Κι εκεί που νόμιζα ότι βελτιώθηκαν τα πράγματα στη Lifo και άρχισα δειλά δειλά, μετά από μήνες αποχής, να ανεβάζω κανένα ποστ πάλι, μου ήρθε καινούργια κεραμίδα. Ξαφνικά αντιλήφθηκα από τη μια ότι επιβάλλεται λογοκρισία και κατεβαίνουν αναρτήσεις και σχόλια εν ριπή οφθαλμού και από την άλλη ότι αφήνεται ανενόχλητος #χρήστης, που δανείστηκε το όνομα του από ερωτικό κόμικ της δεκαετίας του 80, να έχει μετατρέψει το φόρουμ σε ροζ σελίδες!!!!

Τι άλλο θα δουν τα ματάκια μου εδώ μέσα???

Σήμερα δεν θέλω να αναλύσω το Κυπριακό. Δεν θέλω να αναλύσω τι έφταιξε και εκείνο το καταραμένο καλοκαίρι του 1974 ο Αττίλας μας ανάγκασε να ξεριζωθούμε από τον τόπο μας, την όμορφη Κερύνεια και να αναζητήσουμε αλλού να ρίξουμε ρίζες. Δεν θέλω να ψάξω τα αίτια που φτάσαμε ως εδώ, που δεν μπορούμε, ακόμα, 36 χρόνια μετά, να βρούμε λύση, που οι μισοί κατηγορούμε τους άλλους μισούς για ενδοτικούς και προδότες και που οι άλλοι μισοί θέλουμε να συμβιβαστούμε πια, να κλείσουν οι πληγές, να περισώσουμε ό,τι είναι δυνατό να περισωθεί από την πατρίδα μας και να προχωρήσουμε στη ζωή μας.

Όχι, σήμερα ΔΕΝ θέλω να είμαι ρεαλίστρια. Αντίθετα σήμερα θέλω να γίνω μελοδραματική, θέλω να κλάψω, να θρηνήσω. Να κλάψω για την Κερύνεια, να κλάψω για το χωριό μου, τον Καραβά, που η κατοχή το έκανε σχεδόν αγνώριστο.

Θέλω να κλάψω για τη ζωή μου που κόπηκε στα δύο. Σ' εκείνη πριν τον Ιούλιο του 1974 και στη μετά από αυτήν.

Θέλω, νοερά:

• Να ανέβω στη βεράντα του σπιτιού μου που πάντα μοσχοβολούσε από το γιασεμί, να ανοίξω την πάντα ξεκλείδωτη πόρτα του, να μπω στον ηλιακό (καθιστικό), στην παιδική μου κρεβατοκάμαρα, να διαβάσω κανένα παραμύθι από τη βιβλιοθήκη. Και μετά να κατέβω κάτω στην αυλή μας, στο περιβόλι μας, να παίξω με τις αδελφές μου, να χαρώ τη σκιά των δέντρων, των λεμονιών, των πορτοκαλιών, των μανταρινιών και να τραγουδήσω, όπως τότε, την «Πορτοκαλιά του Καραβά».
• Να πάω στη γειτονιά να παίξω με την Πόλα, τον Κόκο, το Νεόφυτο, τον Άριστο, τη Μαρουλού, την Ξένια, που η ζωή μας χώρισε και μας σκόρπισε σαν τα τρελλά πουλιά.
• Να πάρω το ποδήλατο και να πάω να κολυμπήσω στις καθαρές, αμμουδερές παραλίες του Καραβά (στο Μάρε Μόντε, στο 6 μίλι, στο 5 μίλι, στο Ζέφυρο).
• Να πάω το βράδυ στο θερινό σινεμά του θείου Μιχαλά, να δω (τζάμπα) καμιά ταινία (με τη Βουγιουκλάκη, γιατί όχι?) και να χαρώ την όμορφη ξάστερη νύχτα.
• Να παρακαλέσω τον πατέρα μου, το Σάββατο βράδυ, να μας πάει, με εκείνο το παλιό VOLKSWAGEN του, στο λιμανάκι της Κερύνειας, να περπατήσουμε στα όμορφα γραφικά δρομάκια του και όταν κουραστούμε να κάτσουμε στην καφετέρια και να ατενίζουμε τη θάλασσα, για να ηρεμήσουν τα νεύρα μας, όπως έλεγε πάντα η μανούλα μου.
• Να βρω τις παιδικές μου φίλες, τους παλιούς μου συμμαθητές και συμμαθήτριες. Θέλω μαζί να θυμηθούμε τα παλιά, τους παιδικούς μας έρωτες, τα φλερτ, τους παλιούς μας δασκάλους και καθηγητές. Να κάνουμε την κοινωνική μας κριτική, να γελάσουμε και να κλάψουμε μαζί.

Σαν να μη μεσολάβησε το πραξικόπημα, ο Αττίλας, ο ξεριζωμός.

Ζητώ πολλά??

Ακούστε το τραγούδι "Κερύνεια μου" και κλάψτε μαζί μου.

