Για να δουμε....

Το παραμύθι ή η μυθοπλασία είναι το αγαπημένο μου καταφύγιο. Μου αρέσει να χάνομαι σε κιτρινισμένες σελίδες πολυκαιρισμένων δανεικών βιβλίων, ή στα δικά μου που έχουν αποκτηθεί έπειτα από πολύωρη διαδικασία επιλογής στο βιβλιοπωλείο. Γράμματα που φτιάχνουν λέξεις. Λέξεις που φτιάχνουν προτάσεις και προτάσεις που δημιουργούν νόημα Κάθε ένα βιβλίο είναι μια μαγεμένη πόρτα για ένα παραμυθένιο δάσος. Είναι ένα κουβάρι εικόνων και σκέψεων που ο αναγνώστης πλέκει όπως του αρέσει, το βιβλίο απλώς του δίνει την πρώτη ύλη. Συνομιλώ σιωπηλά με τους συγγραφείς, επίσης σιωπηλά συμφωνώ ή διαφωνώ. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία βιώνω χωρίς πραγματικά να ζω. Μέσα σε δυο ή τρεις μέρες ζω μια ζωή ολόκληρη. Παρακολουθώ τη ροή μιας σκέψης που είναι προϊόν πνευματικής διαδικασίας ετών.

Για αυτό καταφεύγω σε αυτό το μαγεμένο δάσος. Εσύ απλώς δες το σα μια φυλακή, δε με ενδιαφέρει.

η λέξη τυφλώνει και είναι παραπλανητική, επειδή συνοδεύεται από την έκφραση της ιστορίας. Αλλά οι λέξεις, μαύρο πάνω σε άσπρο, είναι από μόνες τους όπως η γυμνή ψυχή. Guy de Maupassant

Τελείωσε ο μονόλογος. Η ηθοποιός περίμενε την κρίση του σκηνοθέτη. Εκείνος έμεινε σκεφτικός στο κάθισμά του. Η σιωπή του άρχισε να γίνεται κουραστική. Την ζύγισε με το βλέμμα του και έπειτα έκανε να μιλήσει. Η φωνή του μπορεί υπό άλλες συνθήκες, αν έλεγε άλλα πράγματα, να ήταν αισθαντική. Τώρα ακούστηκε βαριά και τελεσίδικη. «λοιπόν παρ' όλο που αυτή ήταν η σωστή έκφραση...δεν ξέρω αλλά κάτι δε μου άρεσε. Δε σου ταιριάζει ο ρόλος, αυτό είναι. λυπάμαι πολύ»

Αυλαία...

Καλή χρονιά! Πάει ένας χρόνος που άρχισα να γράφω εδώ. Απολογισμός: Δε μετανοιώνω ούτε για μια στιγμή για αυτή την απόφαση. 'Ηταν το πρώτο βήμα για να ανακαλύψω όσα έκρυβα από τον εαυτό μου, το πρώτο βήμα για τη λύση μιας παρεξήγησης που κρατάει χρόνια. Μπορεί εδώ να μην το έκανα, ήταν όμως το πρώτο δειλό βήμα και ευχαριστώ όλους όσους με βοήθησαν...