Στις 30 Ιουνίου δημοσιεύτηκε ένα ποστ της Lifo Team με το εξής περιεχόμενο:

«Users κρατάτε τ' άρματα...

....Τα μπλογκς της Lifo θα αποκτήσουν περισσότερο χώρο και πιο εμφανή παρουσία. Ανέκαθεν ήταν πηγή ενέργειας και ιδεών στην κοινότητα που χτίζεται τρία χρόνια τώρα και φυσικά θα έχουν τη θέση που τους αξίζει.

Το σάιτ θα βελτιώνεται συνεχώς με στόχο να ολοκληρωθεί το φθινόπωρο. Θα διαμορφωθεί ψάχνοντας τις επιθυμίες των χρηστών του και βελτιώνοντας διαρκώς το περιεχόμενό του.

Σας θέλουμε συνεργάτες, φίλους και κριτές.

Συνεχίζουμε!»

Είναι αλήθεια το ψιλοπίστεψα ότι θα βελτιωθεί το σχετικό site των Βlogs των Χρηστών. Μάλιστα έστειλα κι ένα email στον Verve εισηγούμενη να μην επιτρέπουν περισσότερα από δύο ποστ στον ίδιο Χρήστη ανά ημέρα, για να μην καλύπτει και εκτοπίζει τους υπόλοιπους. Πολλοί αξιόλογοι #Χρήστες άφηναν ένα ποστ και μέχρι να προλάβουμε να το διαβάσουμε, εκτοπιζόταν από #Χρήστες που εν είδει προβοκατόρων βομβάρδιζαν και βομβαρδίζουν ακόμα το site με πληθώρα ποστ. Οι ίδιοι αυτοί #Χρήστες λοιδωρούν και ειρωνεύονται χυδαία ό,τι δεν είναι του γούστου τους και της νοοτροπίας τους. Θύμα αυτών έπεσα κι εγώ, μάλιστα σ' ένα ποστ που είχε ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για μένα (βλ. εδώ). Ο administrator τι έκανε γι' αυτό?? Τίμησε τους συγκεκριμένους χρήστες, ο ένας από τους οποίους άλλαζε συνεχώς ονόματα, με επανειλημμένα εξώφυλλα στη Lifo Mag. Μπράβο στο Διαχειριστή (administrator)!!! Τώρα, είναι αλήθεια ότι ο συνεχώς αλλάζων ονόματα χρήστης (το τελευταίο του όνομα #εκτός των άλλων, προηγούμενα ονόματα #Επόμενος, #Ειρμός κλπ) διέγραψε το blog του. Δεν ξέρω αν το έκανε μόνος του ή κατόπιν άνωθεν επέμβασης. Το τελευταίο του ποστ όμως, τουλάχιστον μέχρι που γράφονται αυτές οι γραμμές, φιγουράρει στα Τοπ 4 της πρώτης σελίδας, ενώ έχει ήδη διαγραφεί το blog του και το ποστ αυτό μαζί. Τόσο καλά και οργανωμένα πράγματα συμβαίνουν!!!

Παιδιά της Lifo Team αν θέλετε να σας μείνουν αξιόλογοι Χρήστες, βάλτε κανόνες σας παρακαλώ, ΠΟΥ όμως ΝΑ ΤΗΡΟΥΝΤΑΙ από όλους. Γιατί, αν δεν βελτιωθούν τα πράγματα, όπως μας υποσχεθήκατε, φοβάμαι ότι πολλοί #Χρήστες θα πάρουν τ' άρματα τους και θα αποχωρήσουν. Κι εγώ ανάμεσα σ' αυτούς. Ξέρω ότι μάλλον δεν σας νοιάζει, αλλά εγώ το είπα και ξαλάφρωσα.

Και σιγά σιγά φτάνουμε και στη δεύτερη θλιβερή επέτειο της Κύπρου. Αυτή της 20^ης Ιουλίου 1974. Τότε που εισέβαλαν τα στρατεύματα του Αττίλα στην Κύπρο, και στο χωριό μου, τον Καραβά της Κερύνειας. Τότε που ξύπνησα από θόρυβο αεροπλάνων και άνοιξα το παράθυρο και αντίκρισα αλεξιπτωτιστές να πέφτουν.Τα γεγονότα που έζησα τότε, περιγράφω εδώ στην περσινή μου ανάρτηση.

Στο χωριό μου πήγα πάλι το 2004. Μετά από τριάντα ολόκληρα χρόνια. Οι μυρωδιές του είχαν ξεφτίσει. Δεν μύριζε πια γιασεμί, ούτε λεμονανθούς. Τα δέντρα του, οι λεμονιές, οι πορτοκαλιές, οι μανταρινιές, είχαν, τα περισσότερα, ξεραθεί. Από τα λουλούδια του κήπου μας, ελάχιστα είχαν πια απομείνει. Στην πρόσοψη του πατρικού μου σπιτιού ήταν κρεμασμένη η τουρκική σημαία, αντάμα με αυτή του ψευδοκράτους. Πριν τριάντα και βάλε χρόνια στο ίδιο περίπου σημείο, κυμάτιζε στις (ελληνικές) εθνικές επετείους η ελληνική σημαία. Όχι η κυπριακή. Αυτή τη σημαία (την κυπριακή) σχεδόν κανείς δεν την είχε αγαπήσει. Δυστυχώς.

