ΔΕΝ ΕΜΑΘΕ ΚΑΝ Τ’ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ

Περιέγραψε στην αστυνομία με κάθε λεπτομέρεια τα γεγονότα της προηγούμενης ώρας. Η κοπέλα με το μηχανάκι έπεσε πάνω στο αυτοκίνητό του χωρίς κανένα λόγο. Το επιβεβαίωνε άλλωστε και ο περιπτεράς. Είχε χτυπήσει λίγο στο πόδι, κούτσαινε, και στο δεξί της χέρι υπήρχαν αίματα. Συμπεριφερόταν από την αρχή σαν χαμένη. Ψέλλιζε ‘εγώ φταίω, εγώ φταίω’ συνεχώς και με το ζόρι κατάφερε να την πείσει να ρίξει λίγο νερό στην πληγή της. Η κοπέλα το έσκασε την ώρα που εκείνος τηλεφωνούσε στην αστυνομία, με τα πόδια! Το μηχανάκι ήταν ακόμη μπροστά στο περίπτερο στραπατσαρισμένο. Πήγε το αμάξι του στο συνεργείο και γύρισε στο γραφείο. Το ασανσέρ έμεινε ανάμεσα στον τέταρτο και τον πέμπτο. Η καλοντυμένη κυρία που ήταν μαζί του άρχιζε να χλομιάζει. Προσπάθησε να την καθησυχάσει, συνέβαινε συχνά, θα τους έβγαζαν σε λίγα λεπτά. Η αφύσικα αμίλητη κυρία άρχισε ξαφνικά να ουρλιάζει μέσα στο ακινητοποιημένο ασανσέρ, τόσο δυνατά που αναγκάστηκε να της δώσει ένα χαστούκι να συνέλθει. Σωριάστηκε στα πόδια του λιπόθυμη σαν ένα σακί από πατάτες. Αφού έφυγε το νοσοκομειακό, η πυροσβεστική του πήρε κατάθεση, θα ξανάρχονταν βέβαια ανάλογα με την εξέλιξη της υγείας της κυρίας. Πήγαν όλοι μαζί να τσιμπήσουν κάτι το απόγευμα. Οι συνάδελφοι, ας είναι καλά, προσπαθούσαν φιλότιμα να του φτιάξουν το κέφι. Είχαν ήδη ακουστεί καμιά τριανταριά παρόμοιες εμπειρίες από την ομήγυρη όταν αποφάσισε να πει ένα ανέκδοτο. Δεν ήταν από τα καλύτερά του, αλλά η στρουμπουλή σερβιτόρα που καθάριζε εκείνη τη στιγμή το τραπέζι, ξεράθηκε στα γέλια. Μόνο όταν άρχισε να μπλεδίζει το πρόσωπό της κατάλαβαν ότι πνιγόταν άσχημα. Έξη άνθρωποι την βαρούσαν στην πλάτη χωρίς αποτέλεσμα όταν κάποιος θυμήθηκε τη λαβή στο διάφραγμα. Άφησαν ένα γενναίο πουρμπουάρ και χωρίστηκαν σιωπηλοί. Πήρε ταξί για το σπίτι. Κάθισε αναπαυτικά στο πίσω κάθισμα και υποσχέθηκε στον εαυτό του ένα καλό μοναχικό μεθύσι. Ουσιαστικά ηρέμησε όταν μπήκε στο αγαπημένο, φρικτά βρώμικο κι ακατάστατο, εργένικο διαμέρισμα του. Πραγματικά, δεν του συνέβη πια τίποτε άλλο!  

©dch08