Η επικείμενη αναβάθμιση που ορίζει ως ανάγκη η απαιτητική τεχνολογία, ας προφυλάξει τις εργατοώρες που δαπανήθηκαν από τους bloggers. Υπάρχουν κείμενα που γράφτηκαν με αργή διαδικασία ημερών ακόμη και εβδομάδων. 

Οι τεχνικοί που ήδη οργανώνουν τη μετάβαση φαντάζομαι πως θα ενημερώσουν έγκαιρα για back up, αλλά καταθέτω την παράκληση να κάνουν πραγματικά δυνατό το αδύνατον για να μην μηδενιστεί το σύνολο των ποστ. Προσωπικά αντιμετωπίζω αυτό το ενδεχόμενο με μηδενικό θάρρος. Ναι, με αποθαρρύνει η σκέψη να κάνω αντιγραφές, σε ένα σωρό πράγματα που δεν τα έχω ήδη κρατήσει -τα περισσότερα δηλαδή- και να τα ανεβάσω εκ νέου. 

Υπάρχει μια βάσιμη σκέψη, πως το να χαθούν όλα τα παλιά κείμενα θα σημάνει ανανέωση πληθυσμού. Εύχομαι να μην είναι αυτό το ζητούμενο.

Σε αναμονή των εξελίξεων ! 

Αν είσαι ένας μοναδικός !  άνθρωπος ανάμεσα σε ένα εκατομμύριο πληθυσμού   στην Κίνα, πάλι αντιστοιχούν 1.300 άνθρωποι που είναι ακριβώς σαν κι εσένα. (Γι΄ αυτό οι κινέζοι μας φαίνονται όλοι σχεδόν ίδιοι )

Προϊόντος του χρόνου, η Κίνα θα είναι #1 αγγλόφωνη χώρα του κόσμου.

Το 25 τοις εκατό των Ινδών με υψηλό IQ είναι μεγαλύτερο από τον συνολικό πληθυσμό των ΗΠΑ. Αυτό μεταφράζεται ως ότι η Ινδία έχει περισσότερα έξυπνα παιδιά, από όλα τα παιδιά των ΗΠΑ.

Το top10 των ζητουμένων επαγγελματικών ειδικοτήτων του 2010, πολύ απλά δεν υπήρχαν το 2004. Ήδη ετοιμάζονται σπουδές –και σπουδαστές- για επαγγέλματα που αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν, βασισμένες σε τεχνολογίες που ακόμη δεν έχουν εφευρεθεί, με απώτερο σκοπό να λυθούν προβλήματα τα οποία δεν έχουν αναγνωριστεί ως “προβλήματα” ακόμα.

Το Υπ. Εργασίας της Αμερικής εκτιμά πως οι σημερινοί μαθητευόμενοι θα έχουν απασχοληθεί σε 10 έως 14 εργασίες μέχρι την ηλικία των 38 ετών.

Ένας στους 4 εργαζόμενους, συνυπάρχει με τους υπόλοιπους συναδέλφους του για λιγότερο από έναν χρόνο. Μόλις ένας στους δύο κλείνει πενταετία στην ίδια εργασία.

Ένα στα οκτώ ζευγάρια που παντρεύονται –πάντα με δεδομένα ΗΠΑ- γνωρίστηκαν on line.

200 εκατομμύρια εγγεγραμμένοι χρήστες βρίσκονται στο MySpace. Αν το MySpace ήταν χώρα, θα ήταν η 5^η μεγαλύτερη στον κόσμο παίρνοντας τη θέση ανάμεσα στην Ινδονησία και τη Βραζιλία.

Ζούμε στον καιρό του μαθηματικού και στατιστικού Άγνωστου Χ. Τίθενται 31 δις έρευνες και ερωτήματα κάθε μήνα στο Google. Το 2006 το αντίστοιχο νούμερο ήταν 2,7 δις. (Σε ποιόν απευθύνονταν αυτά τα ερωτήματα B.G. /before google/?) 