Η κόρη μου τέλειωσε το Λύκειο το έτος 2000. Από τότε, φοίτησε και  τέλειωσε το Πάντειο Πανεπιστήμιο εδώ στην Ελλάδα (στο οποίο πέρασε αμέσως), δούλεψε ένα χρόνο (μη φανταστείτε καμιά σπουδαία δουλειά, σ’ ένα ιντερνετ – καφέ) και μετά πήγε για μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία. Πήρε το μάστερ της (ΜΑ) στο θέμα «Διαχείριση Ανθρωπίνων Πόρων» (Human Resources Management) και γύρισε ψάχνοντας (μάταια μέχρι στιγμής) για δουλειά. Προσωρινά εργάζεται ως νταντά σ’ ένα παιδάκι, κερδίζοντας περί τα 600 ευρώ το μήνα, στέλλοντας παράλληλα άπειρα βιογραφικά και τρέχοντας ακούραστα σε συνεντεύξεις. Όχι, την προκήρυξη της ΑΓΡΟΓΗΣ δεν την πήρε είδηση, για να κάνει αίτηση (χα χα χα!). Μέχρι στιγμής τίποτε. Απογοήτευση…

Ο παιδικός της φίλος ο Α., τέλειωσε το Λύκειο το έτος 2001. Αρχικά ήταν συμμαθητές, αλλά κάποια χρονιά έμεινε στην ίδια τάξη κι έτσι τέλειωσε ένα χρόνο αργότερα. Το παιδί αυτό μπορεί στα μαθήματα να μην τα πήγαινε καλά, αλλά τα χεράκια του πιάνανε. Έκανε διάφορες κατασκευές, επισκεύαζε διάφορα πράγματα στο σπίτι του κλπ. Θεωρούσα ότι θα γινόταν ένας πολύ καλός τεχνίτης (υδραυλικός, ψυκτικός, μηχανικός αυτοκινήτων, τεχνικός ηλιακών συστημάτων κλπ). Αμ δε….. Ο Α. είχε τη φαεινή ιδέα να δώσει πανελλήνιες εξετάσεις. Δεν έφτανε αυτό, αλλά είχε την ατυχία (γιατί περί ατυχίας πρόκειται), ενώ δεν έπιασε τη βάση του 10 (πήρε κάπου 8/20), να περάσει σ’ ένα ΤΕΙ στην Κοζάνη. Μου είπε η κόρη μου το θέμα σπουδών του, αλλά να σας πω την αλήθεια δεν το πολυκατάλαβα. Κάτι για τη χημεία των απορρυπαντικών νομίζω, δεν είμαι βέβαιη. Αποτέλεσμα? Έχουμε φτάσει αισίως στο έτος 2010 και ο Α. ακόμα δεν έχει πάρει το πτυχίο του, προς μεγάλη απογοήτευση, αλλά και οικονομική αιμορραγία της μητέρας του, η οποία παλεύει μόνη της, γιατί είναι διαζευγμένη, χωρίς οικονομική βοήθεια από τον πρώην σύζυγο της. Είμαι σχεδόν βέβαιη ότι αν δεν υπήρχε αυτό το μέτρο να περνάνε στα ΤΕΙ και ΑΕΙ και παιδιά που δεν μπορούν να πιάσουν ούτε τη βάση του 10, ο Α. σήμερα θα ήταν ένας καλός και πετυχημένος τεχνίτης, αφού πρώτα παρακολουθούσε μια Επαγγελματική Σχολή ή το πολύ ένα ΙΕΚ, κοντά στο σπίτι του. Θα είχε ικανοποιητικό εισόδημα και θα ήταν πολύ πιο ευτυχισμένος και ισορροπημένος. Ενώ σήμερα…. Στην περίπτωση του Α. η απογοήτευση είναι διπλή.

Κάτι σάπιο συμβαίνει στο Βασίλειο της Παιδείας στη χώρα μας. Η πλήρης ανυπαρξία επαγγελματικού προσανατολισμού, έχει ως αποτέλεσμα το παιδί, στα 15-16 χρόνια του (τότε αποφασίζει ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει), να αφήνεται αβοήθητο να πάρει μια απόφαση ζωής, χωρίς να ξέρει ποιες είναι οι ανάγκες της κοινωνίας και της αγοράς σε επαγγέλματα όχι μόνο στο παρόν, αλλά και στο άμεσο μέλλον. Π.χ. η κόρη μου σπούδασε Επικοινωνία - Μ.Μ.Ε.- Πολιτιστική Διαχείριση, χωρίς να συνειδητοποιεί, ελλείψει επαγγελματικού προσανατολισμού,  ότι στην ουσία υπέγραψε την καταδίκη της για μακροχρονη ανεργία. Προσπάθησε να  αλλάξει κάπως κατεύθυνση με το Μάστερ της, αλλά και πάλι, λόγω της οικονομικής κρίσης, δυσκολεύεται  να βρει δουλειά.

Το χειρότερο όμως όλων είναι η εισαγωγή παιδιών στα ΤΕΙ και ΑΕΙ (σε σχολές-φαντάσματα) χωρίς τη βάση του 10, δηλαδή ουσιαστικά χωρίς κανένα κριτήριο, για να αποκτήσουν άχρηστες γνώσεις και πτυχία. Και τούτο προς τι? Ας μη γελιόμαστε, στην ουσία για να διατηρηθούν σε λειτουργία άχρηστα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και άχρηστες θέσεις εργασίας (το διδακτικό και διοικητικό προσωπικό των Ιδρυμάτων αυτών), καθώς και για να γεμίζουν οι καφετέριες και οι γκαρσονιέρες της Επαρχίας με βαριεστημένους φοιτητές, με αποτέλεσμα τη μεγάλη οικονομική αιμορραγία των οικογενειών τους. Οι μαθητές του 7, 8 και 9 σαν τον Α. θα ήταν πιο ευτυχισμένοι και ισορροπημένοι αν αφήνονταν να γίνουν καλοί τεχνίτες και ελεύθεροι επαγγελματίες, παρά να παριστάνουν ακόμα τους φοιτητές 9 χρόνια, μετά την αποφοίτηση τους από το Λύκειο. Αλλά και όσοι από αυτούς κατόρθωσαν ή θα κατορθώσουν στο μέλλον, μετά βασάνων ή μη, να τελειώσουν τις "σπουδες" τους, φοβάμαι ότι απλώς ενώθηκαν ή θα ενωθούν με τις στρατιές των υπόλοιπων άνεργων "επιστημόνων". Και αυτό, ενώ η Κοινωνία και η Αγορά χρειάζονται, πιο πολύ, ειδικευμένους τεχνίτες.

