Χτες μόλις ήρθε στο mail μου αυτό το άρθρο. Έχω καιρό να διαβάσω εφημερίδες και σπάνια προλαβαίνω να διαβάσω ακόμα και τις ηλεκτρονικές εκδόσεις τους. Το περιεχόμενο του υπήρξε, ομολογουμένως, ευχάριστη έκπληξη.

Λίγες μέρες πριν υπήρξε και η είδηση του γιουχαρίσματος του ΓΑΠ στο Ηρώδειο, είδηση που όλα τα ΜΜΕ απέκρυψαν τεχνηέντως και που μπορούσες να διαβάσεις μόνο σε blog.

Ομολογώ ότι ακόμα και να συναντούσα κάποιον πολιτικό στο δρόμο, κάποιον απ’ όλους αυτούς που είναι βουτηγμένοι μέχρι το κεφάλι στο μαύρο χρήμα, δύσκολα θα τον γιουχάριζα. Δεν έχω το απαραίτητο θάρρος. Θα μου πεις όμως: Ναι αυτοί είχαν περίσσιο θράσος. Να βάλουν το χέρι στο βάζο με το μέλι. Και εδώ που τα λέμε δε βάλανε ένα σκέτο χέρι. Ολόκληροι βουτήξανε μέσα…..

Όχι ότι είναι δύσκολο να τους βρεις. Τα στέκια τους γνωστά. Ακριβές καφετέριες στο κέντρο, σικ εστιατόρια στα Βόρεια Προάστια, πλαζ για τους λίγους με ξαπλώστρες to let…..Εκεί είναι, κάθε μέρα. Με σηκωμένο το φρύδι και περίσσια αλαζονεία, αυτή την τσογλανίστικη αλαζονεία που δίνει στον άνθρωπο η εύκολη κλεψιά και απάτη.

Είπα ότι εγώ δεν έχω το θάρρος να τους φτύσω στα μούτρα ή να τους προπηλακίσω. Άλλοι όμως φαίνεται ότι το έχουν. Κάτι είναι κι αυτό. Ίσως, ίσως κανένας από αυτούς να μην τιμωρηθεί όπως τους πρέπει για τα εγκλήματα κατά της χώρας που έκαναν.

Μου φτάνει όμως που ακούω πως υπάρχει έστω και ένας πολίτης που τους βλέπει στο δρόμο και δεν τους αφήνει σε χλωρό κλαρί. Είναι μια κάποια ευχαρίστηση να γνωρίζω ότι όλα αυτά τα τσογλάνια δε θα μπορούν πλέον να κάνουν αμέριμνοι τη βόλτα τους στις λαϊκές. Ότι θα πίνουν πικρό καφέ εκεί στις καφετέριες που αράζουν.

Στο κάτω-κάτω υπάρχει και φιλότιμο ρε γαμώτο. Και αυτό δε μπορούν να μας το κλέψουν….

Πηγή του άρθρου : kathimerini.gr

 Η ιστορία πίσω από το "διαζύγιο (?) της δεκαετίας" που εδώ και μέρες απασχολεί τα ελληνικά media είναι μόνο το κερασάκι στην τούρτα ενός παράλογου θεάματος.

Εδώ και καιρό βλέπουμε διάσημους και ημιδιάσημους να κλαίνε και να οδύρονται μπροστά στον τηλεοπτικό φακό, να παντρεύονται, να χωρίζουν, να κάνουν παιδιά, περιουσίες, διακοπές κλπ. κλπ. Δε με σοκάρει η ελευθεριότητά στον τρόπο ζωής τους, ούτε το εφήμερο των σχέσεων τους. Έτσι ήταν πάντοτε, έτσι και θα συνεχίσουν να είναι. Αυτό που μ’ ενοχλεί και δε πρόκειται να καταλάβω ποτέ είναι γιατί αντιμετωπίζουν και τα βλαστάρια τους με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζουν την καινούργια it bag που αγόρασαν από το Μιλάνο ή το νέο υπερπολυτελές τους σκάφος. Σαν αξεσουάρ μιας χρήσεως.