Το πρώτο διαφημιστικό μήνυμα κειμένου στάλθηκε σε κινητό το 1992. σήμερα, ο ημερήσιος αριθμός των μηνυμάτων ξεπερνάει -φυσικά- τον πληθυσμό του πλανήτη.

Πόσα χρόνια χρειάστηκε κάποιο προϊόν επικοινωνίας να φτάσει τα 50 εκατομμύρια κοινό;

Ραδιόφωνο: 38 χρόνια

Τηλεόραση: 13 χρόνια

Internet: 4 χρόνια

iPod:  3 χρόνια

FaceBook: 2 χρόνια

Το νούμερο της οποιασδήποτε ιντερνετικής εφαρμογής, το 1984 συνέβαινε από μόλις 1.000 άτομα. Έως το ΄92 είχαν γίνει 1.000.000, και το 2008 έφτασε το ένα δις.

Σήμερα χρησιμοποιούνται 540.000 αγγλικές λέξεις, αριθμός πενταπλάσιος της εποχής του Shakespear.

Το εβδομαδιαίο κόστος ενημέρωσης του μέσου αναγνώστη εφημερίδων, ξεπερνά σήμερα όσα ξόδευε για τον ίδιο λόγο, σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, κάποιο άτομο του 18^ου αιώνα.

Το σύνολο των τεχνολογικών πληροφοριών καταρρίπτεται και ξεπερνάται κάθε δύο χρόνια. Για σπουδαστές δηλαδή ενός τετραετούς διάρκειας τεχνολογικού πτυχίου, σημαίνει πρακτικά πως ό,τι μάθουν τον πρώτο χρόνο δεν θα ισχύει στο τρίτο έτος.

Στην Ιαπωνική Κρατική Τηλεόραση εφαρμόστηκε επιτυχώς η τελευταία λέξη της μετάδοσης μέσω οπτικής ίνας, κάτι που επιτυγχάνει 14 τρις ενεργειών ανά δευτερόλεπτο, σε κάθε ανεξάρτητη ίνα. Είναι δηλαδή σαν να παίζουν 2.660 CD ή να γίνονται 210 εκατομμύρια τηλεφωνικές κλήσεις σε ένα μόνο δευτερόλεπτο. Η πρόοδος αυτή τριπλασιάζεται κάθε έξι μήνες, και αναμένεται να εξελίσσεται για τα επόμενα 20 χρόνια.

Έως το 2013 αναμένεται ένας υπερυπολογιστής που θα καλύπτει τις υπολογιστικές δυνατότητες ενός ανθρώπινου εγκεφάλου. Άλλωστε μέχρι το 2049 –ζωή νάχουμε- ένας απλός υπολογιστής των 1.000 δολαρίων θα περιέχει και θα καλύπτει τις γνώσεις και τις δυνατότητες ΟΛΩΝ των ανθρώπινων ειδών.

Εάν ακολουθήσετε τους παρόντες αριθμούς και σας πάρει περίπου πέντε λεπτά για τις αναλογίες, 67 μωρά θα έχουν γεννηθεί στις ΗΠΑ, 274 στην Κίνα, 395 στις Ινδίες, και περίπου 695.000 μουσικές θα έχουν γίνει παράνομα download από το ίντερνετ.

Τι να σημαίνουν όλα αυτά???