Αθήνα 8 Ιουλίου 2010

Αξιότιμε κ. Υπουργέ Προστασίας του Πολίτη,
Διάβασα την εξής είδηση και έμεινα κυριολεκτικά εμβρόντητη:

«Για παράβαση υπερβολικής ταχύτητας και παραβίαση διπλής διαχωριστικής γραμμής σταμάτησαν στη Λάρισα, τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, τα όργανα της Τροχαίας. Συγκεκριμένα ο κ. Χρυσοχοΐδης οδηγώντας ο ίδιος το υπηρεσιακό του αυτοκίνητο, έγινε αντιληπτός από όργανα της Τροχαίας να κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα παραβιάζοντας μάλιστα τη διπλή διαχωριστική γραμμή. Περιπολικό καταδίωξε το αυτοκίνητο, το οποίο αμέσως σταμάτησε στην άκρη. Τα όργανα της Τροχαίας συνάντησαν στη θέση του οδηγού, τον πολιτικό τους προϊστάμενο, ο οποίος τους συνεχάρη για την ευσυνειδησία τους ενώ τους εξήγησε ότι συνηθίζει να διαπράττει οδικές παραβάσεις όταν αντιλαμβάνεται την ύπαρξη αστυνομικών μπλόκων στις εθνικές οδούς προκειμένου να διαπιστώσει την ετοιμότητά τους. Φέρεται μάλιστα να είπε στους αστυνομικούς ότι ήταν οι πρώτοι που τον καταδίωξαν».

Θα μου επιτρέψετε να πω, κ. Υπουργέ μου, ότι η δικαιολογία σας αυτή, αν βέβαια πράγματι δόθηκε, είναι από τις πιο ανόητες δικαιολογίες για τη διάπραξη αδικήματος που έχω ακούσει στη ζωή μου. Και πιστέψτε με έχω ακούσει αμέτρητες δικαιολογίες στη ζωή μου. Οδηγούσατε, λέτε, επικίνδυνα, όντας Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, για να ελέγξετε, τάχα, τα όργανα της Τροχαίας, αν βεβαιώνουν ορθά τις παραβάσεις. Και αν, λέω αν, η επικίνδυνη αυτή οδήγηση σας, αξιότιμε κ. Υπουργέ μου, είχε ως αποτέλεσμα σοβαρό αυτοκινητικό ατύχημα, την ίδια ανόητη δικαιολογία θα χρησιμοποιούσατε? Σε κάθε δε περίπτωση, λύστε μου την απορία. Τελικά τα όργανα της Τροχαίας βεβαίωσαν την παράβαση σας? Και αν ναι, πληρώσατε το σχετικό πρόστιμο? Νομίζω ότι θα ήταν χρήσιμο να ανεβάσετε στο διαδίκτυο την απόδειξη της πληρωμής, για να δώσετε και σε μας τους ταπεινούς πολίτες το καλό παράδειγμα, να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεων μας.

Με τιμή

Μια προβληματισμένη πολίτις

Υ.Γ. (επιστολή χωρίς υστερόγραφο δεν νοείται)

Με συγχωρείτε,  κ. Υπουργέ μου, αν είμαι πολύ περίεργη, αλλά θα ήθελα επίσης να πληροφορηθώ αν η παράβαση σας αυτή ή μάλλον οι παραβάσεις σας αυτές βεβαιώθηκαν  ή πρόκειται να βεβαιωθούν στο Σύστημα Ελέγχου Συμπεριφοράς Οδηγών, στο λεγόμενο και Point System που, όπως είμαι βέβαιη ότι γνωρίζετε, προβλέπεται από τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Μπορείτε, σας παρακαλώ, να ελέγξετε κι αυτό, για χάρη μου?

-------------------

Προσθήκη:

Για να μη θεωρηθώ αγράμματη, θέλω να διευκρινίσω το εξής: Ο κ. Χρυσοχοϊδης, ως βουλευτής, απολαύει του ακαταδίωκτου της βουλευτικής ασυλίας του άρθρου 62 του Συντάγματος. Το ακαταδίωκτο περιλαμβάνει και τα αυτόφωρα πταίσματα, όπως είναι οι παραβάσεις του ΚΟΚ. Είμαι βέβαιη λοιπόν ότι ο κ. Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, προστατεύτηκε απ' όλα τα πιο πάνω (βεβαίωση και πληρωμή προστίμου, επιβάρυνση του point system κλπ), λόγω της βουλευτικής του ιδιότητας.

