ΟΝΕΙΡΟ

Ήταν τόσο έντονο το όνειρό μου που θυμόμουν όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για αρκετή ώρα μετά που είχα ξυπνήσει. Τώρα πια έχει ξεθωριάσει λίγο, όχι τόσο όμως για να μην τρέμω ότι θα επανέλθει κάποιο βράδυ στον μοναχικό μου ύπνο για να με στοιχειώσει. Βρισκόμουν σ’ ένα χώρο παράξενο με τζάμια γύρω-γύρω σαν καθρέπτες. Μεγάλα γραφεία, άδεια από χαρτιά, μολύβια ή υπολογιστές είχαν επάνω ένα αναμμένο ημισφαιρικό φωτιστικό κολλημένο στην επιφάνεια του γραφείου. Μικρόσωμοι υπάλληλοι ακούμπαγαν την παλάμη τους πάνω στο φως που τρεμόπαιζε σε κάθε ανεπαίσθητη κίνησή τους. Δεν ξέρω γιατί και πώς, αλλά μέσα στο όνειρό μου αυτοί οι άνθρωποι δούλευαν. Ένας μικρόσωμος φαλακρός νεαρός με οδήγησε στο γραφείο μου, λίγο μεγαλύτερο από τα άλλα, και υποκλίθηκε. Τον έχασα ξαφνικά από μπροστά μου κι όταν κοίταξα στο πλάι στους καθρέπτες είδα ότι και το δικό μου σώμα είχε γίνει μικρό. Έβαλα τη παλάμη μου στο φωτιστικό και άναψε αμέσως. Την ίδια στιγμή ένοιωσα όλους τους άλλους να με ρωτούν τι να κάνουν. Δεν ήξερα ή μάλλον δεν ήθελα να τους πω, προσπάθησα να τραβήξω το χέρι μου αλλά ήταν αδύνατο. Σε κάθε κίνησή μου το φως τρεμόπαιζε στέλνοντάς μου φριχτές τύψεις και αφόρητες ενοχές. Οι άλλοι γινόντουσαν ακόμα πιο επιθετικοί, πίεζαν τα φωτάκια τους απαιτώντας από μένα να απαντήσω στην ανάγκη τους για δουλειά και καθήκοντα. Κι όλα αυτά σε μια αφόρητη σιωπή. Θυμάμαι μονάχα έναν μακρινό ήχο από πόδια που πλησίαζαν όλο και πιο κοντά. Τα πόδια σταμάτησαν, πίσω από τα τζάμια-καθρέπτες είδα ξαφνικά ένα θεόρατο γίγαντα να μας κοιτά. Το ίδιο απότομα έσβησαν τα φώτα και σκοτάδι πηχτό έπεσε στα γραφεία μας. Τότε ήταν που άρχισαν οι κραυγές, ακόμα κι εγώ ούρλιαζα με όλη μου τη δύναμη. Ξύπνησα μέσα στον ιδρώτα να πνίγομαι και με το λαιμό μου να καίει φριχτά. Διόρθωσα γρήγορα τον αναπνευστήρα μου που είχε φύγει από τη θέση του και άνοιξα αρκετά το σωληνάκι του ορού που με έτρεφε. Κράτησα σφιχτά το χερούλι του κουτιού μου και περίμενα. Όπως μου είχαν πει δεν θ’ αργούσα να συνέλθω, στο κάτω-κάτω ένα όνειρο ήταν μόνο…

©dch08