Αντι για την καθιερωμενη πορεια στο Συνταγμα, αντι να καψω καδους και περιπολικα, λεω την Τεταρτη να ανηφορισω απο το πεζοδρομιο ησυχα-ησυχα προς στο Καστρι. Θα παραδωσω την ταυτοτητα μου στον φρουρο και θα χτυπησω το κουδουνι. Οταν ο Γιωργος βγει στο κεφαλοσκαλο, θα παρω το σοκολατακι που θα μου προσφερει και θα τον ρωτησω το εξης: Ποιες θυσιες σκοπευει να κανει αυτος, η οικογενεια του, το υπουργικο συμβουλιο και οι ελιτ με την οποια συγχρωτιζεται, για την σωτηρια της πατριδας τους (της Ελλαδας - οχι της Αμερικης). Και επειδη ισως να μην εχει προλαβει να το σκεφτει - ετρεχε να ψωνισει με την Αντα αβγα φαμπερζε για να χαλαρωσουν απο την ενταση των ημερων - του εχω ετοιμη μια λυση τεκμηριωμενη με νουμερα και ντοκουμεντα:

16.650 αδηλωτες πισινες δροσιζουν το ελληνικο χωμα (http://www.nytimes.com/2010/05/02/world/europe/02evasion.html?hp). Αν οι ιδιοκτητες-φοροφυγαδες προσφερουν τις επαυλεις τους στο κρατος προς ενοικιαση για τους θερινους μηνες προς 30.000 ευρω (κατ' εκτιμησην) ημερησιως, η καθε επαυλις θα συγκεντρωσει σε 100 μερες 3.000.000 ευρω. Ολες μαζι οι 16.650 πισινο-επαυλεις θα αποφερουν στα ταμεια του κρατους 50 δισεκατομυρια ευρω.

25.000 πολυτελη σκαφη λικνιζονται στις μαρινες μας συμφωνα με προσφατο αρθρο της Καθημερινης. Επι 30.000 ευρω ενοικιο ημερησιως (http://www.experttravel.gr/Cars.aspx?id=615〈=el) σε 100 μερες θα συγκεντρωθουν 75 δισεκατομμυρια.

50δις απο τις επαυλεις, συν 75δις απο τα σκαφη, ισον 125δις. Θα επιστρεψουμε τα 110δις που χρωσταμε ενω θα μας μεινουν 15 δις για επιδοματα στους χαμηλοσυνταξιουχους!  

Βεβαια τα παραπανω θα γινουν εθελοντικα αφου πρωτος θα δωσει το καλο παραδειγμα αυτος, ο Πρωθυπουργος, μετακομιζοντας για το τριμηνο σε τριαρι στη Νεα Σμυρνη.Θα πινει το καφεδακι του στο καφενειο της πλατειας και θα κατεβαινει με το τραμ για μπανακι στο Φλοισβο. Εκει ο λαος θα τον σταματα και θα τον συγχαιρει για τον εμπρακτο πατριωτισμο του.

Καποιες στιγμες βεβαια ο ...Γιωργαρας(πλεον) θα αναπολει τις αστακοκαραβιδες που γευοταν με μεγαλοτραπεζιτες στην γενετειρα του στην αλλη πλευρα του Ατλαντικου. Θα παρηγοριεται ομως με την ιδεα οτι αυτος ξεγνοιαστος απολαμβανει διπλα στον Σαρωνικο την ποδηλαταδα του, ενω εκεινοι ετοιμαζουν την απολογια τους για την εισαγγελεια της Νεας Υορκης.

Οταν ο Μωαμεθ δεν παει στο βουνο, τοτε το βουνο πηγαινει στον Μωαμεθ. Ταδε εφη ο Αλλαχ και ειχε δικιο διοτι την σημερον τα Καρπαθια εχουν μετακομισει στο Μανχατταν. Ο συγχρονος κομης δρακουλας - που by the way μισει τον Μωαμεθ - δεν εχει μυτερους κυνοδοντες. Δεν του χρειαζονται διοτι ειναι εξυπνος, πολυ εξυπνος, μα παρα πολυ εξυπνος! Τοσο εξυπνος που ο,τι και αν συμβει, αυτος παντα βρισκει ενα τροπο να βγαζει χρηματα. Ο τροπος αυτος ειναι νομοτυπος, διοτι ο κομης σκεφτεται μπροστα, ο νομος δεν τον προφταινει. "Ι have no ethical considerations whatsoever" ειχε δηλωσει ο συναδελφος. Κλαιγοταν ομως που στο σχολειο ειχαν καποτε βρισει τη ρατσα του. Mια πιο σοφη εξαδελφη του ειχε πει: "Υπαρχουν χιλιαδες εξυπνοι τροποι να σε εξαπατησω νομιμα. Oμως τι νοημα θα εχει αφου εσυ μετα θα με μισησεις;".

Σημερα ο Κομης απολογειται στο Κονγκρεσσο. Εχει κανεις αμφιβολια οτι θα βγει λαδι; Θα τρωει και θα πινει αταραχος, οπως το μακρινο του ξαδερφακι, που πριν απο σαραντα χρονια ενορχηστρωνε πολιτικες κρισεις. Ετουτος βεβαια ειναι ακομα πιο εξυπνος. Διευθυντης ορχηστρας σε οικονομικες καταστροφες.

Tο κληροδοτημα μισους που αφηνουν στα παιδια τους το σκεφτηκαν; Και ως ποτε τα θυματα θα ειναι πολιτικως ορθα; Καποια στιγμη κι αυτα θα (ξανα)παψουν να εχουν "ethical considerations whatsoever..."

