Χθες μου συνέβη κάτι παράξενο. Δηλαδή παράξενο για μένα, γιατί σε όλους έχει συμβεί έστω και μία φορά: Με μπέρδεψαν με κάποιον άλλο στον δρόμο.
Ήταν βράδυ και περπατούσα μόνος μου στον δρόμο, χαμένος στον μίζερο (αλλά ειδικά διαμορφωμένο για μένα και μόνο) κόσμο μου. Κάποια στιγμή, ένα μηχανάκι delivery σταμάτησε κοντά μου. Ο οδηγός του, ένας πληθωρικός μελαμψός τύπος, με κοίταξε και μου φώναξε: "Πώς πάει; Όλα καλά;".
Τον κοίταξα με το παραξενεμένο βλέμμα της γάτας που κοιτάζει το πλυντήριο την ώρα που ο κάδος στριφογυρίζει. Προσπαθούσα να θυμηθώ αν τον ήξερα από κάπου ή να εξακριβώσω αν θα μπορούσε να είναι δραπέτης του Μαλανδρίνου, κωλομπαράς ή, απλά, σίριαλ κίλερ. Αφού κατέληξα στο αφελές συμπέρασμα πως τίποτα από όλα αυτά δεν θα μπορούσε να ισχύει, απάντησα διστακτικά: "Μια χαρά".
Προχώρησε λίγο και με ξανακοίταξε. "Πάντως, μοιάζεις πολύ με τον άλλο", μου είπε χαμογελώντας αμήχανα και έφυγε γκαζώνοντας.
Όχι, κύριος, εγώ δεν μοιάζω με κανέναν! Εκτός κι αν εννοούσες τον Γεωργούλη, οπότε αλλάζει το πράγμα. Αλλά επειδή οι πιθανότητες να συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι περίπου οι ίδιες με το να ξυπνήσω αύριο το πρωί και να έχω βγάλει ουρά και κεραίες στο κεφάλι, επιμένω: ΕΓΩ ΔΕΝ ΜΟΙΑΖΩ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ!
Δεν είναι τυχαίο: Εδώ και 23 χρόνια που δυσφημίζω τον κόσμο μας με την ύπαρξή μου, ποτέ δεν βρέθηκε κανείς να μου πει ότι μοιάζω με τον Χ τραγουδιστή, ή με τον Ψ ποδοσφαιριστή ή με τον Ω γείτονα του ξαδέρφου του μπατζανάκη του ή με τον...φτου, ξέμεινα από γράμματα. Ακόμα και όταν ήμουν μωρό, κανείς δεν μου έλεγε ότι μοιάζω με τον πατέρα μου ή την μάνα μου - τώρα που το ξανασκέφτομαι, αυτό είναι λίγο ύποπτο...θα πρέπει να το τσεκάρω...
Νιώθω παράξενα ξέροντας ότι εκεί έξω (και μάλιστα κάπου κοντά σε μένα, αφού η πιτσαρία για την οποία δούλευε ο ντελιβεράς είναι τοπική) βρίσκεται ένας σωσίας μου. Νιώθω πως δεν έσπασε το καλούπι όταν γεννήθηκα, όπως πίστευα, αλλά δημιούργησε ακόμα έναν σαν κι εμένα πριν σπάσει - τρέμε κόσμε, αυξάνομαι και πληθύνω μόνος μου! Το μόνο που μένει τώρα είναι να μου κανονίσει ο Φαρσέρ κι ένα ραντεβουδάκι μαζί του. Σε κάποια γωνία, στο περίπτερο, στο μετρό - μόνο στο κρεβάτι του να μη με στείλει. Δεν θα ήθελα να μάθω πώς είναι να κοιμάται κανείς μαζί μου, έχω ακούσει τις χειρότερες κριτικές, ότι ροχαλκίζω σαν ασθματική ατμομηχανή, κλωτσάω, πετάω μαξιλάρια, τραβάω μαλλιά, προσπαθώ να μπω σε ντουλάπες και άλλα ωραία.
Πολύ θα ήθελα να τον γνωρίσω αυτόν τον "άλλο". Αν και επιμένω πως δεν γίνεται να είναι ο ίδιος με μένα - ούτε καν να μου μοιάζει. Αν μου πάρεις την μοναδικότητά μου, είναι σαν να μου παίρνεις την ίδια την ύπαρξή μου, δεν υπάρχει πια λόγος να ζω. Αλήθεια, μήπως να βάψω τα μαλλιά μου πράσινα ή να κάνω τατουάζ σε όλο μου το σώμα; Αποκλείεται και ο σωσίας μου να κάνει το ίδιο!
Ίσως απλά υπερβάλλω. Εντάξει, σίγουρα υπερβάλλω - αλλιώς δεν θα έκανα ούτε τον Τζόκερ να χαμογελάσει. Αλλά και πάλι: Να ξέρω ότι υπάρχει κάποιος που μου μοιάζει εκεί έξω και να μην έχω σκόρδα, ασημένιες σφαίρες και σταυρουδάκια για να τον αντιμετωπίσω αν χρειαστεί; Τι αφελές εκ μέρους μου - λες και δεν έχω έρθει ποτέ αντιμέτωπος  με τον εαυτό μου! Αφού πάντα μπροστά μου τον βρίσκω σε ό,τι κάνω! Απλά, αυτή τη φορά ίσως να τον δω ξαφνικά μπροστά μου, με σάρκα και οστά - ελπίζω να μην είναι βράδυ και τρομάξω...Εντάξει; Αυτοσαρκάστηκα αρκετά ή να ασελγήσω λίγο ακόμα στο πτώμα μου; Α, αρκεί τόσο; ΟΚ - ήσασταν εκπληκτικό κοινό κι εγώ πληκτικός αφηγητής. Το show της ζωής μου συνεχίζεται με ακόμα περισσότερα επεισόδια - μην το χάσετε, αν είστε αρκετά μαζοχιστές!

