Το 93,2% απέρριψε νομοσχέδιο που υποχρέωνε τους πολίτες να καταβάλουν 3,8 δισ. ευρώ σε αποζημιώσεις για το «κραχ» της τράπεζας Icesave. Το κοινοβούλιο της χώρας, παρά τις έντονες αντιδράσεις της ισλανδικής κοινής γνώμης που θεωρούσε ότι καλείται να πληρώσει τα χρέη της Landsbanki, είχε κυρώσει τη συμφωνία και την είχε αποστείλει στον πρόεδρο για την οριστική έγκριση. Ομως ο πρόεδρος αρνήθηκε να την υπογράψει -άσκησε για δεύτερη φορά στην ιστορία του κράτους βέτο- θέτοντάς την αυτόματα σε δημοψήφισμα. Το 93,2% τάχθηκε κατά του νομοσχεδίου, σύμφωνα με τα αποτελέσματα του χθεσινού δημοψηφίσματος. «Ναι» είπαν μόλις το 1,8% των ψηφοφόρων, ενώ τα υπόλοιπα ψηφοδέλτια ήταν άκυρα.

Τελικά κάπου ακόμα στον κόσμο μας υπάρχει δημοκρατία, ακούγεται η φωνή του λαού, δεν υπάρχουν εκλεγμένα τυπάκια του αποφασίζουμε και διατάσουμε. Πόσο μακρινό ακούγεται σε εμάς, την χώρα που γέννησε όπως λένε το δημοκρατικό πολίτευμα. Άντε δείτε το μπας και πάρουμε μαθήματα να διεκδικούμε το δίκιο μας.

Στις 30 Μαΐου 1941, αυτός και ο Απόστολος Σάντας υπέστειλαν τη γερμανική σημαία με τον φερόμενο αγκυλωτό σταυρό (του Γ' Ράιχ) που βρισκόταν στην Ακρόπολη, κυριολεκτικά κάτω από τα μάτια της εκεί φρουράς.

Το τολμηρό εκείνο επιχείρημα προκάλεσε κύμα ενθουσιασμού τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό που μεταδόθηκε η είδηση. Η πράξη τους ενέπνευσε τους Έλληνες που αντιστέκονταν ενάντια στον κατακτητή που καθιέρωσε και τους δύο ως σύμβολα αντίστασης κατά της χιτλερικής κατοχής. Μάλιστα ο Γάλλος στρατηγός Ντε Γκωλ χαρακτήρισε τον Μανώλη Γλέζο ως "Πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης". Βέβαια το ναζιστικό καθεστώς αποκρίθηκε με την αναζήτηση και καταδίκη των υπευθύνων (του Γλέζου και του Σάντα) σε ερήμην θάνατο. Έτσι ξεκίνησε μια εκτεταμένη αναζήτηση όπου και τελικά, σχεδόν ένα χρόνο μετά, στις 24 Μαρτίου του 1942 ο Μ. Γλέζος και ο συνεργός του συλλαμβάνονται από γερμανικό κλιμάκιο και φυλακίζονται στις φυλακές Αβέρωφ. Εκεί ο Γλέζος μετά από απάνθρωπους βασανισμούς προσβλήθηκε από φυματίωση βαριάς μορφής οπότε και αφέθηκε ελεύθερος.

Στις 21 Απριλίου του 1943 συλλαμβάνεται και πάλι αυτή τη φορά από τους Ιταλούς κατακτητές για ενάντια δράση του, όπου και παρέμεινε στη φυλακή για τρεις μήνες. Έξι μόλις μήνες μετά την απελευθέρωσή του από τους Ιταλούς, στις 7 Φεβρουαρίου του 1944 ξανασυλλαμβάνεται, αυτή τη φορά από συνεργάτες των κατακτητών, για επικίνδυνη αντεθνική δράση και φυλακίζεται για 7,5 μήνες. Κατάφερε τελικά να δραπετεύσει στις 21 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ.

Και όμως σε αυτόν τον άνθρωπο οι Έλληνες παίδες της Ελληνικής αστυνομίας του έριξαν δακρυγόνα μες στο πρόσωπο και τον χτύπησαν με ασπίδες! Τι μπορεί να πει κανείς; Μάλλον τίποτα, τα λόγια καμιά φορά είναι λίγα για να μπορέσεις να εκφράσεις την λύπη σου και την οργή σου για τέτοιες εικόνες!

Είχα πολύ καιρό να γράψω κάτι όμως αυτό με έκανε να λυπηθώ, και νομίζω πως έπρεπε να αναφερθεί.

1ον Θέμα και μικρό. Απάντησε η lifo για την διαγραφή. Κατ' αρχάς αυτό είναι ευχάριστο και δείχνει μια άλλη αντιμετώπιση. Δεν μπορώ να μην το αναφέρω γιατί πολύ απλά δεν θα ήμουν έντιμος ως προς αυτά που έγραφα στο ποστ μου τότε. Για το αν συμφωνώ εγώ ή όχι δεν νομίζω πως έχει σημασία, σημασία έχει αν το αποδεχτήκαμε. Το αφήνω στην κρίση σας.