Σε μια καινοτομο επιστημονικη ερευνα που πραγματοποιηθηκε με την συνεργασια επτα Ευρωπαικων Πανεπιστημιων, εντοπιστηκε ενας νεος ιος ο οποιος ευθυνεται για την ικανοτητα ενος ανθρωπου να λαμβανει σημαντικες αποφασεις. Παραδοξως ο ιος αυτος δεν εντοπιζεται στον εγκεφαλο αλλα στα γεννητικα οργανα και φυσικα μεταδιδεται με την σεξουαλικη επαφη αλλα και απο τους γονεις στο εμβρυο. Ο ιος αυτος ονομαστηκε ρεο-ιος, διοτι επιτρεπει στην ευφυια να ρεει απο γεννια σε γεννια, αλλα και αναμεσα στους ερωτικους συντροφους. Ειναι δε αξιοσημειωτη η παρατηρηση οτι ενω ο ιος υπαρχει και σε αλλους πληθυσμους, η επιδραση του στην ευφυια περιοριζεται μοναχα σε οσους ειναι απευθειας και γνησιοι απογονοι των αρχαιων Ελληνων. Το ευρημα αυτο εχει ανακουφισει την επιστημονικη κοινητητα της Ευρωπης που ειναι πλεον σε θεση να κατανοησει για ποιο λογο στην Ελλαδα πρωθυπουργος-επιστημονας-καλλιτεχνης δεν γινεσαι, αλλα γεννιεσαι η γ..ιεσαι!

(συγνωμη για την απρεπεια αλλα εκανε ριμα)

Μου το ειχαν πει πριν επιστρεψω: "Τι σε κανει να πιστευεις οτι στην Ελλαδα θα βρεις δουλεια διχως γνωριμιες; Ουτε καν στα ηλεκτρονικα σου μυνηματα δεν θα απαντουν."

Δυο χρονια αργοτερα, σαρανταπεντε ηλεκτρονικα μυνηματα, δυο απαντησεις! Στο εξωτερικο παλαιοτερα: εικοσι μυνηματα, εικοσι απαντησεις, εικοσι συζητησεις. Σε λιγοτερες απο σαρανταοκτω ωρες και με ωραιοτατες συμβουλες για την καριερα μου, ειχε απαντησει ενας Αμερικανος συναδελφος που, δυο χρονια αργοτερα, πηρε το βραβειο Nobel. Αυτοι βεβαια που παιρνουν τετοια βραβεια ειναι ανθρωποι ανοιχτομυαλοι, με τις κεραιες τους σε πληρη λειτουργια ωστε να εντοπισουν καλους συνεργατες η απλα συνομιλητες με φρεσκιες ιδεες. Εμεις εδω, με τους δεκτες της περιεργειας κλειστους παιρνουμε το βραβειο της ανοικτης παλαμης. Και με τα ρολλα της αξιοκρατιας κατεβασμενα, γκρινιαζουμε στα κουμπαρακια μας για την γερμανικη μποτα που ακουγεται στον πεζοδρομο. (Ωχ! Που θα παρκαρω τωρα το τζιπ και το σκαφος;)

Ισως επειδη προσκυνησαμε τον Αρμανι και τον Mercedes Benz, που εχουν καθε συμφερον να θελουν να μας κανουν ολους ιδιους, ξεχασαμε την Βιολογια και παρεξηγησαμε τα Θρησκευτικα, που προσπαθησαν να μας διδαξουν οτι ο κοσμος πλαστηκε/εξελιχτηκε με ποικιλομορφια.

Ο καθε ενας απο εμας αναπτυσσεται με διαφορετικες ικανοτητες, που, οπως επιβεβαιωσαν οι επιστημονικες ερευνες, ΔΕΝ ειναι κληρονομικες και ΔΕΝ μεταδιδονται με τη σεξουαλικη πραξη. Θελετε παραδειγματα απο την πολιτικη μας ζωη; Απο την τεχνη; Απο τις επιχειρησεις; Απο την αυλη μας;

Εμεις ομως οι περιουσιοι Ελληνες, ζουμε με την βεβαιοτητα οτι αν καποιος μοιραζεται τα γονιδια μας, τα σωματικα μας υγρα, η απλα το ουισκι μας, αυτοματα μετατρεπεται σε καταλληλο συνεργατη. Ετσι στα ταμπλο των επιχειρησεων, των διασκεδαστηριων και των εφημεριδων επαναλαβανονται τα ιδια επωνυμα, που θα ηταν ακομα πιο ιδια, αν γυναικες-αντρες επαιρναν τα επιθετα συζυγων και εραστων.

Ετσι καταντησαμε η πολιτικη μας να οριζεται απο ανθρωπους-σκιες των πατεραδων τους ενω τα θεατρα και τα νυκτερικα κεντρα γεμιζουν απο αταλαντους που ομως με χαρη εχουν στολισει τα κρεββατια των μεντορων της ..."τεχνης" τους. Η ελληνικη μουσικη εχει πεθανει ενω η ελληνικη τηλεοραση βρισκεται στον επιθανατιο ρογχο. Για την επιστημη δεν θα πω επειδη αυτο το σαλονι δεν θα τα χωρεσει. Για τη δημοσιογραφια εχει περισσοτερα να μας πει ο οικοδεσποτη μας.

Ευτυχως - ως απο θαυμα - οι σκηνοθετες τουλαχιστον γλυτωσαν απο την λαιλαπα της αναξιοκρατιας και ο ελληνικος κινηματογραφος αναγεννηθηκε. Ας οψεται η διαφημιση, που τους κρατησε στο επαγγελμα αφου οι σκληρες οικονομικες της απαιτησεις δεν επιτρεπουν ευνοιοκρατιες...

