Πολιορκούσαμε το κάστρο που είχε κλειστεί μέσα του ο αχρείος βασιλιάς μας, προσπαθώντας να γλυτώσει την τιμωρία για τις κατάπτυστες ελεεινές του πράξεις. Όχι μόνο ηττήθηκε από τους βάρβαρους εχθρούς μας αλλά έσφαξε μόνος του τον ανθό των αξιωματικών μας για να γλυτώσει το καταραμένο του κεφάλι. Εμείς οι Άρχοντες των Επαρχιών δεν είχαμε άλλη λύση. Δώδεκα χρόνια τώρα προσπαθούμε να πάρουμε το αίμα μας πίσω για τα γενναία παλικάρια, τα δικά μας παιδιά, που θυσίασε ο δειλός πανούργος βασιλιάς. Οι βάρβαροι εχθροί μας δεν υπάρχουν πια, τους αφάνισε όλους η πανούκλα. Εμάς εδώ έξω από το κάστρο κι αυτούς από εκεί μέσα τους προδότες, δεν μας πλησίασε η αρρώστια, έτσι όπως είμαστε χωμένοι κάθε μέρα μέσα στη φωτιά της μάχης, πεθαίνουμε πιο γρήγορα απ’ το μίσος μας ο ένας για τον άλλο. Εκείνος ο γαλαζοαίματος γλοιώδης δαίμονας μάζεψε γύρω του τους απόκληρους, τους πεινασμένους, τους κλέφτες, τους απείθαρχους κολίγους, τους εξαθλιωμένους στρατιώτες, όσους δεν είχαν στον ήλιο μοίρα, τους έντυσε, τους ταΐσε και τους έδωσε σπίτια μες το πανέμορφο μας κάστρο που ήταν το στολίδι της άλλοτε δοξασμένης χώρας μας. Αυτοί οι άνθρωποι πολεμάνε με λύσσα, λες κι αυτή η αδελφοκτόνα μάχη είναι ότι καλύτερο τους έχει συμβεί. Υπόσχονται στον ατιμασμένο, μιαρό ηγεμόνα πίστη και αφοσίωση μέχρι θανάτου, γιατί είναι ο μόνος που τους φρόντισε -λένε- σαν στοργικός πατέρας. Κι εμείς όμως δεν πάμε πίσω σε ορμή. Είμαστε οι Άρχοντες των Επαρχιών και δεν τελειώνουμε ποτέ, για κάθε έναν από μας που χάνεται, έρχονται δύο στη θέση του. Εμείς έχουμε τη γη, εμείς έχουμε τα ζώα, εμείς δουλεύουμε το σίδερο, εμείς σκαλίζουμε το ξύλο, εμείς χτίζουμε, εμείς κουβαλάμε την πραμάτεια μας στα πέρατα της γης, εμείς θα του κόψουμε το κεφάλι για να λυτρωθούμε από την κατάρα των θεών που θα πέσει πάνω μας αν δεν εκδικηθούμε τους νεκρούς μας όπως πρέπει.