Κόκκινο αφιέρωμα εδώ; Ναι είναι δυνατόν, όταν μιλάμε για την Λίβερπουλ, η μενταλιτέ της οποίας "φέρνει" σε εκείνη του Παναθηναϊκού. Ιδανικότερα γενέθλια δεν θα μπορούσαν να οργανώσουν οι άνθρωποί της, με την χθεσινή τεσσάρα επί της Μαν-Γιου. Η απολύτως εχθρική ομάδα είναι βεβαίως η Έβερτον, αλλά τελευταία δεν τους υπολογίζει κανείς αυτούς, και όλοι στο νησί έχουν επικεντρωθεί έναντι του "γαύρου" της Αγγλίας. Το άρθρο που ακολουθεί, το βρήκα έτοιμο, αλλά θέλω να προσθέσω δυο λόγια μόνο για "ηθικό" κομμάτι που πρεσβεύει η ομάδα του Λίβερπουλ, κάτι που είναι σχετικώς αντίθετο με τον χαρακτήρα των τωρινών αμερικανών ιδιοκτητών της, των Τζίλετ και Χίγκς, ενώ παρά την ευρωστία της ομάδας, έχει τα πιο μικρά και άβολα αποδυτήρια, καθώς δεν επιτρέπεται λόγω ιστορικότητας των ονομάτων που πέρασαν από εκεί, να πειραχτούν και να επεκταθούν. Μοναδικό σημείο διαφωνίας μου, είναι η φυγή του παίκτη που θαύμασα όσο λίγους άλλους, και είναι φυσικά ο Μιχαλάκης Όουεν. Αυτά!

Ο «μύθος» της Λίβερπουλ

Ένας ποδοσφαιρικός μύθος και όχι μόνο, η Λίβερπουλ γίνεται σήμερα 117 ετών. Μία ομάδα που δίδαξε ποδόσφαιρο και που έκανε όλους τους φίλους της «στρογγυλής θεάς» αλλά και εχθρούς των «κόκκινων», να υποκλιθούν στο μεγαλείο της. Ενας σύλλογος που είναι ο ίδιος τρόπος ζωής και ποτέ δεν θα πορεύεται μόνος τους όπως γράφει και το παγκοσμίως γνωστό λογότυπο του, You'll never walk alone!

Η ίδρυση...

Το 1888 για πρώτη φορά ξεκινάει το αγγλικό πρωτάθλημα. Η μεγάλη ομάδα της πόλης του Λίβερπουλ τότε, ήταν η Έβερτον αλλά ένας άνθρωπος κινούσε τα νήματα σε αυτή την ομάδα, ο John Houlding.

O Houlding ήταν ο λεγόμενος σήμερα «μεγαλομέτοχος» των «ζαχαρωτών» αλλά και ιδιοκτήτης του οικοπέδου του Ανφιλντ ενώ έπαιζε πολύ σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή του Λίβερπουλ. Λόγω μιας οικονομικής διαφωνίας ο Houlding αποχώρησε από την Εβερτον και με τη βοήθεια ενός Ιρλανδού του John McKenna που ήταν μέλος στο προπονητικό τιμ της αγγλικής ομάδας και με ένα δάνειο ύψους 500 λιρών δημιούργησε την Liverpool Football Club στις 15 Μαρτίου 1892.

Η ομάδα εκείνης της εποχής αποτελούνταν από έναν 'Αγγλο, τον τερματοφύλακα και οι υπόλοιποι παίκτες ήταν Σκωτσέζοι. Με αυτή τη σύνθεση κατέκτησε τη Lancashire League και ανέβηκε στη δεύτερη κατηγορία.

Οι «Macs» που ήταν το παρατσούκλι εκείνης της εποχής λόγω των Σκωτσέζων που αγωνίζονταν στην ομάδα κατακτούν και αυτή την κατηγορία (δεύτερη) χωρίς να γνωρίσουν ήττα! Με τις πιο σημαντικές στιγμές της ομάδας στην πρώτη 15ετία της ζωής της να είναι η άνοδος της στην πρώτη κατηγορία της Αγγλίας καθώς επίσης και ο τελικός του κυπέλλου το 1899 αλλά και η κατάκτηση του πρωταθλήματος του 1901, που ήταν το πρώτο στην ιστορία της στην μεγαλύτερη κατηγορία της Αγγλίας, και του 1906 με προπονητή τον John McKenna.

Οι δύο σερί τίτλοι και η... 24χρονη ξηρασία

Μέχρι και την περίοδο 1921-22, η Λίβερπουλ δεν είχε να επιδείξει κάτι καλό αφού ο τελευταίος τίτλος της, ήταν αυτός του 1906 αλλά η δεκαετία του 1920 ήταν ένα πραγματικό όνειρο. Ο προπονητής που έφερε το πρωτάθλημα πίσω στο Άνφιλντ, ήταν ο David Ashworth, ο οποίος μέχρι πρότινος ήταν διαιτητής, και κατέκτησε δύο συνεχόμενους τίτλους (1921-22 και 1922-23).