2ον Θέμα. Έχετε ακούσει για τα ποντίκια που εγκαταλείπουν το καράβι όταν βουλιάζει; Σας θυμίζει κάτι η κατάσταση της χώρας με την παραπάνω πρόταση; Ας το πάρουμε αλλιώς. Ο Σημίτης έφυγε αφήνοντας ένα δαχτυλίδι διαδοχής, και μαζί τα αμαρτήματα της θητείας του σε όποιον και να ακολουθούσε. Ακολούθησε για πέντε μαγικά χρονάκια ο Καραμανλής, γνωστό σε όλους τι έγινε. Την έκανε πριν τρεις μήνες. Απόλυτα σίγουρος πως θα έχανε από το ΠΑΣΟΚ και θα γλύτωνε από την πρωθυπουργία άφησε την χώρα στο έλεος όλων αυτών που είχαν δημιουργηθεί και είχαν μεγεθυνθή με την θητεία του. Παρένθεση και οι δύο πρωθυπουργοί μαζί με τους υπουργούς, υφυπουργούς κ.λ.π απολαμβάνουν τα καλά της βουλευτικής σύνταξης και ασυλίας. Κλείνει η παρένθεση. Ήρθε ο Παπανδρέου, δεν θα αμφισβητήσω τις καλές προθέσεις του, όμως θα αμφισβητήσω κατά πόσο ήθελε να κυβερνήσει σε οικονομικό επίπεδο αυτήν την χώρα, αφού περιμένοντας τρεις μήνες για να πάρει τα όποια μέτρα έχασε πολύτιμο χρόνο, έχασε την όποια επιείκεια από τους εταίρους μας - που άλλο που δεν ήθελαν να μας κάνουν προτεκτοράτο - και μάλλον ηθελημένα μας έδωσε χωρίς κανέναν ευνοϊκό όρο στα χέρια των τεχνοκρατών των Βρυξελλών - αυτό μπορεί βέβαια να είναι και για καλό μας. Με αυτά τα λίγα παραδείγματα - αφού αν ανατρέξουμε στην πολιτική ιστορία της χώρας μας θα δούμε πως μας κυβέρνησαν και άλλα ποντίκια, που ξέρουν πολύ καλά πως να τραγανίζουν τα σκοινιά και τα ξύλα της πρύμνης και μετά να εγκαταλείπουν το πλοίο μόλις αυτό αρχίζει να μπατάρει, συνεχίζουν να το παρακολουθούν από μακριά βλέποντας τους επιβάτες να πνίγονται, να παλεύουν να σωθούν και να σώσουν το πλοίο, και αν τυχών τα καταφέρουν, να γυρίσουν σαν ήρωες να φάνε τα νέα σκοινιά.

3ον Θέμα. Λίγα λόγια μόνο. Άλλος ένας νέος άνθρωπος έπεσε νεκρός από σφαίρες αστυνομικού, σε μια συμπλοκή που δυστυχώς βρέθηκε από τύχη (ατυχία) στην μέση. Όμως πως γίνετε - σύμφωνα με τον ιατροδικαστή πάντα - όλες οι σφαίρες να είναι από όπλο αστυνόμου, που μάλιστα σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες είπε πως "τον έφαγα". Αλβανός δυστυχώς το παιδί, οπότε έφαγε αυτός και οι οικογένεια του ένα ανάθεμα από τον μπουμπούκο, μεγαλούργησε λέγοντας πως καλά να πάθει ας πήγαινε πίσω στην πατρίδα του.  Να τους χαιρόμαστε! Ήθελαν λέει να κάνουν κάτι για να καθαρίσουν το φιάσκο της αστυνομίας στο Μαρούσι, με κάτι τέτοια καουμπουλίκια έφαγαν και την κοπελιά που κράταγε όμηρο ο Ρουμάνος κακοποιός Σορίν Ματέι.

Άγγιξα το πόμολο με την ίδια λαχτάρα, όπως την πρώτη φορά. Άνοιξα την πόρτα, το γνώριμο της τρίξιμο με καλωσόρισε. Το άρωμα από τα χρώματα, τους καμβάδες, το χαρτί ήρθε να με προϋπάντηση.

«Δάσκαλε; Δάσκαλε;» Δεν πήρα καμία απάντηση. Ανησύχησα. «Κύριε Ανρί εγώ είμαι ο Ζορζ.» Τίποτα. Με μικρά, μάλλον διστακτικά βήματα προχώρησα πιο μέσα. Έψαχνα με τα βλέμμα να τον βρω, η ματιά μου έπεσε σε μια πόρτα που έχασκε, σε μια πόρτα που ποτέ ξανά δεν είχα δει τι κρύβει μέσα της. Το σκοτάδι του δωματίου το έσπαγε ένα αχνό φως, μάλλον από κάποιο σπαρματσέτο. Πλησίασα με φόβο, μια σιλουέτα καθισμένη δίπλα σε ένα παλιό γραφείο δέσποζε στον μουντό χώρο.

«Κύριε Ανρί;» Αντί για απάντηση πήρα ένα νεύμα που μου έλεγε να πλησιάσω. Καθόταν εκεί, σαν αρχαίος σοφός. Όταν έφτασα πιο κοντά είδα πως ήταν δακρυσμένος και χάιδευε ένα παλιό ξύλινο κουτί, που μάλλον κάποτε πρέπει να είχε χρώματα. Κάθισα δίπλα του και τότε σήκωσε το κεφάλι, με κοίταξε στα μάτια και έσπρωξε προς τα μένα το ξύλινο κουτί, που ήταν γεμάτο λεκέδες από κάθε λογίς χρώμα.

«Τα χρώματα έχουν μια ιδιάζουσα ομορφιά, που πρέπει να διαφυλάξουμε όπως στην μουσική τα ηχοχρώματα. Είναι θέμα οργάνωσης, δομής ενός έργου να μη χαθεί η ομορφιά και η φρεσκάδα του χρώματος».

Ο ήχος της φωνής του πάντα με μαγνήτιζε, από την πρώτη μέρα που με δέχθηκε σαν μαθητή του. Κοίταξα μια αυτόν, μια το κουτί, κατάλαβε πως ήθελα να μάθω.

«Θα σου φανεί παράξενο, αλλά πότε δεν είχα σκεφτεί πως θέλω να γίνω ζωγράφος, μάλιστα δεν ήμουν, θα μπορούσα να πω, ούτε χαρισματικό παιδί και σίγουρα δεν είχα δείξει ποτέ ότι είχα ταλέντο για αυτήν την τέχνη που τώρα υπηρετώ. Από το 1869 που γεννήθηκα μέχρι και το 1890 οι σκέψεις μου ήταν πως θα μπορέσω, ή να συνεχίσω την δουλειά του πατέρα μου ή να γίνω δικηγόρος. Το πρώτο δεν το κατάφερα, ενώ στο δεύτερο δούλεψα σαν απλός υπάλληλος σε ένα γραφείο στο Σαιν Κεντέν. Όμως, όπως σου είπα, εκείνη την χρονιά, το 1890, αρρώστησα, όχι κάτι σοβαρό, όπως τώρα, όμως έμεινα στο κρεβάτι σχεδόν έναν χρόνο.  Η μητέρα μου, μην μπορώντας να με βλέπει να κάθομαι έτσι άπραγος, μου δώρισε αυτό το ξύλινο κουτί με τα χρώματα για να περνάω την ώρα μου. Αποδείχτηκε πως ήταν το ομορφότερο δώρο που μου έχουν κάνει ποτέ στην ζωή μου. Αμέσως τα παράτησα όλα, κάτι μέσα μου επαναστάτησε, ο δρόμος πλέον ήταν χωρίς επιστροφή, ήθελα να γίνω ζωγράφος. Μετακόμισα στο Παρίσι και αφοσιώθηκα στην ζωγραφική. Εκεί γνώρισα τον πολύ καλό μου φίλο, τον Μαρκέ, ξεκίνησα να σπουδάζω και σύγχρονος να προσπαθώ να αντιγράψω έργα των Πουσέν, Ραφαήλ, Σαρντέν, Νταβίντ.

