To “Ελλάδα Έχεις Ταλέντο” επιστρέφει. Το X-Factor έχει ήδη κάνει δύο κύκλους. Ποιο ριάλιτι δεν θα κάνει δεύτερο κύκλο; Ο “Διάδοχος του Uri Geller”. Κρίμα, γιατί θα ζούσαμε ακόμα περισσότερες επικές στιγμές mentalism και dementialism. Ας δούμε τα “πειράματα” που θα μπορούσε να κάνει ο καmentalist (καμένος + mentalist) αν το ριάλιτι έκανε και δεύτερο κύκλο:

1. To πείραμα “Πάμελα Άντερσον”

Τι  ζητάει από τους τηλεθεατές: Οι γυναίκες να έρθουν κοντά στην τηλεόραση και να ακουμπήσουν το στήθος τους πάνω σε αυτήν.

Τι  κάνει στο στούντιο: Καλεί στη σκηνή μία εκ των καλεσμένων (όλως τυχαίως, την πιο κουκλάρα) και της πιάνει τα στήθη.

Μαγική  λέξη, που φωνάζει  το κοινό: ΦΟΥΣΚΩΣΕ! ΦΟΥΣΚΩΣΕ! ΦΟΥΣΚΩΣΕ!

Αποτέλεσμα: Δε φαίνεται να έχει αλλάξει κάτι στο σώμα της κυρίας, όμως ο Geller εκστασιάζεται: «Κοιτάξτε, ακόμα μεγαλώνουν!», αναφωνεί έκπληκτος.

Οι  αντιδράσεις των  τηλεθεατών: Το τηλεφωνικό κέντρο κατακλύζεται από τηλεφωνήματα ευτυχισμένων γυναικών, που επιτέλους έχουν το στήθος που ονειρευόντουσαν, και μάλιστα χωρίς επέμβαση. Μάλιστα, μία εξ αυτών τονίζει ότι το στήθος της έγινε τόσο μεγάλο, που όταν γύρισε να το δείξει στον άνδρα της, τον χτύπησε με αυτό κατά λάθος και τον τραυμάτισε θανάσιμα. Ωστόσο, ένας αγανακτισμένος τηλεθεατής παραπονιέται ότι ο Γκέλερ μπερδεύτηκε και, αντί να μεγαλώσει το στήθος της γυναίκας του, μεγάλωσε το δικό του.

Η ατάκα του Χρήστου  Φερεντίνου: «Ελπίζω η γυναίκα μου να μας βλέπει απόψε»

2. Το πείραμα «Back to the grave»

Τι  ζητάει από τους τηλεθεατές: Να φέρει κοντά στην τηλεόραση όλα τα ρολόγια, τα κινητά τηλέφωνα και όποια άλλη συσκευή είχε επιδιορθώσει ως δια μαγείας ο ίδιος στο πρώτο επεισόδιο της εκπομπής του.

Τι  κάνει στο στούντιο: Βάζει μπροστά του σε ένα τραπέζι ένα σωρό ηλεκτρικές συσκευές, οι οποίες δουλεύουν μια χαρά.

Μαγική  λέξη, που φωνάζει  το κοινό: ΧΑΛΑΣΕ! ΧΑΛΑΣΕ! ΧΑΛΑΣΕ!

Αποτέλεσμα: Ξαφνικά, τα ρολόγια σταματάνε να χτυπάνε, οι ηλεκτρονικές συσκευές δε λειτουργούν και η εκπομπή διακόπτεται, επειδή οι κάμερες και όλος ο ηλεκτρονικός  εξοπλισμός του στούντιο αχρηστεύεται.

Οι  αντιδράσεις των  τηλεθεατών: Εκατοντάδες εξοργισμένοι τηλεθεατές καταριούνται τον Uri Geller. Άλλος γιατί έτυχε να έχει κοντά στην τηλεόραση τον υπολογιστή και αυτός χάλασε, άλλος γιατί μόλις είχε πάρει την τηλεόρασή του από το σέρβις, και ξαναχάλασε, άλλος γιατί το κινητό του εξερράγη και έσπασε σε κομματάκια. Μόνο ένας από τους τηλεθεατές που τηλεφωνούν φαίνεται χαρούμενος, κι αυτό επειδή, χάρη στο κόλπο του Geller, σταμάτησε να λειτουργεί ο βηματοδότης της πεθεράς του και έμ εινε στον τόπο.

Η ατάκα του Χρήστου  Φερεντίνου: «Uri, μας τα χάλασες…»

3. Το  πείραμα «Τζον Χολμς»

Τι  ζητάει από τους τηλεθεατές: Να πλησιάσουν οι άνδρες στην οθόνη της τηλεόρασης και να κρατάνε με το ένα χέρι την τηλεόραση και με το άλλο τα απόκρυφά τους.

Τι  κάνει στο στούντιο: Ζητάει έναν εθελοντή. Εμφανίζονται πάνω από 400 και διαλέγει αυτόν που του φαίνεται πιο απελπισμένος.

Μαγική  λέξη, που φωνάζει  το κοινό: ΨΗΛΩΣΕ! ΨΗΛΩΣΕ! ΨΗΛΩΣΕ!

Αποτέλεσμα: Εμφανίζεται ένα εξόγκωμα μέσα από το παντελόνι του εθελοντή – το οποίο μοιάζει ύποπτα με αγγούρι στο σχήμα. Πάντως, ο Γκέλερ ενθουσιάζεται και αρχίζει τις υστερίες του.