Ημέρα: Τρίτη 4 μ.Π.
Ώρα: Δεν έχει σημασία - θο μπορούσε να είναι οποιαδήποτε ώρα της μέρας, αφού τις έχω όλες στη διάθεσή μου.
Τόπος: Το σπίτι μου, όπου σαπίζω ανελέητα.
Επιπλέον στοιχεία: Είμαι και σε δίαιτα - ναι, το ξέρω πως δεν ενδιαφέρει κανέναν άλλο πλην εμού και των τριγλυκεριδίων μου, αλλά είναι ένα επιπλέον στοιχείο.

Σήμερα είναι Τρίτη 4 μ.Π. (μετά Παραίτησιν). Κάποια πράγματα πάνε καλά, κάποια πάνε ακόμα χειρότερα. Τουλάχιστον, τίποτα δεν μένει ίδιο - αυτό είναι πολύ καλό για κάποιον που ο ενθουσιασμός του με οτιδήποτε έχει διάρκεια ζωής 5 λεπτά το πολύ.
Θυμάμαι τότε, την Πέμπτη 1 π.Π., που σκεφτόμουν πόσο θα άλλαζε η ζωή μου την Μέρα της Κρίσεως. Ονειρευόμουν εξωτικές παραλίες και χιλιάδες γκόμενες να έρχονται καταπάνω μου καθώς ψεκάζομαι με αφροδισιακό Aroxol, περίπου σαν τη διαφήμιση του Axe - μόνο που το Aroxol μυρίζει σαφώς πιο ωραία. Ε, έπεσα λίγο έξω. Για την ακρίβεια, έπεσα πιο έξω κι από το πλοίο της Louis που στουκάρισε σε εκείνο τον ύφαλο στη Σαντορίνη, αλλά προτιμώ να μην το κάνω θέμα.
Το βράδυ της Μέρας της Κρίσεως κοιμήθηκα σαν πουλάκι. Για την ακρίβεια, σαν spazarhidus fterokaipoupoulus, μία σπάνια ράτσα πουλιών που όταν κοιμούνται βγάζουν ένα ροχαλητό που ακούγεται σαν σμήνος ελικόπτερων. Έτσι μου είπαν, τουλάχιστον - εγώ έχω την τύχη να μην με ακούω όταν κοιμάμαι.
Την επόμενη μέρα ένιωθα ότι ήθελα να κάνω τα πάντα. Να κάνω μπάντζι τζάμπινγκ χωρίς αλεξίπτωτο, να κυνηγήσω ελέφαντες στην Αφρική με ελβετικό σουγιά, να κάνω καταδύσεις χωρίς μπουκάλες οξυγόνου ή, το πιο επικίνδυνο απ'όλα, να περάσω από την Ομόνοια στις 3 το πρωί. Τελικά, δεν έκανα τίποτα από αυτά. Αντίθετα, πήρα πίτσες και κοκακόλες και είδα DVD μέχρι τα άγρια μεσάνυχτα.
Η επόμενη μέρα ήταν σαφώς πιο ενδιαφέρουσα. Φρόντισα να δω τους φίλους που έχασα τους προηγούμενους 7 μήνες. Πρώτη στάση στο Πασαλιμάνι, για καφέ μπροστά από τις θαλαμηγούς και τα καϊκια - σε κάτι τέτοια μέρη είναι που σιχαίνεσαι τη θάλασσα. Αν τυχόν πέσεις εκεί μέσα, θα βγεις με μόνιμο χαμόγελο, σαν τον Τζόκερ - αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό.
Επόμενη στάση στην Γλυφάδα για σινεμά. Τελικά, μόνο σινεμά δεν είδαμε. Εισιτήρια υπήρχαν μόνο στην πρώτη σειρά και μετά την τραυματική μου εμπειρία στην "Μέρα Ανεξαρτησίας", την οποία είχα δει πρώτο τραπέζι πίστα και βγήκα με σύνδρομο καταδίωξης από UFO, δεν το ξαναεπιχείρησα. Αλλά η βραδιά δεν πήγε χαμένη - φαγητό, ποτό, βάφλα με παγωτό βανίλια και καραμέλα (χωρίς σοκολάτα είναι άθλια), κανείς δεν χάνεται.
Τελευταίος σταθμός στο σπίτι ενός φιλικού ζευγαριού. Σας έχει τύχει ποτέ να μην μπορείτε ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ να θυμηθείτε το όνομα κάποιου που ξέρετε πολύ καιρό; Ε, αυτό μου συνέβη εκεί - επί δύο ολόκληρες ώρες έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ πώς την έλεγαν την κοπέλα. Και να φανταστείτε ότι το όνομά της έχει μόλις 3 γράμματα! Θαυμάζω τα χρυσόψαρα για την εξαιρετική τους μνήμη.
Χθες είχα τα πρώτα συμπτώματα του συνδρόμου στέρησης βασανιστηρίων. Ένιωσα για πρώτη φορά λίγο παράσιτο, συνειδητοποιώντας ότι όλοι γύρω μου δουλεύουν, εκτός από μένα και τον Καραμανλή. Αν και ένιωσα αρκετά καλύτερα όταν σκέφτηκα πως ο Καραμανλής είναι Πρωθυπουργός - αν μπορεί αυτός, τότε σίγουρα μπορώ κι εγώ!
Και σήμερα δεν άφησα το κρεβάτι μου για τίποτα - μόνο όταν εφευρεθεί το εκτινασσόμενο κρεβάτι θα σηκωθώ αδιαμαρτύρητα. Όλη μέρα άκουγα μουσική, έλυνα σταυρόλεξα, έγραφα κάτι μαλακίες για το blog μου - ώπα, αυτό το τελευταίο ξεχάστε το, δεν απευθυνόταν σε σας. Αυτή είναι ζωή! Ή μήπως...ζωή είναι αυτή; Δεν έχω αποφασίσει ακόμα.
Παρεμπιπτόντως, αν γνωρίζετε κάποιον που να χρειάζεται στην δουλειά του έναν ελαφρώς παρανοϊκό σχεδόν πτυχιούχο δημοσιογράφο με πλούσια προϋπηρεσία σε fora, blogs και νυχτερινά κέντρα (ως θαμώνας), πείτε του να μου στείλει ένα βιογραφικό - θα το μελετήσω και, αν είναι τυχερός, μπορεί να τον τιμήσω με την παρουσία μου.
Σήμερα είναι Τρίτη 4 μ.Π.. Κάποια πράγματα πάνε χάλια, κάποια πάνε ακόμα καλύτερα. Τουλάχιστον, τίποτα δε μένει ίδιο. Εκτός από αυτήν την παράγραφο, που κάτι μου θυμίζει - α, ναι, τα ίδια έγραφα και στην αρχή. Τι να πεις, επαναλαμβάνομαι...Τι να πεις, επαναλαμβάνομαι...