Καθόμουν βουρκωμένη στο καθιστικό και σχεδόν δεν τολμούσα να περιδιαβώ τα δωμάτια. Φοβόμουν να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα? Ίσως. Με τα πολλά αποφάσισα να ζητήσω να δω το παιδικό μου δωμάτιο. Τι απογοήτευση ήταν εκείνη! Τίποτε δεν θύμιζε τη ζωή που είχα περάσει σ’ αυτό. Μόνο η μικρή βιβλιοθήκη στον τοίχο με τζάμι είχε απομείνει να με κοιτά σκονισμένη και παραπονεμένη. Αντί να έχει βιβλία, είχε κατσαρολικά. Η οικογένεια των Τουρκοκυπρίων που κατοικούσαν πια εκεί, δεν είχε καμιά σχέση με βιβλία. Κτηνοτρόφοι ήταν στο χωριό τους στην Πάφο. Τι να σου κάνουν κι αυτοί? Μήπως ήθελαν να ξεριζωθούν? Τα γεγονότα τους πήραν από κάτω, όπως κι εμάς. Μετά από τόσα χρόνια δεν είχαν ξεχάσει τα ελληνικά τους. Σ’ αυτά συνεννοήθηκαμε. Κι ενώσαμε τους καημούς μας. Ναι, είχαν κι αυτοί καημούς. Αναπολούσαν κι αυτοί το χωριό τους.

Φεύγοντας, βουρκωμένη ακόμα, ένιωσα ότι, το σπίτι μου είχε γίνει πια το σπίτι κάποιων άλλων. Και για πρώτη φορά τότε, το 2004, την αποχαιρέτησα την Αλεξάνδρεια που έχασα ……

15 Ιουλίου σήμερα. Και μόλις έχω γυρίσει από την Κύπρο. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να γράψω για κάποιο άλλο θέμα, παρά μόνο για την Κύπρο. Και για το πραξικόπημα εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όχι αυτό που πρότεινε το 1965 ο Μητσοτάκης. Αυτό που αποφάσισαν λίγα χρόνια αργότερα οι παράφρονες εγκληματίες Συνταγματάρχες των Αθηνών και υιοθέτησαν μερικοί ομοϊδεάτες τους στην Κύπρο.

Ήμουν τότε 22 χρονών κοπέλα. Μόλις είχα τελειώσει τις σπουδές μου στη Νομική και είχα επιστρέψει στην Κύπρο, στο χωριό μου, μια όμορφη παράλια κωμόπολη της επαρχίας Κερύνειας. Προμηνυόταν ένα ξέγνοιαστο καλοκαίρι με βουτιές στη θάλασσα και ξεκούραση. Οι βουτιές και η ξεγνοιασιά διήρκεσαν μόνο για δυο βδομάδες περίπου. Στις 14 Ιουλίου ο πατέρας μου θα πήγαινε στη Λευκωσία, γιατί είχε κάτι δουλειές. Εκεί είχε νοικιάσει ένα μικρό σπίτι, γιατί τα τελευταία 2-3 χρόνια εργαζόταν ως εκπαιδευτικός σε σχολείο της πρωτεύουσας. Τα καλοκαίρια και όλες τις σχολικές διακοπές όλη η οικογένεια γυρνούσε στο πατρικό σπίτι στην Κερύνεια. Έριξα λοιπόν την ιδέα στις αδελφές μου να πάμε κι εμείς στη Λευκωσία για βόλτα. Έτσι κι έγινε.

Ξημέρωσε η 15^η Ιουλίου 1974. Ο πατέρας μου σηκώθηκε πρωί πρωί κι έφυγε για να κάνει τη δουλειά του. Κατά τις 8.30΄ σηκώθηκα κι εγώ και οι αδελφές μου. Παίρναμε το πρωινό μας κι ακούγαμε ραδιόφωνο. Κάναμε σχέδια, αφού μαγειρέψουμε (θυμάμαι ακόμα ότι θα φτιάχναμε φασολάκια), να κάνουμε μια ωραία βόλτα στη Λευκωσία. Ήμασταν χαρούμενες και γελούσαμε. Το γέλιο μας κόπηκε απότομα, όταν το κανονικό πρόγραμμα του ραδιοφώνου του ΡΙΚ σταμάτησε και άρχισαν εμβατήρια. Κοιταχτήκαμε παγωμένες. Σε λίγο η εκφωνήτρια ανακοίνωσε με μια άχρωμη ψυχρή φωνή ότι ο Μακάριος είναι νεκρός (έτσι είχε ανακοινωθεί αρχικά). Καλούσε τον κυπριακό λαό να σταματήσει κάθε αντίσταση. Σε λίγο ανακοινώθηκε  ότι  νέος Πρόεδρος της Κύπρου ορίστηκε ο Νίκος Σαμψών!! Ήταν το τέλος της ξεγνοιασιάς ...