Εγω παντως, σας το λεω, θα συνεργαστω με τον ..."εχθρο". Θα του στειλω μυνημα και αν μου απαντησει θα μπω στη δουλεψη του και θα μιλησω την δικη του γλωσσα. Την ελληνικη μου σκεψη θα την κρατω για τον εαυτο μου και ποτε-ποτε θα την καταθετω στο μνημειο του Αγνωστου Πολιτη μοιρολογωντας για το Ελληνικο ταλεντο που θαμμενο στις κουζινες των ταχυφαγειων ψηνει συνθετικα μπιφτεκια.

Μεχρι πριν απο λιγες εβδομαδες η ξαδερφη μου ηταν μια κοπελα αφελης, ελαφρως χαζουλα και λιγακι ντροπαλη. Το πληθος της προκαλουσε πανικο και ενοιωθε αβολα σε καινουργιες παρεες. Ανησυχουσε για τη γνωμη των αλλων ενω φοβοταν συνεχως μηπως την σχολιασουν. H κουμπαρα της προτεινε λοιπον να παρακολουθησει μαθηματα υποκριτικης που θα την βοηθουσαν να νοιωσει πιο ανετα μπροστα σε κοινο. Ομως εγω ειχα μια καλυτερη ιδεα. Να βγει στην τηλεοραση! Της το εριξα στην πλακα. Eιπε το ναι και εστειλε - για πλακα - δηλωση συμμετοχης σε μια εκπομπη που προβαλλεται ανα εβδομαδα, σχεδον καθημερινα, Δευτερα εως Παρασκευη.

Απο το καναλι την πηραν αμεσως τηλεφωνο και την εβαλαν να παιξει την επομενη εβδομαδα, αρον-αρον, ωστε να μην προλαβει να το καλοσκεφτει και αλλαξει γνωμη. Ετσι βρεθηκε να τρεχει πεντε μερες σε διαφορετικα σημεια της Αθηνας και του Πειραια. Σε αγνωστα σπιτια, καλωδιωμενη ετρωγε το βραδυνο της με τεσσερις ανθρωπους που δεν ειχε ξαναδει ενω αλλοι οκτω, ορθιοι μπροστα στο τραπεζι, μετραγαν τις μπουκιες της και την σημαδευαν με τους φακους και τα μικροφωνα τους.

Την πρωτη μερα φορεσε τα παλια της τα μποτακια, ενα τρυπιο κολαν και λιγο βουτυροκακαο. Ετρεξε σε μια καφετερια στα Τουρκοβουνια για το πρωτο γυρισμα. Μπροστα στην καμερα ενοιωθε οπως ο Χριστος πανω στον σταυρο. Κοιταζε με τρομο τον σκηνοθετη. Τραυλιζε ενω συνεχως μπερδευε τα λογια της. Ο σκηνοθετης, στα προθυρα νευρικης κρισης, εστειλε τον βοηθο του σε εφημερευον φαρμακειο να του φερει χαπια βαλεριανας.

Την δευτερη μερα διαλεξε ενα καλυτερο πουλοβερ, χτενισε τα μαλλια της και εβαλε κραγιον. Πηρε το τραμ για το Παγκρατι και καθησε ανετα μπροστα στην καμερα. Ο σκηνοθετης χρειαστηκε μοναχα χαμομηλι διοτι εκεινη τη μερα η ξαδερφη εκανε μοναχα τεσσερα σαρδαμ.

Την τριτη μερα λουστηκε και εκανε τα μαλλια της με το σεσουαρ. Εριξε ενα καθρεπτακι στο τσαντακι της, εβαλε μασκαρα με μπλε σκια, και με μια ιδεα πουδρα πηρε ταξι για Καλαμακι. Απαντησε νερο τις ερωτησεις. Ο σκηνοθετης για πρωτη φορα της χαμογελασε και ακυρωσε το ραντεβου του με τον γκουρου του.

Την τεταρτη μερα η ξαδερφη μου μαγειρευε. Ετρεξε αξημερωτα στο κομμωτηριο, παστωθηκε με μεικ-απ και ποζαρε με σκερτσο μπροστα στις κατσαρολες της ανεμιζοντας με χαρη την κουταλα της. Οταν το σπανακορυζο πλησιαζε να βρασει, εριξε μια κλεφτη ματια στο καπακι της κατσαρολας για να βεβαιωθει πως ο ατμος δεν της ειχε χαλασει τις μπουκλες. Ο σκηνοθετης ηρθε και την αγκαλιασε. Αυτη ετρεξε μακρυα του διοτι χτυπησε το τηλεφωνο. Ηταν η κουμπαρα! Της ειχε βρει επαγγελματια μακιγιερ για το μακιγιαζ της αυριανης ημερας.

Εκεινο το βραδυ η ξαδερφη μου εβγαλε την γατα της στο δρομο ωστε να μην την ξυπνησει χαραματα με τα νιαου της. Ηθελε να κοιμηθει καλα για να στρωσει επιδερμιδα. Θα εκανε επιτελους το πρωτο τηλεοπτικο της μακιγιαζ! Smokey eyes! Καθως εφτανε στο γυρισμα, τα παιδια του συνεργειου διεκριναν κατω απο τα τεραστια μαυρα γυαλια τα μελανιασμενα της ματια. Ωσπου να την ρωτησουν με ποιον τσακωθηκε, ο σκηνοθετης γονατιστος της φιλουσε τα χερια. Αυτη διαμαρτυρηθηκε στην παραγωγη διοτι δεν υπηρχε κομμωτης. Επιασε τοτε ο ηχοληπτης την πρεσσα να της ισιωσει τις τουφες που ειχαν φριζαρει απο την υγρασια. Ηταν απαραιτητο να εινα ολοισια εκεινη την ημερα, διοτι την προηγουμενη ειχε εμφανιστει με μπουκλες. Οι ερωτησεις δεν της αρεσαν. Υπεδειξε καλυτερες ερωτησεις και απαιτησε να κοπει στο μονταζ η σκηνη που μια μυγα πεταξε μπροστα της κρυβοντας για μια στιγμη το αριστερο της φρυδι.