Σε όλους μας αρέσει να κρυφακούμε, να μπαίνουμε στη ζωή κάποιου άλλου από την μπαλκονόπορτα και να περιδιαβαίνουμε στο σαλόνι της. Και όταν ένας άγνωστος σου ανοίγει διάπλατα την πόρτα για να περάσεις, μπορεί να χάνεται ένα μέρος της γοητείας, όμως η απόλαυση παραμένει αναλλοίωτη. Σας μπέρδεψα; Φυσικά σας μπέρδεψα - αυτός ήταν ο σκοπός μου.
Χθες καθόμουν στα Starβλαξ, απολαμβάνοντας τον ήλιο, λίγο πριν αρχίσει να βρέχει και αρχίσω να απολαμβάνω τη βροχή. Λίγο αργότερα, το διπλανό τραπέζι απέκτησε ενοίκους. Ηταν μία μάνα με το παιδάκι της, περίπου 11-12 χρονών (το παιδάκι, όχι η μάνα!), και ο θείος του παιδιού, πιθανότατα ο αδερφός της (εκτός κι αν της ήταν κάτι άλλο και τον έχει συστήσει στο παιδί ως "θείο" - αλλά αυτό δεν μπορώ να το ξέρω...).
Όπως πάντα, είχα τη διάθεση να κρυφακούσω τις συζητήσεις τους, όμως δεν χρειάστηκε: Μιλούσαν τόσο δυνατά, που θα τους άκουγε και κουφός. Φυσικά, χάθηκε λίγη από την γοητεία του κρυφακούειν, αλλά αποζημιώθηκα με τη γοητεία του κρυφογελάν - γιατί δεν έπρεπε να καταλάβουν πως γελούσα μαζί τους.
Και πώς να μη γελάσω με αυτά που άκουγα! Το καημένο το παιδί είχε κάποια κιλά παραπάνω (μη φανταστείτε και κανέναν μπόγο, μια χαρά ήταν) και η μάνα του προσπαθούσε να το πείσει να κάνει δίαιτα. "Μην φας τη σαντιγί", "θα τρως μόνο σαλάτες", "τόλμα να φας πατάτες και θα δεις τι θα πάθεις", ξέρετε τώρα, οι γνωστές παρανοϊκές μαμάδες. Μόνο που το παιδί αποδείχθηκε σπίρτο μοναχό, σε αντίθεση με τη μάνα του, που ήταν another brick in the wall (τούβλο, ντε!).
Βλέπετε, η μάνα του ήταν εξίσου χοντρή (για την ακρίβεια, πολύ περισσότερο) και με μία ατάκα την αποστόμωσε: "Εσύ γιατί δεν κάνεις δίαιτα;". Εμφανώς ταραγμένη, του είπε πως το λέει για το καλό του. "Κι εγώ για το καλό σου το λέω, άμα πάθεις εσύ τίποτα εγώ τι θα κάνω;", την έστειλε ξανά αδιάβαστη. Κλασικό παράδειγμα της εξέλιξης των ειδών: Η αλεπού 100 και το αλεπουδάκι 120 (σε δείκτη IQ).
Μέχρι εκείνο το σημείο, τα πήγαινε πολύ καλά και το θαύμαζα, όμως τότε ανέλαβε δράση ο θείος. "Μα αν δεν αδυνατίσεις, θα έχεις πρόβλημα, δεν θα σε πλησιάζει κανένας...και καμία", του είπε και του έκανε την ερώτηση-παγίδα: "Εσύ θα έκανες παρέα με μια παχιά;" Εκεί την πάτησε. "Όχι, δεν μου αρέσουν οι παχιές", είπε, δίνοντάς του την ευκαιρία να κάνει μία μακροσκελή διάλεξη για τις αρετές των κοκαλιάρηδων και το μαρτύριο των χοντρών και χάνοντας οριστικά το debate. Μικρό είναι, θα μάθει.
Αναρωτιόμουν τι θα κάνω εγώ αν ποτέ μου βγει τόσο έξυπνο το παιδί μου - αν ποτέ αποφασίσω ότι αυτός ο κόσμος είναι τόσο υπέροχος ώστε να αξίζει να του αφήσω κάτι για να με θυμάται. Εγώ, που δεν μπορώ να πείσω τον σκύλο μου να μην κατουράει στο διάδρομο, που δεν μπορώ να πείσω τους αναγνώστες μου ότι έχω σώας τας φρένας, που δεν μπορώ καν να πείσω τον εαυτό μου ότι υπάρχω για κάποιον λόγο πάνω στον πλανήτη και δεν φύτρωσα κατά λάθος. Και να φανταστείτε ότι με προόριζαν για δικηγόρο - ολόκληρο σίριαλ θα γύριζαν με τις γκάφες μου, θα έλιωναν τα μηχανάκια της AGB από την υπερθέρμανση.
Αλλά με στοιχειώνει αυτή η σκέψη, πως κάποτε θα πω στο παιδί μου να κάνει δίαιτα και θα μου απαντήσει: "Εσύ γιατί δεν κάνεις δίαιτα;"...