Επακολούθησε αγωνία για το τι απέγινε ο πατέρας που βρισκόταν στους δρόμους. Ευτυχώς μετά από δύο ώρες περίπου μπόρεσε και μας πήρε τηλέφωνο. Βρισκόταν στο Ψυχιατρείο. Όχι δεν είχε τρελαθεί. Τον σταμάτησαν αυτόν και άλλους οδηγούς στο δρόμο οι πραξικοπηματίες και τους κατεύθυναν προς το Ψυχιατρείο, γιατί είχε επιβληθεί απαγόρευση της κυκλοφορίας. Δεν ήξερε πότε θα μπορούσε να επιστρέψει στο σπίτι. Μας συμβούλευσε να μη ξεμυτίσουμε. Να μείνουμε στο σπίτι. Έτσι και κάναμε. Νύχτωσε. Ο πατέρας δεν είχε φανεί ακόμα. Η μητέρα ήταν στο χωριό. Ανέλαβα αρχηγός της οικογένειας. Ξαπλώσαμε για ύπνο. Τα βλέφαρα δεν έκλειναν. Ξαφνικά πεταχτήκαμε όρθιες. Πυκνοί πυροβολισμοί από αυτόματα όπλα ακούστηκαν. Επειδή δε ήταν σκοτάδι, βλέπαμε από το παράθυρο μικρές πύρινες σφαίρες να πηγαινοέρχονται. Έδωσα το σύνθημα να πάρουμε τα στρώματα από τα κρεβάτια και να ξαπλώσουμε στο διάδρομο. Ελάχιστος ύπνος όμως μας έπιασε και αυτός εφιαλτικός. Την άλλη μέρα μάθαμε από τη γειτόνισσα ότι είχε έρθει μια περίπολος στο διπλανό σπίτι να πάρει τον παπά που κατοικούσε εκεί, για να θάψει κρυφά στο νεκροταφείο μερικά θύματα των πραξικοπηματιών. Τους πήρε είδηση μια ομάδα αντιστασιακών κι έτσι άρχισε η ανταλλαγή πυροβολισμών που μας τάραξε τη νύχτα. Γύρω στο μεσημέρι έφτασε και ο πατέρας. Είχε βγάλει τη νύχτα καθιστός στο Ψυχιατρείο. Ήταν χλωμός και σχεδόν αμίλητος. Την άλλη μέρα μας μάζεψε και φύγαμε για το χωριό μας στην Κερύνεια. Έξω από τη Λευκωσία μια ομάδα πραξικοπηματιών μας σταμάτησε για έλεγχο. Μου ήρθε να τους φτύσω. Δεν το έκανα όμως. Στιγμή δειλίας ή σύνεσης???

Φτάσαμε στο χωριό μου, στον Καραβά της Κερύνειας που ζούσε κι αυτό τις τελευταίες του μέρες κι ας μη το ξέραμε ακόμα. Ήταν 17 Ιουλίου 1974. Η μητέρα μας περίμενε με αγωνία. Αγκαλιαστήκαμε και κλάψαμε. Γι' αυτά που ήρθαν, αλλά και γι' αυτά που έμελλε να έρθουν. Τα χειρότερα, για το χωριό μου και για όλη την Κύπρο.....

Άντε έφτασε η ώρα η καλή! Για ένα ταξίδι και ένα γάμο. Πετάμε οικογενειακώς για Κύπρο. Παντρεύεται η ανιψιά μου!! Χθες ακόμα ήταν μωρό και το Σάββατο παντρεύεται!!!

Στην Κύπρο δίνουν πολύ μεγάλη σημασία στη γαμήλια τελετή. Οι γάμοι που, κατά τη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι θρησκευτικοί, αρχίζουν να ετοιμάζονται ένα χρόνο περίπου πριν. Θυμάμαι την αδελφή μου πέρσι το καλοκαίρι που έτρεχε να κλείσει την εκκλησία. Όταν τη ρώτησα γιατί βιάζεται τόσο, μου απάντησε ότι ο ανταγωνισμός είναι πολύ μεγάλος και έπρεπε να σπεύσει, για να μην την προλάβουν άλλοι! Πριν δέκα περίπου μήνες έκλεισε και το μέρος για τη γαμήλια δεξίωση. Τότε έγιναν και τα τρεχάματα για διακοσμητή, κλπ κλπ. Εγώ τα άκουγα όλα αυτά και τα ακούω ακόμα και βαριέμαι. Ευτυχώς που η κόρη μου, όταν θα έλθει η ώρα με το καλό, δεν θέλει τέτοιες επισημότητες. Προς το παρόν τουλάχιστον, ταλαντεύεται μεταξύ «σύμφωνου ελεύθερης συμβίωσης» και πολιτικού γάμου. Ο γιος μου ούτε να ακούσει περί γάμου, προς το παρόν κι αυτός.