Παιδάκια διασήμων παντού: Στα παπαρατσοπεριοδικά σιλικονάτες celebrity μοστράρουν τα βλαστάρια τους, ντυμένα με τη τελευταία λέξη μιας-απαίσιας-μόδας, που τα θέλει να δείχνουν μικρομέγαλα πριν την ώρα τους. Το 5χρονο ακολουθεί τη μαμά και το μπαμπά στο αεροδρόμιο, στο σικ κομμωτήριο, στις διακοπές στο St Barts παντού.

Αναπόφευκτα, το «παραμύθι» κάποτε τελειώνει. Φταίει η μοιχεία? Ο υπέρμετρος εγωισμός? Τα-υπερβολικά-πολλά χρήματα που τρελαίνουν αυτούς τους ανθρώπους? Δε ξέρω, και μάλλον δε ξέρουν κι αυτοί, μες την αφασία τους.

Θα με πείτε οπισθοδρομική, αλλά ποσώς με απασχολεί όταν ακούω να χωρίζει ένα παντρεμένο ζευγάρι ποιος θα πάρει τα ακριβά έπιπλα, σε ποιόν θα μείνει το κότερο, η Plasma TV, το Hummer κλπ. κλπ. Όποια κι αν είναι η μοιρασιά, οι πραγματικοί χαμένοι είναι τα παιδιά. Αυτά τα παιδιά που θα περιοριστούν σε σαββατοκύριακα από το ένα σαλέ στο άλλο, που είναι υποχρεωμένα ν’ ανεχτούν τον καινούργιο «φιλαράκο» της μαμάς και τις «φίλες από τη δουλειά» του μπαμπά. Που βλέπουν την-«καμμένη»- ζωή τους κρεμασμένη στο περίπτερο και-για να μη ξεχνιόμαστε-ως banner στα Ι-Phone, τα Twitter και τα Facebook αυτού του κόσμου.

Μετά από καμιά εικοσαριά χρόνια, τα ίδια αυτά παιδιά καταρρέουν μπροστά στην ίδια οθόνη που δόξασε τους γονείς τους και διαβάζουμε για τα κατορθώματά τους. Πότε ο ένας έχει «πιεί»όλη την κόκα της οικουμένης, πότε η άλλη είναι αλκοολική από 10 χρονών, πότε μια φρικτή αιμομιξία που δε βάζει ο νους.

Τα περιοδικά να είναι καλά, για να βγάζουν τα έκτακτα τεύχη τους και να θησαυρίζουν τα ταμεία των εκδοτών. Για τις παράπλευρες απώλειες δε μιλάει κανείς. Δεν «πουλάνε». Δεν μπορείς να τις κάνεις banner. Ούτε στο Facebook, ούτε στο Twitter.

Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές είναι δίπλα μου. Σήμερα γίνεται 3 μηνών....Ακούγεται κλισέ αλλά θα το γράψω: Ο χρόνος περνάει πολύ, μα πολύ γρήγορα....

Έχω αλλάξει. Δεν είμαι τόσο ανέμελη πια...

Μόλις που προλαβαίνω να γράψω  αυτές τις γραμμές...anodien, σ' ευχαριστώ!!

Ευχαριστώ και όλους εσάς εδώ μέσα που μου ευχηθήκατε .

Η μαμά ψάρι επιστρέφει πάλι στη γυάλα πορτ μπεμπέ.

See you soon... 

Είμαι δεκαεξάρης

και σας 

ΓΑΜΩ

τα λύκεια

Αυτοί ρε γαμώτο πως τα βρήκανε?

Μυστήρια πράγματα.....