Τα καλά νέα ήρθαν μαζί με τα πρώτα σημάδια της κόπωσης στο στράτευμά μας κι έτσι δεν χρειάστηκε να οπισθοχωρήσουμε ούτε ένα βήμα παραπίσω. Ο Άρχοντας του Βορρά έφερε ένα νέο όπλο που του πούλησαν Νορβηγοί έμποροι που το έφεραν με τη σειρά τους από τη χώρα που φυσάει πολύ. Δέκα πιθάρια γεμάτα υγρό θάνατο, μια ουσία που κόλλαγε τόσο δυνατά αν την ακουμπούσες που ούτε δέκα βουβάλια δεν μπορούσαν να σε ξεκολλήσουν. Ο Άρχοντας του Βορρά μας είπε ένα σωρό ιστορίες γι’ αυτήν την παράξενη ουσία, αλλά μόνο όταν είδαμε τα πέντε κομμένα του δάχτυλα, τον πιστέψαμε. Γεμίσαμε τους καταπέλτες με πήλινα τσουκάλια και στείλαμε χωρίς οίκτο την υγρή συμφορά μέσα στα τείχη. Σε λίγα λεπτά άλλαξαν όλα. Βλέπαμε τους άλλοτε γενναίους αγροίκους αντιπάλους μας να σκούζουν κολλημένοι πάνω στα τείχη. Μπήκαμε στο κάστρο χωρίς να μας εμποδίσει κανένας, όσοι δεν ήταν κολλημένοι, είχαν φύγει τρέχοντας για να διαδώσουν άθελά τους τη τρομακτική μας δύναμη παντού. Βρήκαμε τον ανίκανο βασιλιά με κολλημένο το δεξί του χέρι στο αγαπημένο του άλογο, σκοτωμένο απ’ τον ίδιο όταν αφήνιασε το άμοιρο. Του κόψαμε το χέρι για να μας οδηγήσει στον κρυμμένο θησαυρό του στέμματος κι εκείνος ο μπαγαπόντης άρχισε να διαπραγματεύεται μέχρι που τον κλείσαμε αηδιασμένοι στα μπουντρούμια του κάστρου. Σε τριάντα μέρες, όταν πια τα όρνια είχαν φάει τα κουφάρια και των τελευταίων κολλημένων στρατιωτών του βασιλιά δεν είχαμε ακόμη συμφωνήσει για το διάδοχό του. Κάθε Άρχοντας ήθελε το στέμμα για λογαριασμό της φαμίλιας του, αλλά κανένας δεν είχε αρκετή δύναμη για να το κερδίσει στο πεδίο της μάχης. Δώσαμε ξανά το στέμμα στον νικημένο βασιλιά με αντάλλαγμα τα διαμάντια του θρόνου που αυτά τουλάχιστον μπορούσαμε να τα μοιράσουμε μεταξύ μας. Κι έτσι καλά όπως τελειώσαν όλα, φεύγοντας για τις επαρχίες μας, χαρίσαμε το όμορφο κάστρο -όπως τα έθιμα της χώρας μας προστάζουν- στον κουλό μας βασιλιά.

©dch07

Ήταν πρωτοποριακός μαέστρος, κανείς δεν το αμφισβητούσε αυτό στην εικοσάχρονη πορεία του στον κόσμο της συμφωνικής μουσικής. Η τελευταία του προσπάθεια να ταράξει τα νερά σ’ ένα αφόρητα ανιαρό τοπίο, βρήκε ένθερμους θαυμαστές στο χώρο του καλλιτεχνικού τύπου και της μουσικοκριτικής. Σ’ όλες του τις συνεντεύξεις εκείνο τον καιρό υποστήριζε με πάθος την νέα του Ορχήστρα των Ξεκούρδιστων Οργάνων μ’ ένα αφοπλιστικό επιχείρημα. Η μουσική –έλεγε- δεν είναι παρά ο ήχος των ψυχών. Και οι ψυχές δεν είναι ποτέ κουρδισμένες σε προκαθορισμένα μέτρα. Διαμορφώνονται ελεύθερα από τις τυχαίες συσπάσεις των σπλάχνων, από την