικού προγράμματος θα υπολόγιζαν την ώρα προσεδάφισης, έτσι ώστε να μην συμπέσει με τον Λαζόπουλο ή την Eurovision και η ζωντανή μετάδοσή της να πιάσει καλές θεαματικότητες.

...για να μην νοσταλγήσουν την πατρίδα, οι αστροναύτες θα τρέφονταν κατά τη διάρκεια της αποστολής με συμπυκνωμένο μουσακά, συμπυκνωμένα σουβλάκια, συμπυκνωμένα κεφτεδάκια και συμπυκνωμένους καφέδες.

...η Εκκλησία θα υποστήριζε ότι είναι βλασφημία να ψάχνουμε άλλους πλανήτες από αυτόν που μας έδωσε ο Θεός, αλλά η στάση της θα άλλαζε αμέσως σε "είναι θέλημα Θεού η εξερεύνηση της Σελήνης" όταν η κυβέρνηση θα της έδινε μερικά καλά οικοπεδάκια στο φεγγάρι.

...θα υπήρχαν καθημερινές διαμάχες μεταξύ των αστροναυτών για το αν θα παρακολουθήσουν σε δορυφορική σύνδεση το ματς του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού. Ευτυχώς, στο διάστημα κανείς δεν μπορεί να σε ακούσει να φωνάζεις - θα έκανε πολύ κακή εντύπωση στους εξωγήινους...

Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 5 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Κυρ, 24 Φεβ 2008 05:57 μμ

Σκέψεις ενός φαντάρου...

Μέχρι τώρα είχα την εντύπωση ότι η έμπνευση ήταν κάτι το μυστηριώδες και μαγικό: Ο τρόπος που έρχεται, ξαφνικά και απροειδοποίητα, η μια στιγμή που κρατάει, οι πολλές διαφορετικές της μορφές δημιουργούν αυτήν την αίσθηση του μυστηρίου. Όμως, μετά από δύο εβδομάδες στον Στρατό, η μαγεία έχει χαθεί.

Όταν είσαι έξω, στον δρόμο, έχεις αμέτρητα οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα. Η έμπνευση μπορεί να έρθει από ένα αυτοκίνητο που περνάει από μπροστά σου γκαζώνοντας, από ένα όμορφο διατηρητέοκτίριο, από μια νέον επιγραφή, από μια διαδρομή με το λεωφορείο, από έναν ζητιάνο στο απέναντι πεζοδρόμιο...Από οτιδήποτε.

Αλλά στον Στρατό; Εκεί αλλάζει το πράγμα. Στο μυαλό σου έχεις μόνο βήματα παρέλασης, βρώμικες στολές παραλλαγής, σκληρές και απάνθρωπες αρβύλες και τέλεια στρωμένα κρεβάτια.Πού είναι η έμπνευση όταν πραγματικά την χρειάζεσαι; Στον Στρατό δεν υπάρχουν ερεθίσματα. Δεν έχω μάθει τι συνέβη στον κόσμο τις τελευταίες δύο εβδομάδες - τώρα προσπαθώ να αναπληρώσω τον χαμένο χρόνο. Δεν μπορούσα να γράψω τίποτα επίκαιρο. Δεν μπορούσα γενικά να γράψω τίποτα που να μπορεί να ενδιαφέρει οποιονδήποτε άλλο πλην εμού και μερικών άλλων φαντάρων.

Αυτό το post είναι κάτι μεταξύ απολογίας και ενημέρωσης. Στην νέα σελίδα του blog, με τίτλο "Σκέψεις Ενός Φαντάρου", μπορείτε να διαβάσετε όσα έγραψα αυτές τις μέρες στον Στρατό και για τον Στρατό. Προσωπικά δεν βρίσκω ούτε έναν καλό λόγο για τον οποίο κάποιος θα ήθελε να τα διαβάσει. Απλά, κάπου ήθελα να τα πω.

Και τώρα έχω στη διάθεσή μου 2-3 μέρες για να προσαρμοστώ ξανά στην κανονική πραγματικότητα, πριν επιστρέψω για το υπόλοιπο της θητείας μου στην παράλληλη πραγματικότητα του Στρατού. Και ελπίζω να μην μπερδέψω τη μία με την άλλη, γιατί οι συνέπειες θα είναι απρόβλεπτες και στις δύο πραγματικότητες...

Υ.Γ.: Λόγω τεχνικών δυσκολιών, το αποχαιρετιστήριο post δεν ανέβηκε ποτέ στη Lifoland - αλλά μπορείτε να το δείτε εδώ .

Υ.Γ.2: Τα καλύτερα έρχονται...

Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 6 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Κυρ, 10 Φεβ 2008 12:29 μμ

Blogging for the future...

ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Η αλήθεια είναι πως ξεκίνησα το blogging κατά τύχη. Ξεκίνησα να γράφω περί ανέμων και υδάτων στο forum της σχολής μου, και αρκετοί μου πρότειναν να ξεφύγω από τα στενά όρια εκείνου του forum, ανοίγοντας ένα blog. Επίσης, πολλοί άλλοι μου πρότειναν να πάω να πνιγώ, αλλά κατόπιν ωρίμου σκέψεως προτίμησα να ακούσω τους πρώτους. Έτσι, στις 26 Σεπτεμβρίου του 2006 ξεκίνησε το blog “Ο Άνθρωπος του Μετρό”. Εκεί έγραφα αρχικά ό,τι σκεφτόμουν την ώρα που στεκόμουν όρθιος στο μετρό, μυρίζοντας την ιδρωτίλα των διπλανών μου. Έγραφα σε τετράδια εκείνη την ώρα και τα μετέφερα στο blog αργότερα. Σταδιακά, ο χαρακτήρας του blog άλλαξε. Πλέον, είναι ένα χιουμοριστικό, σατιρικό blog που σκοπό έχει να κάνει τους αναγνώστες του να γελάσουν. Με άλλα λόγια, στην αρχή έγραφα για να βγάλω από μέσα μου σκέψεις που ήθελα να μοιραστώ με κάποιον αλλά δε με άκουγε κανείς. Τώρα γράφω επειδή θέλω να κάνω τον κόσμο να γελάει, κάτι που γίνεται όλο και πιο δύσκολο μέρα με τη μέρα.

Δεν θέλω να ακουστώ σαν σπασίκλας, αλλά τα blogs αποτελούν πλέον σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Σε οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου, ειδικά αν είναι κάποιο ευτράπελο, η πρώτη αντίδρασή μου είναι: “Αυτό πρέπει να το γράψω στο blog μου”. Και φυσικά μου αρέσει να διαβάζω και τα blogs των άλλων όσο περισσότερο γίνεται. Ειλικρινά, το προτιμώ από το να διαβάσω το άρθρο ενός επηρμένου δημοσιογράφου, που πιστεύει ότι η γνώμη του είναι η μόνη σωστή. Το προτιμώ από το να δω τις ακριβοθώρητες φίρμες των τηλεοπτικών δελτίων, που ασχολούνται πλέον μόνο με ένα θέμα, και μάλιστα το ίδιο. Οι απόψεις που κυκλοφορούν στα blogs είναι σε μεγάλο βαθμό πιο φιλοσοφημένες, πιο ενδιαφέρουσες και πιο προχωρημένες από αυτές που εκφράζει η “παραδοσιακή” δημοσιογραφία, η δημοσιογραφία που βρίσκεται σε κάθετη πτώση εδώ και χρόνια. Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και περισσότεροι εμπιστεύονται τα blogs σε βάρος των εφημερίδων και της τηλεόρασης. Η γνώμη μου (και η ελπίδα μου) είναι ότι από τα blogs θα βγουν νέες προσωπικότητες, που θα φέρουν έναν νέο αέρα στη δημοσιογραφία, την τηλεόραση, τη λογοτεχνία (ήδη κυκλοφορούν βιβλία γραμμένα από bloggers) και σε άλλους τομείς της καθημερινότητας. Προσωπικότητες που δεν θα φθαρούν από το ήδη υπάρχον σύστημα, αλλά θα το ανανεώσουν.

Μπροστά στο ανερχόμενο ρεύμα των bloggers, οι πολιτικοί κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: Κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Με εξαίρεση τον Αλέξη Τσίπρα, που τόλμησε να δώσει συνέντευξη σε bloggers (μια συνέντευξη που οι εφημερίδες δεν είδαν με καλό μάτι – σας κάνει εντύπωση;), οι υπόλοιποι δεν ασχολούνται καθόλου. Ακόμα και όταν μέσω των blogs οργανώθηκαν πολυπληθείς συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα και μποϊκοτάζ της ΔΕΗ, οι πολιτικοί (και ιδίως αυτοί της κυβέρνησης, ως άμεσα ενδιαφερόμενοι) αρκέστηκαν στο να ανασηκώσουν το φρύδι και να πουν από μέσα τους: “Καλά…Σε δυο μέρες θα τους έχει περάσει”. Δεν λέω ότι είναι εφικτό να ξεκινήσει από τα blogs μια επανάσταση που θα εξαπλωθεί και θα μετατρέψει την Ελλάδα σε στρουμφοχωριό που όλοι θα χαμογελάνε και θα παίζουν ανέμελοι. Αλλά σίγουρα οι bloggers μπορούμε να βοηθήσουμε την κοινωνία να γίνει καλύτερη, ο καθένας με τον τρόπο του. Με λίγα λόγια, μπορούμε (και ίσως πρέπει) να αναλάβουμε τη δουλειά που δεν θέλουν ή δεν μπορούν (ή και τα δύο) να κάνουν οι πολιτικοί μας, μπορούμε να γίνουμε η “Πέμπτη εξουσία” που θα συμπληρώνει τις υπόλοιπες τέσσερις με τις παρατηρήσεις της. Γιατί άμα περιμένουμε από τις υπόλοιπες, ίσως χρειαστεί να περιμένουμε αιωνίως…
 

 (το κείμενο αυτό, καθώς και πολλά άλλα από διάφορους bloggers, μπορείτε να βρείτε στο http://skai-anemologio.pblogs.gr/ , με αφορμή την σημερινή θεματική βράδιά της εκπομπής “Ανεμολόγιο” του ραδιοφώνου του ΣΚΑΪ , που είναι αφιερωμένη στα blogs και τους bloggers. Θα βρείτε πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις εκεί - και σίγουρα πιο ενδιαφέρουσες από την δική μου! :P)


Υ.Γ.: Το αποχαιρετιστήριο post μου πριν παρουσιαστώ θα ανέβει αργότερα σήμερα και θα μείνει πάνω-πάνω στο blog μέχρι να πάρω άδεια για την ορκωμοσία…

Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 12 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Πεμ, 07 Φεβ 2008 07:26 μμ

Το αλφαβητάρι της ημέρας

A! Habemus Paparam! Επιτέλους, μπορώ να κοιμηθώ ήσυχος!
Βασικά, πρέπει να είσαι πολύ καμμένος για να σε νοιάζει αυτό…
Για πόσο καιρό θα ασχολούνται όλοι με τον νέο Αρχιεπίσκοπο;
Δέκα χρόνια, μέχρι να πεθάνει κι αυτός…
Έχουμε ανεξιθρησκεία, κατά τ’άλλα…Ευτυχώς, δηλαδή…
Ζούμε μια φοβερή εκλογική περίοδο: Εκκλησία, ΣΥΡΙΖΑ, Αμερική…
Η αδιάφορη λεπτομέρεια της ημέρας: Who Cares?
Θέλω να βγω από το αδιέξοδο των ΜΜΕ, αλλά δεν θυμάμαι πώς μπήκα.
Ιερώνυμος…Τον σκέφτομαι στην Ιερά Σύνοδο να ουρλιάζει “ΤΖΕΡΟΝΙMOΟΟΟΟ!”
Καλομοίρα, παρ’τους τα σώβρακα!!!
Λίγη Eurovision ταιριάζει παντού, αν είσαι Έλληνας…
Μα τον Τουτάτη, θέλω να δω τον Asterix!!!
Ναι, αλλά και αυτό το “Sweeney Todd”…Μπορώ να το χάσω;
Όμως, όλα αυτά ως την Κυριακή…Μετά, στα χακί…
Παρουσιάζομαι Δευτέρα πρωί, θα πάω νωρίς να πιάσω καλό κρεβάτι…
Ροζ δεν βλέπω τελευταία στα κανάλια και ανησυχώ…
Σκάνδαλο που δεν έχει σεξ, δεν είναι σκάνδαλο…Ποια Siemens τώρα…
Τι να το κάνεις το σκάνδαλο άμα δεν έχει μερικά πορνοDVD από πίσω;
Υστερία με τον Λαζόπουλο…Τι σας έχει πιάσει όλους;
Φάση έχετε εσείς το 60%…Ό,τι σας σερβίρουν το τρώτε…
Χαίρομαι που στον στρατό δεν θα μιλάει κανείς γι’αυτόν.
Ψάχνω κι άλλα καλά του στρατού, αλλά δεν βρίσκω.
Ωχ, πάλι μαλακίες γράφω…Γαμημενο writer’s block…
Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 5 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Τετ, 06 Φεβ 2008 10:45 πμ

Τέσσερις και σήμερα, κουφάλες!

Η Super Duper Δευτέρα (κατά το "Super Τρίτη") απέχει πλέον μόλις 5 μέρες και η προσπάθειά μου να ζήσω τη ζωή μου πριν να μου την ρουφήξουν τα βαμπίρ του στρατού συνεχίζεται.

Δυστυχώς, κατά τα φαινόμενα το απωθημένο μου να δω τον Τζίμη Πανούση live θα παραμείνει απωθημένο, καθώς οι περισσότεροι φίλοι μου (μα πώς έμπλεξα εγώ με τέτοια άτομα;) θα προτιμούσαν να περάσουν μία εβδομάδα στο εξωτικό Γκουαντάναμο, παρά να περάσουν μία βραδιά στο Luna Dark. Και επαναλαμβάνω: Πώς έμπλεξα εγώ με τέτοια άτομα;

Το επόμενο στη σειρά απωθημένο μου είναι να παίξω μπόουλινγκ. Έχω πάνω από έναν χρόνο να παίξω και, ευτυχώς, για αυτό έχω πρόθυμη παρέα. Υποθέτω ότι για κάποιους το μπόουλινγκ είναι πιο διασκεδαστικό από ένα live του Τζιμάκου. Και υποθέτω ότι αυτοί δεν είναι πολλοί, αλλά είναι όλοι συγκεντρωμένοι σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο: Γύρω από μένα.

Η λίστα των απωθημένων μου τελειωμό δεν έχει. Θέλω να ταξιδέψω στην Ισπανία (αλλά δεν προλαβαίνω να βγάλω διαβατήριο), να φιλήσω μία άγνωστη στο μετρό (αλλά ξέρω ότι θα με χαστουκίσει), να δω επιτέλους τον Δράκουλα των Εξαρχείων (αλλά πάλι είναι πιασμένος στο videoclub) και πολλά άλλα, πραγματοποιήσιμα και απραγματοποίητα.

Στο θέμα μας τώρα: Χθες το πρωί αποφάσισα να πάω στο παζάρι βιβλίων της Κλαυθμώνος. Για την ακρίβεια, κατέβηκα στο Σύνταγμα για να ανεβάσω από το δωρεάν wi-fi το χθεσινό post και σκέφτηκα: "Δεν παίρνω τον κώλο μου να πάω και μέχρι την Κλαυθμώνος να πάρω κανένα βιβλίο;". Δεν ήταν ακριβώς απωθημένο μου, αλλά σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να πάρω από εκεί κάποιο βιβλίο που να μου κρατάει συντροφιά τα βαρετά μεσημέρια του στρατού. Όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, πήρα ένα σωρό βιβλία, τα οποία θα έχω ξεκοκαλίσει πολύ πριν φύγω για Λαμία. Δείτε ποια βιβλία αγόρασα και βγάλτε τα συμπεράσματά σας:

- Μία συλλογή κόμικ του "Παραπέντε", που αποτελείται από ένα άλμπουμ του Kador, του φοβερού διανοούμενου σκύλου του Binet, και ένα άλλο άλμπουμ της Κατρίν Μπονέ, με θέμα το σεξ αό την πλευρά της γυναίκας. Το πρώτο το διάβασα ήδη και δε μετάνιωσα - για το δεύτερο δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά.