Οι  αντιδράσεις των  τηλεθεατών: Ελάχιστα τηλεφωνήματα δέχεται το τηλεφωνικό κέντρο, και από αυτά τα περισσότερα είναι από απογοητευμένους τηλεθεατές που ήλπιζαν ότι ο Γκέλερ θα τους έκανε Γκουσγκούνηδες εν μία νυκτί. Η επίσημη γραμμή του mentalist είναι ότι «δεν το πίστεψαν αρκετά».

Η ατάκα του Χρήστου  Φερεντίνου: «Μεγάλα πράγματα απόψε από τον Uri Geller!»

4. Το πείραμα «Jesus Christ Superstar»

Τι  ζητάει από τους τηλεθεατές: Να φέρει κοντά στην τηλεόραση οποιοδήποτε άτομο με κινητικά προβλήματα: Σκεβρωμένες γιαγιάδες, αναπήρους με καροτσάκια, οποιονδήποτε.

Τι  κάνει στο στούντιο: Ανεβάζει στη σκηνή έναν γεράκο 97 χρονών, ο οποίος κινείται με «πι» και κάνει τα 100 μέτρα σε 9,67 ώρες.

Μαγική  λέξη, που φωνάζει  το κοινό: ΠΕΡΠΑΤΑ! ΠΕΡΠΑΤΑ! ΠΕΡΠΑΤΑ!

Αποτέλεσμα: Ως δια μαγείας, ο παππούς πετάει κάτω το «πι» και αρχίζει και τρέχει γύρω-γύρω σαν τον Φόρεστ Γκαμπ. Αλλά μετά από ένα-δυο λεπτά σωριάζεται κάτω και δεν ξανασηκώνεται. Πέφτουν αμέσως διαφημίσεις.

Οι  αντιδράσεις των  τηλεθεατών: Αρκετά άτομα με ειδικές ανάγκες διαμαρτύρονται τηλεφωνικά για την κοροϊδία του Γκέλερ, αφού το κόλπο αποδεικνύεται κάλπικο. Ωστόσο, υπάρχει και ένα τηλεφώνημα από έναν έκπληκτο γονιό, ο οποίος είδε το μόλις 2 μηνών παιδί του να σηκώνεται και να περπατάει μέχρι την κουζίνα, να ανοίγει το ψυγείο και να πιάνει ένα κουτάκι μπίρας. Κατόπιν αυτής της μαρτυρίας, ο mentalist ξεκαθαρίζει ότι το πείραμα στέφθηκε με επιτυχία και ότι το παιδί πραγματικά το πίστεψε, γι’αυτό και περπάτησε.

Η ατάκα του Χρήστου  Φερεντίνου: «Ωχ! Ο παππούς έγινε τούρμπο!»

5. Το  πείραμα «Γκολ και φύγαμε για τελικό»

Τι  ζητάει από τους τηλεθεατές: Απλώς να πουν τη μαγική λέξη όταν τους ζητηθεί.

Τι  κάνει στο στούντιο: Συνδέεται ζωντανά με το γήπεδο Καραϊσκάκη, όπου παίζει ο Ολυμπιακός ματς πρωταθλήματος και στο 88’ είναι ακόμα 0-0.

Μαγική  λέξη, που φωνάζει  το κοινό: ΣΚΟΡΑΡΕ! ΣΚΟΡΑΡΕ! ΣΚΟΡΑΡΕ!

Αποτέλεσμα: Ως εκ θαύματος, ο Ντιόγκο (ναι, ο Ντιόγκο!) σουτάρει, η μπάλα φεύγει μέσα από τα χέρια του τερματοφύλακα και καταλήγει στα δίχτυα! Ο Γκέλερ χτυπιέται και ουρλιάζει χαρούμενος, λες και ήταν Ολυμπιακός από μικρό παιδί. Ο Φερεντίνος το ίδιο – αλλά αυτός τουλάχιστον έχει λόγο.

Οι  αντιδράσεις των  τηλεθεατών: Πέρα από τους οπαδούς του Ολυμπιακού, που πίνουν νερό στ’όνομα του Γκέλερ, υπάρχουν τηλεφωνήματα από έξαλλους παράγοντες του Παναθηναϊκού, της ΑΕΚ και άλλων ομάδων, που απαιτούν στην επόμενη εκπομπή ο Γκέλερ να κάνει το ίδιο και στο δικό τους παιχνίδι, ενώ ένας σκάουτερ της Μπαρτσελόνα που παρακολουθούσε την εκπομπή ζητά τη βοήθεια του mentalist για να αρχίσει να σκοράρει ο Ιμπραϊμοβιτς.

Η ατάκα του Χρήστου  Φερεντίνου: «Όχι ρε γαμώτο, και το’χα παίξει Χ2»

6. Το  πείραμα «AGB Madness»

Τι  ζητάει από τους τηλεθεατές: Να μην αλλάξει κανάλι, γιατί κατά τη διάρκεια των διαφημίσεων θα κάνει τις απαραίτητες ρυθμίσεις για να πετύχει το κόλπο

Τι  κάνει στο στούντιο: Τίποτα, απλώς κοιτάει την κάμερα.

Μαγική  λέξη, που φωνάζει  το κοινό: ΚΛΕΙΣΕ! ΚΛΕΙΣΕ! ΚΛΕΙΣΕ!