Κι αν βγω απ' αυτή τη φυλακή κανείς δε θα με περιμένει
οι δρόμοι θα 'ναι αδειανοί κι η πολιτεία μου πιο ξένη
τα καφενεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι
αέρας θα με παρασέρνει κι αν βγω απ' αυτή τη φυλακή

Κι ο ήλιος θ' αποκοιμηθεί μες στα ερείπια της Ολύνθου
θα μοιάζουν πράγματα του μύθου κι οι φίλοι μου και οι εχθροί
μαρμαρωμένοι θα σταθούν οι ρήτορες κι οι λωποδύτες
ζητιάνοι εταίρες και προφήτες μαρμαρωμένοι θα σταθούν

Μπροστά στην πύλη θα σταθώ με τις κουβέρτες στη μασχάλη
κι αργοκουνώντας το κεφάλι θα χαιρετήσω το φρουρό
χωρίς βουλή χωρίς Θεό σαν βασιλιάς σ' αρχαίο δράμα
θα πω τη λέξη και το γράμμα μπροστά στην πύλη θα σταθώ 

ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ

Για να υπογράψετε την επιστολή διαμαρτυρίας http://www.PetitionOnline.com/hrfa/

Για να διαβάσετε την επιστολή διαμαρτυρίας http://kratoumenoi.wordpress.com/ 

Τελικά αυτή η ιστορία με το Βατοπέδι (το γράφω σωστά? Έχω μια αμφιβολίξ για την ορθογραφία της λέξεως) εξελίσσεται σε ρώσικη μπαμπούσκα. Εκεί που νομίζεις ότι έχεις να κάνεις μ’ ένα μάτσο παπάδες, πολιτικούς κλπ., αποδεικνύεται ότι ο θίασος τελικά είναι πολυπληθέστερος. Στο προσκήνιο εμφανίστηκε τις τελευταίες ημέρες και ένας δικηγόρος (το όνομα του μου διαφεύγει), ο οποίος εμπλέκεται σε εκβιασμό για την υπόθεση αυτή. Παίζει κι ένα βίντεο στα δελτία ειδήσεων, όπου αυτός διατείνεται ότι είναι καθαρός, ότι όλα είναι ξεκάθαρα κλπ. Το πιο άπαιχτο όμως είναι η έκφραση που χρησιμοποιεί για να αυτοχαρακτηριστεί : Πεντακαθαρίδης. Μάλιστα κύριε. Να και ένας νεολογισμός που μας είχε διαφύγει. Μετά το «καλυτερότερος», το «μάνα raver» ήρθε το πεντακαθαρίδης.

Kαι οι απορίες συνεχίζονται: Σε τι πρόγραμμα πλύθηκε ένας τέτοιος κύριος Πεντακαθαρίδης για να γίνει αυτός που είναι? Σ’ αυτό για τα μάλλινα? Σ’ αυτό για τα βαμβακερά? Στους 40°? Ή μήπως στους 60°? Με σκόνη πλυντηρίου ή υγρό απορρυπαντικού? Παίρνει και μαλακτικό? Μήπως να του κάνουμε μια πρόπλυση πρώτα για τους επίμονους λεκέδες? Τον αφήνουμε στο στεγνωτήριο ή τον απλώνουμε στον ακάλυπτο με μανταλάκια? Αν βρέξει, θα λεκιάσει και θα πάψει να είναι ένας Πεντακαθαρίδης? Μήπως τον στείλανε κατευθείαν στο καθαριστήριο για στεγνό καθάρισμα?

Το φοβερότερο δε απ΄ όλα είναι ότι αυτοί οι Πεντακαθαρίδηδες δεν είναι ένας και δύο. Όποια πέτρα και να σηκώσεις, από κάτω θα τους βρεις. Έτοιμοι να τα κανονίσουν όλα, να μεσολαβήσουν, να πάρουν το κάτιτις τους από την πίτα. Κορδωμένοι μέσα στα κοστούμια τους, με την ατάκα έτοιμη στο στόμα, να δικαιολογήσουν τ’ αδικαιολόγητα. Εξάλλου είναι πεντακάθαροι, τι έχουν να κρύψουν βρε αδελφέ?

Αλλά είπαμε : Είναι σαν την ρώσικη μπαμπούσκα η υπόθεση. Ανοίγεις, ανοίγεις και δε σταματάς. Κάτω από ένα πεντακαθαρίδη, βρίσκεται ένας άλλος, και μετά ένας άλλος, ένας άλλος….Δεν έχει πάτο η ιστορία, δεν έχει τελειωμό.

Σημείωση:

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΖΩΗ