Δεν είχε παρά ένα φόβο στη ζωή της, το σκοτάδι. Μόλις έπεφτε το φως της μέρας άναβε όλα τα φώτα του σπιτιού κι έκανε υπομονή μέχρι το πρωί που θα ξημέρωνε ξανά. Πολλές φορές καθόταν ξύπνια μέχρι το ξημέρωμα για να σιγουρευτεί ότι θα βγει ο ήλιος και τότε κοιμόταν ήρεμη χωρίς έννοιες. Είχε ένα δικό της μαγαζί με φωτιστικά που το άνοιγε καθημερινά ο συνέταιρος αδελφός της. Εκείνη πήγαινε μετά το μεσημέρι, τότε που άρχιζε η πολλή δουλειά, γιατί εκτός των άλλων ήταν και μια ικανότατη πωλήτρια. Σινεμά δεν πολυπήγαινε, για ευνόητους λόγους, προτιμούσε τα μεγάλα εστιατόρια και τις μεταμεσονύκτιες βόλτες με φίλους στο αεροδρόμιο. Εκεί, στο αεροδρόμιο, τους βρήκε το κακό. Η ώρα είχε πάει οκτώ το πρωί όταν εκείνη αποφάσισε να πάει στην τουαλέτα πριν φύγουν. Περνώντας από τη τζαμαρία κοίταξε έξω: σκοτάδι πηχτό! Δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια της. Οι άλλοι γύρω της δεν έδιναν καμιά σημασία, έτρεχαν να προλάβουν τις πρωινές πτήσεις τους σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Γύρισε πανικόβλητη στους φίλους της που την αντιμετώπισαν μάλλον σκωπτικά. Η αναγγελία από το μεγάφωνο ήταν ακόμη πιο ανησυχητική. «Πληροφορούμε τους κύριους επιβάτες ότι λόγω έκτακτων καιρικών φαινομένων θα υπάρχει μια μικρή καθυστέρηση σε όλες τις πτήσεις εσωτερικού και εξωτερικού». Ο κόσμος περίμενε υπομονετικά και σχεδόν αδιάφορα στις θέσεις τους, οι φίλοι της μιλούσαν για βαριά συννεφιά κι εκείνη έτρεξε αλαφιασμένη στο αυτοκίνητο. Ήταν ακόμα νύχτα, δώδεκα η ώρα το μεσημέρι όταν έφτασαν στο κέντρο της Αθήνας. Η κίνηση στους δρόμους ήταν εξωφρενική, τα φώτα του δήμου σβηστά και τα πρόσωπα των ανθρώπων κατάπληκτα. Στις τρεις οι ειδήσεις δεν είχαν αρχίσει ακόμη να μεταδίδονται κι ο κόσμος περίμενε με αγωνία να μάθει τι συμβαίνει. Ευτυχώς είχαν ανοίξει τα φώτα του δήμου κι έτσι αποφάσισε να μετακινηθεί απ’ το σπίτι της περπατώντας προς την άλλη γωνία που ήταν το μαγαζί, ανοιχτό όπως και τ’ άλλα σε μια προσπάθεια των εμπόρων να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους. Κατσάδιασε άσχημα τον αδελφό της που έκανε αστειάκια για τα φωτιστικά που θα πούλαγαν αν συνέχιζε η νύχτα, ήταν σε υπερένταση και κάθε λίγο και λιγάκι έμπηγε τα κλάματα. Γύρω στις επτά το απόγευμα άρχισαν οι πρώτες ανακοινώσεις. Μιλούσαν με γρίφους και δυσνόητες επιστημονικές ορολογίες για επιβράδυνση της ροπής στρέψης και μικρή μετατόπιση του άξονα περιστροφής που οφειλόταν στην επίδραση της έλξης ενός μεγάλου μετεωρίτη που περνούσε ξυστά δίπλα από τη γη. Εκείνο το βράδυ όλοι ξενύχτησαν κοιτάζοντας τον ουρανό. Λίγο μετά τις έξη άρχιζε να χαράζει. Άκουγες από παντού κραυγές χαράς, κορναρίσματα αυτοκινήτων και συνθήματα στους δρόμους που έδιναν τον τόνο των πανηγυρισμών. Πέρασε τη μέρα της στη βεράντα λουσμένη από το φως του ήλιου μη μπορώντας να τον χορτάσει. Κατά τις πέντε το απόγευμα πήγε επιτέλους κατάκοπη για ύπνο, ήταν εξάλλου Τετάρτη και το κατάστημα έκλεινε νωρίς. Στις δωδεκάμισι το βράδυ που ξύπνησε, δεν είχε νυχτώσει ακόμη.

Μου συμβαίνει κάτι πολύ παράξενο όταν πάω να ψηφίσω. Κάθε φορά βρίσκω κάτι πίσω από το παραβάν, κάτι ασήμαντο που μου αλλάζει όμως τη ζωή. Την πρώτη φορά ήταν ένα στυλό που έγραψα μ’ αυτό τα μαθήματα του πτυχίου. Τη δεύτερη φορά ένα ζευγάρι στραπατσαρισμένα γυαλιά ηλίου με οδήγησε στον μελλοντικό εργοδότη μου που νόμισε ότι τα πάτησε εκείνος, την τρίτη δυο λέξεις ξεδιάντροπα χαραγμένες στο ξύλινο ραφάκι έκαναν τον πρώτο μου μεγάλο έρωτα να με προσέξει. Μετά ήταν το μικροσκοπικό διαμαντένιο σκουλαρίκι που μου επέτρεψε να κάνω εκείνο το ταξίδι στη Φινλανδία, το λαχείο που χάρισα στον άρρωστο πατέρα μου,  η κάρτα της άγνωστης γιατρού που χρησιμοποίησα στο φαρμακείο, το κλειδί που  έβαλα σφήνα στο παράθυρο για ν’ ανοίξει, η γόμα που χρησιμοποίησα στο δικαστήριο. Την τελευταία φορά η τύχη μου φάνηκε να μ’ εγκαταλείπει. Μπήκα πίσω από το παραβάν κι έψαξα μανιωδώς μέσα στη σακούλα με τα ψηφοδέλτια, στο πάτωμα, ακόμη και στον τοίχο και το ταβάνι, λες και περίμενα να πέσει κάτι απ’ τον ουρανό. Ένα καρφί του τοίχου μου μάτωσε το χέρι. Δεν θυμάμαι καν τι ψήφισα, θυμάμαι όμως πολύ καλά το νεαρό της εφορευτικής επιτροπής που με πήγε στο μπάνιο να πλύνω τα αίματα. Ήταν μικρότερός μου αλλά περάσαμε όμορφα για λίγο καιρό. Τώρα δεν έχω δουλειά, δεν έχω λεφτά, δεν έχω καν σύντροφο πια. Οι εκλογές είναι η μόνη μου ελπίδα και δεν ντρέπομαι να ομολογήσω ότι τις περιμένω με μεγάλη αγωνία.