Αποτέλεσμα: Όλες οι τηλεοράσεις που ήταν εκείνη την ώρα γυρισμένες στον ΑΝΤ1 κλείνουν από μόνες τους. Ο Γιούρι Γκέλερ πανηγυρίζει για το φοβερό του επίτευγμα – αλλά δεν τον βλέπει κανείς.

Οι  αντιδράσεις των  τηλεθεατών: Το κοινό είναι διχασμένο. Άλλοι τηλεφωνούν για να εκφράσουν την ευγνω μοσύνη τους που επιτέλους βρέθηκε κάποιος να τους κλείσει την τηλεόραση, ενώ άλλοι διαμαρτύρονται ότι έπεσαν στο ζάπινγκ πάνω στον Γκέλερ, επειδή είχε διαφημίσεις στο Mega, και τρόμαξαν όταν έκλεισε η τηλεόραση από μόνη της – νόμιζαν ότι έκανε πάλι το «ΧΑΛΑΣΕ, ΧΑΛΑΣΕ». Επίσης, ένας τηλεθεατής τηλεφωνεί πραγματικά εξαγριωμένος. Είναι ο πρόεδρος του ΑΝΤ1, που βλέπει τα νούμερα της AGB να πέφτουν στο πρωτοφανές 0%, έστω και για λίγο. Η εκπομπή διακόπτεται και ο Φερεντίνος με τον Γκέλερ απολύονται.

Η ατάκα του Χρήστου  Φερεντίνου: «***ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ***»

7. Το  πείραμα «Όχι πια χυλόπιτα»

Τι  ζητάει από τους τηλεθεατές: Να φέρουν κοντά στην τηλεόραση τα κινητά ή τα σταθερά τους τηλέφωνα και να σκεφτούν αυτόν (ή αυτή) από τον οποίο (ή την οποία) περιμένουν τηλέφωνο, αλλά δεν τους έχει πάρει ακόμα.

Τι  κάνει στο στούντιο: Βγάζει το δικό του κινητό τηλέφωνο και το αφήνει στο τραπέζι μπροστά του.

Μαγική  λέξη, που φωνάζει  το κοινό: ΧΤΥΠΑ! ΧΤΥΠΑ! ΧΤΥΠΑ!

Αποτέλεσμα: Το κινητό μπροστά από τον Γκέλερ χτυπάει! Είναι η γυναίκα του, που του θυμίζει όπως θα γυρίζει το βράδυ να φέρει κανένα σουβλάκι να φάνε. Ταυτόχρονα, δεκάδες κινητά στο στούντιο αρχίζουν να χτυπάνε και προκαλείται πανδαιμόνιο από τους θεατές που σπεύδουν να τα σηκώσουν, περιμένοντας να ακούσουν την πολυπόθητη φωνή.

Οι  αντιδράσεις των  τηλεθεατών: Δεκάδες απογοητευμένες κοπέλες και αγόρια τηλεφωνούν για να πουν τον πόνο τους, ότι δηλαδή χτύπησε το τηλέφωνο εκείνη την ώρα, το σήκωσαν όλο ενθουσιασμό, αλλά ήταν λάθος, ή η θεία τους η Μερόπη που ήθελε να δει τι κάνουν. Ο Γκέλερ υποστηρίζει ότι το πείραμα πέτυχε, αλλά ο ΟΤΕ έμπλεξε τις γραμμές και του το χάλασε.

Η ατάκα του Χρήστου  Φερεντίνου: «Έλα, δεν μπορώ τώρα, κάνω εκπομπή. Θα σε πάρω στις διαφημίσεις»

Όταν είσαι 18, τα πάντα σου φαίνονται μίζερα, παντού γύρω σου βλέπεις μαύρα χάλια, και θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο. Μεγαλώνοντας, τα πάντα σου φαίνονται μίζερα, παντού γύρω σου βλέπεις μαύρα χάλια, αλλά ξέρεις ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο, οπότε απλά τον αποδέχεσαι παθητικά. Και μετά συμβαίνει *κάτι* γύρω σου, το οποίο σε κάνει ξανά 18 χρονών.

Κάτι τέτοιο συνέβη πρόσφατα στη γειτονιά μου, και χάρη σε αυτό ξαναβρήκα την πίστη μου στις απεργίες, στην κοινωνική αντίδραση, στην "επανάσταση", ακόμα και στο ανθρώπινο είδος εν γένει. Μια πίστη η οποία με είχε εγκαταλείψει εδώ και χρόνια, αλλά πλέον επιστρέφει δριμύτερη.

Ο δρόμος στον οποίο βρίσκεται το σπίτι μου ήταν ένας κλασικός δρόμος των προαστίων της Αθήνας. Διπλής κατεύθυνσης (αλλά όχι αρκετά φαρδύς για δρόμος διπλής κατεύθυνσης), με πολλά καταστήματα κατά μήκος του, και δεκάδες αυτοκίνητα σταθμευμένα και στις δύο πλευρές του ήδη στενού δρόμου, τα οποία δυσκόλευαν αφάνταστα τη διέλευση των αυτοκινήτων. Ήταν ένας δρόμος που απέφευγα όσο μπορούσα όταν οδηγούσα, γιατί ήξερα ότι κάπου θα "κολλήσω", εξαιτίας κάποιου καραγκιόζη, ο οποίος θα είχε διπλοπαρκάρει στην άκρη του δρόμου, εμποδίζοντας την ομαλή κυκλοφορία των οχημάτων.