Λοιπόν φίλοι μου, φεύγω αύριο. Με την ευκαιρία του γάμου, θα κάνω και ολιγοήμερες διακοπές στην πατρίδα, θα δω και αγαπημένους συγγενείς και φίλους που θα μαζευτούν απ' όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Λίγο υπερβολικό είναι αυτό, πάντως από 3-4 χώρες θα μαζευτούν.

Αφού κοπάσει η φούρια του γάμου, ίσως τα πούμε και από την Κύπρο. Θα πάρω το λαπτοπ μαζί μου.

Καλή (διαδικτυακή) αντάμωση φίλοι μου. Φρόνιμα όσο λείπω. Μην αρχίσετε την επανάσταση χωρίς εμένα!!

Από καιρού εις καιρό περιδιαβάζω τον κυπριακό τύπο και τα κυπριακά ιστολόγια. Έτσι έκανα και χθες. Και στάθηκα σε μια είδηση που μ' έκανε να συνειδητοποιήσω, για πρώτη φορά, ότι την κυπριακή σημαία τη σχεδίασε Τουρκοκύπριος. Άραγε το είχα ξανακούσει και το απώθησα στο ασυνείδητο?? Δεν ξέρω, ίσως.

Διάβασα λοιπόν ότι έφυγε από τη ζωή ο Τουρκοκύπριος ζωγράφος Ισμέτ Γκιουνέι. Ο άνθρωπος που σχεδίασε τη σημαία και τα εμβλήματα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αναδείχτηκε νικητής σε σχετικό διαγωνισμό που διεξήχθηκε στην Κύπρο το 1960. Το έπαθλο? 50 λίρες (83 ευρώ)!!. Ο ίδιος σε συνέντευξη που έδωσε το έτος 2003 αφηγείται τους λόγους που τον οδήγησαν στο συγκεκριμένο σχέδιο «το άσπρο χρώμα συμβόλιζε την αγνότητα, το χρώμα του χαλκού την προέλευση του ονόματος της Κύπρου και οι κλάδοι ελιάς την ειρήνη». Όσο για την παρουσία του χάρτη της Κύπρου εξηγεί πως, θεώρησε ότι θα ενίσχυε μ αυτό τον τρόπο την ταυτότητα της σημαίας δεδομένου ότι το κράτος ήταν μικρό και άγνωστο.

Το οξύμωρο είναι ότι η σημαία αυτή, δυστυχώς, λίγη σημασία (συναισθηματική ή άλλη) έχει σήμερα για τους Τουρκοκύπριους (όχι ότι έχει και μεγάλη  για αρκετούς Ελληνοκύπριους). Έχει ταυτιστεί με τη μετά το 1963 κατάσταση και έτσι θεωρείται «η σημαία των Ελληνοκυπρίων». Ο δημοσιογράφος που του πήρε τη συνέντευξη το 2003, ρωτά τον Ισμέτ Γκιουνέι πώς νιώθει ο ίδιος για τη σημαία. «Εγώ;», απαντά  χαμογελώντας. «Εγώ φυσικά και νιώθω περήφανος για κάτι που έφτιαξα. Ειδικά, τώρα, όταν σκέφτομαι πως αυτή η σημαία μπορεί να κυματίζει και στην Ευρωπαϊκή Ένωση...».

Η σημαία αυτή κυμάτισε τελικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όχι όμως στην κηδεία του Γκιουνέι. Όπως έγραψε και ο Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος Σενέρ Λεβέντ στην εφημερίδα «Ο Πολίτης» «...Δεν τύλιξε το φέρετρό του η σημαία που έφτιαξε. Πέθανε σαν να ήταν εχθρός του η σημαία εκείνη..». Το φέρετρο του σκέπαζε τελικά η σημαία του ψευδοκράτους και η τουρκική σημαία.

Πώς καταντήσαμε έτσι βρε καρντάσηδες.....

Πηγές:

Εφημερίδα «Πολίτης»

Το κυπριακό ιστολόγιο «Παντός Καιρού»

Θέματα 4 all

Βικιπαίδεια

-----------------------------

Προσθήκη:

Πιο κάτω η σημαία που σύμφωνα με το σχέδιο Ανάν θα ήταν η σημαία της Κύπρου. Το μπλε για τους Ελληνοκύπριους, το κόκκινο για τους Τουρκοκύπριους και στη μέση το χάλκινο, για το χαλκό, από τον οποίο πήρε το όνομα του το νησί μας (βλ. εδώ για την ονομασία της Κύπρου)