 Στο Παρίσι την ίδια εποχή γνώρισα και την Αμελί, την γυναίκα μου. Όταν ευτύχισα να δω έργα του Βαν Γκογκ νόμισα πως πλέον όλα ξεκαθάριζαν, όμως ήξερα πως δεν ήθελα να ακολουθήσω τον Ιμπρεσιονισμό, αλλά κάτι που θα έκφραζε αυτό που εγώ είχα στο μυαλό μου για την ζωγραφική, με λίγα λόγια, δεν ήταν αυτό που ήθελα να κάνω, αν και πιστεύω πως ήμουν αρκετά κοντά σε αυτούς σαν σκέψη. Δεν μπορούσα να αντιγράψω πιστά την φύση – όπως ο Βαν Γκογκ. Αντίθετα ένιωθα την ανάγκη να την ερμηνεύσω, να την προσαρμόζω στο πνεύμα του έργου μου. Όλες οι χρωματικές συνθέσεις πρέπει να οδηγούν σε μια ζωντανή χρωματική συγχορδία, σε μια αρμονία ανάλογη με εκείνη της μουσικής σύνθεσης. Μην με κοιτάς με απορία Ζορζ, ξέρω πως δεν με έχεις ξανακούσει να μιλάω έτσι, όμως ναι, πιστεύω πως η μουσική έχει πολλές ομοιότητες με την ζωγραφική. Η αρμονία, η ψυχική ευεξία που μπορεί να σου χαρίσει μια παράσταση σε μια όπερα, την ίδια μπορεί να σου χαρίσει και ένας πίνακας. Κάθε πίνακας είναι ένα μεγαλειώδες έργο, κάθε μορφή παίρνει την θέση της στο χώρο κερδίζοντας έναν ρόλο ή πρωτεύων ή δευτερεύων . . . και αυτό είναι που έχει σημασία, αφού οι ρόλοι είναι αυτοί που καθιστούν το έργο αρμονικό και ευχάριστο. Όλα λοιπόν ξεκίνησαν από το δώρο της μητέρας μου από αυτό το ξύλινο κουτί. Στις αρχές φοβόμουνα, δεν ήξερα αν είχα διαλέξει τον σωστό δρόμο ή αν είχα κάνει ένα τεράστιο λάθος όμως ήμουν σίγουρος πως αυτό που έκανα τώρα το αγαπούσα και το έκανα με όλη μου την ψυχή. Ζωγράφιζα συνέχεια, συνέχεια, πήγαινα σε εκθέσεις, έβαζα όλον τον εαυτό μου στου πίνακες μου όμως κανείς δεν τους αγόραζε. Εν τω μεταξύ είχαν έρθει στον κόσμο η Μάργκεριτ, με τον Πιέρ, τα παιδία μου, και όπως καταλαβαίνεις τα οικονομικά μου πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Εκείνη η απελπισία ήταν που με έκανε να ακολουθήσω μια τεχνοτροπία που την είχα από καιρό μες στο μυαλό μου, να ζωγραφίζω με πιο έντονα, άναρχα χρώματα. Αυτό με έβγαλε από την αφάνεια, έγινε σάλος, οι πίνακες μου άρχισαν να πουλάνε σαν τρελοί και αυτό με έβγαλε αυτομάτως από την μιζέρια. Ήταν τόσο άναρχη αυτή η τεχνοτροπία που την ονόμασαν les fauves (Τα αγρίμια).

Ταξίδεψα πολύ, για να μπορέσω να γεμίσω το μυαλό μου με εικόνες, να δω άλλο φως, άλλους ανθρώπους, πήγα στο Μαρόκο, στην Ταϊτή, στην Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο, στην Βρετάνη, όμως πάντα γύριζα στο Παρίσι. Είχα πια πάψει να βλέπω την ζωγραφική όπως την έβλεπαν οι παλιοί δάσκαλοι, η ζωγραφική πιστεύω δεν υπάρχει πια για να αναπαριστά ιστορικά γεγονότα, άλλωστε γι’ αυτό υπάρχουν τα βιβλία. Από την ζωγραφική περιμένω περισσότερα, θέλω ο κάθε καλλιτέχνης να εκφράζει τα εσωτερικά του οράματα.  

Μετά ήρθε ο δεύτερος πόλεμος Ζορζ, με πρόλαβε στο Παρίσι. Όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Γαλλία είχα τα χαρτιά για να φύγω, και ίσως να ένιωθα καλύτερα αν έφευγα, θα ήμουν ελεύθερος, όταν όμως βρέθηκα στον δρόμο και είδα τις ατελείωτες ουρές ανθρώπων να φεύγουν από την χώρα, σταμάτησα να σκέφτομαι την φυγή, άλλωστε μόνο με το βάρος του εισιτηρίου στην τσέπη ήδη ένιωθα σαν λιποτάκτης. Σκέφτηκα πως αν φύγουμε εμείς που έχουμε μια κάποια αξία για αυτήν την χώρα τότε ποιος θα μείνει στην Γαλλία αυτές τις δύσκολες ώρες.