Και το καλύτερο δεν σας το είπα ακόμα: Από αυτόν τον δρόμο περνούσαν και λεωφορεία. Λεωφορεία που ανέβαιναν και κατέβαιναν τον δρόμο, και πάντα αντιμετώπιζαν προβλήματα. Ειδικά αν τύχαινε να "συναντηθούν" σε κάποιο σημείο του δρόμου, τότε πια ήταν μαθηματικά βέβαια η ταλαιπωρία, αφού σχεδόν ποτέ δεν υπήρχε τρόπος να κάνει στην άκρη το ένα λεωφορείο, ώστε να περάσει το άλλο. Η δικτατορία των (παράνομα) σταθμευμένων αυτοκινήτων έκανε ό,τι ήθελε.

Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι θα μπορούσε να γίνει κάτι γι'αυτήν την κατάσταση. Πίστευα ότι επρόκειτο για κλασική περίπτωση νεοελληνικής βλακείας, η οποία είναι ανίατη. Τι θα μπορούσε, άλλωστε, να κάνει κάποιος; Ουσιαστικά, όλους τους εξυπηρετούσε αυτή η κατάσταση. Γιατί, όσο και να γκρινιάζουμε, η ασυδοσία μας βολεύει όλους κατά βάθος: Κάποια στιγμή, θα θελήσουμε να την εκμεταλλευτούμε κι εμείς προς όφελός μας, και τότε πρέπει αυτή να είναι νομιμοποιημένη, ώστε να μην υποστούμε καμία συνέπεια. Κι εγώ, άλλωστε, μερικές φορές εκμεταλλεύτηκα αυτήν την κατάσταση. Δεν είμαι και περήφανος που το παραδέχομαι, αλλά έτσι είναι.

Οι μόνοι που πραγματικά πλήττονταν από αυτήν την κατάσταση ήταν οι οδηγοί των λεωφορείων, οι οποίοι καθημερινά "έφτυναν αίμα" για να ξεφύγουν από τον εφιάλτη αυτού του δρόμου. Η δουλειά τους, όμως, δεν είναι να κάνουν μανούβρες για να αποφύγουν τα παρκαρισμένα οχήματα, ούτε να κορνάρουν μανιασμένα για να καταλάβει ο μαλάκας που έχει παρκάρει πάνω στον δρόμο ότι εμποδίζει τη διέλευση του λεωφορείου. Η δουλειά τους είναι να εκτελούν ένα συγκεκριμένο δρομολόγιο, μέσα σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια (τα οποία και συνήθως δεν τηρούνται για άλλους λόγους, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία που δεν κολλάει εδώ).

Έτσι, με αφορμή ένα σχεδόν καθημερινό μικροατύχημα που συνέβη πριν από δύο εβδομάδες, οι οδηγοί των λεωφορείων της συγκεκριμένης γραμμής πήραν μια τολμηρή απόφαση: Άλλαξαν από μόνοι τους την διαδρομή του λεωφορείου, αποφεύγοντας να περνούν από τον συγκεκριμένο δρόμο και στερώντας ουσιαστικά τη συγκοινωνία από τους κατοίκους που διέμεναν σε αυτόν.

Όταν το πληροφορήθηκα, μου φάνηκε χαζό. Σκέφτηκα ότι θα κρατούσε 2-3 μέρες, και μετά θα υπήρχαν διαμαρτυρίες από τους κατοίκους, και αντιδράσεις από τους ανωτέρους των οδηγών, και θα αναγκάζονταν να επιστρέψουν στην γνωστή, εφιαλτική τους διαδρομή. Έτσι λειτουργούν πάντα τα πράγματα στην Ελλάδα. Σωστά;

Λάθος. Γιατί οι οδηγοί δεν το έβαλαν κάτω. Πήγαν στον Δήμαρχο, έκαναν τα παράπονά τους, συνέχισαν την ιδιότυπη "απεργία" τους.

Και πάλι, δεν πίστευα ότι κάτι θα άλλαζε. Η ελληνική πραγματικότητα με έχει κάνει πολύ δύσπιστο για να δώσω βάση σε τέτοιου είδους διαμαρτυρίες.

Και ξαφνικά, την προηγούμενη εβδομάδα βγήκα από το σπίτι και δεν πίστευα στα μάτια μου: Κανένα σταθμευμένο αυτοκίνητο, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά από τον δρόμο. Οι άκρες των πεζοδρομίων βαμμένες κίτρινες, υποδηλώνοντας ότι απαγορεύεται η στάθμευση (πολύ χρήσιμο για όσους δεν καταλαβαίνουν την πινακίδα που βρίσκεται πάνω στο πεζοδρόμιο, αυτή με το κόκκινο "Χ"). Μια ερυθρόλευκη ταινία κολλημένη κατά μήκος του δρόμου, και πάνω της κάθε 50 μέτρα μια ανακοίνωση: "Παρακαλούμε μην παρκάρετε εδώ, γιατί εμποδίζετε τη διέλευση των λεωφορείων". Και τα αυτοκίνητα να πηγαινοέρχονται χωρίς καθυστερήσεις και επιδέξιες μανούβρες! Έπρεπε να κοιτάξω στη γωνία και να δω το όνομα του δρόμου για να σιγουρευτώ πως βρισκόμουν στον ίδιο δρόμο που με ταλαιπωρούσε τα τελευταία 10 χρόνια.

Την ίδια μέρα, τα λεωφορεία επανήλθαν στο κανονικό τους δρομολόγιο. Από τότε δεν έχει δημιουργηθεί κανένα πρόβλημα στη διέλευση των οχημάτων. Τώρα πια δεν αποφεύγω να κυκλοφορώ με το αυτοκίνητο σε αυτόν τον δρόμο - αντίθετα, το απολαμβάνω!