Θα μου πείτε: Τότε τι στο καλό, την έγραψες την επιστολή βρε Μερόπη? Την έγραψα για να καταδείξω το ανόητο και συνάμα ανέξοδο της δικαιολογίας.

Πριν από 20-25 περίπου χρόνια, όταν διέμενα στην περιοχή Ζωγράφου, είχα γειτόνισσες δύο συμπαθητικές γριούλες Ελληνοαμερικάνες που ήταν και οι δυο χήρες. Αφού έζησαν τα περισσότερα χρόνια της ζωής τους στις ΗΠΑ, μετά τη σύνταξη τους ήρθαν στην Ελλάδα, για να πεθάνουν στην πατρίδα, όπως έλεγαν. Συγκατοίκησαν, για να μοιράζονται τα έξοδα, αλλά και για να έχουν παρέα και αλληλοϋποστήριξη. Ήταν φίλες και κουμπάρες από παλιά. Παίρνανε και οι δύο συντάξεις από την Αμερική, που δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλες, αλλά αρκετές, για να ζουν αξιοπρεπώς. Κάποτε η μια γριούλα πέθανε κι έμεινε η άλλη να ζει μόνη της. Πήγαινα τακτικά και της κρατούσα παρέα και τη βοηθούσα στα ψώνια, αυτή δε συχνά μου μαγείρευε (ήταν θαυμάσια μαγείρισσα) ή ακόμη, καμιά φορά, καθότανε με τα παιδιά μου τα βράδια, όταν ήθελα να βγω. Κάποια μέρα ήμουν παρούσα όταν ήρθε ο ταχυδρόμος και της έφερε την επιταγή για τη σύνταξη της γριούλας που είχε πεθάνει (ο θάνατος είχε συμβεί πριν μερικούς μήνες). Με έκπληξη την άκουσα να μου λέει ότι θα την εξαργυρώσει κι αυτήν, όπως είχε κάνει και με τις προηγούμενες (είχε πληρεξούσιο γι’ αυτό), γιατί είχε πολλά έξοδα που της είχαν δημιουργηθεί από την αρρώστια και το θάνατο της φίλης της. Της είπα να μην το κάνει, γιατί θα βρει τον μπελά της. Την προέτρεψα μάλιστα να ειδοποιήσει την Αμερικάνικη Πρεσβεία για το θάνατο. Με χίλια ζόρια την έπεισα. Δεν ήταν ο τύπος του απατεώνα, ήταν καλός άνθρωπος, αλλά να, είχε το ελάττωμα που έχουν πολλοί από μας, δυστυχώς. Δηλαδή να μη θεωρεί ότι διαπράττει αδίκημα όταν αποσπά παράνομα χρήματα από το απρόσωπο Δημόσιο (εδώ βέβαια επρόκειτο για το Αμερικάνικο Δημόσιο). Αφού λοιπόν πείστηκε και ειδοποίησε την Πρεσβεία για το θάνατο, μετά τη βοήθησα, ώστε να μην κατηγορηθεί για απάτη και υπεξαίρεση. Έγινε ένας διακανονισμός, ώστε να επιστραφούν τα ποσά των συντάξεων που είχαν παράνομα εισπραχθεί. Για τη μη άσκηση κατ’ αυτής ποινικής δίωξης έπαιξε σπουδαίο ρόλο ότι μόνη της είχε αναγγείλει το θάνατο της συνταξιούχου φίλης της.

Θα απορείτε πώς θυμήθηκα τώρα αυτή την ιστορία. Μα, γιατί διάβασα ότι στην Ελλάδα, με βάση τα επίσημα στοιχεία των Ασφαλιστικών Ταμείων, φέρονται ότι υπάρχουν και συνταξιοδοτούνται 8.900 άτομα που έχουν υπερβεί το 100ό έτος της ηλικίας τους!!!! Ενώ, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, στη χώρα μας, τα άτομα άνω των 100 ετών (γενικώς, όχι μόνο οι συνταξιούχοι) δεν ξεπερνούσαν τα 1.742. Η τελευταία δε εκτίμηση της Στατιστικής Υπηρεσίας, για το έτος 2008, ήταν ότι οι αιωνόβιοι δεν υπερβαίνουν τα 2.665 άτομα. Τι συμβαίνει λοιπόν? Προφανώς, τα ποσά των περισσότερων από τις πιο πάνω συντάξεις εισπράττουν παράνομα συγγενικά πρόσωπα των δικαιούχων, αποκρύπτοντας ότι οι αληθινοί δικαιούχοι έχουν αποδημήσει σε «τόπο χλοερό», όπου δεν τους αγγίζει πια η οικονομική κρίση.

Επίσης αξιομνημόνευτο είναι ότι 320.000 ασφαλισμένοι λαμβάνουν σύνταξη αναπηρίας. Υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 30.000 από αυτούς (ίσως και περισσότεροι) δεν είναι πραγματικά ανάπηροι, αλλά θεωρούν εξυπνάδα να παριστάνουν τους ανάπηρους (με τη βοήθεια βέβαια επίορκων γιατρών) και να «ροκανίζουν» τα χρήματα του Δημοσίου και των Ασφαλιστικών Ταμείων.

Τέλος τουλάχιστον 20.000 φερόμενοι ως δικαιούχοι του ΕΚΑΣ, έχουν καταφέρει να πάρουν το επίδομα (που προορίζεται για τους άπορους) παρά το ότι έχουν υψηλά εισοδήματα που αποκρύπτουν.