ακατάστατη ροή του αίματος, από τα φευγαλέα αγγίγματα του σώματος και από τις απροσδόκητες διαδρομές του νου. Η ‘αληθινή’ μουσική –προσέθετε μονότονα- δεν παράγεται από κουρδισμένα στρατιωτάκια που υποτάσσονται στο φασισμό του ωραίου, αλλά από ανεξάρτητες νότες που διαλέγουν με αναίδεια ν’ ακούγονται μαζί. Το κοινό συνέρρεε σε κάθε συναυλία που έδινε, σε κάθε πόλη που τον καλούσαν και παρακολουθούσε με πάθος τις παράφωνες συγχορδίες, τα ανατριχιαστικά γδαρσίματα στις ψηλές νότες και τις ενοχλητικές αντηχήσεις που υπέσκαπταν τη συνέχεια της μελωδίας. Οι σνομπ βιρτουόζοι των οργάνων, αναγκάστηκαν επιτέλους να ελέγξουν τα καπρίτσια τους και οι λυρικοί τραγουδιστές πήραν μια βαθειά ανάσα ανεμελιάς. Η επίδραση της νέας μουσικής φόρμας ήταν τόσο μεγάλη που ακόμα και έθνικ συγκροτήματα ή τζαζ μουσικά κουιντέτα άρχιζαν να παραμελούν το κούρδισμα των οργάνων, δίνοντας σταδιακά αυτή την επιτηδευμένη αγριάδα στους αυτοσχεδιασμούς τους. Η δισκογραφία αγκάλιασε το νέο αυτό τρόπο ερμηνείας και πολλές επανεκτελέσεις κλασσικών έργων κυκλοφόρησαν με την χαμηλότερη τιμή από ποτέ. Πήγα σε μια τέτοια συναυλία, όντας ίσως από τους τελευταίους που αντιστάθηκαν στη μόδα της ανεπιτήδευτης μουσικής. Από την αρχή, το κοινό έδειχνε με κάθε τρόπο τον ενθουσιασμό του για τα φάλτσα που είχαν πάρει πια ένα χαρακτήρα αντίστασης στο κατεστημένο και συμβόλιζαν τη νέα ηθική στην τέχνη, την επανάσταση κόντρα στην δικτατορία της αρμονίας. Πυροβόλησα τον μαέστρο στο κεφάλι μέσα σ’ ένα κρεσσέντο κακοφωνίας και χειροκροτημάτων. Σήμερα στη φυλακή, μετανιώνω ειλικρινά γι’ αυτήν την ειδεχθή μου πράξη. Μετανιώνω ακόμη περισσότερο γιατί διαλύθηκε η Ορχήστρα των Ξεκούρδιστων Οργάνων και φοβάμαι πως η ιστορία της μουσικής δεν θα μου το συγχωρήσει ποτέ.

©dch07

Σήκωσε τις καταθέσεις του, πούλησε όλη την ακίνητη περιουσία του, δανείστηκε το υπόλοιπο ποσό και αγόρασε μια Δεύτερη Ευκαιρία. Το πρόγραμμα λεγόταν ‘Ανανέωση’ και ήταν πανάκριβο για τη δική του τάξη. Υπάλληλος στο λογιστήριο μιας πολυεθνικής εταιρείας που κατασκεύαζε φαρμακευτικά συμπληρώματα πολυμορφικών εντυπώσεων, είχε σπαταλήσει την πρώτη του ευκαιρία χωρίς να το καταλάβει. Σπουδές μέχρι τα τριάντα πέντε, υπομονή μέχρι τα σαράντα, προσπάθεια μέχρι τα σαράντα πέντε και τώρα στα πενήντα δύο μετρούσε ήδη μερικά χρόνια βαθειάς απογοήτευσης. Η ‘Ανανέωση’ εγκεφάλου δεν ήταν τελείως ακίνδυνη, αλλά ούτε και μέχρι τώρα είχε ακούσει κανέναν να έχει γίνει φυτό. Η φυγοκέντρηση αναμνήσεων αποτυχίας κρατούσε σχεδόν δύο ώρες ενώ ο καυτηριασμός σφαλμάτων