Φυσικά, υποψιάζομαι πως όλο αυτό δεν έγινε από τη μία μέρα στην άλλη. Φαντάζομαι ότι θα πέσανε κλήσεις με το τσουβάλι. Όπως και να'χει, δυσκολεύομαι ακόμα να πιστέψω τι έγινε, και κυρίως ΠΩΣ έγινε: Από μια τολμηρή πρωτοβουλία μερικών οδηγών λεωφορείου, οι οποίοι αποφάσισαν να αλλάξουν αυτό που τους ταλαιπωρούσε καθημερινά - και όχι μόνο αυτούς.

Έτσι αλλάζει ο κόσμος, κυρίες και κύριοι. Με τολμηρές πρωτοβουλίες. Με αντίδραση στις καθημερινές "δικτατορίες". Και δε χρειάζεται να είσαι 18 χρονών για να το καταλάβεις αυτό.

Hasta la revolucion!

Από τότε που ήμουν ένας ταπεινός και άβγαλτος φοιτητής Δημοσιογραφίας (δηλαδή πριν 5 χρόνια), αυτό που πραγματικά ήθελα να κάνω ήταν μια εκπομπή στο ραδιόφωνο. Η τηλεόραση δε με ενδιέφερε ποτέ (και, πολύ περισσότερο, δεν την ενδιαφέρω εγώ), ενώ τα γραπτά κείμενα ωραία είναι, δε λέω, αλλά το ραδιόφωνο έχει άλλη χάρη. Είναι αλλιώς να ακούς τη φωνή του άλλου σε πραγματικό χρόνο, και αλλιώς να διαβάζεις ετεροχρονισμένα αυτά που έχει γράψει.

Σήμερα, χάρη στον Gog, το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα: Συμμετείχα σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, έστω και σαν καλεσμένος! Εντάξει, μπορεί να με άκουσαν μόνο 5-6 φίλοι και συγγενείς, αλλά η πρώτη ραδιοφωνική εμπειρία είναι το κάτι άλλο, ακόμα κι αν δε σε ακούσει κανείς. Όπως και όταν έγραψα το πρώτο μου post σε αυτό το blog: Δεν περίμενα ότι θα με διάβαζε κανείς, αλλά το έκανα για την εμπειρία.

Μπαίνοντας στο λιλιπούτειο στούντιο του ραδιοφωνικού σταθμού, ένιωσα κάπως κλειστοφοβικά. Είναι κάπως παράξενη η αίσθηση ότι από ένα τόσο μικρό δωματιάκι βγαίνουν στον έξω κόσμο ένα σωρό σκέψεις, πληροφορίες, μουσικές ή ό,τι έχει κανείς να προσφέρει. Κι όλα αυτά, με μοναδικό “όπλο” το μικρόφωνο που βρίσκεται μερικά εκατοστά μακριά από το πρόσωπό σου, και σύμμαχο τα μεγάλα ακουστικά, που σε βοηθούν να ακούς τον εαυτό σου και να διορθώνεις τα λάθη σου.

Δεν έχω λόγο να το κρύψω: Είχα μπόλικο άγχος. Και όχι μόνο από αυτό το “καλό” άγχος, το δημιουργικό, που σου δίνει μια ώθηση παραπάνω να πετύχεις, αλλά και από το “κακό” άγχος, αυτό που σε κάνει ρεζίλι σε χρόνο dt. Νομίζω ότι ήταν κάτι το απόλυτα φυσιολογικό – έτσι ακριβώς ένιωθα και στην 5η Δημοτικού, όταν κληρώθηκα να πω το ποιηματάκι της 28ης Οκτωβρίου μπροστά σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο. Βέβαια, εκεί τα κατάφερα μια χαρά τελικά. Ούτε ένα σαρδάμ δεν είχα κάνει.

Στην παρθενική μου παρουσία σε ραδιοφωνική εκπομπή, ωστόσο, δεν ήταν και τόσο ρόδινα τα πράγματα. Ίσως, βέβαια, αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι το ποιηματάκι στην 5η Δημοτικού διήρκεσε 30 δευτερόλεπτα, ενώ η εκπομπή κράτησε δύο ώρες. Ναι, μάλλον εκεί οφείλεται.

Γενικά, το πρόβλημα που έχω πάντα όταν μιλάω, είναι ότι θέλω να πω όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα σε όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο. Δεν έχω ιδέα γιατί το κάνω αυτό και από πού πηγάζει. Είναι σαν να μου έχουν ένα πιστόλι στον κρόταφο μονίμως και να με απειλούν ότι θα πατήσουν τη σκανδάλη αν σταματήσω να μιλάω. Και φυσικά αυτό φάνηκε και στην εκπομπή: Βιαζόμουν, “πατούσα” τις λέξεις τη μία πάνω στην άλλη, τέτοιες ομορφιές. Και να πεις ότι δεν ήμουν προετοιμασμένος; Μια χαρά προετοιμασμένος ήμουν, είχα μπροστά μου τις σημειώσεις μου.

Επίσης, κατά τη διάρκεια της εκπομπής υπέπεσα σε μία μεγαλειώδη γκάφα, από αυτές που κλαις από τα γέλια όταν τύχει να τις ακούσεις live. Μου έχει μείνει ένα μίνι ψυχολογικό τραύμα από αυτήν την γκάφα, αλλά νομίζω πως οφείλεται στο τρακ του πρωτάρη (όσο για την τύχη του πρωτάρη, αυτή είναι μάλλον κάτι σαν αστικός θρύλος). Θα μου περάσει σύντομα, ελπίζω.