Μέχρι και τη δεκαετία του 1930 η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή ήταν το 1928 με την αύξηση των θεατών στην κερκίδα του Kop στους 28.000 καθώς δεν κατέκτησε τίποτα όλα αυτά τα χρόνια και τερμάτιζε στη μέση της βαθμολογίας. Η Λίβερπουλ έμεινε για 24 ολόκληρα χρόνια χωρίς τίτλο.

Το πρωτάθλημα, ο Paisley και ο υποβιβασμός...

Η ξηρασία τελείωσε τη σεζόν 1946-47 με προπονητή των George Kay, ο οποίος έφερε δύο νεαρούς παίχτες, τον Billy Liddell και τον Bob Paisley ενώ με την προσθήκη του πολύ μεγάλου στράικερ Albert Stubbins ο τίτλος του πρωταθλητή Αγγλίας επιστρέφει στη Λίβερπουλ.

Τρία χρόνια αργότερα ήρθε ακόμα μια επιτυχία για τους «κόκκινους» αφού με δύο γκολ των Liddell και Paisley αποκλείει στα ημιτελικά του Κυπέλλου την Έβερτον στο παραδοσιακό ντέρμπι του Μερσεϊσάιντ. Αντίπαλος στον τελικό ήταν η Αρσεναλ που κατέκτησε τον θεσμό με το αξιοσημείωτο της ιστορίας να είναι ότι στο ματς με τους «κανονιέρηδες» o Paisley τέθηκε εκτός ομάδας από το διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου. Η απογοήτευση του Άγγλου από τη συμπεριφορά της ομάδας ήταν έκδηλη και σκεφτόταν πολύ σοβαρά να αποχωρήσει.

Την ίδια εποχή το συμβούλιο ανακοίνωσε ότι η ομάδα δεν είναι σε θέση να προσαρμοστεί με τη νέα εποχή και αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον υποβιβασμό που συνέβη το 1954 με το χειρότερο ρεκόρ στην κατηγορία.

Το 1959 η διοίκηση της Λίβερπουλ δίνει τα ηνία της τεχνικής ηγεσίας στον Bill Shankly, ο οποίος ζήτησε και πήρε τον πλήρη έλεγχο των μεταγραφών. Έπειτα από μικρό χρονικό διάστημα και αφού προσαρμόστηκε αναγνώρισε το ταλέντο του προπονητικού προσωπικού που απαρτιζόταν από τους Paisley, Fagan και Bennett.

Το 1962 οι «κόκκινοι» επιστρέφουν στην πρώτη κατηγορία αφού κατέκτησαν τον τίτλο της δεύτερης. Ο πρώτος στόχος υλοποιήθηκε (άνοδος) και ο αμέσως επόμενος που έθεσε ο Shankly ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος. Χρειάστηκαν μόλις δύο σεζόν.

Το 1964 το πρωτάθλημα επέστρεψε στο μεγάλο λιμάνι της Αγγλίας ενώ την επόμενη χρονιά δοκιμαζόταν στην Ευρώπη κάτι πρωτόγνωρο για αυτήν. Η διαδρομή της στο κύπελλο πρωταθλητριών ομάδων τελείωσε νωρίς αλλά η κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας έφερε χαμόγελα στο λιμάνι. Στον τελικό του Γουέμπλεϊ η Λίβερπουλ νίκησε τη Λιντς με 2-1 αλλά o Shankly ήθελε την ευρωπαϊκή καταξίωση.