Τωρα σχεδιαζει την δικη της εκπομπη, εναν διαγωνισμο κομμωτικης. Πεντε κομμωτριες την εβδομαδα θα χτενιζουν και θα βαφουν πεντε εθελοντριες, και το κοινο θα ψηφιζει την καλυτερη. Δεν ειμαι βεβαιη ομως οτι αυτο θα την ικανοποιησει. Ισως ψαξει κατι καλυτερο. Σημερα το πρωι με πηρε τηλεφωνο πολυ αναστατωμενη. Εμαθε πως χωρισε η Μενεγακη. "Λες να φυγει απο την εκπομπη;" μου λεει, και συνεχιζει: "Ισως το καναλι ψαχνει καποια να την αντικαταστησει... και φοραμε ακριβως το ιδιo νουμερο σουτιεν!"

"Εχουμε αναγκη στην Ελλαδα απο καλους επιστημονες" προλογισε ο Νιονιος στην Παλαια Βουλη την αναδρομη στην παγκοσμια Επιστημη και Τεχνολογια του '60. Τεσσερις θαυμασιες παρουσιασεις ακολουθησαν για εκεινους που εφεραν στη ζωη μας τα λειζερ και τα τρανζιστορ, ανακαλυψαν την αντι-υλη, πιστεψαν στην αντι-ψυχιατρικη, θεμελιωσαν την φιλοσοφια των επιστημονικων επαναστασεων και εστειλαν ανθρωπους στο φεγγαρι. Απο αυτο το ωραιο περιβολι των τρελων που διεσχισαν την επιστημονικη λογικη ελειπε κατι, η μαλλον καποιος. Ενας καποιος Ελληνας! Ενας Ελληνας της Ελλαδος, οχι Ελληνας της Αμερικης, ουτε Αμερικανος απο την Ελλαδα. Ενας Ελληνας επιστημονας που να εχει επηρεασει την παγκοσμια επιστημη με δουλεια που εγινε σε Ελληνικο Ακαδημαικο Ιδρυμα. Το '60 αλλα και καθε αλλη δεκαετια.

Ο δασκαλος του Αινσταιν, ο Καραθεοδωρης, διδαξε και δημιουργησε στη Γερμανια, ο Dr Pap εργαστηκε στην Πολιτεια της Νεας Υορκης ενω ο Ηλιοπουλος προεβλεψε το "χαριτωμενο" κουαρκ στη Γαλλια. Υπηρξε βεβαια και ο Νικολαος Χριστοφιλος. Η εξαιρεση που επιβεβαιωνει τον κανονα. Σπουδασε στο Μετσοβιο, και στα πατρια εδαφη συνελαβε τις ιδεες του, που υλοποιηθηκαν ομως στην Αμερικη, οπου τον ...τσιμπησαν αμεσως μολις καταλαβαν οτι ο νους του προηγειται. "Αλλος ενας Ελληνας που διεπρεψε εξω απο την Ελλαδα" εκλεισε με πικρια την εκδηλωση ο αστροφυσικος Ιωαννης Δαγκλης.

Ας γινει λοιπον μια ψηφοφορια σαν την περισυνη: Μεγαλοι Ελληνες Επιστημονες στην Ελλαδα. Θα ειναι πανευκολο να διαλεξουμε διοτι δεν θα υπαρχει ουτε ενας υποψηφιος! Αν παλι η ψηφοφορια γινει Μεγαλοι Ελληνες Επιστημονες στο Εξωτερικο, θα εχουμε καμποσες επιλογες. Περισσοτερες απο οσες δικαιολογει αναλογικα ο πληθυσμος μας. Ο σπορος ειναι καλος και συχνα περηφανευομαστε γι αυτο. Δεν φαινεται ομως καθολου να ντρεπομαστε που στο δικο μας χωμα ο σπορος αυτος ποτέ δεν καρπιζει.

Μια φορα και εναν καιρο ειμουν κουλτουριαρα αλλα δεν το ειχα καταλαβει ωσπου ακουσα την υπαλληλο της ξαδερφης μου να της ψυθιριζει πισω απο την κρεμαστρα με τα ακριβα ανδρικα κοστουμια: "Εχει ερθει η ξαδερφη σου. Να μωρε... εκεινη η κουλτουριαρα..." 

Στον παντοτε συννεφιασμενο κοσμο της επιστημονικης ερευνας, ηταν ντροπη να πηγαινεις στα μπουζουκια και να εισαι φιλαρεσκη. Ηταν και λιγακι υποπτο. Ησουν απο τους "αλλους" επομενως κρινοσουν ακαταλληλη/λος για το πανθεον των πεφωτισμενων. Καποτε μια υποψηφια για μεταπτυχιακα κατεπλευσε στη συνεντευξη φορωντας γαλαζιο ταγιερακι και μανικιουρ. Αμεσως αμφισβητηθηκε η επιστημονικη της δεινοτητα. Δεν εγινε δεκτη στο προγραμμα, με αποτελεσμα η τυχερη κοπελα να ζησει μια ηρεμη και ευτυχισμενη ζωη με αντρα, παιδια, γοβες και ωραια κομμωτηρια.

Εμενα τα μαλλια μου ειχαν παντα ψαλιδα, φορουσα το ιδιο φουστανι τεσσερα χρονια, κρατουσα μια τρυπια τσαντα απο ψαθα και ετρωγα μανιωδως τα νυχια μου. Επειδη ομως βουρτσιζα τα μαλλια μου στο εργαστηριο και επειδη το φουστανακι ειχε λουλουδακια, θεωρουμουν λιγακι ...σουσού. Ημουν στο περιθωριο της ακαδημαικης εξουσιας και σε καποιους απογονους του Μακιαβελι καθομουν στο λαιμο - βεβαια δεν ξερω αν εφταιγε το φουστανακι ή το γεγονος οτι ειμουν μεγαλη γλωσσοκοπανα.