Σήμερα ήταν η τελευταία μου μέρα στην δουλειά. Παραιτήθηκα μετά από 7 εξοντωτικούς μήνες. Στεναχωριέμαι; Όχι, δεν θα το'λεγα. Χαίρομαι; Όχι, οπωσδήποτε όχι. Το θέλω; Ναι, μάλλον το θέλω. Είναι η σωστή απόφαση; Θα δείξει, μόνο αυτό ξέρω. Είναι ηλίθιο να παίρνεις συνέντευξη από τον εαυτό σου; Ναι, πιστεύω πως είναι.
Ούτε καν αποχαιρέτησα τους πρώην συναδέλφους μου πριν φύγω. Δε μου έκαναν τίποτα - το ακριβώς αντίθετο, μου φέρθηκαν πάρα πολύ καλά, αν και ήμουν ο μικρότερος. Ποτέ δε μου φόρτωσαν αγγαρεία, ποτέ δεν θεώρησαν ότι έχουν περισσότερα δικαιώματα από μένα. Αλλά σιχαίνομαι τους αποχαιρετισμούς. Όταν αποφοίτησα από το σχολείο, δεν χαιρέτησα ούτε έναν συμμαθητή μου. Όταν χώρισα, δεν την αποχαιρέτησα. Και σήμερα, φεύγοντας, είπα πάλι "καληνύχτα", λες και θα τους ξαναδώ αύριο. Όμως δεν θα τους ξαναδώ - και αυτοί δεν το ξέρουν. Ναι, είμαι κάφρος - αλλά σιχαίνομαι τους αποχαιρετισμούς, δεν τους αντέχω.
Από αύριο θα είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος - "άνεργος", θα έλεγε ένας απαισιόδοξος. Αλλά εγώ προτιμώ το "ελεύθερος". Από αύριο αρχίζω τις επελάσεις μου στις παραλίες (αν ακούσετε ότι εξώκειλε φάλαινα στο Πόρτο Ράφτη, ξέρετε ποιος θα είναι), αρχίζω τους 12ωρους ύπνους (μέχρι να τους ξαναβαρεθώ και να επιστρέψω στα ξενύχτια), οργανώνω τις συναυλίες του καλοκαιριού (όλοι Scorpions!!!), ξαναγυρίζω στους φίλους που με χάσανε. Ξεκινάω τις πρώτες διακοπές που πραγματικά μου αξίζουν - όλες οι προηγούμενες ήταν περιττές, αφού ήμουν τεμπέλης κατά συρροή και κατ'εξακολούθηση.
Ναι, θα μου λείψει ο υπολογιστής μου, αυτός από τον οποίο τόσους μήνες έγραφα τα posts μου - αλλά έχω και στο σπίτι υπολογιστή, κι ας τρέχει πιο αργά και από πρωταθλητή του σούμο. Θα μου λείψει ο χαβαλές που κάναμε με τους πρώην συναδέλφους μου κατά τη διάρκεια των αγώνων - αλλά γι'αυτό είναι οι φίλοι. Πάντως, σίγουρα δεν θα μου λείψει η μυρωδιά του τσιγάρου πάνω στα ρούχα μου - καιρός για την αντεπίθεση του αντικαπνιστή.
Φεύγω ικανοποιημένος. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα χρήσιμος (γιατί αν περίμενα να κάνω κάτι χρήσιμο για την κοινωνία μέσα από το blog, καλά σαράντα), έμαθα σημαντικά πράγματα και ξενύχτησα όσο δεν είχα ξενυχτήσει στα προηγούμενα 22 χρόνια. Αφήνω το καλό για το καλύτερο, και όταν το καλύτερο δεν θα μου είναι αρκετό, θα μετακομίσω σε κάτι ακόμα καλυτερο. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω - αν ήξερα τις συνέπειες των πράξεών μου, θα ήμουν Θεός, και ως γνωστόν χώρος για Θεό δεν υπάρχει στο στενόμυαλο σύμπαν μου...

Η 23η Μαϊου 2007 ήταν μία ξεχωριστή μέρα για την Αθήνα - εντάξει, μη βαράτε, για την Ελλάδα. Ήταν ο τελικός του Champions League. Ναι, το ξέρω ότι αυτό για τις γυναίκες είναι τόσο συναρπαστικό όσο είναι για τους άνδρες το τουρνουά σταυροβελονιάς της Κάτω Ραχούλας, αλλά είναι σημαντικό γεγονός, και όταν αυτό διεξάγεται στην πόλη σου (ΟΚ, στην ΧΩΡΑ σου! Αμάν πια!) δεν μπορείς παρά να ενθουσιαστείς.
Αν κάθε μέρα μαθαίνεις κάτι καινούργιο, μια τέτοια μέρα μαθαίνεις πολλά. Να, λοιπόν, τι μου έμαθε αυτή η μέρα, που θα περάσει στην ιστορία σαν μία από τις πιο ιδιαίτερες (προσοχή: όχι καλύτερες ή χειρότερες) της σχετικά σύντομης και προβλέψιμης ζωής μου:

- Τελικά, υπάρχουν κάποιοι λόγοι για τους οποίους αξίζει να ξυπνήσεις στις 8 το πρωί - δεν είναι πολλοί, αλλά υπάρχουν. Μην το κάνουμε και συνήθεια, όμως, να λείπει...

- Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το πάρει κάποιος άλλος. Κοέλιο, φάε τη σκόνη μου και κάτι άλλο που θα το κόψει η λογοκρισία.

- Αυτό που έγινε αυτές τις μέρες με τους οπαδούς της Λίβερπουλ (κυρίως) δεν θα ξαναγίνει ποτέ - ευτυχώς πρόλαβα και έβγαλα αρκετές φωτογραφίες. Έβαψαν κόκκινο το Σύνταγμα, έκαναν εθνικό μας ύμνο το "You'll Never Walk Alone", μοίρασαν απλόχερα τρέλα στην Αθήνα και τους Αθηναίους. Θα μου λείψουν.

- Δεν υποστήριζα καμία από τις δύο ομάδες - δυστυχώς, η λατρεμένη μου Λιντς έπεσε στην τρίτη κατηγορία και όλα τα άλλα μου είναι αδιάφορα. Αλλά λυπήθηκα για τους οπαδούς της Λίβερπουλ, που τους έβλεπα στο μετρό να κλαίνε και να κάθονται απογοητευμένοι στα πατώματα - το ταξίδι από τον Παράδεισο στην Κόλαση διαρκεί πολύ περισσότερο από την αντίστροφη διαδρομή...

- Το Champions League δεν συνδυάζεται απαραίτητα με πίτσες, μπύρες και πατατάκια. Δεν το περίμενα, αλλά τελικά κράτησα ανέπαφη τη δίαιτα και χθες - τελικά, είναι καθαρά ψυχολογικό το θέμα: Αν δεν τρώνε οι άλλοι γύρω σου, δε νιώθεις ούτε εσύ την ανάγκη να φας.

- Ήταν η πρώτη φορά που η Λίβερπουλ ηττήθηκε σε τελικό Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος από ομάδα που φορούσε άσπρα. Τώρα μπορείτε να κάνετε τους έξυπνους στην παρέα σας.

- Ο τελικός του επόμενου Champions League θα είναι καλύτερος - χειρότερος δεν μπορεί να είναι!

- Είχα ξεχάσει πόσο αδιάφορη είναι η απονομή ενός Κυπέλλου στα επίσημα του σταδίου και όχι στο κέντρο του - και δεν χρειαζόταν να μου το θυμίσει ο μεσιέ Πλατινί...

- Τι ωραία που θα ήταν να είχαμε κάθε μέρα 24ωρο μετρό, όπως χθες! 'Εφυγα από τη δουλειά στις 2.30 τα ξημερώματα και η επιστροφή στο σπίτι ήταν πιο ευχάριστη από ποτέ.

- Δεν κυκλοφορεί κανένας στους δρόμους στις 3 το πρωί. Αυτό λίγο πολύ το φανταζόμουν, αλλά χθες το είδα από πρώτο χέρι.

- Επίσης, είναι πολύ απελευθερωτικό συναίσθημα να χορεύεις ζεϊμπέκικο στο πεζοδρόμιο της Μεσογείων. Δοκιμάστε το κάποια στιγμή που θα ξεμείνετε στους δρόμους μέχρι τα ξημερώματα - όχι απαραίτητα στη Μεσογείων.

- Ο Γαλαξιακός Φαρσέρ έχει μια ιδιαίτερη συμπάθεια στο mp3 μου, από τότε που ανακάλυψα ότι υπάρχει και το random play. Χθες το βράδυ έβαλε κολλητά τα δύο και μοναδικά τραγούδια που μπορούν να με κάνουν να κλάψω, και αμέσως μετά το Love Today του Mika, το τραγούδι που ακούω κάθε φορά που έχω τις μαύρες μου για να μου φτιάξει τη διάθεση - κι όλα αυτά μεταξύ 200 τραγουδιών. Δεν κατάλαβα ακριβώς το μήνυμα που προσπαθεί να μου περάσει, αλλά μάλλον ήταν κάτι καλό, κάτι σαν "σταυρώθηκες, ξανασταυρώνεσαι, αλλά μετά θα αναστηθείς"...

Για τεχνικούς λόγους (κοινώς, επειδή δεν μπορώ να φορτώσω 10 φωτογραφίες), το σημερινό post βρίσκεται εδώ .

Όλοι σιχαινόμαστε τις κατσαρίδες (αν κάποιος εδώ μέσα δεν τις σιχαίνεται, μάλλον χρειάζεται ψυχίατρο - όλοι οι υπόλοιποι είμαστε φυσιολογικοί!)