- Ένα ημερολόγιο του 1999 (!!!), διακοσμημένο από διάσπαρτες διαφημίσεις της δεκαετίας του '50 και του '60. 1 Ευρώ έκανε μόνο, μη γουρλώνετε έτσι τα μάτια.

- Ένα βιβλίο που περιλαμβάνει όλα τα σίριαλ που έχουν παιχτεί στην ελληνική τηλεόραση από την δημιουργία της μέχρι το 1998. Ως πρώην τηλεορασόπληκτος, νιώθω λίγο πιο υγιής τώρα που ξέρω ότι υπάρχει τουλάχιστον ένας ακόμα άνθρωπος στον πλανήτη που θυμάται τον "Αστυνόμο Θανάση Παπαθανάση" με τον Βέγγο. Έστω κι αν δεν είναι και τόσο υγιές, κατά βάθος.

- Ένα βιβλίο που με τράβηξε με τον τίτλο του: "Το Εγκόλπιο Του Καλού Μπλοφαδόρου Για Την Δημοσιογραφία". Με άλλα λόγια, συμβουλές για να πείσετε κάποιον ότι είστε καλός δημοσιογράφος ενώ δεν είστε. Το ύφος του βιβλίου είναι καθαρά χιουμοριστικό και ελάχιστα χρήσιμο για κάποιον που όντως έχει σπουδάσει δημοσιογραφία, αλλά έχει την πλάκα του. Η τελευταία πρόταση μεταφράζεται ως εξής: "Μαλακία ήταν το βιβλίο, αλλά τουλάχιστον έκανε μόνο 1,5 Ευρώ".

- Ένα αλμπουμάκι με τις ασπρόμαυρες κομμουνιστικές περιπέτειες του "Τάκη του Κουκουέ", ενός κόμικ που δημοσιευόταν τη δεκαετία του '40 στον "Ριζοσπάστη". Πριν βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα, το συγκεκριμένο αλμπουμάκι το πήρα καθαρά για συλλεκτικούς λόγους (εξάλλου δεν καταλαβαίνω τίποτα!), όπως και ένα άλλο που είχα πάρει πάλι από το Παζάρι πριν δύο χρόνια στο ίδιο στυλ, τον "Πίπη Πάπια". Έχει πολύ πλάκα να σκέφτεσαι με τι γελούσαν οι παππούδες μας - αλλά δεν έχει καθόλου πλάκα από μόνο του.

- Το καλύτερο το άφησα για το τέλος. "Ιερά Οδός 343" λέγεται το βιβλίο και αφηγείται την ιστορία του Δρομοκαϊτείου, καθώς και μαρτυρίες από νοσηλευτές, ασθενείς και συγγενείς τους, οι οποίες σε κάνουν να βλέπεις τους ψυχικά ασθενείς σαν κανονικούς ανθρώπους, και όχι σαν τρελούς που πρέπει να τους αφήσεις στην τρέλα τους. Πάντα είχα αυτήν την εντύπωση ότι έχω μια προδιάθεση προς τις ψυχικές ασθένειες (μεγάλο ρόλο σε αυτή μου την πεποίθηση έπαιξε το γεγονός ότι κάποτε μίλαγα συνεχώς στον εαυτό μου - και μάλιστα στον πληθυντικό), και πάντα με ενδιέφερε αυτό το θέμα. Και το φοβερό είναι ότι αυτό το βιβλίο το είδα τυχαία: Αν η ουρά για το ταμείο δεν ήταν μισό χιλιόμετρο και δεν κοιτούσα όλα τα βιβλία μέχρι εκεί, ούτε που θα το είχα προσέξει. Χμμμμ...Τώρα που το σκέφτομαι, αφού "εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζει ο στρατός", αυτό το βιβλίο ίσως θα μπορούσα να το πάρω μαζί μου...

Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 10 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Τρι, 05 Φεβ 2008 11:23 πμ

...και μετά τον Μακαρι(τ)ώτατο;

Φουντώνει η "μάχη" μεταξύ κληρικών για την διαδοχή του Μακαριτώτατου (πλέον) Χριστόδουλου. Τα προγνωστικά για τον νικητή δίνουν και παίρνουν, με την Ladbrokes να δίνει σαν φαβορί τον Σκάρτης Αστάθιο με 2,35 και από κοντά τον Θλιβών Ιερώνυμο (για τους φίλους "Τζερόνιμο") στο 2,50. Πολύ πιο κάτω βρίσκονται ο Δηλητηριάδος Γινάτιος (7,50), ο Θεσσαλοφρίκης Άσχημος (8,25) και ο Στείρου Δωρόδοκος (9,00).