Οταν καμμια φορα εβαζα  στο ραδιοφωνο σουξεδακια, δεχομουν τις επιπληξεις των συναδελφων μου. Ειχα παραμεινει λοιπον ιδεολογικα προσκολημμενη στο εντεχνο, αφ' ενος διοτι μου αρεσε και αφ' ετερου διοτι ενοιωθα οτι ετσι ειμαι καλυτερη απο τους αλλους. 

Μεχρι που ξενητευτηκα. Η αποσταση σε κανει να ακους τα πραγματα με αλλο αυτι.

Τον δευτερο χρονο ξενητειας, η νοσταλγια ειχε αρχιζει να υφερπεται. Πεντε αυτοκινητα καραβανι τρεξαμε στη γειτονικη πολιτεια για να ακουσουμε Πρωτοψαλτη-Ρεμο. Εγω βεβαια πηγα για την Πρωτοψαλτη αλλα γυρισα fun του Ρεμου. Ομως δεν ειχα δει τιποτε ακομα. Διοτι πως να κανει ο Ρεμος τη δουλεια του σε μια αιθουσα που οι σεκιουρηταδες σου απαγορευουν να χτυπησεις παλαμακια ορθιος...  

Οι Ελληνες στο εξωτερικο συσπειρωνονται. Εκει γνωριζεις ανθρωπους απο αλλα συνάφια και δεχεσαι διαφορετικες επιρροες. Ετσι κι εγω αγορασα ρουχο που πλησιαζε την ιδεα του ταγιερ, ενω για πρωτη φορα στη ζωη μου πηγα στο κομμωτηριο οχι για να μου καθαρισουν την ψαλιδα των τελευταιων δυο χρονων αλλα για να με χτενισουν για τη βραδυνη μου εξοδο. Αγορασα και τις πρωτες μου γοβες. Θεμελιωδης ηταν η επιδραση της Σοφιας με τα εικοσι ζευγαρια ψηλοτακουνα και το λαμε φουστανι. Συνεχισαμε να επικοινωνουμε και μετα την επιστροφη μας στην Ελλαδα. Μαζι της εχω κανει εναν πρωτογνωρο για μενα γυρο των νυχτερινων κεντρων της Αθηνας.

Πηγαινω απο νωρις, καθομαι στο τραπεζι, πινω νερακι και κοιταζω εναν εναν τους πελατες που ερχονται. Τι φορανε, πως περπατανε, αν γελανε, ποτε χειροκροτανε... Στο προγραμμα με τους μαιντανους, φοραω τις ωτασπιδες μου και θαυμαζω τις ...τραγουδομπουτίστριες. Ειναι πανεμορφες, οπως εξαλλου και οι τηλεοπτικες μπουστοπαρουσιάστριες που το επομενο πρωι θα τις κερασουν καφε στο γυαλι.

Οσο πιο κακοφωνες ειναι, τοσο πιο πολυ τις λυπαμαι. Στο δρομο για το παλκο, οταν εχει ταλεντο πας κούτσα-κούτσα, αλλα οταν δεν εχεις πας ... (συμπληρωστε κατα βουληση και μη ξεχαστε τη παύλα). Βεβαια αν με γνωριζαν θα με λυποταν κι αυτες για τα χρονια που περασα αναμεσα σε νεκρα ποντικια  και μπουκαλακια με χημικα, να ετοιμαζω ζελε ακρυλαμιδης και να κοιταζω με αγωνια τα ραδιογραφηματα του DNA...

Καποιες φορες μεχρι να βγει ο μοναδικος πραγματικος τραγουδιστης του προγραμματος, τα αυτια μου εχουν τοσο υποφερει απο την μπουτοπαρέλαση, που παιρνω τις ωτασπιδες μου και φευγω. Προσφατα σε μαγαζι της παραλιακης - που δεν κατονομαζω για να μην μυνηθει ο blogoδεσποτης μας - η σαλατα με τους μαιντανους ηταν τοσο ανυποφορη που, καθως δραπετευα αρον-αρον απο την κακωφωνια, εχασα τη μια ωτασπιδα.

Χτες λοιπον ενω ξεκινουσα για Διογενη με την παρεα της Σοφιας, αναλογιζομουν με τρομο την ανεπανορθωτη βλαβη που θα προκαλεσει στο τυμπανο μου το ακουστικο ορεκτικο που συνηθως προηγειται του κυριως πιατου για το οποιο ξενυχταμε. Φανταστειτε τον ενθουσιασμο μου οταν διαπιστωσα οτι σε αυτο το μαγαζι οι τραγουδιστες τραγουδουν, οι χορευτες χορευουν, και τα φρουτα εχουν γευση. Οι λεξη "τραγουδι" βρηκε ξανα το νοημα της και η φρουτοσαλατα τον ανανα της. Το θεαμα εντυπωσιακο, τα ρουχαλακια ομορφα, και την αμοιβη μου για ολα αυτα που λεω την θελω σε νομισματα των 100.

Στα τραπεζια οι ξανθες με τα στρας, οι κυριοι με τις γραβατες, η δεκαχρονη με τη ζειμπεκια, οι μυστικοι της εδεμ, ο λακης ο ντραμερ, ο ψηλος με τα λαμε φτερα, ο γεματουλης που εκανε την πιστα σκαμπο, ολοι σε παραληρημα στο τελος της βραδυας. Τυφλα να 'χει ο Φρανκ Σινατρα, ο Μαλαμας κι ο Καζαντζιδης μαζι. Ο Αντωνακης τους σφαζει και τους μαχαιρωνει με τη φωνη και το παθος του, το Τ-shirt και το τζηνακι του, πεσμενος στα γονατα στις εξι το ξημερωμα σε ενα βουναλακι απο ασπρα γαρυφαλλα.