Δεν αποκλείεται αρκετοί από τους πιο πάνω που εισπράττουν παράνομα χρήματα που ανήκουν στο Δημόσιο και στα Ταμεία και συνεπώς σε όλους μας, να κραυγάζουν «να πληρώσουν την οικονομική κρίση όσοι έκλεψαν», εξαιρώντας, βέβαια, τους εαυτούς τους από τους «κλέφτες». Και επίσης δεν αποκλείεται μερικοί από αυτούς να είναι συμπαθητικοί άνθρωποι σαν τη γριούλα, την παλιά μου γειτόνισσα.

Τα αίτια της μικροαπατεωνίστικης αυτής συμπεριφοράς πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να αναζητηθούν, αφενός μεν στην έλλειψη παιδείας και αφετέρου στο ότι το Κράτος και οι πολιτικοί (κατά ένα μεγάλο μέρος τους) όχι μόνο δεν κατάφεραν να πείσουν τους πολίτες ότι πραγματικά θέλουν να πατάξουν τη διαφθορά, αλλά αντίθετα τους δίνουν την εντύπωση, με το παράδειγμα τους, ότι σ' αυτό το Κράτος της χαλαρότητας (όσον αφορά τη νομιμότητα και την ηθική) σχεδόν όλα επιτρέπονται.
---------------
Πηγή πληροφοριών για τα οικονομικά στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν στο ποστ: Ημερησία online

------------------------------

Προχθές βλέπαμε με τον άντρα μου ειδήσεις στο MEGA. Και ξαφνικά αρχίζει ο παρουσιαστής (νομίζω ότι ήταν ο Στραβελάκης) να εκφωνεί με ιερή αγανάκτηση ότι έγινε, λέει, βεβήλωση και προσβολή χωρίς προηγούμενο του θωρηκτού «Αφέρωφ», για την οποία ξεσηκώθηκε θύελλα αντιδράσεων, ότι θα πέσουν κεφάλια (και πράγματι έπεσαν) και άλλα τέτοια μελοδραματικά. Και όλα αυτά για μια εκδήλωση  που διοργάνωσε ο  όμιλος Πατίστα στο πιο πάνω πολεμικό πλοίο επ' ευκαιρία της λήξεως των Ποσειδωνίων 2010. Ο άντρας μου, τρόπον τινά, συμμεριζόταν την ιερή αγανάκτηση του παρουσιαστή, ενώ εγώ γελούσα. Μου φάνηκε τόσο αστείο να ασχολούνται οι ειδήσεις μ’ ένα τόσο ασήμαντο γεγονός και να το έχουν αναγάγει σε σκάνδαλο υψίστης σημασίας. Μάλιστα όταν τις επόμενες μέρες είδα ότι είχε πιάσει σχεδόν υστερία τα ΜΜΕ, αλλά και πολλά blogs με το γεγονός αυτό και να του δίνουν διαστάσεις που, κατά τη γνώμη μου δεν είχε, προβληματίστηκα. Τι είναι αυτό που κάνει ένα λαό που έχει χίλια μύρια προβλήματα, που έφτασε στο χείλος της χρεωκοπίας, που τα νοσοκομεία του υπολειτουργούν, η παιδεία του το ίδιο, που τους νέους του πλήττει φοβερή ανεργία, που πολλοί Έλληνες και ιδίως οι νεότεροι, κινδυνεύουν να μην πάρουν ποτέ σύνταξη κλπ κλπ να φρίττει, λέει, γιατί διοργανώθηκε μια ιδιωτική εκδήλωση (και όχι γαμήλια δεξίωση, όπως εσφαλμένα αναφέρουν πολλοί) με ποτά, έστω και με χορό, πάνω σ’ ένα παλιό πολεμικό πλοίο που μετατράπηκε σε Μουσείο? Εντάξει, δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε αυτό (εξάλλου ποτέ δεν μου άρεσαν οι κοσμικές lifestyle εκδηλώσεις), αλλά, βρε αδερφέ, δεν ένιωσα και ιερή αγανάκτηση. Υπάρχουν άλλα πιο σημαντικά γεγονότα  και σκάνδαλα, για να νιώσω ιερή αγανάκτηση.

Ιδιωτικές εκδηλώσεις έχουν γίνει στο παρελθόν πολλές πάνω στο θωρηκτό «Αβέρωφ», χωρίς να ξεσηκωθεί τόσο μεγάλος σάλος και «ιερή αγανάκτηση». Απ’ ό,τι μαθαίνω παρόμοια εκδήλωση έκανε στις 5-6-2008 η οικογένεια Πατίστα και στα Ποσειδώνια 2008 (βλ. την αφίσα από την τότε εκδήλωση) με ποτά και μπουφέδες, χωρίς τότε να ανοίξει ούτε ρουθούνι. Επίσης στις 28 Οκτωβρίου 1996 έγινε η παρουσίαση πρωινής εκπομπής της Ελένης Μενεγάκη που τότε εργαζόταν στον Αντέννα, με την Άντζυ Σαμίου να τραγουδά το «χαμηλά πιο χαμηλά» και πολλές μοντέλες να παρουσιάζουν επίδειξη μόδας (βλ. το σχετικό βίντεο). Δεν θυμάμαι τότε να είχε ξεσηκωθεί τόσος μεγάλος σάλος και ιερή αγανάκτηση.