Μάλιστα, ο Τζερόνιμο ανέβασε τους τόνους σήμερα σε συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Ποδηγεσία και Λυκοφιλία", καταγγέλλοντας τον Αστάθιο για αθέμιτο ανταγωνισμό. Συγκεκριμένα, κατήγγειλε ότι έχει διασυνδέσεις με Ουκρανό επιχειρηματία, σε συνεργασία με τον οποίο προσφέρει σε όποιον Μητροπολίτη τον ψηφίσει μία αξέχαστη βραδιά με Ουκρανές καλλονές, ενώ αναστάτωση έχει προκαλέσει στους κύκλους της Εκκλησίας η συνέχεια αυτής της δήλωσής του: "...μερικοί ζήτησαν αντί για Ουκρανές, Ουκρανούς".

Η πλευρά του Αστάθιου απάντησε σε αυστηρούς τόνους με δελτίο Τύπου που απέστειλε σε όλα τα Μέσα και στο οποίο αναφέρει: "Ουδεμία σχέση έχει ο Σκάρτης Αστάθιος με Ουκρανούς και Ουκρανές. Μόνο μια Ρωσίδα παραδουλεύτρα έχει, και αυτή είναι νόμιμη, με ΙΚΑ. Αντίθετα, ο Ιερώνυμος είναι αυτός που έχει τρεις ανασφάλιστους Ινδούς που του φροντίζουν τον κήπο, ενώ πρόσφατα το σπίτι του έβαψαν δώδεκα Αλβανοί λαθρομετανάστες. Φανταστείτε: Δεν προσέλαβε καν Χριστιανούς! Μπορούμε να εμπιστευτούμε για Αρχιεπίσκοπο κάποιον που προσβάλλει με αυτόν τον τρόπο την ίδια του την θρησκεία;"

Στο μεταξύ, δηλώσεις για το θέμα της διαδοχής έκανε και ο Μάρτης Τριανταφακελόπουλος, ο οποίος δεν θα μπορούσε να λείπει από την Σαρακοστή. Ο γνωστός δημοσιογλύφος τόνισε: "Έχω ντοκουμέντα από συναντήσεις με τους καλούς μου φίλους, Αστάθιο και Τζερόνιμο, στο σπίτι μου. Φυσικά, είναι πολύ καλοί μου φίλοι και δεν θα μπορούσα ποτέ να τους κάνω κακό, αλλά αν με καλέσει ο ανακριτής θα του πάω τα 42 DVD και τα 285 CD-ROM που έχω για την υπόθεση. Και τους προειδοποιώ όλους: Αν πατήσω εγώ ένα κουμπί, θα βγει μια χοντρή και θα τους κάνει όλους χαλκομανία".

Εξάλλου, η χριστιανική οργάνωση Χ.Ε.Σ.Ε.Μ.Α.Σ. (Χριστιανική Ενωτική Συνεργασία για την Εξόντωση των Μιαρών Αλλόθρησκων Σκυλιών) εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία εκφράζει την κατεύθυνση προς την οποία θα πρέπει να κινηθεί ο επόμενος Αρχιεπίσκοπος, όποιος κι αν είναι αυτός. Μέσα στους άμεσους στόχους του Αρχιεπισκόπου, όπως αναφέρονται στην ανακοίνωση, είναι η ενεργή συμμετοχή της Εκκλησία στο Μακεδονικό ζήτημα (με προτεινόμενη ονομασία της γείτονος χώρας "Σκατόπια"), η αναγραφή του θρησκεύματος με μεγάλα γράμματα σε ταυτότητες, διαβατήρια, εκκαθαριστικά εφορίας και χαρτί υγείας, καθώς και η περαιτέρω προσέγγιση των νέων με πρωτοποριακές μεθόδους, όπως διανομή t-shirts χριστιανικού περιεχομένου ("Ο Χριστός σώζει, ο Σατανάς χάνει όλα τα αρχεία του") και ασημένιων σταυρών (ό,τι πρέπει για την ταχέως αναπτυσσόμενη κοινωνική ομάδα των Emo).

Οι επόμενες μέρες θα είναι κρίσιμες για την διαδοχή, καθώς οι υποψήφιοι θα περιοδεύσουν σε όλη την Ελλάδα. Αύριο, ο Αστάθιος θα επισκεφθεί τον Ιερό Ναό του του Αγίου Αδελφίου στη Μύκονο, όπου θα προσευχηθεί στην θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Μπικινοφορούσας, ενώ ο Τζερόνιμο θα κάνει αγιασμό στις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού στην περιοχή του Ρέντη, εν όψει του κρίσιμου αγώνα με την Τσέλσι και ενώ η ομάδα δεν βάζει γκολ ούτε με Προεδρικό διάταγμα.

Η μονομαχία των δύο Μικροπολιτών αναμένεται να καθηλώσει το ελληνικό κοινό που, σύμφωνα με έρευνα της PPO σε δείγμα 20 γιαγιάδων και 4 καντηλαναφτών, σε ποσοστό 78,4% ενδιαφέρεται περισσότερο για το ποιος θα είναι ο επόμενος Αρχιεπίσκοπος παρά για το πού θα βρει λεφτά για να πληρώσει τη ΔΕΗ τον άλλο μήνα.