Με έχεις ρωτήσει πολλές φορές τι είναι το χρώμα. Φίλε μου Ζορζ το χρώμα είναι το φως, όχι το φυσικό φαινόμενο, είναι απλά το μέσο για να εκφράσει ο καλλιτέχνης το φως που έχει μες στο μυαλό του και την ψυχή του.»

Πήρε κοντά του πάλι το ξύλινο κουτί που πλέον ήταν γεμάτο αναμνήσεις και το έβαλε ξανά πίσω σε ένα παμπάλαιο μπαούλο. Μου χαμογέλασε, μόνο τότε κοίταξα μέσα στο δωμάτιο για να δω τι άλλο υπήρχε μέσα. Η έκπληξη γέμισε τα μάτια μου, πίνακες, γλυπτά, χαρακτικά, γκουάς, μια τεράστια γκαλερί από έργα του κλεισμένα εδώ. Γύρισα προς το μέρος που καθόταν, όμως ήδη είχε γυρίσει και έσπρωχνε τις ρόδες της αναπηρικής καρέκλας του έξω από το μυστηριώδες δωμάτιο. Τον ακολούθησα και η πόρτα έκλεισε για τελευταία φορά.

«Ευτυχώς Ζορζ η γενιά σου δεν γνώρισε πόλεμο, όμως ο πόλεμος έχει και μια θετική πλευρά, την βαρύτητα που θα δώσει στην ζωή, ακόμη και σε εκείνους που δεν συμμετείχαν σε αυτόν, αρκεί όμως να μπορέσουν να συμμεριστούν τα συναισθήματα του απλού στρατιώτη που δίνει την ζωή του χωρίς να ξέρει το γιατί αλλά που έχει την συγκεχυμένη αίσθηση ότι αυτή η προσφορά είναι αναγκαία! Σου εύχομαι να μην γνωρίσεις ποτέ πόλεμο. Αυτό ήταν το μάθημα για σήμερα Ζορζ. Αύριο θα προσπαθήσουμε να μάθουμε κάτι άλλο, πως με τα χρώματα μπορείς να χρωματίσεις ότι θέλεις, με ότι χρώμα θέλεις, φτάνει να μπορείς αυτό να το βλέπεις με τα μάτια της ψυχής σου.»

Η μέρα του τελευταίου μαθήματος με τον δάσκαλο μου Ανρί Ματίς ήταν στις 3 Νοεμβρίου του 1954. Το μάθημα για τα χρώματα ποτέ δεν το κάναμε. Όμως όταν πήγα για το μάθημα την άλλη μέρα, είχε αφήσει για μένα ένα γράμμα, μαζί με το ξύλινο κουτί – που το άφηνε υπό την προστασία μου – το γράμμα μέσα είχε μόνο μια επιστολή του Πικάσο για τα έργα του Ματίς.

<<Το γεγονός πως σε κάποιον από τους πίνακες μου υπάρχει μια κόκκινη κηλίδα, δεν είναι και το πιο σημαντικό στοιχείο του πίνακα. Ο πίνακας φτιάχτηκε ανεξάρτητα από την όποια κηλίδα. Μπορείς να την αφαιρέσεις κι ο πίνακας συνεχίζει να υπάρχει. Στο έργο του Ματίς όμως είναι αδιανόητο να αφαιρέσεις μια κόκκινη κηλίδα – όσο μικρή και να είναι – χωρίς να καταρρεύσει αμέσως ολόκληρος ο πίνακας.>>    

΄΄ΠΙΚΑΣΟ.΄΄

Πήρα το ξύλινο κουτί και πήγα στο ατελιέ μου, έβαλα τα χρώματα μες στο κουτί και έτσι μετά και το τελευταίο μάθημα ήμουν έτοιμος για να ξεκινήσω να ζωγραφίζω τα δικά μου έργα.             

Κύριε Πρωθυπουργέ, καλησπέρα σας. Με λένε Γιώργο και εμένα. Αν θα μπορούσα να σας έχω απέναντι μου θα με φέρνατε στην ευχάριστη για μένα θέση να σας κάνω μερικές ερωτήσεις. Δεν σας έχω, ίσως για τον λόγο ότι εσείς είστε ένας Πρωθυπουργός και εγώ ένας απλός πολίτης. Όμως θα γράψω με την αίσθηση ότι είστε απέναντι μου.

Είμαι 30 χρόνια φορολογούμενος, και πιστέψτε με, δηλώνω τα πάντα, όταν λέω τα πάντα εννοώ τα πάντα. Πληρώνω το ΙΚΑ μου κάθε μήνα ανελλιπώς, και γενικός πάντα είμαι τυπικότατος με τις συναλλαγές μου. Άρα το συμπέρασμα είναι, όπως θα λέγατε και εσείς πιστεύω, πως δεν έχω κλέψει από το κράτος ούτε μια δραχμή, τότε, ούτε ένα ευρώ, τώρα. Και με βάζετε σε σκέψεις μετά τις χθεσινές σας εξαγγελίες, γιατί πρέπει να πληρώσω ΠΑΛΙ εγώ; Γιατί δεν τα ζητάτε από αυτούς που τα πήρανε; Θυμάμαι που με έμφαση λέγατε στον προηγούμενο πρωθυπουργό "που πήγαν τα λεφτά" και έλεγα μέσα μου. "Για να του το λέει έτσι, αυτός θα ξέρει" Τώρα βλέπω με λύπη μου ότι δεν ξέρατε, το μόνο που θέλατε ήταν να έρθετε να κυβερνήσετε και εσείς και να βγάλετε τα σπασμένα ΠΑΛΙ από εμένα, και σας ρωτώ ΓΙΑΤΙ; Εγώ εκμεταλλεύτηκα  τα τρία κοινοτικά προγράμματα, εγώ έκανα μπίζνες με την siemens, εγώ έκανα δουλειές με off shore εταιρίες που τις είχαν μοναχοί που πουλάνε λίμνες; Εγώ πλούτισα από τα σκάνδαλα που έκαναν και το Σ.Α.Κ.Ο.Π. και η Δ.Ν; εγώ δυστυχώς δεν έκανα τίποτα από όλα αυτά. Εσείς τα κάνατε, γιατί λοιπόν δεν τα ζητάτε από τους εαυτούς σας και από τους συνεταίρους σας στις δημόσιες εργολαβίες; γιατί πρέπει πάλι εγώ να πληρώσω για χρέη που δεν έχω κάνει, αφού όλα αυτά τα χρόνια τα χρήματα που μου ζητήσατε για να μου παρέχετε αξιοπρεπή παιδεία, υγεία, δρόμους, δημόσιες υπηρεσίες, πολιτισμό, αγροτική πολιτική, εργασία, δικαιοσύνη, και προπαντός να μην χρωστάει το κράτος, τα έχω πληρώσει; Με λίγα λόγια, για να μην σας κουράζω κιόλας αφού φαντάζομαι θα είστε κουρασμένος με τις ευθύνες σας, αυτά τα χρήματα που μου ζητάγατε, που πήρατε από την Ε.Ε. που δανειστήκατε για να φτιάξετε όλα αυτά, πήγαν αλλού, μάλλον σε κάποιες τσέπες αφού για να είναι κάτω από κανένα μαξιλάρι αποκλείεται. Έτσι λοιπόν για να φτάσουμε και σε κάποιο συμπέρασμα. Γιατί δεν τα ζητάτε από αυτούς παρά λέτε σε μένα που δεν πήρα ούτε ένα ευρώ για να κάνω λίγο καλύτερη την ζωή μου να τα δώσω; Με προκαλείτε με την σιωπή σας Κύριε Πρωθυπουργέ. Δεν πλήρωσα ότι μου ζητήσατε; ε;