Δεν τα λεω αυτα επειδη η οικογενεια που εχει το μαγαζι ειναι κουμπαροι του κολλητου της γυναικας του ξαδερφου μου. Τα λεω επειδη καταλαβα οτι ο κοσμος δεν ειναι χωρισμενος σε Θανασηδες και Χριστοδουλοπουλους. Κι επειδη ολοι εμεις που τριγυρναμε σε αυτο το blog ειμαστε λιγο ως πολυ του ποιοτικου και του εναλλακτικου, οταν δεν ειμαστε στα καλα μας, καλο ειναι να θυμομαστε οτι η νοτιοανατολικη πλευρα της μεσογειου στην οποια ανηκουμε εχει επινοησει μια μεθοδο ψυχοθεραπειας που η συγχρονη επιστημη δεν εχει μπορεσει ακομα να κατανοησει. Το γλεντι! Και δια τι να το κρυψωμεν αλλωστε; Ο Ρεμος ανασταινει ακομα και κουλτουριαρηδες!!!...

"Να το πουλησεις ακριβα το τομαρι σου!" ελεγε και ξαναλεγε ο γιατρος-παρατηρητης. Αυτη δεν εδινε σημασια, δεν καταλαβαινε τι εννοουσε. Με γυναικες που εξαργυρωνουν την εμφανιση τους δεν ενοιωθε καμμια ταυτιση. Οχι πως δεν ηταν κουκλαρα... απλα δεν ειχε συναισθηση της επιδρασης που ειχε στους αλλους. 

"Βρε παιδακι μου, χάλια σου φερεται το αφεντικο σου. Εχεις σκεφτει να του κανεις τοσο δα λιγακι τα γλυκα ματια; Θα σου κανει ολα τα χατηρια" της ειχε πει καποια στιγμη μια συναδελφος-γατα που, παρεπιπτοντως, συμβιωσε αργοτερα με νεαρο ευπορης οικογενειας σε βιλιτσα των Π.Β.Π.

Η δικια μας ομως δεν ηταν αιλουροειδες. Ηθελε να τα καταφερει μονη της δουλευοντας σκυλισια. Το λαιφ σταιλ δεν ηταν στις προτεραιοτητες της και φροντιζε παντα να αποφευγει καθε ειδους δηθενιες. Και καθολου μα καθολου δεν καταλαβαινε γιατι οι γυναικες βαφουν τα μαλλια τους ξανθα. Απορουσε επισης που εκτος απο το μεικ απ, στολιζουν τα προσωπα τους με μια ωραιοτατη ποζα!...

Ομως ξαφνικα το Αγιο Πνευμα την επιφοιτησε. Σπουδες και διαβασμα την ειχαν αποβλακωσει τοσα χρονια και το μυαλο της, εγκλωβισμενο στις στενωπους της επιστημονικης σκεψης, δεν ειχε κατορθωσει να συλλαβει τις παρακατω μεγαλες αληθειες της ζωης.

Οταν μια γυναικα φοραει τουπέ, δηλωνει πως εχει εισηχθει στο χρηματιστηριο των αντρικων αξιων. Το χρυσαφενιο μαλλι της υποβαλλει στον υποψηφιο οτι το προιον διατιθεται με υψηλο αντιτιμο. Ο θυτης-θυμα πρεπει να τρεξει για αναληψη στα γυναικεια αξεσουαρ του Λουη Βιτον ενω κλεινει τραπεζι σε καποιο απο τα μοδατα εστιατορια οπου συνηθως γινονται τα ακριβα ερωτικα παζαρια.

Αντιθετως, μια καστανομελάχροινη με πλατυ χαμογελο και αγαθες προθεσεις στελνει εναν αντρα που δεν μπορει να αντιληφθει αντικειμενικες αξιες κατευθειαν στο ντουλαπι με τα σκονισμενα δωρα της περισυνης λοτταριας. Την προσκαλει αμεσως στο σπιτι του και το μονο που εχει ετοιμασει ειναι ενα μπουκαλι αλκοολ.

Αυτη που εξακολουθει να νομιζει πως δεν εισαι ο,τι δηλωσεις, θα λαβει ως δωρο την κακοτυλιγμενη συσκευη του φοντύ που εκεινος ειχε κερδισει πριν απο μερικους μηνες στο δεινπο οπου γνωριστηκαν. Και αν στο σπιτι υπαρχουν σπιρτα, ο τυπος με την αδυναμη μνημη θα βουταει τη μπανανουλα του στην καυτη σοκολατα, ενω θα της λεει τα παραπονα του για την ξανθια που εβλεπε πρωτυτερα και τις υπερμετρες οικονομικες απαιτησεις της!...

Ευτυχως την τελευταια στιγμη οι καλικαντζαροι εκλεψαν ολους τους αναπτηρες...

"Τι ωρα ανοιγουν τα κομμωτηρια γιατρε μου;"

'Ετος Δαρβίνου το 2009 που μας τελειώνει! Από το ξεκίνημά του δεν έχω πάψει να αναρωτιέμαι αν ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο και είναι Αυτός που καθημερινά ορίζει ποια μορφή θα έχει ο κόσμος, ή αν η ζωή πορεύεται με τις δικές της δυνάμεις και εξελίσσεται μέσω του μηχανισμού της φυσικής επιλογής που, πριν από εκατόν πενήντα χρόνια, πρότεινε ο Κάρολος Δαρβίνος.