Δυστυχώς, το κενό του Μακαριτώτατου Χριστόδουλου είναι δυσαναπλήρωτο. Πού θα βρεθεί άλλος Αρχιεπίσκοπος που να μην ξέρει τι γινόταν κατά την περίοδο της Δικτατορίας; Πού θα βρεθεί άλλος Αρχιεπίσκοπος τόσο επικοινωνιακός, ώστε να αφιερώνουμε σε αυτόν το μισό δελτίο ειδήσεων κάθε μέρα; Πού θα βρεθεί, τέλος, άλλος Αρχιεπίσκοπος που να μπινελικώνουμε νυχθημερόν όσο ζει και μετά τον θάνατό του να τον επαινούμε για το μεγάλο έργο του και να θρηνούμε για το δυσαναπλήρωτο κενό που αφήνει πίσω του;

Ο καιρός γαρ εγγύς...

Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 1 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Δευ, 04 Φεβ 2008 02:38 μμ

Το πρώτο μου live!

Μπήκαμε (απ)αισίως στην τελευταία εβδομάδα ελευθερίας μου, πριν ντυθώ στα χακί και κλειστώ στο στρατιωτικό μοναστήρι. Ειλικρινά, δεν νιώθω τίποτα το ευχάριστο ή το θετικό για την επερχόμενη στρατιωτική μου θητεία. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για έναν υποχρεωτικό εγκλεισμό σε μία φυλακή για ένα έγκλημα που δεν διέπραξα. Κι όμως, έχω αυτήν την απροσδιόριστη αίσθηση ότι έχω ενσωματωμένους μηχανισμούς που θα μου επιτρέψουν όχι μόνο να επιζήσω από αυτόν τον εγκλεισμό, αλλά και να τον κάνω να μου βγει σε καλό. Αλλά είναι απλά μια απροσδιόριστη αίσθηση - και συνήθως σε κάτι τέτοια πέφτω έξω.

Όπως και να'χει, σε μία εβδομάδα από τώρα θα είμαι ήδη έγκλειστος. Και γι'αυτό αποφάσισα αυτήν την τελευταία εβδομάδα ελευθερίας μου να τη ζήσω όπως καμία άλλη ως τώρα. Να κάνω πράγματα που πάντα ήθελα και ποτέ δεν μπόρεσα, πράγματα που δεν θα μπορώ να κάνω στον στρατό, πράγματα και θαύματα. Αν σας θυμίζω λίγο την υπόθεση του "The Bucket List", μέσα είστε.

Και η αρχή έγινε χθες το βράδυ, όταν ικανοποίησα ένα από τα μεγαλύτερα απωθημένα μου: Να τραγουδήσω σε karaoke.

Είναι πραγματικά άξιο διερεύνησης το γιατί είναι τόσο δημοφιλή τα karaoke bars. Να είναι ο έμφυτος ψωνισμός του Έλληνα που πιστεύει ότι μόλις πιάσει το μικρόφωνο στα χέρια θα μεταμορφωθεί σε Καζαντζίδη; Να είναι αυτή η αίσθηση υπεροχής που νιώθεις όταν κάποιος ρεζιλεύεται πάνω στην πίστα, τραγουδώντας φάλτσα ολόκληρο το κομμάτι; Να είναι, ίσως, αυτή η υπέροχα διεστραμμένη αίσθηση ότι δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό, την ψυχή σου ολόκληρη, για να πεις ένα τραγούδι που μέχρι χθες έλεγες μόνο στην μπανιέρα, μπροστά σε δεκάδες αγνώστους που σε ακούν προσεκτικά; Δεν ξέρω τι ακριβώς με ενθουσιάζει εμένα προσωπικά. Ίσως να είναι και τα τρία μαζί, δεν το αρνούμαι.

Όταν μας μοίρασαν τη λίστα με τα διαθέσιμα τραγούδια, φυσικά έβαλα την ουρά στα σκέλια. Δεν δυσκολεύτηκα να βρω τραγούδι, αλλά περίμενα να περάσουν καμιά δεκαριά άλλοι να δώσουν τις δικές τους παραγγελιές, ώστε να μην βγω εγώ στους πρώτους και με φάει το τρακ. Όπως αποδείχθηκε, το κόλπο δεν έπιασε: Ήμουν μόλις ο τρίτος που τραγούδησε.

Είχα αρκετό άγχος, αφενός επειδή είχα να πιάσω μικρόφωνο από την Έκτη Δημοτικού, όταν είπα το ποίημα στη γιορτή της 25ης Μαρτίου, και αφετέρου επειδή είχα διαλέξει ένα πολύ δύσκολο τραγούδι: Το Always των Bon Jovi. Το μόνο που με έσωζε από τη λιποθυμία ήταν το γεγονός ότι το συγκεκριμένο τραγούδι το έχω τραγουδήσει πάνω από 500 φορές στο δωμάτιό μου, και επομένως θα μπορούσα να το τραγουδήσω άνετα a capella και με τα μάτια κλειστά.

Παραδόξως, τα πήγα μάλλον καλά. Όταν ανέβαινα προς την σκηνή, άκουσα κάποιον από μια άλλη παρέα να λέει: "Άντε να δούμε πως θα την πεις αυτήν την τραγουδάρα". Πριν ακόμα τελειώσω το κομμάτι, τον είδα να χειροκροτάει δυνατά. Και γενικά, απέσπασα ένα θερμό χειροκρότημα από το κοινό, τόσο θερμό που δύσκολα θα μπορούσε να είναι προσποιητό, σαν να λέει "εντάξει, δίνε του τώρα να τραγουδήσει και κανένας καλύτερος". Ήταν τόσο απρόσμενο για μένα, που οι τελευταίες μου λέξεις πριν επιστρέψω στην θέση μου ήταν ένα έκπληκτο "πρέπει να το είπα καλά, ε;". Αν δε με πιστεύετε, υπάρχει και οπτικοακουστικό υλικό - εμπρός στον δρόμο που χάραξε ο Τριανταφυλλόπουλος!

