ΚΑΡΜΠΟΝ

Επαναλάμβανε με θρησκευτική ευλάβεια όλες τις καθημερινές του κινήσεις, εξ ου και το παρατσούκλι. Δεν ήταν αμόρφωτος, κάθε άλλο. Η ανάγκη του για επανάληψη του ίδιου τρόπου ζωής τον είχε οδηγήσει να σπουδάζει συνεχώς, τη μία σχολή μετά την άλλη για να μπορεί να επαναλαμβάνει την ίδια καθημερινή ρουτίνα, σταματημένη εκεί κάπου στα πρώτα φοιτητικά του χρόνια. Δεν ήταν μια απλή εμμονή, ό ίδιος επέμενε ότι ήταν μια βαθύτερη κοσμοθεωρία, που του επέτρεπε να μείνει για πάντα νέος. Και πραγματικά! Στα σαράντα του έδειχνε ακόμη εικοσιπέντε, ενώ στα πενήντα που έχασε τη μητέρα του και προσέλαβε μια οικονόμο που της έμοιαζε, δεν θα τον έκανες πάνω από τριαντατρία. Τώρα στα εξήντα του, πρωτοετής φοιτητής στους Μεταλλειολόγους μόλις έχουν γκριζάρει οι κρόταφοί του, κάτι που δεν τον δυσκόλεψε καθόλου για να τα φτιάξει ως συνήθως με μια συμφοιτήτριά του. Το σοκ όμως το έπαθε στο δεύτερο εξάμηνο, όταν ξεκίνησε το μάθημα της εδαφομηχανικής. Καθηγήτρια στην έδρα ήταν η πρώτη του κοπέλα. Άργησε να την αναγνωρίσει, μόνο εκείνο το χαρακτηριστικό σημάδι στο πηγούνι και τα πράσινα μάτια πρόδιδαν τη γυναίκα που είχε αγαπήσει στα νιάτα του. Εκείνη φυσικά ούτε λόγος! Αν και τον κοίταζε επίμονα, μάλλον θα της ήταν αδύνατο να δεχθεί ότι ήταν ο ίδιος. Στο δεύτερο μάθημα είχε φροντίσει να μάθει γι’ αυτήν. Εδώ που τα λέμε δεν ήταν δύσκολο, βοούσε ο τόπος. Εξηντάρα με τρία παιδιά, τέσσερις γάμους, πρώην γκόμενα μεγαλοεφοπλιστή που την παράτησε για μια πασίγνωστη ηθοποιό, ανακατεύτηκε με την πολιτική για ένα φεγγάρι και κόντεψε να πάει φυλακή, κάτι για ναρκωτικά είχαν ακουστεί, και μάλλον τα είχε τσουγκρίσει άσχημα με τον πρύτανη γιατί της έκοψε το ερευνητικό πρόγραμμα που δούλευε χρόνια. Στο διάλειμμα την ακολούθησε, ήθελε να ξέρει. Οι εμπειρίες είχαν χαραχτεί ανεξίτηλα στο σώμα της, τα βήματά της είχαν μιαν επιθετική βαρεμάρα. Χαμογέλαγε, αλλά τα μάτια της έδειχναν κυνισμό και δυσπιστία. Μιλούσε δεξιά κι αριστερά φωναχτά, με μια αφόρητη αυτοπεποίθηση που έκανε τους άλλους να γυρίζουν, θέλουν δεν θέλουν. Της έριξε μια τελευταία ματιά πριν γυρίσει στην τάξη του, Θεέ μου, πόσο είχε γεράσει!