Το 1965 στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων απέναντι στην Ντόρτμουντ η Λίβερπουλ δεν κατάφερε να κερδίσει έναν ευρωπαϊκό τίτλο. Την περίοδο 1965-66 κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλήματος και μετά από εφτά πέτρινα χρόνια το κατέκτησε ξανά το 1973. Την ίδια χρονιά ήρθε η πολυπόθητη καταξίωση και στην Ευρώπη με την κατάκτηση του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Την αμέσως επόμενη χρονιά επανέκτησε το κύπελλο Αγγλίας μετά το θριαμβευτικό 3-0 επί της Νιούκαστλ στον τελικό και λίγο καιρό μετά τον τελικό ο Shankly σε συνέντευξη Τύπου ανακοίνωσε ότι θα αποσυρόταν από τα προπονητικά ηνία της ομάδας.

Ο JOHN HOULDING

Σε αυτόν τον άνθρωπο οφείλεται ο σημερινός ποδοσφαιρικός θρύλος που λέγεται Liverpool Football Club.

Γεννήθηκε το 1832 και ξεκίνησε σαν εργάτης ζυθοποιίας αποκτώντας σε λίγα χρόνια τη δική του περιουσία σαν ιδιοκτήτης μιας πανσιόν με το όνομα Sandon Hotel και μιας ζυθοποιίας.

Ασχολήθηκε με τα κοινά ξεκινώντας σαν δημοτικός σύμβουλος και το 1897 γίνεται δήμαρχος της πόλης του Λίβερπουλ.

Με τα ποδοσφαιρικά ασχολήθηκε αρχικά με την Έβερτον φτάνοντας στη θέση του προέδρου. Η κόντρα του όμως με τα άλλα μέλη του συλλόγου για το Anfield Road (έδρα της Εβερτον ως τότε) που ήταν ιδιοκτήτης τον αναγκάζει να διώξει την Εβερτον από το Anfield και να φτιάξει μια νέα ομάδα που την ονόμασε L.F.C.

Γίνεται πρώτος πρόεδρος και ο άνθρωπος που της δωρίζει τις πρώτες 500 λίρες για το ξεκίνημα της χρυσής όπως αποδείχτηκε στα 117 χρόνια ιστορίας της χωρίς καμία δέσμευση από τη μεριά της ομάδας να του τα ξανά επιστρέψει. Ακόμα δίνει το εκπληκτικό ποσό των 6000 λιρών για την επιδιόρθωση του γηπέδου χωρίς να ζητήσει το ποσό πίσω για 3 χρόνια. Πέθανε στη Γαλλία το 1902 σε ηλικία 70 χρόνων.

Ο JOHN Mc KENNA

Μια από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες στην ιστορία της Λίβερπουλ. Γεννήθηκε στην Ιρλανδία ξεκίνησε σαν παίκτης του ράγκμπι αλλά αργότερα ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο πολλά χρόνια αποκτώντας μεγάλες γνώσεις. Ήταν ο πρώτος προπονητής της ομάδας (1892-1896) έφτιαξε την πρώτη ομάδα γνωστή ως την ‘‘ομάδα των Μαcs'' που πήρε μέρος στο πρωτάθλημα Lancashire.

Οι γνώσεις του και η αγάπη του για το σύλλογο οδήγησε την ομάδα στο να καθιερωθεί στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Ο ‘‘Honest John'' όπως ήταν το παρατσούκλι του διετέλεσε ακόμα γενικός γραμματέας της ομάδας καθώς και πρόεδρος δύο φορές (1909-'14, 1917-'19).

Για 26 χρόνια ήταν πρόεδρος της αγγλικής League καθώς και Vice President του F.A. (Football Association). Πέθανε το Μάρτιο του 1932.

Ο BILL SHANKLY

Μπορεί η Λίβερπουλ, το Anfield Road και το ΚΟΡ να υπήρχαν και πριν το Shankly αλλά αυτός ήταν που έδωσε όραμα σε όλα αυτά. Μέσα από τις δικές τους αρχές και την πίστη για τη νίκη έφτασε αυτό το σύλλογο στην κορυφή και την καταξίωση του σαν μια από τις μεγαλύτερες ομάδες του κόσμου.