 

Για να δούμε, λοιπόν, γιατί οι κατσαρίδες βυσσοδομούν εναντίον της ψυχικής μας ηρεμίας και τι μπορούμε να κάνουμε γι’αυτό…

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΘΕΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ - ΜΑΘΗΜΑ 2: ΜΙΑ ΚΑΤΣΑΡΙΔΟΥΛΑ, Η ΜΙΚΡΗ ΤΕΡΕΖΑ

- Να ξεκινήσουμε από μία γενική παραδοχή: Οι κατσαρίδες είναι αηδιαστικές, γλοιώδεις, ενοχλητικές και πολλά άλλα επίθετα που θα σου φέρουν εμετό, δύσπνοια και καλπάζοντα ίκτερο αν τα αναφέρω. Ωστόσο, δεν είναι επικίνδυνες. Ούτε κεντρί γεμάτο δηλητήριο διαθέτουν, ούτε τσιμπάνε όποιον τους στραβοκοιτάξει, ούτε ανθρωποφάγες είναι. Οπότε, δεν υπάρχει λόγος να τις φοβόμαστε. Υπάρχουν πολλοί για να τις σιχαινόμαστε - αυτό είναι άλλο θέμα, θα το εξετάσουμε παρακάτω.

- Τα πάντα σε αυτήν τη Γη υπάρχουν για κάποιο σκοπό, ακόμα και αυτά που φαίνονται κακά. Π.χ., οι μέλισσες μπορεί να τσιμπάνε, αλλά τουλάχιστον μας δίνουν το μέλι (αν δεν σου αρέσει το μέλι, σκέψου τις καημένες τις αρκούδες, που το λατρεύουν - τι θα κάνανε αυτές χωρίς τις μέλισσες; Θα τρώγανε ανθρώπους. Σκασμός, λοιπόν.), τα μυρμήγκια φαίνονται να μην έχουν καμία χρησιμότητα για τους ανθρώπους, όμως τα χρειάζονται οι μυρμηγκοφάγοι, κλπ. Οι κατσαρίδες σε τι χρησιμεύουν; Μην κουράζεσαι - σε τίποτα δε χρησιμεύουν, εκτός από το να μας σπάνε τα νεύρα. Είναι μέρος του σχεδίου του Γαλαξιακού Φαρσέρ για να μας κάνει τα νεύρα τσατάλια, ρετάλια και μανουάλια. Εσύ θα του δώσεις αυτή τη χαρά, να σε βλέπει από εκεί πάνω και να γελάει; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ!!!

- Ωραία, μπήκε μια κατσαρίδα στο σπίτι σου. Και λοιπόν; Θα μπορούσε να είναι χειρότερα. Θα μπορούσε να είναι ποντίκι και να σε κολλήσει νόσο των ποντικών (γιατί νόσο των ιπποπόταμων λίγο δύσκολο να σε κολλήσει το ανιψοξάδερφο του Μίκυ Μάους), θα μπορούσε να είναι αφρικανική μέλισσα και να σε αφήσει στον τόπο με ένα τσίμπημα, θα μπορούσε - το χειρότερο απ’όλα - να είναι η μάνα σου που σε πρήζει επειδή δεν καθάρισες το δωμάτιό σου. Δεν έγινε και τίποτα. Μια παντόφλα θα πάρεις και θα την στείλεις μια βόλτα να δει τα αξιοθέατα στη γειτονιά σου. Και τέζα η Τερέζα.

- Όχι, τέζα όχι. Οι κατσαρίδες είναι τα μόνα πλάσματα που θα επιβιώσουν από πυρηνικό όλεθρο. Οι κατσαρίδες αντέχουν 10 μέρες χωρίς κεφάλι. Οι κατσαρίδες είναι αξιοθαύμαστα όντα - απλώς, είναι απαίσια. Αλλά κι εσύ δεν είσαι και μοντέλο, έτσι δεν είναι; Εσύ θα ήθελες να σε κρίνουν από την εξωτερική σου εμφάνιση; Πού ξέρεις τι πλούσιο εσωτερικό κόσμο κρύβει η Τερέζα; Τι ρηχός άνθρωπος…

- Και για να τελειώνουμε: Αυτά τα εκνευριστικά αρθρόποδα είναι παντού. Στα υπόγεια και στους ουρανοξύστες, στις τρώγλες και στις βίλες, παντού, ακόμα και ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΜΠΛΟΥΖΑ ΣΟΥ ΕΧΕΙΣ ΜΙΑ ΤΩΡΑ! (παραδέξου ότι κοίταξες…). Απλά, δέξου το σαν αναπόφευκτο μέρος της ζωής, σαν το καυσαέριο, τους κρετίνους και την πολιτική - αυτά τα δύο τελευταία θα μπορούσαν και να είναι ένα. Ή δέχεσαι να ζεις με τους όρους της ζωής (ναι, ένας από αυτούς είναι και οι κατσαρίδες), ή παραιτείσαι από το συμβόλαιο μαζί της και τινάζεις τα μυαλά σου στον αέρα. Και επειδή είσαι έξυπνος άνθρωπος (γιατί αν δεν ήσουν δεν θα διάβαζες αυτό το blog τώρα, αλλά θα έβλεπες τη Λαμπίρη), θα δεχτείς τους όρους της.

Και αν δεν πείστηκες ακόμα, δες αυτή την ταινία - με μένα έπιασε, πάντως!

Εδώ και καιρό θέλω να τους βάλω αυτούς τους στίχους, αλλά πάντα κάτι τυχαίνει...Ε, σήμερα τα κατάφερα! Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που είναι, ή θα ήθελαν να είναι, ιστιοφόρα με τα πανιά τους ανοιγμένα...(τι καταπληκτικό τραγούδι και τι φοβεροί στίχοι...)