Μήπως λοιπόν είμαστε υπερβολικοί??? 
----------------------- 
Υ.Γ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά γράφοντας αυτή την ανάρτηση, μου ρθε στο μυαλό η ρήση του μεγάλου Μάνου Χατζηδάκι που, αν δεν κάνω λάθος, σαν σήμερα πριν 16 χρόνια έφυγε από κοντά μας "Δύο είναι οι εχθροί της πολιτικής και του πολιτισμού, ο λαϊκισμός και ο ελιτισμός".

Στις 30 Ιουνίου δημοσιεύτηκε ένα ποστ της Lifo Team με το εξής περιεχόμενο:

«Users κρατάτε τ' άρματα...

....Τα μπλογκς της Lifo θα αποκτήσουν περισσότερο χώρο και πιο εμφανή παρουσία. Ανέκαθεν ήταν πηγή ενέργειας και ιδεών στην κοινότητα που χτίζεται τρία χρόνια τώρα και φυσικά θα έχουν τη θέση που τους αξίζει.

Το σάιτ θα βελτιώνεται συνεχώς με στόχο να ολοκληρωθεί το φθινόπωρο. Θα διαμορφωθεί ψάχνοντας τις επιθυμίες των χρηστών του και βελτιώνοντας διαρκώς το περιεχόμενό του.

Σας θέλουμε συνεργάτες, φίλους και κριτές.

Συνεχίζουμε!»

Είναι αλήθεια το ψιλοπίστεψα ότι θα βελτιωθεί το σχετικό site των Βlogs των Χρηστών. Μάλιστα έστειλα κι ένα email στον Verve εισηγούμενη να μην επιτρέπουν περισσότερα από δύο ποστ στον ίδιο Χρήστη ανά ημέρα, για να μην καλύπτει και εκτοπίζει τους υπόλοιπους. Πολλοί αξιόλογοι #Χρήστες άφηναν ένα ποστ και μέχρι να προλάβουμε να το διαβάσουμε, εκτοπιζόταν από #Χρήστες που εν είδει προβοκατόρων βομβάρδιζαν και βομβαρδίζουν ακόμα το site με πληθώρα ποστ. Οι ίδιοι αυτοί #Χρήστες λοιδωρούν και ειρωνεύονται χυδαία ό,τι δεν είναι του γούστου τους και της νοοτροπίας τους. Θύμα αυτών έπεσα κι εγώ, μάλιστα σ' ένα ποστ που είχε ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για μένα (βλ. εδώ). Ο administrator τι έκανε γι' αυτό?? Τίμησε τους συγκεκριμένους χρήστες, ο ένας από τους οποίους άλλαζε συνεχώς ονόματα, με επανειλημμένα εξώφυλλα στη Lifo Mag. Μπράβο στο Διαχειριστή (administrator)!!! Τώρα, είναι αλήθεια ότι ο συνεχώς αλλάζων ονόματα χρήστης (το τελευταίο του όνομα #εκτός των άλλων, προηγούμενα ονόματα #Επόμενος, #Ειρμός κλπ) διέγραψε το blog του. Δεν ξέρω αν το έκανε μόνος του ή κατόπιν άνωθεν επέμβασης. Το τελευταίο του ποστ όμως, τουλάχιστον μέχρι που γράφονται αυτές οι γραμμές, φιγουράρει στα Τοπ 4 της πρώτης σελίδας, ενώ έχει ήδη διαγραφεί το blog του και το ποστ αυτό μαζί. Τόσο καλά και οργανωμένα πράγματα συμβαίνουν!!!

Παιδιά της Lifo Team αν θέλετε να σας μείνουν αξιόλογοι Χρήστες, βάλτε κανόνες σας παρακαλώ, ΠΟΥ όμως ΝΑ ΤΗΡΟΥΝΤΑΙ από όλους. Γιατί, αν δεν βελτιωθούν τα πράγματα, όπως μας υποσχεθήκατε, φοβάμαι ότι πολλοί #Χρήστες θα πάρουν τ' άρματα τους και θα αποχωρήσουν. Κι εγώ ανάμεσα σ' αυτούς. Ξέρω ότι μάλλον δεν σας νοιάζει, αλλά εγώ το είπα και ξαλάφρωσα.

Και σιγά σιγά φτάνουμε και στη δεύτερη θλιβερή επέτειο της Κύπρου. Αυτή της 20^ης Ιουλίου 1974. Τότε που εισέβαλαν τα στρατεύματα του Αττίλα στην Κύπρο, και στο χωριό μου, τον Καραβά της Κερύνειας. Τότε που ξύπνησα από θόρυβο αεροπλάνων και άνοιξα το παράθυρο και αντίκρισα αλεξιπτωτιστές να πέφτουν.Τα γεγονότα που έζησα τότε, περιγράφω εδώ στην περσινή μου ανάρτηση.

Στο χωριό μου πήγα πάλι το 2004. Μετά από τριάντα ολόκληρα χρόνια. Οι μυρωδιές του είχαν ξεφτίσει. Δεν μύριζε πια γιασεμί, ούτε λεμονανθούς. Τα δέντρα του, οι λεμονιές, οι πορτοκαλιές, οι μανταρινιές, είχαν, τα περισσότερα, ξεραθεί. Από τα λουλούδια του κήπου μας, ελάχιστα είχαν πια απομείνει. Στην πρόσοψη του πατρικού μου σπιτιού ήταν κρεμασμένη η τουρκική σημαία, αντάμα με αυτή του ψευδοκράτους. Πριν τριάντα και βάλε χρόνια στο ίδιο περίπου σημείο, κυμάτιζε στις (ελληνικές) εθνικές επετείους η ελληνική σημαία. Όχι η κυπριακή. Αυτή τη σημαία (την κυπριακή) σχεδόν κανείς δεν την είχε αγαπήσει. Δυστυχώς.