Προχθές το βράδυ κάνοντας ζάπινγκ, έπεσα πάνω σ' ένα τηλεοπτικό σταθμό που λέγεται BS (Blue Sky). Εκεί λοιπόν ένας "δημοσιογράφος"  (αν δεν κάνω λάθος  πρόκειται για το Σπύρο Χατζάρα που μεσουρανούσε τη δεκαετία του 80, επί ΠΑΣΟΚ, στην ΕΡΤ) συνομιλούσε με κάποιον κ. Εμμανουήλ Γιουτλάκη, μέσω τηλεφωνικής γραμμής. Έλεγαν διάφορα για κατασκόπους και ανθελληνικές ενέργειες. Δεν κατάλαβα στην αρχή τι εννοούσαν. Επειδή δε γενικά μου φαίνονται και λίγο αστείες οι θεωρίες περί κατασκόπων και ανθελλήνων, έμεινα λίγο να ακούσω. Κάτι μου θύμισε και το όνομα του συνομιλητή. Ε, λοιπόν ο κ. Γιουτλάκης είναι ο Διευθυντής που κατήγγειλε την κ. Στέλλα Πρωτονοτάριου, την πρώην (πια) Διευθύντρια του 132^ου Δημοτικού Σχολείου Γκράβας ότι, χωρίς νόμιμη άδεια, προέβαινε σε διδασκαλία αφενός μεν στα παιδιά των μεταναστών, που φοιτούσαν εκεί, της μητρικής τους γλώσσας και αφετέρου στους γονείς τους της ελληνικής γλώσσας (βλ. εδώ). Ο «καλός» μας δε δημοσιογράφος μαζί με τον «καλό» μας εκπαιδευτικό ισχυρίζονταν ότι η πρώην Διευθύντρια προέβαινε σε ανθελληνικές ενέργειες (!!!!) και ότι έβαλε στο σχολείο ....κατασκόπους (!!!!!!) να διδάξουν Αλβανικά και άλλες γλώσσες. Έμεινα εμβρόντητη. Δεν περίμενα τόσο σκοταδισμό.

Α, και ξέχασα να σας πω ότι ο "δημοσιογράφος" διαβεβαίωνε τον κ. Γιουτλάκη ότι το Γενάρη που θα ξαναγίνει, κατόπιν της αναβολής,  η δίκη, θα φροντίσει αυτός να μαζευτούν έξω από το Δικαστήριο χιλιάδες "Έλληνες πατριώτες" να του συμπαρασταθούν (του Γιουτλάκη)!!!!
Ξέρετε τι σκέφτηκα??? Συμπαράσταση θέλει ο κ. Γιουτλάκης ή μήπως κάτι άλλο???? Δεν ξέρω, αλλά το όνομα του με παραπέμπει σε γιαουρτάκι....

Αστειεύομαι βέβαια (για το γιαουρτάκι)!!

Το ότι πολλά ΜΜΕ και ειδικότερα εφημερίδες περιλαμβάνουν υπερβολικές ή ακόμη και φανταστικές ειδήσεις το φανταζόμουν. Τώρα όμως δεν το φαντάζομαι απλώς. Το διαπίστωσα. Όπως και πολλοί από σας φαντάζομαι. Οι εφημερίδες «ΤΟ ΒΗΜΑ», «ΕΘΝΟΣ» και "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ", στις κυριακάτικες εκδόσεις τους, διέπραξαν γκάφα ολκής. Έχοντας δεδομένο ότι ο Ερντογάν φτάνει το Σάββατο στην Αθήνα για τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης, σκαρφίστηκαν και δημοσίευσαν ειδήσεις σχετικά με την επίσκεψη αυτή, την οποία μάλιστα περιέγραψαν με λεπτομέρειες, ενώ εν τω μεταξύ η επίσκεψη ματαιώθηκε.

Κατά τη φανταστική είδηση της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ», που την περιέλαβε μόνο στην α΄ έκδοση του, ενώ την απέσυρε μετά,  τον Τούρκο Πρωθυπουργό συνόδευε ο υπουργός Εξωτερικών Ahmet Davutoglu, ο υπουργός Προεδρίας, αρμόδιος για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις Egemen Bagis και πέντε ένοπλοι φρουροί!!! Τώρα γιατί πέντε και όχι τέσσερις ή έξι δεν το κατάλαβα. Χα χα χα! Κατά την εφημερίδα μάλιστα η συνάντηση δεν ήταν θερμή και «τα χαμόγελα δεν έκρυψαν την ψυχρότητα....»!! (βλ. εδώ)

Τώρα η εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ» δημοσίευσε κατά λέξη «H υποδοχή του κ. Eρντογάν χθες στο Mέγαρο Mαξίμου δεν είχε καμία σχέση με την προηγούμενη επίσκεψη στην Aθήνα του Tούρκου πρωθυπουργού το 2004, όταν ο κ. Kαραμανλής και η κυβέρνησή του θεωρούσαν ειλικρινείς τις υποτιθέμενες δεσμεύσεις του κ. Eρντογάν για.. άρση του casus belli και για σύντομη επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Xάλκης» (βλ. εδώ).