Ναι.

Έτσι μπράβο, τότε κάποιοι έκανα κακοδιαχείριση, ναι;

Ναι.

Ωραία, να πάνε φυλακή. Κάποιοι τα κλέψανε, ναι;

Ναι.

Ωραία τότε να δεσμεύσετε περιουσίες και να τους στείλετε φυλακή, και αν και εφόσον τα κάνετε όλα αυτά τότε ελάτε να ζητήσετε την δική μου συναίνεση, γιατί με το να ζητάτε την συναίνεση της Δ.Ν, του Σ.Α.Λ.Ο.Σ και των υπολοίπων δεν είναι λογικό. Λογικό θα ήταν αν ζητάγατε από αυτούς τα χρήματα που λείπουν. Αφού λοιπόν τα ζητάς από εμένα για να στα δώσω θέτω όρους. Να πάνε φυλακή, και να δεσμευτούν περιουσίες. Θα σου έλεγα κι άλλα Πρωθυπουργέ μου αλλά σκέφτομαι πως πρέπει να παρουσιαστείς στους ηγεμόνες σου. ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΚΥΡΙΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ!!!

Αγαπητό σαιτ της lifo!! Θέλω να ρωτήσω κάτι πολύ απλό, αν και όπως καταλαβαίνω θα με θεωρήσεις πολύ ασήμαντο για να μου απαντήσεις. Γιατί διέγραψες τον seismografo, antilogokrisia, πες τον όπως γουστάρεις; Τι έκανε που δεν έχουμε κάνει οι υπόλοιποι εδώ μέσα; Τελικά το να γράφεις εναντίων ενός κόμματος, ενός πολιτικού, είναι πιο επιλήψιμο από το να βρίζεις με χυδαιότητες άλλους ανθρώπους που γράφουν στο μπλοκ; Αν δηλαδή μου την βαρέσει και αρχίσω να βρίζω τον seismografo θα με διαγράψεις;  Ή θα διαγραφώ μόνο αν βρίζω τον κάθε πολιτικό που δεν ταιριάζει στο σαιτ; Γιατί η κοντή μου μνήμη δεν θυμάται να διαγράφηκε κανείς γιατί τα σούρναμε στον Καραμανλή. Θέλω πραγματικά να μάθω - και δεν είμαι ο μόνος πιστεύω - για πιο λόγο ΠΑΛΙ ένας μπλόκερ λογοκρίνετε με αυτόν τον τρόπο. Έτσι συμπεριφέρεσται και στο περιοδικό, όποιος δεν γράφει σύμφωνα με την γραμμή της lifo τον τρώει το σκοτάδι; Θέλω πραγματικά να μάθω αν τελικά έστω και με κάποιο τρόπο μπορείς να μας πεις έναν λόγο που συμβαίνει αυτό. Η λογοκρισία είναι μέσα στα πιστεύω σας; Η λογοκρισία είναι ένας θεσμός που οι δημοσιογράφοι σας αισθάνονται άνετα; Η λογοκρισία είναι μια πραγματικότητα τελικά εδώ μέσα; Η λογοκρισία είναι μια αισθητική που ταιριάζει στο αφεντικό σας; Δεν γνωρίζω αν σας προσβάλω, φαντάζομαι πως όχι. Άλλωστε ποιος είμαι εγώ για να θεωρήσετε πως αξίζω μιαν απάντηση. Δεν περιμένω λοιπόν απάντηση. Την ξέρω, μπλα μπλα μπλα και εξυπνακίστικες δημοσιογραφικές αρλούμπες, όμως η αλήθεια είναι μια. Είστε λογοκριτές μόνο εκεί που τα δικά σας συμφέροντα πονάνε, είστε αφοσιωμένοι, εντεταλμένοι σε κόμματα και αρχηγούς (Τουλάχιστον βγείτε και πείτε το, μην κρύβεστε) κρύβεστε σαν ποντίκια μόλις πάρετε το τυρί, δηλαδή μόλις κάνετε την βρομοδουλειά. Τελικός απλά αναφέρω πως στο ποστ μου ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΜΑΚΡΙΝΗ στις 2 Οκτωβρίου 2009 σας τα έχω ξαναπεί αυτά με πιο πλάγιο τρόπο, πάλι για διαγραφή και Ο ΤΙ ΣΥΜΠΤΩΣΗ πάλι του ίδιου μπλόκερ. Το ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΦΑΛΑΙΝΑΣ μάρανε το αφεντικό σας.

Προσβλέπω σε μια πιο ελεύθερη δημοσιογραφία!

Ναι καλά!