Καθόμουν βουρκωμένη στο καθιστικό και σχεδόν δεν τολμούσα να περιδιαβώ τα δωμάτια. Φοβόμουν να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα? Ίσως. Με τα πολλά αποφάσισα να ζητήσω να δω το παιδικό μου δωμάτιο. Τι απογοήτευση ήταν εκείνη! Τίποτε δεν θύμιζε τη ζωή που είχα περάσει σ’ αυτό. Μόνο η μικρή βιβλιοθήκη στον τοίχο με τζάμι είχε απομείνει να με κοιτά σκονισμένη και παραπονεμένη. Αντί να έχει βιβλία, είχε κατσαρολικά. Η οικογένεια των Τουρκοκυπρίων που κατοικούσαν πια εκεί, δεν είχε καμιά σχέση με βιβλία. Κτηνοτρόφοι ήταν στο χωριό τους στην Πάφο. Τι να σου κάνουν κι αυτοί? Μήπως ήθελαν να ξεριζωθούν? Τα γεγονότα τους πήραν από κάτω, όπως κι εμάς. Μετά από τόσα χρόνια δεν είχαν ξεχάσει τα ελληνικά τους. Σ’ αυτά συνεννοήθηκαμε. Κι ενώσαμε τους καημούς μας. Ναι, είχαν κι αυτοί καημούς. Αναπολούσαν κι αυτοί το χωριό τους.

Φεύγοντας, βουρκωμένη ακόμα, ένιωσα ότι, το σπίτι μου είχε γίνει πια το σπίτι κάποιων άλλων. Και για πρώτη φορά τότε, το 2004, την αποχαιρέτησα την Αλεξάνδρεια που έχασα ……

15 Ιουλίου σήμερα. Και μόλις έχω γυρίσει από την Κύπρο. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να γράψω για κάποιο άλλο θέμα, παρά μόνο για την Κύπρο. Και για το πραξικόπημα εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όχι αυτό που πρότεινε το 1965 ο Μητσοτάκης. Αυτό που αποφάσισαν λίγα χρόνια αργότερα οι παράφρονες εγκληματίες Συνταγματάρχες των Αθηνών και υιοθέτησαν μερικοί ομοϊδεάτες τους στην Κύπρο.

Ήμουν τότε 22 χρονών κοπέλα. Μόλις είχα τελειώσει τις σπουδές μου στη Νομική και είχα επιστρέψει στην Κύπρο, στο χωριό μου, μια όμορφη παράλια κωμόπολη της επαρχίας Κερύνειας. Προμηνυόταν ένα ξέγνοιαστο καλοκαίρι με βουτιές στη θάλασσα και ξεκούραση. Οι βουτιές και η ξεγνοιασιά διήρκεσαν μόνο για δυο βδομάδες περίπου. Στις 14 Ιουλίου ο πατέρας μου θα πήγαινε στη Λευκωσία, γιατί είχε κάτι δουλειές. Εκεί είχε νοικιάσει ένα μικρό σπίτι, γιατί τα τελευταία 2-3 χρόνια εργαζόταν ως εκπαιδευτικός σε σχολείο της πρωτεύουσας. Τα καλοκαίρια και όλες τις σχολικές διακοπές όλη η οικογένεια γυρνούσε στο πατρικό σπίτι στην Κερύνεια. Έριξα λοιπόν την ιδέα στις αδελφές μου να πάμε κι εμείς στη Λευκωσία για βόλτα. Έτσι κι έγινε.

Ξημέρωσε η 15^η Ιουλίου 1974. Ο πατέρας μου σηκώθηκε πρωί πρωί κι έφυγε για να κάνει τη δουλειά του. Κατά τις 8.30΄ σηκώθηκα κι εγώ και οι αδελφές μου. Παίρναμε το πρωινό μας κι ακούγαμε ραδιόφωνο. Κάναμε σχέδια, αφού μαγειρέψουμε (θυμάμαι ακόμα ότι θα φτιάχναμε φασολάκια), να κάνουμε μια ωραία βόλτα στη Λευκωσία. Ήμασταν χαρούμενες και γελούσαμε. Το γέλιο μας κόπηκε απότομα, όταν το κανονικό πρόγραμμα του ραδιοφώνου του ΡΙΚ σταμάτησε και άρχισαν εμβατήρια. Κοιταχτήκαμε παγωμένες. Σε λίγο η εκφωνήτρια ανακοίνωσε με μια άχρωμη ψυχρή φωνή ότι ο Μακάριος είναι νεκρός (έτσι είχε ανακοινωθεί αρχικά). Καλούσε τον κυπριακό λαό να σταματήσει κάθε αντίσταση. Σε λίγο ανακοινώθηκε  ότι  νέος Πρόεδρος της Κύπρου ορίστηκε ο Νίκος Σαμψών!! Ήταν το τέλος της ξεγνοιασιάς ...