Ξύλινα Σπαθιά - Σαν Εσένα

Θα'θελα να'μουν σαν εσένα
ιστιοφόρο με τα πανιά του ανοιγμένα
αυτούς που με οδηγούν στην καταιγίδα
σε κάθε αμμουδιά να τους χαρίζω μια πατρίδα

Θα'θελα να'μουν σαν εσένα
ένα δεντράκι με τα κλαδιά του απλωμένα
να μη λυπάμαι, να μην καταλαβαίνω
αυτούς που με πετάνε στη φωτιά να τους ζεσταίνω

Θα'θελα να'μουν σαν εσένα
'έρημος φάρος πάνω σε βράχια φαγωμένα
να'χει χρόνια να περάσει από μπροστά μου το καράβι
μα εγώ να αναβοσβήνω κάθε βράδυ

Θα'θελα να'μουν σαν εσένα
περιστεράκι με τα φτερά του μαδημένα
να στέκομαι μετά τις Συμπληγάδες
και να κοιτάζω πώς περνούν του κόσμου οι φυγάδες

Αποφάσισα ότι δεν κάνω αρκετά για τους αναγνώστες μου. Μπάινει ο άλλος στο blogάκι του Stranger, κάθεται και διαβάζει το απόσταγμα του εγκεφάλου του και μετά από 5 λεπτά το έχει ξεχάσει - και πιθανότατα έχει ξεχάσει και το URL μου, οπότε δε θα μας ξανάρθει. ΟΚ, το παραδέχομαι, αυτό το blog είναι λίγο αυτιστικό: Γράφω για μένα, για όσα μου συμβαίνουν, για όσα νιώθω. Είπα ποτέ ότι δεν είμαι εγωιστής; Κι αν το είπα, ψέματα σας έλεγα.
Αλλά, όπως λέει και ο Μοντεχρήστος, καιρός να αφήσουμε τους εγωισμούς και να κοιτάξουμε και λίγο τον εαυτό μας. Να κοιτάξουμε για λίγο τα χάλια μας, που γκρινιάζουμε με το παραμικρό, που τα νεύρα μας είναι πιο ευερέθιστα και από την Πάρις Χίλτον, που έχουμε μετατρέψει τον προσωπικό μας Παράδεισο σε Κόλαση (και όχι απόλαυση), που κλείνουμε το μάτι στη μιζέρια και κοιτάμε με μισό μάτι την ευτυχία, που...τέλος πάντων, το πιάσατε το νόημα.
Εγκαινιάζω μία νέα ενότητα αυτού του σεμνού και ταπεινού blog, με τίτλο "Μαθήματα Θετικής Σκέψης". Σε αυτήν θα διαβάζετε (όσοι τρελοί προσέλθετε) πρακτικούς (και πρακτικά ανεφάρμοστους...) τρόπους για να διατηρείτε την ψυχραιμία σας σε καταστάσεις που απειλούν την ψυχική σας κατάσταση (η οποία ούτως ή άλλως δεν πρέπει να είναι και πολύ σταθερή για να διαβάζετε ακόμα αυτό το post...και νομίζω ότι οι συνεχόμενες παρενθέσεις δεν βοηθούν καθόλου...αλήθεια, σκεφτήκατε το ενδεχόμενο εγκλεισμού σε ψυχιατρική κλινική; Αν το διαβάζετε αυτό, ίσως πρέπει να το επεξεργαστείτε λίγο ακόμα...το σκεφτήκατε; Και διαβάζετε ακόμα; Γουάου, είμαι καλός!)
Πρώτο θέμα της νέας ενότητας (πριν βγω πάλι εκτός θέματος - αλήθεια, είδατε το θέμα των Πανελλαδικών στην Έκθεση; Δεν σας φάνηκε καπ- να πάρει, πάλι ξεφεύγω...) είναι οι κουτσουλιές. Ναι, τα εκνευριστικά προϊόντα του στομαχιού των περιστεριών, που έχουν την κακή συνήθεια να προσγειώνονται ανώμαλα σε κεφάλια, ρούχα και, γενικά, στα πλέον ακατάλληλα σημεία. Είναι, όμως, αυτό ικανό να μας καταρρακώσει το ηθικό και να μας κάνε τα νεύρα κρόσια; Όχι βέβαια! Και πάμε να δούμε γιατί:

- Ας πάρουμε το πρώτο, και πιο πιθανό, ενδεχόμενο: Να σε πετύχει στα ρούχα, με πιο συνηθισμένο στόχο τους ώμους. Ε, είναι αυτός λόγος να γκρινιάζεις; Ένα σκουπισματάκι θα του κάνεις και θα φύγει. Πού να χέζανε και τα γουρούνια, δηλαδή! Πώς κάνεις έτσι πια;
- Βέβαια, μπορεί να μην έχεις πάνω σου χαρτομάντιλο (κακώς) και να ξεραθεί η κουτσουλιά. Και πάλι, λίγο νερό και σαπούνι να ρίξεις και θα φύγει - Τι γκρίνια! Μα πώς σε ανέχεται το ταίρι σου; Α, δεν έχεις, ε; Τώρα ξέρουμε γιατί...
- Και ας υποθέσουμε ότι είναι βαρβάτη κουτσουλιά και δεν φεύγει - εντάξει, σιγά το ρούχο που φόραγες! Πόσα έδωσες, 30, 40, 50 ευρώ; Σιγά πια! Καμιά παλιατζούρα θα ήταν - στο κάτω κάτω, άνοιξε την ντουλάπα σου και δες: Γεμάτη ρούχα είναι! Για ένα κομμάτι ύφασμα κάνεις έτσι; Τι ματζιριά!!!
- Όμως, ο σοφός λαός μας έχει προνοήσει και για το ενδεχόμενο να την φας κατακούτελα, στο δόξα πατρί. Σύμφωνα με άκυρη πηγή, αν σε κουτσουλήσει περιστέρι στο κεφάλι, τότε πρέπει να πας αμέσως στο πλησιέστερο προπατζίδικο και να ρίξεις ένα Λόττο, ένα Τζόκερ, έναν Πιγκουίνο, μία Catwoman, κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Εγγυημένα λεφτά, λέει η πηγή μου. Από τότε που μου το είπε προσπαθώ να το επιβεβαιώσω, αλλά τα περιστέρια με αγνοούν επιδεικτικά...Κωλόπουλα...
- Α, φυσικά υπάρχουν και αυτά που σημαδεύουν το αυτοκίνητό σου. Και θυμώνεις; Δε φτάνει που σου θυμίζουν ότι έχει σαπίσει το έρμο από την βρώμα, που έχεις να το πλύνεις από τους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης! Ευκαιρία να το κάνεις ένα μπανάκι! Είπαμε, think positive!