Αυτή η φωτογραφία νομίζω πως λέει πολλά για όλα αυτά που μας συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό. Το τραγικό είναι πως αυτοί πλέον δεν βγάζουν γέλιο.

Παρατηρώ με έκπληξη φίλοι μου ότι τελικά είμαστε θύματα της τηλεόρασης, και της κατευθυνόμενης δημοσιογραφίας, όσο και αν την κακίζουμε ή την αφορίζουμε μετά βδελυγμίας!! Γράφουμε εδώ μέσα όλη μέρα για τους μετανάστες που μπαίνουν στην Ελλάδα παράνομα, που είναι παράνομοι, που παρανομούν, για τους κακούς Ευρωπαίους που θέλουν να μας πιουν το αίμα γιατί θέλουν να πάρουν πίσω τα χρήματα που έχουν δώσει, από ένα κράτος που τους κοροϊδεύει συστηματικά, για τους αγρότες που με τους αποκλεισμούς των δρόμων έχουν γονατίσει την Ελληνική οικονομία. Και αναρωτιέμαι, γιατί δεν έχω δει ούτε μια ανάρτηση για το ποιοι έχουν φέρει σε αυτήν την κατάσταση την χώρα! Γιατί γράφουμε πάντα για αυτούς που τελικά δεν φταίνε. Δεν είδα κάποιον από εμάς να γράφει για τα λαμόγια, που δεν άφησαν δραχμή (Για όποιον την θυμάται) πουθενά εδώ και τριάντα έξι χρόνια. Γιατί τελικά αναλώνουμε ότι έχουμε να πούμε γι' αυτούς, μόνο πριν τις εκλογές; ενώ μετά τους ψηφίζεται (Λέω ψηφίζεται γιατί έχω δεκαπέντε χρόνια να ψηφίσω) και τελειώνει η ιστορία, σαν με ένα μαγικό τρόπο να έπεσαν στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και αναδύθηκαν από εκεί αναμάρτητοι! Γιατί κανείς μας δεν λέει για τους βουλευτές που βρίσκουν χίλιους δυο τρόπους για να συναλλάσσονται σε βάρος του απλού πολίτη και πάντα σε συμφέρων επιχειρηματιών, καναλαρχών, και βέβαια του εαυτού τους; Γιατί δεν γράφουμε για τον Παπανδρέου, που έχει φαίνεται ξεχάσει ότι ήταν υπουργός, όταν στελέχη της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ έλεγαν στον κόσμο ότι το χρηματιστήριο θα φτάσει στα ύψη, ενώ όταν κατρακύλαγε διαβεβαίωναν ότι αυτό είναι κάτι προσωρινό και να μην φοβάται ο κόσμος; Γιατί δεν γράφεται για τον Πάγκαλο που επί δικής του θητείας δώσαμε - σε μια κατάπτυστη συναλλαγή, ο θεός να την κάνει, τουλάχιστον αν κερδίζαμε και κάτι ίσως να έλεγα χαλάλι, που δεν θα το έλεγα - τον  Οτσαλάν στους Τούρκους; Γιατί ξεχνάμε πως το ΠΑΣΟΚ ήταν κυβέρνηση στις λεγόμενες αγορές του αιώνα; Ξεχάσαμε κιόλας τον Αλογοσκούφη, που αγόραζε τα ομόλογα που εξέδιδε η Ελλάδα, για να δανειστή με μικρότερο επιτόκιο, με χρήματα από τα δημόσια ταμεία ( που τώρα δεν έχουν μια) και μετά ξέχναγε να τα επενδύσει και χάθηκαν τα χρήματα των ταμείων; Ξεχάσαμε την Ντόρα με την siemens ή τον Τσουκάτο και το ΠΑΣΟΚ; Ξεχάσαμε το Βατοπαίδιο; Ξεχάσαμε την ρεμούλα στα νοσοκομεία, στους εξοπλισμούς, στα ολυμπιακά ακίνητα, τον Παυλίδη, τους κουμπάρους, τον Τζοχατζόπουλο; Ξέρετε ότι τα κόμματα εν μέσω οικονομικής κρίσης ζήτησαν και πήραν βέβαια τα χρήματα που τους αναλογούν μέχρι το 2016; Τι ακριβώς μας συμβαίνει, και με ποιο μαγικό τρόπο μας κάνουν να ξεχνάμε πως αυτά, και άλλα τόσα, μας έχουν φέρει σε αυτήν την θέση που είμαστε τώρα, και μετά από όλα αυτά να μένουν όλοι ατιμώρητοι, ενώ συνεχίζουν να βγαίνουν στα κανάλια, στα ραδιόφωνα, και λένε πως ή τα έκαναν καλά ή θα τα κάνουν καλύτερα όταν θα μας ξανακυβερνήσουν. Είμαστε τόσο κοντόφθαλμοι ώστε να μην βλέπουμε τίποτα για ότι συμβαίνει ή έχει συμβεί, ή θα συμβεί σε αυτόν τον τόπο; Σίγουρα δεν φταίνε οι αγρότες, οι συνταξιούχοι, οι μισθωτοί, με λίγα λόγια ο λαός. Μας κάνουν να βλέπουμε ο ένας τον άλλον με μισό μάτι, να λέμε ότι φταίει ο διπλανός μας για το χάλι της χώρας και όχι αυτοί, οι παραπλανηθέντες υπουργοί (Αν θυμάσται). Στο μόνο που φταίμε 100% είναι ότι τους πιστεύουμε, ότι ξεχνάμε εύκολα, ότι μας επηρεάζουν, ότι είμαστε αγέλη, κατευθυνόμενη αγέλη και τίποτε άλλο. Έχουμε κοντή μνήμη και γι' αυτό είμαστε και κοντοί, όχι σε φυσικό ύψος άλλα σε ύψος αποφάσεων που πρέπει να έχει ένας λαός που του έχουν φερθεί έτσι. Ναι φταίνε οι αγρότες, να φταίνε οι ελεύθεροι επαγγελματίες, ναι φταίνε οι δικηγόροι, να φταίνε οι γιατροί. Μην σκεφτεί κανείς να πει ότι φταίει ο Βουλγαράκης με τις off shore, ο Ρουσόπουλος, ο Τσιτουρίδης, ο, ο, ο, ο. Έχε χάρη που βαριέμαι να γράψω τριακόσια ονόματα αθώων. Καλημέρα Ελλάδα. Δες τον Αυτία αύριο για να σου πει ποιοι φταίνε

Το δεξί του χέρι χώθηκε στην τσέπη του παλτού του. Έπιασε το περίγραμμα του βιβλίου. Πόσα χρόνια τον συντρόφευε; Σχεδόν είκοσι χρόνια δεν το είχε αποχωριστεί. Το έβγαλε από την τσέπη του. Φθαρμένο, ξέφτια παντού, τα γράμματα στο εξώφυλλο ούτε καν φαινόντουσαν. Τα διάβαζε πια με δυσκολία, όμως τον ήξερε απ’ έξω. ¨Τα Άσματα του Μαλντορόρ.¨ Του Λωτρεαμόν.