Ένα μάθημα που πήρα σήμερα: Αν θες να έχεις μαζί σου σημειώσεις σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, τα μπλοκάκια τσέπης ΔΕΝ είναι καθόλου καλή ιδέα. Χάνεις τις σελίδες, ακούγονται στο live, χάνεις χρόνο και γίνεσαι και ρεζίλι. Τώρα ξέρεις τι μπλοκ να φέρεις.

Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το πόσο γρήγορα περνούσαμε από τον χαβαλέ του off-air, στην σοβαρότητα του on-air. Λες και μόλις άναβε το φωτάκι γινόμασταν άλλοι άνθρωποι. Μου θύμισε το σχολείο, όταν φωνάζαμε και γελούσαμε μέσα στην τάξη πριν αρχίσει το μάθημα, και με το που έμπαινε η καθηγήτρια, παίζαμε “στρατιωτάκια ακίνητα, αμίλητα, αγέλαστα”. Και μετά από 5 λεπτά ξαναφωνάζαμε και ξαναγελούσαμε. Ακριβώς αυτό.

Οι κριτικές για την παρουσία μου, όσο μπορώ να τις “φιλτράρω” για την αντικειμενικότητά τους, ήταν γενικά καλές. Δεν είμαι σίγουρος ότι μου “πάει” το ραδιόφωνο, αλλά εγώ σίγουρα το “πάω” με χίλια. Και ελπίζω κάποτε, μακροπρόθεσμα, να αποκτήσω και δική μου εκπομπή. Ποιος θα την ακούει δεν ξέρω, αλλά τέλος πάντων…

Κλείνοντας, να ευχαριστήσω και πάλι τον Gog για την πρόσκληση και την ευκαιρία που μου έδωσε να ξεδιπλώσω το αμφίβολο ταλέντο μου στα ερτζιανά. Ήταν μια πολύ χρήσιμη εμπειρία, που δε θα ξεχάσω ποτέ. Γιατί την πρώτη φορά, είτε είναι στο σεξ, είτε είναι στο ραδιόφωνο, είτε είναι σε οτιδήποτε άλλο, δεν την ξεχνάς ποτέ…

"Δεν είναι η ιδέα πίσω από τον Χριστιανισμό που κατηγορώ, ή τον Ιουδαϊσμό, ή από οποιαδήποτε θρησκεία. Είναι οι επαγγελματίες που τις μετέτρεψαν σε εταιρείες. Υπάρχει πολύ χρήμα στη μπίζνα του Θεού. Πολύ χρήμα. Τα βασικά διδάγματα του Ιησού είναι θαυμάσια. Όπως, με την ευκαιρία, είναι και η αρχική πρόθεση του Καρλ Μαρξ, εντάξει; Ποιο είναι το κακό; Όλοι πρέπει να μοιράζονται τα πάντα με ισότητα. Κάνε αυτό που θες να σου κάνουν. Δημοκρατία. Διακυβέρνηση από το λαό. Όλες φοβερές ιδέες, είναι όλες φοβερές ιδέες. Αλλά όλες υποφέρουν από ένα μοιραίο σφάλμα. Που είναι ότι όλες βασίζονται στην λανθασμένη εντύπωση ότι οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους αξιοπρεπείς. "Δώσε τους μια ευκαιρία να κάνουν το σωστό και θα την αρπάξουν". Ότι δεν είναι ηλίθια, εγωιστικά, άπληστα, δειλά, κοντόφθαλμα σκουλήκια. Αυτό που λέω είναι ότι οι άνθρωποι κάνουν τη ζωή τόσο πολύ χειρότερη απ'όσο πρέπει να είναι και, πιστέψτε με, (η ζωή) είναι ένας εφιάλτης και χωρίς τη βοήθειά τους. Αλλα γενικά, λυπάμαι που το λέω, αλλά είμαστε ένα αποτυχημένο είδος."

Αυτή η εισαγωγή στο "Whatever Works" του Γoύντι Άλεν είναι από σήμερα ο αγαπημένος μου κινηματογραφικός μονόλογος (ρίχνοντας στη δεύτερη θέση τον μαγικό μονόλογο του Αλ Πατσίνο στο τέλος του "Δικηγόρου του Διαβόλου"). Λες και ο Γούντι διαβάζει τις σκέψεις μου. Ή λες και εγώ διαβάζω τις δικές του - πιο πιθανό αυτό. Απλά, υπέροχο. Όπως και η υπόλοιπη ταινία.

Α, ρε Γούντι τι μας κάνεις...

Για τους περισσότερους, η φράση “τροφή για σκέψη” μπορεί να σημαίνει ένα βιβλίο, μια σινεφίλ ταινία, ένα θεατρικό έργο, μια όπερα – κάτι κουλτουριάρικο, τέλος πάντων. Ωστόσο, οτιδήποτε (και εννοώ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ) μπορεί να λειτουργήσει σαν τροφή για σκέψη. Ακόμα και μία κακής ποιότητας εκπομπή στην τηλεόραση.