Τέλος η "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" ως νέα "Λίτσα Πατέρα" (ή μήπως Βίκυ Παγιατάκη?) προέβλεψε ότι οι δύο ηγέτες τα είπαν για μια ώρα, μίλησαν για τους λαθρομετανάστες και τις παραβιάσεις στο Αιγαίο και ότι μετά δεν κάνανε δηλώσεις!! (πώς και δεν προέβλεψε και τις δηλώσεις?) (βλ. εδώ)

Είναι φανερό ότι οι δημοσιογράφοι έγραψαν τα κείμενα από το βράδυ της Παρασκευής, πριν να πληροφορηθούν τη ματαίωση της επίσκεψης, για να προλάβουν το πιεστήριο που τυπώνει τις κυριακάτικες εφημερίδες από το Σάββατο. Το γιατί, ντε και καλά, έπρεπε να περιλάβουν και είδηση για τη συνάντηση Ερντογάν - Καραμανλή που δεν είχε ακόμη πραγματοποιηθεί, δεν το κατάλαβα!!

Μέχρι τώρα θεωρούσα ότι οι εφημερίδες είναι πιο έγκυρες από την τηλεόραση (εξαιρούσα βέβαια τον "κίτρινο τύπο"!) Και μάλιστα μερικές από αυτές τις θεωρούσα ακόμα πιο έγκυρες. Θεωρούσα ότι ο γραπτός λόγος μπορούσε να γραφεί πιο νηφάλια, χωρίς τη βιασύνη της τηλεόρασης. Τώρα το αμφισβητώ σφόδρα.

----------------------

Υ.Γ. Ο διευθυντής του Βήματος Σταύρος Ψυχάρης με επιστολή του ζητά συγγνώμη από τους αναγνώστες της εφημερίδας (βλ. εδώ). Οι άλλες εφημερίδες σιωπή... (προς το παρόν τουλάχιστον)

---------------------------

Υ.Γ.2 Με τίτλο "Γκάφα Ολκής" είχε προηγηθεί ένα σχόλιο στη σελίδα της Lifo Τeam από τον κ. Νίκο Δήμου. Μου το επισημαίνει ο ίδιος , εκ των υστέρων, σε σχόλιο του. Δεν το είχα δει πριν την ανάρτηση του ποστ μου αυτού και η χρήση του ίδιου τίτλου είναι απλά συμπτωματική. Δεν κρίνω αναγκαίο να αλλάξω τον τίτλο τώρα, γιατί ο τίτλος έχει ήδη διαφοροποιηθεί με την προσθήκη της λέξης "ανανεωμένο" που ας σημειωθεί αφορά την προσθήκη της είδησης της  εφημερίδας "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" . Διαβεβαιώνω τον κ. Νίκο Δήμου , που τον εκτιμώ και μου αρέσει η γραφή του, ότι αν είχα διαβάσει προηγουμένως το σχόλιο του θα χρησιμοποιούσα άλλον τίτλο στη δική μου ανάρτηση.

Αχ εμείς οι Έλληνες!

Βρίσκουμε θέμα να μαλώνουμε, ακόμα και εκεί που πρέπει να καμαρώνουμε. Στη Βουλή έφτασε η διαμάχη Κυβέρνησης και ΠΑΣΟΚ σχετικά με την «πατρότητα» της ιδέας για την κατασκευή του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ενοχλημένο, καθώς στις περισσότερες εκδηλώσεις Υπουργοί και Βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος παρουσιάζουν ως πρωτεργάτη της δημιουργίας του Μουσείου τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, χωρίς παράλληλα να γίνεται αναφορά στο όραμα της Μελίνας Μερκούρη τόσο για την κατασκευή του Μουσείου, όσο και για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα.

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, για να βρω τελικά ποιού το όραμα πραγματοποιείται αύριο με τα εγκαίνια του νέου Μουσείου, του Κ. Καραμανλή ή της Μελίνας Μερκούρη, κατέληξα στο συμπέρασμα: Και των δύο. Λίγη μεγαλοψυχία και από τις δύο πλευρές και ιδίως από την πλευρά του της Κυβέρνησης, δεν βλάπτει.

Πιο κάτω  μια σύντομη παράθεση των γεγονότων που οδήγησαν στα αυριανά εγκαίνια.

1974: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συλλαμβάνει το σχέδιο για τη δημιουργία του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Οι διεργασίες προχωρούν με αργό ρυθμό, με τις πολύτιμες συμβουλές του σπουδαίου αρχιτέκτονα Δεσποτόπουλου

1976: Ο πρώτος πανελλήνιος αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης κηρύσσεται άγονος.

1979: Διεξάγεται δεύτερος αρχιτεκτονικός διαγωνισμός. Κηρύσσεται και αυτός άγονος. Το περίφημο οικόπεδο στου Μακρυγιάννη παραμένει «ορφανό περιεχομένου», παρά την προσπάθεια του Καραμανλή

1982: Η Μελίνα Μερκούρη κάνει κεντρικό θέμα της πολιτικής της δράσης την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα, που έχουν αρπαγεί από το λόρδο Ελγιν. Φυσικά, επαναφέρει το θέμα του νέου Μουσείου και κινεί, ως υπουργός Πολιτισμού, τη διαδικασία για την παραχώρησή του οικοπέδου στου Μακρυγιάννη στον τομέα αρμοδιοτήτων της Α' Εφορείας αρχαιοτήτων.

1989: Η Μελίνα Μερκούρη προκηρύσσει διεθνή διαγωνισμό για το νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Προβλέπονται μάλιστα τρεις πιθανές θέσεις: οικόπεδο Μακρυγιάννη, εστιατόριο «Διόνυσος» στο τρίγωνο Πικιώνη και Κοίλη Φιλοπάππου. Τετρακόσια αρχιτεκτονικά γραφεία παίρνουν μέρος. Το Α' Βραβείο κερδίζουν οι ιταλοί Μανφρέντι Νικολέτι και Λούτσιο Πασαρέλι, αν και αμέσως τους ζητείται να κάνουν τροποποιήσεις στο σχέδιο(!) και να μικρύνουν το κτήριο. Ομάδα ελλήνων αρχιτεκτόνων προσφεύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας ζητώντας την ακύρωση του διαγωνισμού.

1993: Το ΣτΕ ακυρώνει το διαγωνισμό, με αφορμή παρατυπίες που διαπιστώθηκαν στο άνοιγμα των φακέλων που είχαν καταθέσει οι υποψήφιοι για τον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό.

1994: Η Μελίνα Μερκούρη πεθαίνει το Μάρτιο, όμως το όραμά της παραμένει. Την ίδια χρονιά ιδρύεται ο Οργανισμός Ανέγερσης Νέου Μουσείου Ακρόπολης

1995: Αρχίζουν οι ανασκαφές στο οικόπεδο του Μακρυγιάννη, φέρνοντας σταδιακά στο φως μια ολόκληρη γειτονιά της αρχαίας Αθήνας.

1999: Αρχίζει κύμα προσφυγών προς το Συμβούλιο Επικρατείας από κατοίκους που αντιδρούν στις απαλλοτριώσεις σπιτιών και γειτονικών κτηρίων.

2000: Είναι η χρονιά για τον τέταρτο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό - διεθνής και αυτός. Καταθέτουν φάκελο δώδεκα ομάδες και κερδίζει η ομάδα Μπερνάρ Τσουμί - Δημήτρη Φωτιάδη. Υπάρχουν έντονες αντιδράσεις για τον κίνδυνο καταστροφής των αρχαιοτήτων που βρέθηκαν στο οικόπεδο, ενώ γίνεται προσφυγή ακόμη και στο Ευρωκοινοβούλιο.

2003: O βουλευτής της ΝΔ Πέτρος Τατούλης,  με αφορμή τις εργασίες αντιστήριξης του κτηρίου, καταθέτει μηνυτήρια αναφορά, με αποτέλεσμα να ασκηθεί ποινική δίωξη για παράβαση καθήκοντος εναντίον μελών του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου και της Κριτικής Επιτροπής του διαγωνισμού, γιατί επέλεξαν τη συγκεκριμένη μελέτη, η οποία δήθεν θεμελιώνεται στην καταστροφή αρχαίων αντικειμένων. Οι κατηγορούμενοι απαλλάχθηκαν με βούλευμα το έτος 2006, μετά από ταλαιπωρία τριών ετών. Την ίδια χρονιά (2003) το ΣτΕ αναστέλλει τις εργασίες για την κατασκευή του Μουσείου, κατόπιν προσφυγών, μεταξύ άλλων και του Διεθνούς Συμβουλίου Μνημείων. Η εταιρεία ΘΕΜΕΛΙΟΔΟΜΗ που μέχρι τότε κατασκεύαζε το κτήριο πτωχεύει.

2004: Ο Πέτρος Τατούλης γίνεται υφυπουργός Πολιτισμού, με υπουργό τον πρωθυπουργό, Κ. Καραμανλή. Προχωρούν στην περαιτέρω υλοποίηση της μελέτης που πριν λίγο πολεμούσαν. Αναθέτουν τη συνέχιση των εργασιών του Μουσείου στην εταιρεία ΑΛΤΕ, η οποία στη συνέχεια πτωχεύει κι αυτή.

2007: Ολοκληρώνεται το Μουσείο από την κατασκευάστρια εταιρεία ΑΚΤΩΡ. Ξεσπούν αντιδράσεις, για την πρόταση του υπουργού Πολιτισμού, Γιώργου Βουλγαράκη, για την κατεδάφιση των -γνωστών πλέον- κτηρίων στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

2008: Γίνεται η μεταφορά των γλυπτών από το παλιό Μουσείο Ακρόπολης. Σε μια διαδρομή συγκινητική κατεβαίνουν τα γλυπτά από τον Ιερό Βράχο μετά από 2.500 χρόνια και τοποθετούνται στο Μουσείο.

Μετά από πολιτικές αντιπαραθέσεις, άγονους διαγωνισμούς, πτωχεύσεις κατασκευαστριών εταιρειών, μηνύσεις και προσφυγές, επιτέλους φτάσαμε στην 20^η Ιουνίου 2009 που εγκαινιάζεται το νέο Μουσείο της Ακρόπολης με καλεσμένους πολλούς Αρχηγούς Ξένων Κρατών. Αυτή είναι η πονεμένη ιστορία του νέου Μουσείου, όπως πονεμένες είναι οι ιστορίες των περισσότερων μεγάλων έργων στην Ελλάδα.