Έχω παρακολουθήσει θιασώτες της θεϊκής δημιουργίας να επιχειρηματολογούν για την ορθότητα των πεποιθήσεων τους, και επιστήμονες να υπερασπίζονται με πάθος την πίστη τους στη θεωρία της εξέλιξης. Στο μεταξύ η ιστορία της ανθρώπινης σκέψης έχει καταδείξει πως όπου υπάρχουν αντίπαλες απόψεις η αλήθεια βρίσκεται κάπου ανάμεσα.

Στην προσπάθεια του να εφεύρει έναν λειτουργικό συνδυασμό της ιδέας του δημιουργού με την ιδέα της εξέλιξης, το μυαλό μου ακολουθεί παράξενες διαδρομές.

Διερωτώμαι μήπως η εξέλιξη είναι έργο του Θεού, ο οποίος κάποια στιγμή αποφάσισε να μας το αποκαλύψει. Το ψιθύρισε λοιπόν στον Δαρβίνο, που νόμισε πως το σκέφτηκε από μόνος του και δίσταζε να το ανακοινώσει. Την “Καταγωγή των Ειδών” την έτρωγε το σκοτάδι του συρταριού ώσπου ο Θεός αγανακτισμένος την ψιθύρισε και στον Wallace. Δίστασε όμως και αυτός: “Ας ρωτήσω και τον Δαρβίνο”. “Φίλε μου, κι εγώ αυτά σκεφτόμουν!” απάντησε ο Δαρβίνος. “Ας το δημοσιεύσουμε μαζί, να μοιραστούμε την κατακραυγή”.

Το ύφος μου είναι κάπως κωμικό, όμως μιλώ σοβαρά και είμαι έτοιμη να το συζητήσω. Η πρώτη αντίρρηση που θα φέρετε είναι γιατί ο Θεός να μην πει το μυστικό σε έναν ιερωμένο. Είναι δύσκολο, όμως σκεφτείτε ότι, σε εκείνον το τόπο και τον χρόνο, ο Θεός είχε ενδεχομένως χάσει την εμπιστοσύνη του στους μοναχούς του, οι οποίοι ...ευφραίνονταν με χρήματα και εξουσία. Ίσως πάλι να προσπάθησε, άλλα αυτοί να μην τον άκουγαν. Τα αφτιά δεν ακούν καλά όταν κτυπούν οι μασέλες. Αποφάσισε τότε ο Παντοδύναμος να διαλέξει έναν φυσιοδίφη για τον ιερό του ψίθυρο.

Κάποιοι ασεβείς θα χλευάσετε την πρόταση μου. Θα ρωτήσετε ποιος από όλους τους Θεούς αυτού του κόσμου και σε ποια γλώσσα το ψιθύρισε, στο αριστερό η στο δεξί αυτί, είχε βουρτσίσει τα δόντια του κτλ

Κάποιοι άλλοι θα μου πείτε: “Από που κι ως που νομίζεις ότι ξέρεις τι σκέφτεται και τι κάνει ο Θεός;” Σωστά! Δεν ξέρω τίποτα περισσότερο από το γεγονός ότι ο Δημιουργός έδωσε στον άνθρωπο νου για να σκέφτεται. Ίσως ο Παντοδύναμος έπλασε το μυαλό του Δαρβίνου με τρόπο ώστε να μπορέσει να αντιληφθεί το εξελικτικό σχέδιο με το οποίο λειτουργεί η φύση. “Μα τι λες τώρα, ο Θεός έφτιαξε την εξέλιξη;” διαμαρτύρεστε, κι εγώ σας απαντώ: Για τον Θεό σας! Σκεφτείτε λιγάκι πια και τον δημιουργό. Τι να πρωτοκάνει σε επτά ήμερες; Κουράστηκε πια να πλάθει, και λέει: “Για να δω... μήπως βρω έναν τρόπο να τα καταφέρνουν μονοί τους από δω και εμπρός... Θα σχεδιάσω την εξέλιξη ώστε όλα να μπούνε σε ένα δρόμο, και εγώ άπλα να επιβλέπω.”

Ίσως λοιπόν και ο εγκέφαλος μας να εξελίχτηκε με βάση ένα θεϊκό σχέδιο που μας έχει κάνει πλέον να αναρωτιόμαστε για την καταγωγή μας. Ίσως όμως να συμβαίνει και το αντίθετο: η ιδέα ενός δημιουργού να επικράτησε επειδή είχε κάποιο εξελικτικό πλεονέκτημα για τους προγόνους μας.

Όμως ειλικρινά λίγο με νοιάζει αν η εξέλιξη έφερε το θρησκευτικό συναίσθημα. Ούτε σκοτίζομαι αν έγινε το ανάποδο, δηλαδή, αν ο Δημιουργός σχεδίασε την εξέλιξη, αν μας οδήγησε να την σκεφτούμε μόνοι μας ή αν μας την ψιθύρισε. Δεν με μέλει αν η εξέλιξη υπάρχει. Και ελάχιστη σημασία έχει για μένα αν πράγματι υπάρχει ο Θεός στον οποίον πιστεύει ο καθένας από εμάς.