Προχθές έβλεπα το πρώτο επεισόδιο του Greek Idol. Ναι, το έκανα κι αυτό. Μη γουρλώνετε τα μάτια σας και μη χάνετε πάσα ιδέα. Το βρήκα ρηχό, βαρετό και υπέρ το δέον κλαψιάρικο. Δε θα δω το δεύτερο επεισόδιο. Ούτε ολόκληρο το πρώτο δεν μπόρεσα να αντέξω καλά-καλά.

Αλλά να που αυτό το κακής ποιότητας σόου με έβαλε σε σκέψεις. Βλέποντας ορισμένους διαγωνιζόμενους, οι οποίοι ήταν εμφανές ότι δεν είχαν κανένα απολύτως ταλέντο στο τραγούδι, κι όμως όχι μόνο πίστευαν ότι θα μπορούσαν να γίνουν ο επόμενος Ρουβάς ή η επόμενη Βίσση, αλλά και θύμωναν όταν οι κριτές τους απέρριπταν. Πίστευαν ότι η εικόνα του εαυτού τους που είχαν στο μυαλό τους ήταν η σωστή, ενώ η εικόνα που έβλεπαν όλοι οι άλλοι ήταν η λάθος.

Ήταν η πρώτη φορά που πραγματικά κατάλαβα τι σημαίνει εκείνη η φράση για την καμήλα, που δε βλέπει τη δική της καμπούρα, παρά μόνο τις καμπούρες των άλλων. Όταν ένας άνθρωπος έχει σχηματίσει μια συγκεκριμένη ιδέα για τον εαυτό του, όταν έχει γαλουχηθεί με αυτήν, πώς μπορεί να την αποχωριστεί; Πώς μπορεί να δεχτεί ότι αυτή η εικόνα ίσως και να μην είναι η σωστή; Πώς μπορεί, τελικά, να δεχτεί μια εικόνα που έχουν σχηματίσει άλλοι γι’αυτόν, η οποία έρχεται σε σύγκρουση με την ήδη σχηματισμένη εικόνα που έχει στο μυαλό του;

Όταν ένας άνθρωπος μεγαλώνει πιστεύοντας ότι είναι ο νέος Καζαντζίδης, ή η νέα Μαντόνα, ή δεν ξέρω κι εγώ ποιος άλλος, είναι μεγάλο πλήγμα να του λες ότι όλα αυτά που ονειρευόταν τόσα χρόνια ήταν, απλώς, μπούρδες. Και αυτός ο άνθρωπος θα αντιδράσει, θα διαφωνήσει, θα θυμώσει, θα κλάψει. Αλλά δύσκολα θα αποδεχθεί την κατάσταση.

Καλώς ή κακώς, ο εαυτός μας είναι ό,τι πιο σημαντικό έχουμε στη ζωή μας. Όσο βαριά κι αν ερωτευτούμε, όσες μεγάλες προσωπικότητες κι αν γνωρίσουμε και όσο κι αν αυτές μας επηρεάσουν, ο εαυτός μας θα είναι πάντα πάνω απ’όλα. Και δε θα αφήσουμε ποτέ κανέναν “ξένο” να τον βλάψει, καταστρέφοντας την ιδανική εικόνα που έχουμε γι’αυτόν.

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Πόσο αντικειμενικός μπορεί να είναι κανείς με τον εαυτό του; Πόσο μπορούμε να βλέπουμε τα στραβά μας χωρίς να πληγώνουμε την έμφυτη περηφάνια μας;

Νομίζω πως είναι πολύ δύσκολο. Γιατί δε μιλάμε για απλό εγωισμό, αλλά σχεδόν για ένστικτο επιβίωσης. Η υπεράσπιση την εικόνας που έχουμε σχηματίσει στο μυαλό μας είναι, ουσιαστικά, ένας μηχανισμός άμυνας που προστατεύει την αυτοεκτίμησή μας από τους “κακούς” έξωθεν κινδύνους. Μόνο που αυτοί οι “κίνδυνοι” δεν είναι πάντα κακόβουλοι. Ναι, σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να μας βλάψουν για τους δικούς τους λόγους, όμως πολύ συχνά αυτό που αρνούμαστε να δούμε είναι η πραγματικότητα. Αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι αυτό που έχουμε στο μυαλό μας δεν είναι η πραγματικότητα, αλλά μια διαστρεβλωμένη παραλλαγή της. Και, όσο κι αν θέλουμε να προστατεύσουμε την αυτοεκτίμησή μας, η άρνησή μας μακροπρόθεσμα θα μας βλάψει περισσότερο από την παραδοχή της πραγματικότητας.

Το συμπέρασμά μου είναι ότι κανείς δεν μπορεί ποτέ να είναι πλήρως αντικειμενικός με τον εαυτό του. Είναι αδύνατον. Και είναι αδύνατο γιατί από τη φύση μας διαθέτουμε παρωπίδες, οι οποίες μας εμποδίζουν να δούμε την πλήρη εικόνα. Η γνώμη μου είναι ότι κανείς δε θα πρέπει να είναι δογματικός με την άποψη που έχει για τον εαυτό του – το ιδανικό θα ήταν να μην είχε καν άποψη για τον εαυτό του, αλλά αυτό είναι απολύτως αδύνατο. Είναι μη-ανθρώπινο. Όμως, όταν κάποιος μας αποκαλύπτει την αλήθεια, δεν πρέπει ούτε να θυμώνουμε, ούτε να την αρνούμαστε. Πρέπει να προσαρμοστούμε στην πραγματικότητα, όσο δύσκολο κι αν είναι.