«Γέρο ωκεανέ, η τελειότητά του σφαιρικού σου σχήματος, που τόσο ιλαραίνει την αυστηρή έκφραση της γεωμετρίας, εμένα δεν μου θυμίζει παρά τα μικρά μάτια του ανθρώπου, που είναι τόσα δα, απαράλλαχτα με του αγριόχοιρου, και καταστρόγγυλα, με κείνα των πουλιών της νύχτας. Ωστόσο ετούτος, από καταβολής κόσμου περνιέται για ωραίος. Πάντως εγώ υποπτεύομαι, πως αυτό το κάνει περισσότερο από φιλότιμο, και πως πραγματικά για την ομορφιά του αμφιβάλλει. Τότε, γιατί να κοιτάζει με τόση περιφρόνηση του συνανθρώπου του την μορφή; Χαίρε ωκεανέ!»

«Γέρο ωκεανέ, τα νερά σου είναι πικρά. Έχουν την ίδια γεύση της χολής, που στάζει η κριτική στις Καλές Τέχνες, στις επιστήμες και γενικά στα πάντα. Κι αν τύχει κάποιος να είναι μεγαλοφυής, αυτοί τον βγάζουν βλάκα, και τον άλλον με το λυγερό κορμί, απαίσιο καμπούρη. Σίγουρα, ο άνθρωπος θα πρέπει να αισθάνεται έντονα την ατέλεια του, για να της κάνει τέτοια κριτική, που άλλωστε κατά τα τρία τέταρτα οφείλεται στον ίδιο. Χαίρε ωκεανέ!»

Τι ωραία λόγια, σκέφτηκε. Πάντα το είχε μαζί του, πηγή έμπνευσης για τις δικές του δημιουργίες.

Όμως εκεί στο Λιβόρνο πόσο αλλιώς θα μπορούσε να ήταν η ζωή του, ή απλά να μην υπήρχε στην ζωή, αφού μόλις δεκαέξι χρονών ήταν που πέρασε δυο σοβαρές αρρώστιες, η μια από αυτές, η φυματίωση, αυτή που τον ταλαιπωρούσε και τώρα. Αυτή ήταν η μοίρα που τον οδήγησε στην ζωγραφική, η άσχημη υγεία του. Το παραλήρημα, το ταξίδι στην Ρώμη, στην Νεάπολη, στο Κάπρι. Εκεί γνώρισε τους μεγάλους Ιταλούς δασκάλους, εκεί αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο της τέχνης.

«Ναι, έφυγα μόλις στα είκοσι δύο μου χρόνια για το Παρίσι, μετά από πέντε χρόνια μαθητείας στην Φλωρεντία, και στην Βενετία. Έχω μετανιώσει που δεν έχω έστω ένα από αυτά τα έργα που έκανα εκεί, ή τα κατέστρεφα, ή κάποια, ελάχιστα, τα χάρισα στον φίλο μου τον Γκίλια, και δεν έχω ιδέα τι τα έκανε. Τότε, λίγο πριν φύγω για Παρίσι, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν, πως αυτό που αναζητούσα δεν ήταν να δω το πραγματικό ούτε το μη πραγματικό, αλλά μάλλον ήθελα να αντικρίσω το υποσυνείδητο, το μυστήριο του ενστικτώδους.»

«Μάλλον ο Μαξ . . . ποιος Μαξ θα μου πείτε! Ο Μαξ Ζακόμπ, το έλεγε όσο πιο σωστά μπορούσε, για το ποιος ήμουν και τι έκανα. Έλεγε στις παρέες τότε στο Παρίσι της Μονμάρτης και του Μοντιαρνάς, το Παρίσι των Μποέμ: Για τον Ντεντό (εγώ) τα πάντα στρέφονταν γύρω από την καθαρότητα στην τέχνη. Η ανυπόφορη υπεροψία του, η αμείλικτη αχαριστία του, η αλαζονεία του, όλα αυτά δεν εξέφραζαν παρά μονάχα τη λαχτάρα του για κρυστάλλινη καθαρότητα, μια απόλυτη εντιμότητα απέναντι στον εαυτό του, τόσο στη ζωή όσο και στην τέχνη, που δεν απέκλειε την εμπιστοσύνη με την οποία τον περιέβαλλαν. Ήταν προσβλητικός αλλά και εύθραυστος σαν γυαλί- ή μάλλον, τόσο απάνθρωπος όσο και το γυαλί.»

«Παράξενα λόγια, όμως τόσο αληθινά, έβλεπα παντού τέχνη, παντού χρώματα και σχήματα, δεν ήθελα να αντιγράψω, ήθελα μόνο να αποδώσω αυτό που ένιωθα, σαν τον Ρέμπραντ, τον Φρανς Χαλς. Ελπίζω να το κατάφερα.»

«Βέβαια πάντα έλεγα – χαριτολογώντας - στους πολύ σημαντικούς ανθρώπους που γνώρισα τότε στο Παρίσι, λίγα χρόνια πριν τον πόλεμο, στον Πικάσο, τον Ζακόμπ, τον Σαλμόν, τον Κοκτώ, τον Ριβέρα, και άλλους, πως: Τα έργα τέχνης είναι προϊόν ενός περίπλοκου συστήματος κοινωνικής αλληλεπίδρασης μεταξύ καλλιτεχνών, πατρώνων, κριτικών, και ενός όσο το δυνατόν ευρύτερου κοινού.»