Και επειδή μία ίσον καμία, μετά από λίγη ώρα επέστρεψα στην πίστα, αυτή τη φορά για ένα ντουέτο: Το "Μια Φορά" του Κοργιαλά. Μου φάνηκε ότι δεν θα είχα πρόβλημα μ'αυτό, αφού ούτε περίεργα γυρίσματα έχει, ούτε στριγκλιές και πολύ ψηλές ή πολύ χαμηλές νότες. Αλλά δεν είχα υπολογίσει ότι τα πνευμόνια του Κοργιαλά πρέπει να είναι διπλάσια από το κανονικό, και σίγουρα διπλάσια από τα δικά μου. Αν δε με πιστεύετε, απλά κάντε το τεστ: Προσπαθείτε να πείτε απνευστί "Σανσφαίραμετρυπάειαυτόπουνιώθωγιασέναξυπνάωτιςνύχτεςπιαμονάχοςκιόλαμοιάζουνσανψέμακαιπεριμένωεδώ", στο ρυθμό και το τέμπο του τραγουδιού. Εμένα κάπου στη μέση μου κόπηκε η ανάσα.

Αλλά το karaoke είναι πολύ περισσότερα από αυτό που κάνεις εσύ. Στην πραγματικότητα, το karaoke είναι  οι άλλοι. Οι παράφωνες κοπέλες που προσπαθούν να μιμηθούν τις Spice Girls, ο ροκάς που είναι προφανές ότι έχει ξανατραγουδήσει το συγκεκριμένο κομμάτι εκατοντάδες φορές, οι παρέες που ελάχιστα ενδιαφέρονται αν βγαίνουν εκτός μέτρου ή αν λένε σωστά τους στίχους, ο τριαντάρης που σπάει το σερί των ποπ-ροκ τραγουδιών με ένα λαϊκό, η φίλη μου που τραγουδούσε τόσο σιγά που μετά βίας ακουγόταν. Μπροστά σε όλα αυτά, η δική σου ερμηνεία είναι απλώς ένα από τα τούβλα του τοίχου. Αυτό που συνδέει μεταξύ τους τα τούβλα είναι η αμηχανία, η διασκέδαση, η αγωνία, το πάθος, η μουσική. Όλα αυτά μαζί είναι το karaoke.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι όταν βγω με άδεια από το στρατόπεδο, ένα από τα πρώτα πράγματα που θα κάνω θα είναι να ξαναδοκιμάσω τις φωνητικές μου ικανότητες στο ίδιο μπαράκι. Και ίσως μέχρι τότε να έχω αποκτήσει αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να τολμήσω να τραγουδήσω και το απίστευτο "I Don't Wanna Miss A Thing" των Aerosmith...

Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 14 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Κυρ, 03 Φεβ 2008 01:41 μμ

Είσαι πιο έξυπνος από έναν Έλληνα πολιτικό;

- Θα πήγαινες ποτέ σε σπίτι δημοσιογράφου που φημίζεται για τη συνήθειά του να μαγνητοφωνεί τους πάντες και τα πάντα, με σκοπό να πετύχεις μια παράνομη συναλλαγή;

- Θα κατέθετες ποτέ πρόταση μομφής σε βάρος μιας κυβέρνησης με 170 βουλευτές;

- Θα εμπιστευόσουν ποτέ για αρχηγό του κόμματός σου έναν άνθρωπο με μειωμένες έως μηδαμινές ικανότητες μόνο και μόνο επειδή ο πατέρας ή ο θείος του ήταν μεγάλοι πολιτικοί;

- Θα έδινες ποτέ στρατιωτικό βαθμό σε ένα φυσικό φαινόμενο προκειμένου να δικαιολογήσεις την ανικανότητά σου να αντιμετωπίσεις μία κατάσταση;

- Θα αρνιόσουν ποτέ να υποβληθείς σε έλεγχο σε αεροδρόμιο επικαλούμενος την "βουλευτική ασυλία";

- Θα απασχολούσες ποτέ παράνομα αλλοδαπούς εργάτες αν σου είχε ανατεθεί το Υπουργείο Απασχόλησης;

- Θα έστελνες ποτέ τα παιδιά σου σε πανάκριβο ιδιωτικό σχολείο αν ήσουν φανατικός καμμουνιστής και αποστρεφόσουν τα μεγάλα κεφάλαια;

- Θα ήθελες ποτέ στο ψηφοδέλτιο του κόμματός σου έναν υποψήφιο που δεν έχει την παραμικρή ιδέα από πολιτική, αλλά είναι διάσημος ή/και ωραίος και κάνει "γκελ" στους ψηφοφόρους;

- Θα δεχόσουν ποτέ να παραιτηθείς από νομάρχης για να κατέβεις στις εκλογές, χωρίς να μπεις στον κόπο να ρωτήσεις τον γνωστότερο Έλληνα συνταγματολόγο (που είναι και στο κόμμα σου) αν αυτό είναι νόμιμο;

- Θα πλήρωνες ποτέ ένα εκατομμύριο ευρώ σε μια εταιρεία για να σου φτιάξει μία παρακμιακή ιστοσελίδα (στην οποία δεν μπαίνει κανείς) για την πόλη της οποίας είσαι δήμαρχος;

 

Αν απάντησες σε όλες τις ερωτήσεις "όχι", τότε μπορείς να υπερηφανεύεσαι ότι είσαι πιο έξυπνος/η από έναν Έλληνα πολιτικό. Σιγά το κατόρθωμα, μεταξύ μας.