Έκανε το Anfield Road και το ΚΟΡ σύμβολα της κορυφαίας ποδοσφαιρικής μηχανής της Ευρώπης. Έδωσε στους ποδοσφαιριστές να καταλάβουν ότι αγωνίζονταν στην καλύτερη Αγγλική ομάδα που είχε ένα μόνο στόχο, την κορυφή.

Ήταν αυτός που ξεκίνησε τη σχολή προπονητών στο Anfield , το περίφημο Bootroom έβαλε τη πινακίδα ΄΄THIS IS ANFIELD΄΄ στο θρυλικό τούνελ που οδηγεί στον αγωνιστικό χώρο για να μην ξεχνάνε οι παίκτες της ομάδας που παίζουν και να τρομάζουν οι αντίπαλοι.

Τέλος έδωσε στο κόσμο της ομάδος το πάθος που χρειάζονταν για τη συνεχή υποστήριξη των παικτών. Κατάφερε να κάνει τη Λίβερπουλ μια οικογένεια με ισχυρότατους δεσμούς και όπως είχε πει και ο ίδιος το 1976 «Θέλω να με θυμούνται σαν τον άνθρωπο που έκανα τη Λίβερπουλ μια οικογένεια και όλους αυτούς που την ακολουθούν να είναι περήφανοι που υποστηρίζουν αυτή την ομάδα».

Σήμερα για να μπει κάποιος στο Anfield πρέπει πρώτα να περάσει από τις πύλες του Shankly τις περίφημες ΄΄ Shankly Gates΄΄ έτσι ώστε να τους κοιτάζει πάντα από ψηλά με το πατρικό του βλέμμα. Όπως το παλιό καλό καιρό όταν με τα κλειδιά του άνοιγε και έκλεινε το «σπίτι στου», το Anfield Road.

Το KOP

Το Spion Kop θεμελιώθηκε το 1906 και πήρε το όνομα του από ένα περιστατικό που διαδραματίστηκε στον πόλεμο των Boers τον Ιανουάριο του 1900.

Πολλά από τα θύματα των τριών ταγμάτων του Lancashire που πήραν μέρος στις αιματηρές μάχες προέρχονταν από το Liverpool όπως και ο Ernest Edwards μετέπειτα αθλητικογράφος της εφημερίδας ΄΄LIVERPOOL ECHO΄΄. Αυτός ήταν που βάφτισε τη νέα εξέδρα του ANFIELD με το όνομα Spion KOP, εις μνήμην όλων αυτών που έδωσαν τις ζωές τους σε μια αιματηρή αναμέτρηση με τους ιθαγενείς σε ένα λόφο της Νοτίου Αφρικής. Η λέξη Spion είναι μια παραφθορά της λέξης ΄΄Spies hill΄΄ το οποίο προφερόταν ΄΄Spee on΄΄ στη γλώσσα των αφρικανέρ.

Στο KOP η πρώτη μεγάλη αλλαγή έγινε το 1928 όταν στη διάρκεια της ανακατασκευής του, ανεγέρθηκε μια μεγάλη στέγη που σκέπαζε την κερκίδα αυτή με μια χωρητικότητα που άγγιζε τον απλησίαστο αριθμό για άλλη εξέδρα των 27000. Το πιο μεγάλο κατάρτι ενός από τα πρώτα σιδερένια πλοία που κατασκευάστηκαν με το όνομα ΄΄the Great Ernest΄΄σχεδιασμένο από το μεγάλο βικτωριανό μηχανικό του Ηνωμένου Βασιλείου τον Ιζαμπαρντ Μπρουνελ στα μέσα του 1800 τοποθετήθηκε σαν κοντάρι σημαίας έξω από την εξέδρα ΚΟΡ το οποίο μέχρι σήμερα βρίσκεται εκεί και αποτελεί μέρος της ιστορίας αυτής της εξέδρας.

Η κατασκευή αυτή του 1928 παρέμεινε έτσι μέχρι και το τέλος της σεζόν 1993-94 όπου το ΚΟΡ για λόγους ασφαλείας περιορίστηκε στη χωρητικότητα των 16400 θέσεων ορθιων.