______________

Πηγές:

1) in.gr

2) pathfinder.gr

3) Ναυτεμπορική

4) Ελευθεροτυπία

#Σεισμογράφε και #Apostel για δοκιμάστε σας παρακαλώ! Μπορείτε να μπείτε σ' αυτό το ποστ και να το σχολιάσετε? Θα μου πείτε τι να σχολιάσετε, αφού τίποτε δεν γράφει. Λοιπόν ας γράψω ένα ανέκδοτο.

Μια κοπελιά πάει ξημερώματα στο σπίτι της αναμαλλιασμένη. Τα αδέλφια της (Μανιάτες) αρχίζουν την ανάκριση.

-Πες μας πού ήσουν χθες βράδυ.

-Στης φίλης μου της Τασούλας που είχε γενέθλια.

-Ίσαμε τώρα εκεί ήσουνα?

-Όχι φύγαμε με το Μάκη κατά τις 11  να με φέρει με το αμάξι του και.....(αρχίζει να μυξοκλαίει) με πήγε στο σπίτι του (ξεσπά σε λυγμούς).

-Λέγε μωρή, τι έγινε στο σπίτι του?

-Δυο νύχτες με βίαζε.

-Γιατί δυο νύχτες? Αφού χθες πήγατε.

-Ναι, μα θα πάω κι απόψε.

Μόλις γύρισα από το σούπερ μάρκετ. Είμαι λίγο έως πολύ θυμωμένη, γιατί μάλωσα μ’ ένα "κύριο" (τρόπος του λέγειν), ο οποίος μάλιστα, τρομάρα του, φορούσε τη μπλούζα της GREENPEACE (παρίστανε δηλαδή και τον οικολόγο). Τι έκανε? Μα, ενώ  ο χώρος στάθμευσης του σούπερ μάρκετ είχε αρκετές ελεύθερες θέσεις, αυτός πάρκαρε στη μια από τις δύο μόνο θέσεις που είναι προορισμένες για τους ανάπηρους (η άλλη θέση ήταν ήδη κατειλημμένη, προφανώς κι αυτή από αρτιμελή "γάιδαρο"). Και αυτό το έκανε για ευκολία του. Η εν λόγω θέση ήταν αφενός κοντά στην πόρτα του καταστήματος (δεν ήθελε να κουραστεί ο οικολόγος μας) και αφετέρου στη σκιά. Σε ερώτηση μου αν είναι ανάπηρος και σταθμεύει σε θέση ανάπηρου, εξετράπη σε υβρεολόγιο. Για μια ακόμα φορά διαπίστωσα ότι, δυστυχώς, λείπει σε αρκετούς από εμάς, η καλλιέργεια και ο ανθρωπισμός, κι ας παριστάνουμε, ως λαός, τους ανθρωπιστές.

Αυτό το επεισόδιο με έκανε να θυμηθώ κάτι που μου έκανε εντύπωση όταν πριν αρκετούς μήνες επισκέφτηκα την κόρη μου που έκανε μεταπτυχιακές σπουδές σε μια μικρή πόλη της Αγγλίας. Λοιπόν είδα πολλούς ανάπηρους να κυκλοφορούν στους δρόμους, να ψωνίζουν στα μαγαζιά, να κάθονται στις καφετέριες, να πηγαίνουν κινηματογράφο κλπ. Γυρίζοντας προς την κόρη μου της λέω «σαν πολλούς ανάπηρους έχει αυτή η πόλη, δεν σου φαίνεται;;». Η απάντηση ήταν αποστομωτική «Όχι μαμά, δεν είναι πιο πολλοί εδώ οι ανάπηροι από την Ελλάδα. Απλώς εδώ έχουν τις δυνατότητες να κυκλοφορούν, να ζουν σαν όλους τους ανθρώπους». Και δεν είχε άδικο. Πράγματι εκεί όλοι οι δρόμοι είναι βατοί στους ανάπηρους, χωρίς να υπάρχουν ασυνείδητοι οδηγοί που να κλείνουν τις διαβάσεις. Όλα τα καταστήματα, οι καφετέριες, οι κινηματογράφοι, τα κτίρια γενικά είναι προσπελάσιμα σε αναπηρικά καρότσια. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς το ίδιο. Οι μικρές καθημερινές μετακινήσεις και ασχολίες δεν καταντούν «Οδύσσεια» γι αυτούς.

Εδώ στην Ελλάδα τους έχουμε καταδικάσει (και μάλιστα χωρίς δίκη) σε φυλάκιση και για να ακριβολογώ σε κατ’ οίκον περιορισμό. Αυτός είναι ο λόγος που δεν τους βλέπουμε να κυκλοφορούν. Δεν νομίζετε ότι έφτασε ο καιρός να τους απελευθερώσουμε;;

-----------------------

Υ.Γ. Ζήτω! τα κατάφερα με την εικόνα τελικά. Φαίνεται και μπροστά τώρα!!!!