«Δεν ξέρω αν συμφωνούσαν, όμως όλοι κούναγαν το κεφάλι τους. Με συμπαθούσαν πιστεύω, ο Λούντβιχ Μάιντνερ μου έλεγε πως ήμουν ο αριστοκράτης τους, και ο τελευταίος αληθινός μποέμ. Δεν ξέρω αν πρέπει να συμφωνήσω γι’ αυτόν τον τίτλο αν και μπορώ να πω πως με κολακεύει.»

«Αυτή είναι ίσως η χειρότερη κρίση φυματίωσης που έχω περάσει, εύχομαι να την γλυτώσω, πρέπει να τηρήσω την υπόσχεση μου στην Ζαν, την γυναίκα που τελικά αγάπησα και με κατάλαβε, την γυναίκα που μαζί της έχω και ένα παιδί. Όμως σε φώναξα εδώ επειδή λένε πως δεν έχω ποτέ γράψει για μένα, σου λέω αυτά τα λόγια για να τα γράψεις, μήπως είναι και τα τελευταία μου.»

«Ζωγράφισα πορτρέτα, σκάλισα σε πέτρα προσπαθώντας να έχω ένα ύφος αρχαϊκό, ξαναγύρισα στην ζωγραφική με γυμνά. Όσο θυμάμαι τι είχε γίνει τότε, μου μετέφεραν την δικαιολογία, του διοικητή του τμήματος της περιοχής, που έκλεισαν την μοναδική ατομική μου έκθεση ως τώρα, ¨τα γυμνά του κύριου Μοντιλιάνι έχουν τρίχες στην ήβη.¨ Χα, χα, να είναι καλά, κατάφερε να μου μεταφέρει την ονειρική εικόνα κάθε αστυφύλακας να κουβαλάει και από μια γυμνή καλλονή στα χέρια.»

«Πριν ένα χρόνο τελικά τα κατάφερα, Άγγλοι συλλέκτες άρχιζαν να αγοράζουν τα έργα μου, επιτέλους κάποιοι κατάλαβαν αυτό που είχε δει ο Κοκτώ στους πίνακες μου και έγραψε γι’ αυτό: Οι καμπύλες γραμμές του, συχνά τόσο λεπτές και αχνές ώστε να μοιάζουν σαν φαντάσματα γραμμών, κινούνται με την ευκαμψία και την χάρη σιαμέζικης γάτας, χωρίς να κινδυνεύουν ποτέ να γίνουν παχιές ή αδέξιες. Και αν στο τέλος τα μοντέλα του αρχίζουν να μοιάζουν μεταξύ τους, αυτή η ομοιότητα δεν είναι άλλο παρά το πρόσχημα του ζωγράφου για να επιβεβαιώσει την εικόνα που έχει στο μυαλό του. Και δεν εννοούμε μια πραγματική απτή εικόνα, αλλά το μυστήριο της ίδια του της ιδιοφυίας.»

«Ούτε εγώ δεν θα το έγραφα καλύτερα. Και επιτέλους έχω αρχίσει να βγάζω και χρήματα.»

«Κουράστηκα λίγο, συγχώρεσε με, γράψε το τέλος όπως θέλεις καλύτερα, πρέπει να ξεκουραστώ, σ’ ευχαριστώ που ήρθες.»

Ξημέρωνε 24 Ιανουαρίου του έτους 1920, άφησε το βιβλίο που κρατούσε πάντα στην δεξιά του τσέπη στο πάτωμα και έγειρε λίγο να ξεκουραστεί. Μια κρίση βήχα τον έκανε να δακρύσει. Βγήκα από το δωμάτιο κρατώντας τα Άσματα του Μαλντορόρ, ο γιατρός με την Ζαν όρμησαν μέσα κλείνοντας την πόρτα.

Γέρο ωκεανέ, καθόλου δεν είναι απίθανο απ’ ότι κρύβουνε οι κόρφοι σου, να είναι ωφέλιμο για το μελλοντικό καλό του ανθρώπου. Ως τώρα, του έδωσες τη φάλαινα, αλλά δεν την αφήνεις εύκολα στ’ άπληστα μάτια των φυσικών επιστημών να μαντέψουν τα χίλια μυστικά που διέπουν την ιδιαίτερη οργάνωσή σου: συ, είσαι μετριόφρων. Δεν μοιάζεις του ανθρώπου, που συνεχώς καυχιέται για τιποτένια πράγματα. Χαίρε ωκεανέ!

Πήγα τις σελίδες του βιβλίου στο τέλος που είδα να γράφει: ΑΜΕΝΤΕΟ ΜΟΝΤΙΛΙΑΝΙ, ένα όνομα ποιητικό σαν ελεγειακή μελωδία.

Ωραία σαν πέτρινο όνειρο είμαι, θνητοί μου φίλοι!

Τα στήθια μου, που τις καρδιές πληγώνουν και τις καίουν,

πανέμορφα πλαστήκανε, στον ποιητή να εμπνέεουν

κάποια αγάπη σιωπηλή κι αιώνια σαν την ύλη.

Σαν σφίγγα ακατανόητη στους ουρανούς καθίζω, λευκή σαν κύκνος, με καρδιά από χιόνι καμωμένη.

Εχθρεύομαι την κίνηση που την γραμμή ασκημαίνει

κι ούτε γελάω εγώ ποτέ, ούτε ποτέ δακρύζω.

Οι ποιητές, τις πιο φανταχτές πόζες μου σαν κοιτάνε,

που λες των πιο περήφανων μνημείων την χάρη κλέβουν,

μέρα και νύχτα τρώγονται για να τις μελετάνε.

Γιατί τους εραστές μου αυτούς κάνω να τους μαγεύουν

κάτι καθρέφτες διάφανοι που όλα πιο ωραία τα δείχνουν,

τα μάτια, τα θεία μάτια μου, που φέγγη αιώνια ρίχνουν!

Ποίημα στην ομορφία του Σάρλ Μπωντλαίρ. Από τα άνθη του κακού.