ήταν πολύ πιο σύντομος, ανάλογα βέβαια με το υποκείμενο της ανανέωσης. Συμπληρωματικές πλαστικές επεμβάσεις τρίτου βαθμού και τοποθέτηση ψηφιακού βηματοδότη στα σεξουαλικά όργανα εξασφάλιζαν μια σχεδόν τριαντάχρονη δεύτερη ευκαιρία, σχεδόν τόσο ποιοτική όσο η πρώτη. Βγήκε από το ιδιωτικό νοσοκομείο νεότατος, γοητευτικά αθώος αλλά και βαθειά ανήσυχος για το μέλλον. Θα ξαναγύριζε στη δουλειά του, αυτό δεν ήταν πρόβλημα. Έχοντας σπαταλήσει όμως ήδη όλα του τα λεφτά, πώς θα μπορούσε ν’ αγοράσει την Τρίτη Ευκαιρία που θα ήταν ακόμη πιο ακριβή;

©dch07

Η Σαβαρνάγκαστρ άνοιξε την πόρτα με μια ελαφριά βαρεμάρα και σχεδόν γυμνή. Ο νεαρός επιβήτορας ήταν όπως πάντα στην ώρα του κι άρχισε αμέσως να την ερεθίζει. Αυτοί οι νεαροί δεν μίλαγαν πολύ, όπως έλεγαν και οι φίλες της, μάλλον τους καλλιεργούσαν σε φτηνά πλαστικά σακουλάκια. Αυτό δεν ήταν αλήθεια φυσικά. Η κλωνοποίηση ανθεκτικών αρσενικών προτύπων δεν ήταν μια εύκολη  υπόθεση. Από τότε που φάνηκε ότι θα εκλείψουν βιολογικά οι άνδρες άρχισε η προσπάθεια να διατηρήσουν τουλάχιστον κάποιους εκπροσώπους του είδους εργαστηριακά. Ο νεαρός επιβήτορας την έκανε να χύσει γρήγορα με τον τεράστιο φαλλό του. Ως ανώτατο στέλεχος της πολυεθνικής Gynosoft, η Σαβαρνάγκαστρ Λιέ είχε δικαίωμα για ένα πήδημα την ημέρα, πέντε με πέντε και είκοσι το απόγευμα εκτός Σαββάτου που γινόταν ο ιατρικός έλεγχος των νεαρών επιβητόρων. Ήταν ελάχιστοι και τους πρόσεχαν πολύ. Δούλευαν από το πρωί μέχρι το βράδυ ασταμάτητα, από γυναίκα σε γυναίκα, στείροι εντελώς αλλά και αρκετά ανθεκτικοί σε μεταδοτικές ασθένειες. Έμοιαζαν όλοι μεταξύ τους, τόσο πολύ που δεν μπορούσε να τους ξεχωρίσει. Αυτός ο σημερινός της φάνηκε ότι την είχε γαμήσει προχτές ξανά, αλλά πως θα μπορούσε να είναι σίγουρη; Στις επτά ήλθε η καλύτερη φίλη της, η Φιλιποβίτσε να την πάρει για ποτό. Την θαύμαζε αυτή την όμορφη ψηλή γυναίκα γιατί αρνιόταν με πάθος να πάει με επιβήτορα. Έλεγε πολύ αποφασιστικά ότι αν ο Θεός διάλεξε να μείνουν μόνο γυναίκες, τότε θα έπρεπε να μας αρκεί  μια χαρά το φύλλο μας. Η Σαβαρνάγκαστρ τη φίλησε με πάθος στο στόμα, τη χάιδεψε προκλητικά στο αιδοίο όπως ήξερε ότι της άρεσε και της έδωσε λίγα λεπτά να συνέλθει πριν βγουν. Οι δυό γυναίκες συνάντησαν την υπόλοιπη παρέα στο κλαμπ “ADAM” και μέχρι τις δέκα είχαν γίνει όλες λιώμα. Οι τρεις μπρατσωμένες του μαγαζιού τις πέταξαν έξω κακήν κακώς γιατί έκαναν τρομερή φασαρία, κι εκεί, στο πεζοδρόμιο, τρεκλίζοντας και χασκογελώντας τους το είπε. Είχε κάνει αίτηση για παιδί και περίμενε την απάντηση. Οι