Επακολούθησε αγωνία για το τι απέγινε ο πατέρας που βρισκόταν στους δρόμους. Ευτυχώς μετά από δύο ώρες περίπου μπόρεσε και μας πήρε τηλέφωνο. Βρισκόταν στο Ψυχιατρείο. Όχι δεν είχε τρελαθεί. Τον σταμάτησαν αυτόν και άλλους οδηγούς στο δρόμο οι πραξικοπηματίες και τους κατεύθυναν προς το Ψυχιατρείο, γιατί είχε επιβληθεί απαγόρευση της κυκλοφορίας. Δεν ήξερε πότε θα μπορούσε να επιστρέψει στο σπίτι. Μας συμβούλευσε να μη ξεμυτίσουμε. Να μείνουμε στο σπίτι. Έτσι και κάναμε. Νύχτωσε. Ο πατέρας δεν είχε φανεί ακόμα. Η μητέρα ήταν στο χωριό. Ανέλαβα αρχηγός της οικογένειας. Ξαπλώσαμε για ύπνο. Τα βλέφαρα δεν έκλειναν. Ξαφνικά πεταχτήκαμε όρθιες. Πυκνοί πυροβολισμοί από αυτόματα όπλα ακούστηκαν. Επειδή δε ήταν σκοτάδι, βλέπαμε από το παράθυρο μικρές πύρινες σφαίρες να πηγαινοέρχονται. Έδωσα το σύνθημα να πάρουμε τα στρώματα από τα κρεβάτια και να ξαπλώσουμε στο διάδρομο. Ελάχιστος ύπνος όμως μας έπιασε και αυτός εφιαλτικός. Την άλλη μέρα μάθαμε από τη γειτόνισσα ότι είχε έρθει μια περίπολος στο διπλανό σπίτι να πάρει τον παπά που κατοικούσε εκεί, για να θάψει κρυφά στο νεκροταφείο μερικά θύματα των πραξικοπηματιών. Τους πήρε είδηση μια ομάδα αντιστασιακών κι έτσι άρχισε η ανταλλαγή πυροβολισμών που μας τάραξε τη νύχτα. Γύρω στο μεσημέρι έφτασε και ο πατέρας. Είχε βγάλει τη νύχτα καθιστός στο Ψυχιατρείο. Ήταν χλωμός και σχεδόν αμίλητος. Την άλλη μέρα μας μάζεψε και φύγαμε για το χωριό μας στην Κερύνεια. Έξω από τη Λευκωσία μια ομάδα πραξικοπηματιών μας σταμάτησε για έλεγχο. Μου ήρθε να τους φτύσω. Δεν το έκανα όμως. Στιγμή δειλίας ή σύνεσης???

Φτάσαμε στο χωριό μου, στον Καραβά της Κερύνειας που ζούσε κι αυτό τις τελευταίες του μέρες κι ας μη το ξέραμε ακόμα. Ήταν 17 Ιουλίου 1974. Η μητέρα μας περίμενε με αγωνία. Αγκαλιαστήκαμε και κλάψαμε. Γι' αυτά που ήρθαν, αλλά και γι' αυτά που έμελλε να έρθουν. Τα χειρότερα, για το χωριό μου και για όλη την Κύπρο.....

Άντε έφτασε η ώρα η καλή! Για ένα ταξίδι και ένα γάμο. Πετάμε οικογενειακώς για Κύπρο. Παντρεύεται η ανιψιά μου!! Χθες ακόμα ήταν μωρό και το Σάββατο παντρεύεται!!!

Στην Κύπρο δίνουν πολύ μεγάλη σημασία στη γαμήλια τελετή. Οι γάμοι που, κατά τη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι θρησκευτικοί, αρχίζουν να ετοιμάζονται ένα χρόνο περίπου πριν. Θυμάμαι την αδελφή μου πέρσι το καλοκαίρι που έτρεχε να κλείσει την εκκλησία. Όταν τη ρώτησα γιατί βιάζεται τόσο, μου απάντησε ότι ο ανταγωνισμός είναι πολύ μεγάλος και έπρεπε να σπεύσει, για να μην την προλάβουν άλλοι! Πριν δέκα περίπου μήνες έκλεισε και το μέρος για τη γαμήλια δεξίωση. Τότε έγιναν και τα τρεχάματα για διακοσμητή, κλπ κλπ. Εγώ τα άκουγα όλα αυτά και τα ακούω ακόμα και βαριέμαι. Ευτυχώς που η κόρη μου, όταν θα έλθει η ώρα με το καλό, δεν θέλει τέτοιες επισημότητες. Προς το παρόν τουλάχιστον, ταλαντεύεται μεταξύ «σύμφωνου ελεύθερης συμβίωσης» και πολιτικού γάμου. Ο γιος μου ούτε να ακούσει περί γάμου, προς το παρόν κι αυτός.

Λοιπόν φίλοι μου, φεύγω αύριο. Με την ευκαιρία του γάμου, θα κάνω και ολιγοήμερες διακοπές στην πατρίδα, θα δω και αγαπημένους συγγενείς και φίλους που θα μαζευτούν απ' όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Λίγο υπερβολικό είναι αυτό, πάντως από 3-4 χώρες θα μαζευτούν.

Αφού κοπάσει η φούρια του γάμου, ίσως τα πούμε και από την Κύπρο. Θα πάρω το λαπτοπ μαζί μου.

Καλή (διαδικτυακή) αντάμωση φίλοι μου. Φρόνιμα όσο λείπω. Μην αρχίσετε την επανάσταση χωρίς εμένα!!