Αυτό που με απασχολεί είναι γιατί εμφανίστηκε στην ιστορία της ανθρώπινης σκέψης η ιδέα της εξέλιξης. Ποια εσωτερική, παγκόσμια, θεϊκή, ορθολογιστική - πείτε την όπως θέλετε - δύναμη έκανε έναν Εγγλέζο αριστοκράτη του 19ου αιώνα, τον Κάρολο Δαρβίνο, να εξομοιώσει τον εαυτό του με τον πίθηκο. Πώς, στην παντοδυναμία τότε Βρετανική αυτοκρατορία των πέντε ηπείρων και των επτά θαλασσών, ξεφύτρωσε η σκέψη ότι “Κύριοι, είμαστε συγγενείς με τον πίθηκο. Έχουμε κοινό πρόγονο!”;

Ναι, καταλαβαίνω, είναι μεγάλο χαστούκι στην εθνική μας περηφάνεια ο συσχετισμός μας με τον πίθηκο. Και καθόλου πρακτική. Διότι, αν ο πίθηκος είναι μακρινός μας συγγενής, τότε ο Αφρικανός, και ο Ασιάτης είναι σχεδόν τα δίδυμα αδέλφια μας. Όσο πια για τον Αλβανό και τον Ρουμάνο, ακόμα περισσότερο, έστω και αν δεν μιλούσε ο παππούς μας βλάχικα ούτε η γιαγιά μας αρβανίτικα. Είναι τόσο ωραίο να νοιώθουμε καλύτεροι από τους άλλους. Ο πολιτισμός του λευκού ανθρώπου εξάλλου από τη γέννηση του πάει πακέτο με την πεποίθηση “Είμαι ανώτερος!”. Ο λαός του Ισραήλ ήταν περιούσιος, οι αρχαίοι 'Ελληνες ήταν οι μόνοι μη βάρβαροι, όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στη Ρώμη κ.ο.κ. φτάσαμε στη Αγγλία του 19ου αιώνα. Το βασίλειο της αλαζονείας είχε πλέον κυκλώσει την γη.

Κάπου εκεί ένας κάλος και μοντέρνος δημιουργός ίσως έλεγε: “Ώπα μάγκες... ως εδώ! Το παραξηλώσατε. Ποιοι νομίζετε ότι είσαστε; Σας άφησα να κάνετε πολιτισμό, κι εσείς πολεμάτε ο ένας τον άλλο. Τα όπλα σας σκοτώνουν τα ζωντανά μου, τα εργοστάσια σας μολύνουν τον καθαρό μου αέρα. Ο,τι δημιούργησα το καταστρεφόταν. Είναι καιρός να σας θυμίσω κάτι. Μπορεί να κόψατε τα μαλλιά σας, να ξυρίσατε τα γένια σας, να φορέσατε πουκάμισα και χρυσά ρολόγια – ακόμα και τον χρόνο θέλετε να δαμάσετε. Όμως τα ράσα δεν κάνουν τον πάπα. Κάποτε είχατε γούνα και ουρά! Σας έδωσα δάκτυλα για να φτιάχνετε εργαλεία κι εσείς πατάτε τη σκανδάλη, σας έδωσα τον λόγο για να μοιράζεστε τις σκέψεις σας κι εσείς παραμυθιάζετε ο ένας τον άλλο, σας έδωσα θρησκευτικό συναίσθημα για να είστε ταπεινοί όμως η πίστη σας κάνει αλαζόνες. Άντε μην τα πάρω, και σας (ξανά)κάνω πιθήκους!...”

Είναι θεϊκή, σατανική, η μια απλή σύμπτωση που το 2009 ήταν το έτος Δαρβίνου; Το έτος που ο αδηφάγος υπέρ-καπιταλισμός δεν έχει πια θρόνο, που η φτώχεια αδυνάτισε πολύ ώστε να μπορέσει να βαστάξει τον πλούτο. Το έτος που ο Γάλλος πρωθυπουργός παραχώρησε ευγενικά το προβάδισμα στον Κινέζο συνάδελφο. Το έτος που η βασίλισσα των άλλοτε πέντε ηπείρων και επτά θαλασσών αγκάλιασε μια μελαμψη πρώτη κυρία. Το έτος που, ο τόπος που γέννησε τον μακρινό μας πρόγονο, η Αφρική, έδωσε μια χείρα ηγεσίας στην γονατισμένη και αποκαρδιωμένη παντοκράτειρα με τις πενήντα (και κάτι) πολιτείες. Αν αυτό το έτος, το 2009, σηματοδότησε το τέλος της λευκής δυτικής μας αλαζονείας και την αρχή μιας νέας αρμονίας, τότε ναι, το 2009, ήταν έτος Δαρβίνου!

Το σκήπτρο της κυριαρχίας του κόσμου αιωρείται αυτή τη στιγμή κάπου ανάμεσα στη γη των ινδιάνων και τη γη του μεταξιού. Ακολουθώντας την πορεία του ηλίου επιστρέφει, μετά από πέντε χιλιάδες χρόνια, εκεί απ' όπου ξεκίνησε ο πολιτισμός του ανθρώπου: στη χώρα όπου την πυρίτιδα δεν την έκαναν όπλα αλλά πυροτεχνήματα. Η γη είναι πιο στρογγυλή απ' όσο νομίζαμε. Ο κύκλος του πολιτισμού κλείνει τη στιγμή που γίναμε τόσο πολλοί στον πλανήτη ώστε να έχουμε γνωριστεί πλέον οι φυλές μεταξύ μας. Και σε τούτη ακριβός τη συγκυρία(;) είναι που μπορούμε πλέον να διαβάσουμε το DNA μας. Και ενώ θέλαμε να πιστεύουμε πως διαφέρουμε πολύ, τα επιστημονικά δεδομένα λένε άλλα. Οι διαφορές μας είναι ψύλλοι στα άχυρα. H μήπως στα αυτιά μας;

Ίσως Κάποιος προσπαθεί κάτι να μας ψιθυρίσει. Το ακούμε;

Καθε βραδυ αργα τα μεσανυκτα, πολυ πριν το ξημερωμα ετρεχαν στο φουρνο για να αγορασουν ψωμι. Επρεπε να το ειχα καταλαβει πως κατι παραξενο συμβαινει. Ενω ο αμερικανικος κινηματογραφος βρισκεται στο "Λυκοφως", για τον δικο μας χαραζει μια καινουρια μερα, που μοσχοβολαει ζεστο φρεσκο ψωμακι...

http://www.cnn.com/2009/SHOWBIZ/Movies/12/03/lanthimos.dogtooth/index.html