Και αν όλα τα άλλα αποτύχουν, σκέψου ότι αυτό το ηλίθιο πουλερικό πιθανότατα θα βρει τραγικό θάνατο κάτω από τις ρόδες μίας σπιντάτης Porsche Cayenne - αυτή δεν είναι και πολύ θετική σκέψη, αλλά θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα...

Στην σχολή μας έμαθαν τα πάντα για τη δημοσιογραφία: Ποιοι την ξεκίνησαν, ποιο είναι το παρελθόν και το μέλλον της, ποια είναι τα μοντέλα επικοινωνίας, πώς μετράμε την τηλεθέαση, ποιες είναι οι απαιτήσεις του επαγγέλματος. Ένα μόνο ξέχασαν: Να μας μάθουν πώς θα γίνουμε εμείς δημοσιογράφοι...
Σήμερα έκανα για πρώτη φορά αυτό που λέμε "ρεπορτάζ δρόμου", δηλαδή αυτό το παρασιτικό ρεπορτάζ που βασίζεται στην εξαιρετικά απλή (και μάλλον εξαιρετικά άστοχη) παραδοχή ότι ο κόσμος που πίνει τον καφέ του ή κάνει τα ψώνια του είναι διατεθειμένος να σου απαντήσει σε ό,τι μαλακία τον ρωτήσεις.
Πήραμε, λοιπόν, τους δρόμους του Περιστερίου μαζί με τον συνάδελφο Γκόγκο (ο οποίος θα κάνει σχόλιο και το ξέρω!) και κάναμε στον ανύποπτο κόσμο την εξής εξωφρενικά ηλίθια ερώτηση: "Αν μετονομάζατε το Περιστέρι, πώς θα το ονομάζατε;". Αν το ρεπορτάζ δρόμου είναι μία φορά δύσκολο, τέτοιου είδους ερωτήσεις το κάνουν τριάντα φορές δύσκολο.
Φυσικά, δεν έχεις την απαίτηση να σε πάρει κανείς στα σοβαρά όταν κάνεις αυτή την ερώτηση - ούτε εσύ ο ίδιος δεν παίρνεις στα σοβαρά τον εαυτό σου! Η πρώτη σκέψη που κάνεις είναι "γαμώ την τεμπελιά μου, που δεν έβγαλα 19 στο σχολείο να περάσω Νομική". Η δεύτερη σκέψη, αναπόφευκτα, είναι "Ας το κάνω να πάει στο διάολο". Και η τρίτη σκέψη, όταν πια έχεις τελειώσει και έχεις συγκεντρώσει το υλικό σου, είναι "πλάκα είχε, τελικά!".
Ναι, έχει πλάκα. Γιατί φυσικά θα υπάρχουν (και υπήρξαν, στη συγκεκριμένη περίπτωση) αυτοί που θα σε διαολοστείλουν επειδή έχουν καλύτερα πράγματα να κάνουν από το να απαντούν σε μία ηλίθια ερώτηση ενός ηλίθιου δημοσιογραφίσκου (ας ήταν οι κάμερες του Star εκεί και θα σου'λεγα εγώ αν θα με διαολόστελνες...), αλλά θα υπάρχουν και οι νεαροπαρέες που θα κάνουν χαβαλέ και θα σου πουν τις καλύτερες ατάκες, θα υπάρχουν και οι καλοκάγαθοι παππούδες που θα διαισθανθούν την ανάγκη σου να βγάλεις το ρεπορτάζ και θα προσπαθήσουν να σε βοηθήσουν, θα υπάρχουν και οι χαρωποί καταναλωτές που μόλις έχουν ψωνίσει και απαντούν με κέφι.
Φυσικά, για να γίνουν όλα αυτά πρέπει να το ρίξεις κι εσύ στην πλάκα. Όπως δεν μπορείς να κάνεις ρεπορτάζ για το Κυπριακό ντυμένος κλόουν, έτσι είναι ανόητο να ρωτάς τον κόσμο μια τόσο γελοία ερώτηση με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Ατάκες όπως "γι'αυτό προσέξτε, μη γίνετε ΠΟΤΕ δημοσιογράφοι", και φυσικά χαμόγελο που νικάει κι όλα τα κακά σκορπάει είναι ο μαγικός συνδυασμός που μας οδήγησε στα σπίτια μας μόλις μία ώρα μετά την έναρξη του ρεπορτάζ - εγώ πίστευα ότι θα μας έβρισκε το ξημέρωμα στους δρόμους και θα τριγυρίζαμε στα πατσατζίδικα να ρωτάμε τους μεθυσμένους ξενύχτηδες.
Πάντως, μια χαρά όνομα είναο το Περιστέρι. Κάτι άλλες περιοχές θέλουν μετονομασία - Κουκουβάουνες, Οινόφυτα, Βαρυμπόμπη, αυτές έχουν το πρόβλημα. Χμμμ...με βλέπω να κάνω ρεπορτάζ δρόμου στα Οινόφυτα τον άλλο μήνα...