Αν έστω και σε μία από τις προηγούμενες ερωτήσεις απάντησες "ναι", τότε υπάρχουν δύο ενδεχόμενα: 1. Είσαι εντελώς τούβλο, οπότε και πρέπει να παραδεχτείς μπροστά στην κάμερα ότι "είμαι πιο ηλίθιος κι από Έλληνα πολιτικό" ή 2. Είσαι Έλληνας πολιτικός, οπότε μπορείς απλά να αρκεστείς στη φράση "Είμαι Έλληνας πολιτικός", που τα λέει όλα.

Είναι προφανές ότι αυτό το παιχνίδι είναι πολύ πιο εύκολο από το τηλεοπτικό "Είσαι πιο έξυπνος από έναν 10χρονο;", αφού πολύ λίγα 10χρονα παιδάκια θα απαντούσαν καταφατικά σε κάποια από τις προηγούμενες ερωτήσεις, και αυτά τα λίγα θα ήταν οι σκράπες του σχολείου. Αλλά ακόμα και για αυτούς, υπάρχει ένα ακόμα πιο εύκολο παιχνίδι, το οποίο ονομάζεται "Είσαι πιο έξυπνος από την Άντζελα Δημητρίου;". Κανένας δε χάνεται σ'αυτόν τον κόσμο, κανένας...

Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 0 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Σαβ, 02 Φεβ 2008 10:20 πμ

Σκυλού Λίτσα

Κατόπιν παραινέσεων από διάφορους σκυλάδες, καθώς και ένός σπαραξικάρδιου e-mail από έναν πιτσιρικά Emo που έγραφε ότι είχε πληγωθεί τόσο βαθιά από τους στίχους του τραγουδιού "Emo Λίτσα" ώστε σκεφτόταν να κόψει τις φλέβες του αν δεν έγραφα κάτι για κάποια άλλη προβληματική κοινωνική ομάδα(πλάκα κάνω, e-mail δεν υπήρξε - αλλά πλάκα δεν θα είχε;), αποφάσισα να στρέψω την προσοχή μου στους σκυλάδες. Το τραγούδι που ακολουθεί εκτελείται όπως και το πρωτότυπο, με τη διαφορά ότι στην αρχή υπάρχει ένα σύντομο σόλο μπουζούκι, ενώ το συμπαθές λαϊκό όργανο συνοδεύει διακριτικά τον τραγουδιστή σε όλη τη διάρκεια του άσματος. Χορέψτε ζεϊμπεκιά μαζί με την...

ΣΚΥΛΟΥ ΛΙΤΣΑ

Σκυλού Λίτσα, μια κουκλίτσα
Δεκαεφτά χρονών και ντύνεται σαν θείτσα

Σκυλού Μίνα, στα κλαρίνα
Τον ξοδεύεις το μισθό σου κάθε μήνα

Σκυλά Βαγγέλη, σκέτο κουρέλι
Τρέχεις μέρα παρά μέρα στον Πετρέλη

Σκυλίτσα Έλλη, σκέτο μέλι
Που χορεύεις στο τραπέζι τσιφτετέλι

Σκυλού Άννα, τη ρουφιάνα
Που μου ντύνεται τα βράδια σαν πουτάνα

Σκυλά Γιάννη, ρε τσογλάνι
Τι κοιτάς της τραγουδιάρας το φουστάνι;

Σκυλού Σάρα, τραγουδιάρα
Είσαι κούκλα αλλά από φωνή...κορμάρα

Σκυλά Στάθη, τι έχεις πάθει
Και πετάς γαρύφαλα με το καλάθι;

Σκυλά Τάκη, σαν πρεζάκι
Κατεβάζεις άλλο ένα ουισκάκι

Σκυλού Βίκυ, πωπω φρίκη
Που παθαίνεις όταν βλέπεις τον Τσαλίκη

Σκυλού Ειρήνη, με το μίνι
Αν μπορούσες θα'χες βάλει και μπικίνι

Σκυλού Μαρία, τι υστερία
Πας στον Πλούταρχο σε κάθε ευκαιρία

Σκυλά Ζήση, έχεις μεθύσει
Και να δούμε σπίτι ποιος θα σε γυρίσει

Σκυλά Βασίλη, κοίτα ρεζίλι
Έχεις να πατήσεις σπίτι απ'τον Απρίλη

Σκυλά Θανάση, έχεις φάση
το βυζί της λουλουδούς που έχεις πιάσει

Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 3 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Avatar
Ο άνθρωπος του μετρό
...γιατί πάντα πρέπει κάποιος να κάθεται και να παρατηρεί τους άλλους...
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣE ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG
Copyright© 2009 ΔΥΟΔΕΚΑ Α.Ε.       Ανάπτυξη εφαρμογής verve VERVE Internet & Open Source Solutions  / Διεύθυνση project FairyNetwork