©dch07

Δεν είχε εμφανιστεί καμιά σημαντική νέα θρησκεία εδώ και 1600 χρόνια και ο Φεϊθολ μυρίστηκε την ευκαιρία. Ανέλυσε διεξοδικά τα δεδομένα της ιστορίας και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τώρα ήταν το κατάλληλο παράθυρο για να εισάγει μια νέα θρησκεία αποκαλυπτικού χαρακτήρα που θα χρησιμοποιούσε όλες τις παλιότερες αλλά και θα απαντούσε πειστικά στις νέες κοινωνικοοικονομικές περιστάσεις. Ένα μεγάλο κομμάτι του παγκόσμιου πληθυσμού με πολύχρονη ανούσια και άχρηστη εκπαίδευση συνωστίζονταν στις δημόσιες υπηρεσίες και στις μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες όπου δούλευαν χρόνια ολόκληρα εθελοντικά με αντίτιμο δωρεάν τροφή, ρούχα και αναψυχή. Ο Φεϊθολ άρχισε να διδάσκει τη ‘Σχολική Ερμηνεία του Κόσμου’ ή αλλιώς ‘Σχολική Φάση’. Έλεγε δηλαδή ότι η παρούσα ζωή, όσα χρόνια και να κρατήσει δεν είναι παρά μια πολύχρονη εκπαιδευτική διαδικασία όπου ο άνθρωπος μαθαίνει, δοκιμάζει, κάνει λάθη, διορθώνει, ονειρεύεται και σχεδιάζει μέχρι τα βαθειά γεράματα μιαν άλλη ζωή στην οποία θα γεννηθεί έτοιμος και πάνοπλος ηθικά, επαγγελματικά και κοινωνικά για να τη ζήσει. Ο δίκαιος, αλάνθαστος και πανταχού παρών θεός ασχολείται στην άλλη ζωή με τους ‘απόφοιτους’ αυτής εδώ, διευθετώντας καθημερινά και από κοντά τα προβλήματα και τις όποιες διαφορές τους. Σε τούτον εδώ τον κόσμο, τον προπαρασκευαστικό, ο θεός δεν πολυανακατεύεται αλλά έχει στείλει αντιπροσώπους του, τους ‘δασκάλους’, που ξεχωρίζουν σαν τον Φέϊθολ γιατί είναι πολύ πετυχημένοι στη δουλειά τους και αλάνθαστοι στις σχέσεις τους. Οι πετυχημένοι είναι οι αντιπρόσωποι του θεού και αυτούς πρέπει να ακολουθούμε, μόνο που δεν πειράζει αν δεν είμαστε σαν κι αυτούς, είμαστε απλά οι ‘μαθητές’ και μέχρι την ‘αποφοίτηση’ μας έχουμε άπλετο χρόνο να μάθουμε το μάθημα της καλής ζωής. Ο Φέϊθολ στρατολόγησε πρόθυμους ‘δασκάλους’ απ’ όλο τον κόσμο και προχώρησε στην επόμενη φάση. Έπρεπε να δείξει τον αποκαλυπτικό χαρακτήρα της θρησκείας του και να πείσει γιατί ο θεός του είχε επιλέξει τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή για να μιλήσει μέσω αυτού στους ανθρώπους. Το πολλοστό χρηματιστηριακό κραχ που καθυστέρησε τις προμήθειες αγαθών για λίγες εβδομάδες του έδωσε την αφορμή. Οι πλούσιοι ‘δάσκαλοί’ του μοίρασαν στον κόσμο ό,τι είχε ανάγκη με αντίτιμο πέντε λεπτά διδασκαλίας. Η ιδέα της ‘Σχολικής Φάσης’ άρεσε στους περισσότερους, κυρίως γιατί εξηγούσε τις όποιες αδικίες –που ονομάστηκαν ‘διαγωνίσματα’ ή ‘ασκήσεις’- έβρισκαν στο δρόμο τους μέχρι το θάνατο τους. Απ’ την άλλη μεριά η μαζική απενοχοποίηση των ‘μαθητών’ -ότι δεν πείραζε δηλαδή και τόσο πολύ αν έκαναν λάθη, αν ξεχνούσαν κάτι σημαντικό ή αν διαψεύδονταν παταγωδώς- λειτουργούσε σαν μια φιλική συλλογική ανευθυνότητα που ξεκούραζε και ανακούφιζε τις συνειδήσεις των αποτυχημένων. Οι πετυχημένοι απ’ την άλλη, με τον αέρα και την αποδοχή του ‘δασκάλου’, αντιμετώπιζαν περισσότερο τρυφερά τους ‘μαθητές’ κι έτσι όλες οι κοινωνικές τάξεις μπορούσαν να συμμετέχουν ενεργά στη νέα θρησκεία χωρίς άχρηστες συγκρούσεις και κοινωνικές αναταραχές. Οι ‘μαθητές’ προσέβλεπαν στην ‘αποφοίτηση’, τι γινόταν όμως όταν πέθαιναν οι ‘δάσκαλοι’; Ο Φέϊθολ χρησιμοποίησε ένα γνωστό εύρημα που είχε βέβαια κι ένα κάποιο ρίσκο. Οι ‘δάσκαλοι’ δεν πέθαιναν ποτέ, απλά έπαιρναν μετάθεση γι’ αλλού. Ήταν λοιπόν σημαντικό όταν πέθαιναν το πτώμα τους να εξαφανίζεται γρήγορα χωρίς ίχνη σε αντίθεση με τους ‘μαθητές’ που θαβόντουσαν με πανεπιστημιακές τηβέννους. Κάθε ‘δάσκαλος’ συνοδευόταν επί μονίμου βάσεως από τον επιθανάτιο ‘εξολοθρευτή’ του κι αυτό ήταν ίσως και το μόνο τίμημα του αξιώματος του. Ο Φέϊθολ έφυγε με ‘μετάθεση’ το καλοκαίρι αυτού που ονομάστηκε Πρώτο Έτος Σπουδών.  

©dch07

Η ΣΚΛΗΡΗ ΑΠΕΙΛΗ του Καφούρ Α.