Αυτή τη στιγμή μάλλον σιχαίνομαι τον εαυτό μου, γράφω σαν συγγραφέας φτηνού βιβλίου αυτοβοήθειας (που μου τη δίνουν στα νεύρα). Αλλά πραγματικά έτσι πιστεύω πως είναι: Κανείς δεν μπορεί να είναι αντικειμενικός με τον εαυτό του. Θα “χαϊδέψει” τα δικά του αυτιά, θα κλείσει τα μάτια σε κάποια λάθη του, θα “κλέψει” λίγο στην αυτοκριτική του. Κι αν δεν ακούσει την αλήθεια από κάποιον αντικειμενικό εξωτερικό παρατηρητή, τότε δε θα την παραδεχτεί ποτέ.

Σε τελική ανάλυση, καλύτερα να χάσεις λίγη αυτοεκτίμηση, παρά να χάσεις την αξιοπρέπειά σου, όταν όλοι καταλάβουν την αλήθεια που εσύ αρνείσαι να δεις. Έτσι δεν είναι;

(Πετράλωνα, κοντά στον σταθμό. Με τόσες πρόβες, δεν είναι κρίμα που όταν αρχίσει η παράσταση εμείς θα έχουμε πεθάνει;)

(Πετράλωνα; Βοτανικός; Δεν ξέρω, κάπου εκεί μπερδεύονται οι περιοχές. Οδός Ηρακλειδών λέγεται ο δρόμος. Πάντως, το καμένο δε μυρίζει τόσο ωραία.)

(Επίσης στην οδό Ηρακλειδών. Όποιος το σκέφτηκε αυτό, έχει το απόλυτο respect από μένα.)

(Στον ίδιο δρόμο, λίγο πιο κάτω. Η μόνη περίπτωση στην οποία συμφωνώ με τη θανατική ποινή για τους τρομοκράτες.)

(απέναντι από τις γραμμές του τρένου, στον Βοτανικό. Ίσως το πρώτο αυτο-αναφορικό γκραφίτι στην ιστορία των τοοίχων.)

(Απέναντι από την Τεχνόπολη, στο Γκάζι. Όταν οι χορηγίες πάνε στραβά.)

(Γκάζι, απέναντι από το Γκαζοχώρι. Θα βρέξει ροχάλες.)

(Γκάζι. Άμα είναι έτσι τα χαμόγελα, προτιμώ τους κατσούφηδες.)

(Γκάζι, στην Κωνσταντινουπόλεως, απέναντι από τις γραμμές του τρένου. Δεν ξέρω τι να πω για το συγκεκριμένο. Απλά, μου άρεσε.)

(Αγρίνιο; Όχι, Γκάζι, δίπλα στο προηγούμενο. Παναιτωλικός όπως Jumbo: "Είμαστε παντού!".)

(Γκάζι. Από τον "Ερρίκο τον 6ο" του Σέξπιρ, για τους μη γνωρίζοντες. Εντάξει, μην κάνω φιγούρα, κι εγώ με google search το βρήκα!)

Ακόμα μια φρέσκια φουρνιά φωτογραφίες από τους αθηναϊκούς τοίχους, όλες τραβηγμένες σήμερα το μεσημέρι. Διαδρομή: Καλλιθέα - Ταύρος - Πετράλωνα - Γκάζι. Παράλληλα με τις γραμμές του τρένου - αλλιώς ακόμα θα έψαχνα το δρόμο του γυρισμού. 23 φωτογραφίες συνολικά, σήμερα ανεβάζω τις 12 για να μην παραφορτώσω το post. Οι υπόλοιπες αύριο. Enjoy!

(στον Ταύρο, αν κρίνω από τα συνθήματα για τον Φωστήρα ολόγυρα. Ίσως το πρώτο γκραφίτι με οδοντοστοιχία Αλέξανδρου Πετρίδη.)

(στον ίδιο τοίχο, ακριβώς από κάτω. Σαν να λέμε "η μισή βαρβαρότητα δική σου, η μισή δική τους".)

(Κάπου ανάμεσα σε Καλλιθέα, Μοσχάτο και Ταύρο, με επικρατέστερη την Καλλιθέα. Ευτυχώς που εμείς οι φτωχοί είμαστε τουλάχιστον γαμώ τα παιδιά. Είναι κι αυτή μια παρηγοριά.)

(Καλλιθέα, σίγουρα αυτή τη φορά. Πάντως, αυτοί που το κάνουν νιώθουν καλύτερα μετά.)

(Καλλιθέα. Ο νέος Σατανάς είναι ο γαμιάς της γειτονιάς. Καλύψτε τους κώλους σας.)

(Καλλιθέα. Όταν τα Στρουμφάκια συναντούν το "Πίνω Μπάφους και Παίζω Pro".)

(Ταύρος. Ε, τι στο διάολο να κάνω τότε; Να πλέξω πουλόβερ;)

(Ταύρος. Επιτέλους, ο Καραμανλής νίκησε σε κάτι. Έστω και με 1-0.)

(Ταύρος. Άμα δε γυρίσει κι έτσι η Μαρία, δε θα γυρίσει ποτέ.)

(Πετράλωνα, κοντά στον σταθμό του τρένου. Γιατί μου'ρχεται να ξεροκαταπιώ όταν το βλέπω;)

(Πετράλωνα, στον ίδιο τοίχο λίγο πιο πέρα. Το φεμινιστικό κίνημα ζει ακόμα.)

(Πετράλωνα. Δεν ξέρω αν συμφωνώ.)

(Δείξτε κατανόηση, ακόμα μαθαίνω το Photoshop!)