Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ

Πολιορκούσαμε το κάστρο που είχε κλειστεί μέσα του ο αχρείος βασιλιάς μας, προσπαθώντας να γλυτώσει την τιμωρία για τις κατάπτυστες ελεεινές του πράξεις. Όχι μόνο ηττήθηκε από τους βάρβαρους εχθρούς μας αλλά έσφαξε μόνος του τον ανθό των αξιωματικών μας για να γλυτώσει το καταραμένο του κεφάλι. Εμείς οι Άρχοντες των Επαρχιών δεν είχαμε άλλη λύση. Δώδεκα χρόνια τώρα προσπαθούμε να πάρουμε το αίμα μας πίσω για τα γενναία παλικάρια, τα δικά μας παιδιά, που θυσίασε ο δειλός πανούργος βασιλιάς. Οι βάρβαροι εχθροί μας δεν υπάρχουν πια, τους αφάνισε όλους η πανούκλα. Εμάς εδώ έξω από το κάστρο κι αυτούς από εκεί μέσα τους προδότες, δεν μας πλησίασε η αρρώστια, έτσι όπως είμαστε χωμένοι κάθε μέρα μέσα στη φωτιά της μάχης, πεθαίνουμε πιο γρήγορα απ’ το μίσος μας ο ένας για τον άλλο. Εκείνος ο γαλαζοαίματος γλοιώδης δαίμονας μάζεψε γύρω του τους απόκληρους, τους πεινασμένους, τους κλέφτες, τους απείθαρχους κολίγους, τους εξαθλιωμένους στρατιώτες, όσους δεν είχαν στον ήλιο μοίρα, τους έντυσε, τους ταΐσε και τους έδωσε σπίτια μες το πανέμορφο μας κάστρο που ήταν το στολίδι της άλλοτε δοξασμένης χώρας μας. Αυτοί οι άνθρωποι πολεμάνε με λύσσα, λες κι αυτή η αδελφοκτόνα μάχη είναι ότι καλύτερο τους έχει συμβεί. Υπόσχονται στον ατιμασμένο, μιαρό ηγεμόνα πίστη και αφοσίωση μέχρι θανάτου, γιατί είναι ο μόνος που τους φρόντισε -λένε- σαν στοργικός πατέρας. Κι εμείς όμως δεν πάμε πίσω σε ορμή. Είμαστε οι Άρχοντες των Επαρχιών και δεν τελειώνουμε ποτέ, για κάθε έναν από μας που χάνεται, έρχονται δύο στη θέση του. Εμείς έχουμε τη γη, εμείς έχουμε τα ζώα, εμείς δουλεύουμε το σίδερο, εμείς σκαλίζουμε το ξύλο, εμείς χτίζουμε, εμείς κουβαλάμε την πραμάτεια μας στα πέρατα της γης, εμείς θα του κόψουμε το κεφάλι για να λυτρωθούμε από την κατάρα των θεών που θα πέσει πάνω μας αν δεν εκδικηθούμε τους νεκρούς μας όπως πρέπει.

Τα καλά νέα ήρθαν μαζί με τα πρώτα σημάδια της κόπωσης στο στράτευμά μας κι έτσι δεν χρειάστηκε να οπισθοχωρήσουμε ούτε ένα βήμα παραπίσω. Ο Άρχοντας του Βορρά έφερε ένα νέο όπλο που του πούλησαν Νορβηγοί έμποροι που το έφεραν με τη σειρά τους από τη χώρα που φυσάει πολύ. Δέκα πιθάρια γεμάτα υγρό θάνατο, μια ουσία που κόλλαγε τόσο δυνατά αν την ακουμπούσες που ούτε δέκα βουβάλια δεν μπορούσαν να σε ξεκολλήσουν. Ο Άρχοντας του Βορρά μας είπε ένα σωρό ιστορίες γι’ αυτήν την παράξενη ουσία, αλλά μόνο όταν είδαμε τα πέντε κομμένα του δάχτυλα, τον πιστέψαμε. Γεμίσαμε τους καταπέλτες με πήλινα τσουκάλια και στείλαμε χωρίς οίκτο την υγρή συμφορά μέσα στα τείχη. Σε λίγα λεπτά άλλαξαν όλα. Βλέπαμε τους άλλοτε γενναίους αγροίκους αντιπάλους μας να σκούζουν κολλημένοι πάνω στα τείχη. Μπήκαμε στο κάστρο χωρίς να μας εμποδίσει κανένας, όσοι δεν ήταν κολλημένοι, είχαν φύγει τρέχοντας για να διαδώσουν άθελά τους τη τρομακτική μας δύναμη παντού. Βρήκαμε τον ανίκανο βασιλιά με κολλημένο το δεξί του χέρι στο αγαπημένο του άλογο, σκοτωμένο απ’ τον ίδιο όταν αφήνιασε το άμοιρο. Του κόψαμε το χέρι για να μας οδηγήσει στον κρυμμένο θησαυρό του στέμματος κι εκείνος ο μπαγαπόντης άρχισε να διαπραγματεύεται μέχρι που τον κλείσαμε αηδιασμένοι στα μπουντρούμια του κάστρου. Σε τριάντα μέρες, όταν πια τα όρνια είχαν φάει τα κουφάρια και των τελευταίων κολλημένων στρατιωτών του βασιλιά δεν είχαμε ακόμη συμφωνήσει για το διάδοχό του. Κάθε Άρχοντας ήθελε το στέμμα για λογαριασμό της φαμίλιας του, αλλά κανένας δεν είχε αρκετή δύναμη για να το κερδίσει στο πεδίο της μάχης. Δώσαμε ξανά το στέμμα στον νικημένο βασιλιά με αντάλλαγμα τα διαμάντια του θρόνου που αυτά τουλάχιστον μπορούσαμε να τα μοιράσουμε μεταξύ μας. Κι έτσι καλά όπως τελειώσαν όλα, φεύγοντας για τις επαρχίες μας, χαρίσαμε το όμορφο κάστρο -όπως τα έθιμα της χώρας μας προστάζουν- στον κουλό μας βασιλιά.

©dch07