Στις 3 Μαϊου 1994 ξεκίνησε η ανακατασκευή του ΚΟΡ που θα γινόταν προκειμένου να ευθυγραμμιστεί και το ANFIELD με τη δικαστική απόφαση της αναφοράς του Taylor περί των κανονισμών ασφαλείας στα Αγγλικά γήπεδα για εξέδρες καθημένων. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν μια εξ'ολοκλήρου νέα εξέδρα χωρητικότητας 12500 θέσεων με μια σειρά από καινούριες εγκαταστάσεις που θα αντικαθιστούσε την ήδη υπάρχουσα. Αυτές οι αλλαγές είχαν σαν αποτέλεσμα τη συνολική χωρητικότητα του ANFIELD σε 41352 θέσεις.

Το νέο ΚΟΡ λοιπόν είναι ένα κομμάτι από τη σχεδόν ολική ανακαίνιση που επιχειρείται στο ANFIELD και έχει ήδη ξεκινήσει νωρίτερα με τη βελτίωση της Centenary stand το 1942 και ακολούθησε το νέο ΚΟΡ το 1994. Το ΚΟΡ είναι αναμφισβήτητα η πιο διάσημη εξέδρα ποδοσφαιρικού γηπέδου όχι μόνο στη Βρετανία αλλά σε όλο τον κόσμο. Είναι ένα πολιτιστικό και κοινωνικό φαινόμενο και για κάποιους το τέλος του παραδοσιακού ΚΟΡ με τις θέσεις ορθίων αποτελεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής.

Λογικά η αυξημένη ασφάλεια που παρέχει το νέο ΚΟΡ θα πρέπει να αυξήσει την προσέλευση του κόσμου μια και πρόκειται για μια από τις διασημότερες εξέδρες.

Τέλος σχετικά με τα απομεινάρια του παλιού ΚΟΡ μετά την ανακατασκευή η διοίκηση της Λίβερπουλ συμφώνησε να δωρίσει τα εναπομείναντα κομμάτια του στο βασιλικό πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Λίβερπουλ για τη συγκέντρωση οικονομικών πόρων.

Tο σύνθημα-σύμβολο

«Υοu'll never walk alone» (Δεν θα περπατήσεις ποτέ μόνη σου) είναι το τραγούδι-σήμα κατατεθέν των φίλων της ομάδας. Πρόκειται για ένα τραγούδι που ακούγεται σε όποιο γήπεδο του πλανήτη και αν παίζει η Λίβερπουλ, ένα τραγούδι που προκαλεί ρίγη συγκίνησης στους φιλάθλους και που έχει συνδεθεί με αυτή την ομάδα που τα έχει κατακτήσει σχεδόν όλα στην πλέον του ενός αιώνα ένδοξη ιστορία της.

Την πατρότητα αυτού του τραγουδιού διεκδικούν αρκετοί φίλαθλοι άλλων ομάδων, όπως αυτοί της Σέλτικ και της Φούλαμ, όμως χωρίς αμφιβολία είναι το τραγούδι που έχει ταυτιστεί, πλέον, με τη Λίβερπουλ. Πρόκειται για ένα τραγούδι, που πρωτoακούστηκε στο μιούζικαλ «Carousel», που έγινε χιτ από το Τζέρι Μάρσντεν και τους «Pacemakers» από το Λίβερπουλ και που από την δεκαετία του '60 αποτελεί το τραγούδι-σύμβολο για το Ανφιλντ.

You'll Never Walk Alone

When you walk through a storm
Hold your head up high,
And don't be afraid of the dark.
At the end of a storm,
There's a golden sky,
And the sweet silver song of a lark.
Walk on through the wind, Walk on through the rain,
Though your dreams be tossed and blown...
Walk on, walk on, with hope in your heart,
And you'll never walk alone... You'll never walk alone.
Walk on, walk on, with hope in your heart,
And you'll never walk alone...
You'll never walk alone.

 ολόκληρο το άρθρο, εδώ!κι εδώ!