άλλες γέλασαν υστερικά, πιστεύοντας ότι ήταν ένα ακόμη αστείο της Σαβαρνάγκαστρ, μόνο η Φιλιποβίτσε έδειξε σαν να μούτρωσε λιγάκι. Την άλλη μέρα ο νεαρός επιβήτορας την κοίταξε με μια μικρή απορία, έφτασε σε έντονο οργασμό από τα πρώτα δύο λεπτά. Δεν ήταν παράξενο, όταν ο νεαρός μπήκε μέσα της, η Σαβαρνάγκαστρ σκέφτηκε τη μελλοντική της κόρη κι αυτό την έκανε να νοιώσει πολύ ευτυχισμένη. Δεν ήταν ο ίδιος με χτες; Μάλλον, αυτό το σημάδι στη ρώγα του το είχε ξαναδεί. Άρχισε αμέσως την έρευνα στις τράπεζες σπέρματος. Όλα τα σπερματοζωάρια ήταν ΧΧ βέβαια, φτιαγμένα από θηλυκά βλαστοκύτταρα αλλά ακόμη κι έτσι υπήρχαν πολλά χαρακτηριστικά για να επιλέξει. Την Παρασκευή η Φιλιποβίτσε ήρθε νωρίτερα, σχεδόν μαζί με τον νεαρό επιβήτορα. Δεν την πείραζε που κοιτούσε η φίλη της όση ώρα την πήδαγε ο νεαρός, μόνο στο τέλος μάζεψε λίγο την ηδονή της για να μη ζηλέψει. Ο νεαρός επιβήτορας έδειξε στεναχωρημένος από αυτή την έλλειψη ενθουσιασμού της κι έφυγε λίγο πιο βιαστικά απ’ ότι συνήθως. Λίγο αργότερα το ίδιο απόγευμα ήρθαν τα καλά νέα: η αίτησή της είχε γίνει δεκτή και θα πήγαινε για γονιμοποίηση τη Δευτέρα. Πέρασε όλο το Σάββατο προσπαθώντας να πείσει τη φίλη της ότι μια κόρη δεν θ’ άλλαζε τίποτα μεταξύ τους, αλλά φρόντισε κιόλας να τη διώξει νωρίς. Τη Κυριακή ξανάρθε ο ίδιος νεαρός πάλι. Φαινόταν λίγο χλωμός, την αγκάλιασε άγαρμπα και ψέλλισε δυο-τρεις ακατανόητες λέξεις. Τον ακούμπησε μαλακά στο κρεβάτι, σιγουρεύτηκε για το σημαδάκι στη ρώγα του κι έβγαλε το τελευταίο της εσώρουχο. Δεν της είχε ξανασυμβεί και δεν ήξερε πώς να το αντιμετωπίσει. Ο νεαρός δεν είχε στύση, κρατούσε το φαλλό του κι έκλαιγε, τρέμοντας από τον πανικό του. Η Σαβαρνάγκαστρ είχε ξανακούσει ότι, μια στις τόσες, οι επιβήτορες έβγαιναν εκτός λειτουργίας αλλά δεν περίμενε να συμβεί σ’ αυτή. Ντύθηκε και πήρε την εταιρεία. Θα τον έπαιρναν το συντομότερο και θα της επέστρεφαν τη συνδρομή ολόκληρου του μήνα. Κάθισε δίπλα του κι ήταν ίσως η πρώτη φορά που τον κοίταξε πραγματικά. Ένας πανέμορφος νεαρός χωρίς παρελθόν και μέλλον, κτισμένος γύρω από ένα φαλλό που ήταν αμφίβολο αν θα ξαναλειτουργούσε. Τον λυπήθηκε βαθειά μέσα της, έμοιαζε σαν ένα απροστάτευτο αγόρι, σαν μια ολότελα ασήμαντη ύπαρξη που θα χανόταν στη λήθη. Την απόφασή της την πήρε βιαστικά, έτσι ήταν πάντοτε η Σαβαρνάγκαστρ. Τη Δευτέρα θα ξανάρχιζε τις αιτήσεις από την αρχή. Θα έχανε ίσως το δικαίωμα στο παιδί, αλλά μάλλον θα κατάφερνε να υιοθετήσει αυτόν τον τελειωμένο νεαρό επιβήτορα. Στο διάολο η Φιλιποβίτσε, ας θύμωνε!

©dch07