Πριν από 20 χρόνια, αφού είχαμε τελειώσει την τελευταία βαρετή ακαδημαϊκή χρονιά, μαζί με μια ομάδα συμφοιτητών μου επιλέξαμε μια ερημική τοποθεσία και προσπαθήσαμε να κτίσουμε σπίτια με τα παραδοσιακά υλικά ακολουθώντας τις οδηγίες του αρχαίου συγγράμματος ‘Φτιάξ’ Το Μόνος Σου’ που τότε είχε μόλις ανακαλυφθεί. Δεν είχαμε την κατάλληλη τεχνογνωσία, κάναμε κάποιες πρωτόλειες εύθραυστες κατασκευές, αλλά ουσιαστικά αποτύχαμε παταγωδώς και διαλυθήκαμε σύντομα απογοητευμένοι. Τα βασικά μέλη αυτής της ομάδας ήταν: ο σημερινός γερουσιαστής Κάμες, η εν διαστάσει γυναίκα του γλύπτρια ολογραφίας Νόμινε, ο κτηνίατρος Λούμεκ, η δασκάλα Ανούκε, ο σχεδιαστής περιβάλλοντος Τίεφ, η χορεύτρια Χα κι η αφεντιά μου, τότε ακόμη επίδοξος συγγραφέας Καφούρ. Διατηρήσαμε μικρή επαφή έκτοτε μεταξύ μας, ο μόνος που εξακολούθησε να παραμένει στο ρομαντισμό των νεανικών μας χρόνων ήταν ο Λούμεκ που υποπτεύομαι βάσιμα ότι βρισκόταν πίσω από την τρομοκρατική οργάνωση που προσπάθησε να καταστρέψει το σύστημα προβολών. Όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες ενδείξεις κακής λειτουργίας των εικονικών μας πόλεων κανείς δεν ανησύχησε. Άρχισε με μικρά ασήμαντα γεγονότα. Ξαφνικά χάνονταν οι τοίχοι και για λίγα δευτερόλεπτα γίνονται όλα διαφανή. Το διπλανό σπίτι ή το διπλανό δωμάτιο, ο κάτω ή ο πάνω όροφος αποκαλύπτονταν, γινόταν ορατά, συχνά και σε πολλά επίπεδα στο βάθος. Μπορούσες να δεις έκπληκτους ανθρώπους, εκτεθειμένους για λίγα δευτερόλεπτα στη κοινή θέα να προσπαθούν μάταια να κρύψουν τη γύμνια τους ή τις πιο απόκρυφες συνήθειές τους. Το μεγάλο black out της 1^ης Οκτωβρίου όμως κανείς δεν θα μπορούσε να το έχει προβλέψει. Κράτησε μάλιστα σχεδόν είκοσι λεπτά πριν επανέλθει το σύστημα. Ο γερουσιαστής Κάμες σε πανικό μας κάλεσε όλους, τα μέλη της παλιάς μας ομάδας σε συνάντηση στο πολυτελές σπίτι του. Όλοι είχαμε υποπτευθεί ότι κάποιος ανάμεσά μας είναι πίσω από αυτά τα γεγονότα. Η ένδειξη ήταν το σύνθημα που βρέθηκε γραμμένο πάνω στο μνημείο στο κέντρο της πόλης μας, τη μοναδική συμπαγή τεχνητή επιφάνεια που διατηρούσαμε ακόμη: “Σκληρό=Αληθινό”. Αυτές τις λέξεις χάραζαμε πάνω σε κάθε πραγματικό αντικείμενο τα χρόνια της ρομαντικής μας αναζήτησής. Ο Λούμεκ δεν ήρθε στη συνάντηση. Μάθαμε ότι είχε ξαναγυρίσει στην παλιά τοποθεσία όπου προσπαθούσαμε να κτίσουμε και πράγματι τον βρήκαμε εκεί. Ο Λούμεκ αυτή τη φορά είχε καταφέρει να κτίσει με τα ίδια του τα χέρια του μια μικρή καλύβα, κι επέμενε να ζει μέσα σ’ αυτή. Η νύχτα μας βρήκε όλους μέσα σ’ ένα σκληρό σπίτι με έντονη τη μυρωδιά του ξύλου και της λάσπης. Προσπαθώντας να του αποσπάσουμε το μυστικό της δολιοφθοράς στο σύστημα αλλά και θέλοντας να θυμηθούμε λίγο τα παλιά, μείναμε μερικές μέρες ακόμα. Όσο και αν ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία για μας τους ανοιχτόμυαλους αστούς, νοιώσαμε γρήγορα κλειστοφοβικά και νοσταλγήσαμε αφόρητα την ελευθερία επιλογής σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον που οι ίδιοι καθορίζαμε ανά πάσα στιγμή. Ο Λούμεκ σκοτώθηκε ένα πρωί σε ένα ατύχημα την ώρα που προσπαθούσε να κτίσει. Τον θάψαμε επιτόπου και γκρεμίσαμε τις κατασκευές του για να μην κινδυνεύσει κάποιος άλλος. Φύγαμε, κι όταν κοιτάξαμε πίσω για τελευταία φορά, τα ερείπια μιας πόλης που δεν κτίστηκε ποτέ έμοιαζαν με αρχαιολογικό χώρο. Ας είναι, όλα τώρα ξαναγύρισαν στο κανονικό και οι παρεμβολές στο σύστημα σταμάτησαν οριστικά. Δεν θέλω να κινδυνολογήσω, αλλά κανείς δεν ξέρει αν θα ξαναρχίσουν στο μέλλον, αφού δεν καταφέραμε τελικά να αποσπάσουμε το μυστικό από τον αμετανόητο Λούμεκ.

©dch07