Το παρά του μύθου αφήγημα, αναφέρεται -με πολλές λεπτομέρειες- στον βασιλιά που οι ευτυχισμένοι του υπήκοοι μπήκαν στο μάτι της απαραίτητης κακιάς μάγισσας.

Το κολπάκι της μπορεί να μην είχε και πολύ φαντασία, όμως στην αποτελεσματικότητα έσκιζε. Έριξε τρελοβότανο στο πηγάδι της πόλης, και οι κάτοικοι άρχισαν να βλέπουν τον άρχοντα να συμπεριφέρεται παράξενα.  Τον έλεγαν τρελό, και τις αποφάσεις του περίεργες. Είπαν να επαναστατήσουν, να φύγουν για αλλού, να κάνουν ένα συνέδριο τέλος πάντων κι όπου τους βγάλει.

Όταν εκείνος ενημερώθηκε για τα συμβάντα, συσκέφθηκε με τους συμβούλους του, και αποφάσισε να παει τη νύχτα κρυφά να πιεί κι ο ίδιος (με όλο το Δ.Σ. του παλατιού) ώστε έχουν όλοι μαζί το ίδιο "άκουσμα".  

Από την Καθημερινή, αντιγράφω:

Εν συνόλω, το έργο και η σκέψη του Μπάουμαν πρεσβεύουν την ανάγκη για μια κοινωνιολογία ανοικτή, χειραφετητική και κριτική. Μια κοινωνιολογία που υπερασπίζεται με σθένος την ανθρωπιά.

— Εχετε περιγράψει τον εαυτό σας ως φιλελεύθερο σοσιαλιστή. Δεν θα μπορούσε να πει κάποιος πως ένας τέτοιος συνδυασμός είναι αντιφατικός;

— Ναι, υπάρχει αντίφαση, αλλά την ίδια στιγμή ο φιλελευθερισμός και ο σοσιαλισμός μόνοι τους θα ήταν μάλλον μονόπλευροι, θα έμοιαζαν τυραννικοί και θα παρήγαν πολλές διαφωνίες. Ο φιλελευθερισμός αντιπροσωπεύει την ατομική ελευθερία, ο σοσιαλισμός την ατομική ασφάλεια που εγγυάται η κοινωνία. Ωστόσο, η ασφάλεια δίχως την ελευθερία μοιάζει με σκλαβιά, και η ελευθερία δίχως την ασφάλεια απειλεί με φόβο και ξεγύμνωμα εμπρός από πρωτοφανείς κινδύνους. Κινδύνους τόσο μεγάλους που ένα άτομο, δίχως την αρωγή και την προστασία που μπορεί να του παράσχει η κοινότητα, αδυνατεί να αντιμετωπίσει από μόνο του.

— Εκλαμβάνετε τη φτώχεια ως πηγή κάθε είδους ταπείνωσης. Τι ακριβώς εννοείτε όταν αναφέρετε κάτι τέτοιο; Και τι σημαίνει να είναι κανείς φτωχός στην εποχή της ρευστής νεωτερικότητας;

— Η φτώχεια, σήμερα, αποτελεί λιγότερο ζήτημα επιβίωσης και περισσότερο ζήτημα ανθρώπινης αξιοπρέπειας, δηλαδή αναγνώρισης και δικαιώματος σεβασμού από τους άλλους. Στους καιρούς μας, το να «είσαι φτωχός» σημαίνει κατά κύριο λόγο το να μη διαθέτεις τα μέσα που απαιτούνται για να αποκτήσεις την αναγνώριση και τον σεβασμό των υπολοίπων. Οι άνθρωποι, στην εποχή μας, κρίνονται πρωτίστως από το τι και πόσο καταναλώνουν. Επί αυτής της βάσης, οι φτωχοί εμφανίζονται ως «ελαττωματικοί καταναλωτές» – και σε αντίθεση με τους φτωχούς του χθες, που προσδιορίζονταν κυρίως ως άνεργοι, δεν διαθέτουν τη δυνατότητα εκ νέου ενεργοποίησης, δεν μπορούν, δηλαδή, να επανέλθουν στην ενεργό κατάσταση. Η επένδυση για την επανένταξή τους, στο πλαίσιο μιας οικονομίας καθοδηγούμενης από την κατανάλωση, εκλαμβάνεται ως σπατάλη δημοσίου χρήματος. Η κοινωνία, σε τελευταία ανάλυση, θα ήταν καλύτερη εάν όλοι οι φτωχοί απλώς τα μάζευαν και έφευγαν μακριά...

— Πόσο διαφορετικός μπορεί να θεωρηθεί ο σημερινός κόσμος από εκείνον στον οποίο έζησαν οι «κλασικοί» της κοινωνιολογίας, όπως ο Βέμπερ και ο Ντιρκέμ;

— Οι διαφορές μεταξύ των κοινωνιών αυτών είναι πάρα πολλές για να καταγραφούν σε μια σύντομη συνομιλία. Αλλά ας εστιάσουμε την προσοχή μας στις μεταβολές που αφορούν στις ανθρώπινες συνθήκες. Η ζωή σήμερα κυριαρχείται από την αίσθηση της αβεβαιότητας. Είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς, και επικίνδυνο να επιδιώξει «σχέδια ζωής», ή ακόμη και μακροπρόθεσμα σχέδια. Αντίστοιχα επικίνδυνες είναι και οι μακροπρόθεσμες υποσχέσεις. Η ζωή εμφανίζεται κερματισμένη, απαρτίζεται από μια σειρά νέων «εκκινήσεων», των οποίων η διαδοχή είναι σε μεγάλο βαθμό απρόβλεπτη. Οι ικανότητες, το επάγγελμα, το στυλ ζωής, οι σύντροφοι, ακόμη και οι κοινότητες στις οποίες κανείς ανήκει (κοινότητες που σήμερα αναφέρονται με τον όρο «δίκτυα») υπάρχουν μοναχά «μέχρι νεωτέρας», καθόσον οφείλουν να ανασχηματίζονται και να επανατίθενται αδιάλειπτα προς διαπραγμάτευση. Ολα αυτά καθιστούν τη ζωή σήμερα εξαιρετικά περιπετειώδη, αλλά και τρομακτικά επικίνδυνη.

— Ποιες είναι, κατά τη γνώμη σας, οι κύριες διαδικασίες που διαμορφώνουν τον σύγχρονο κόσμο;

— Είναι πολλές αυτές οι διαδικασίες, αλλά το ποιες θα ανακύψουν ως «κύριες» θα εξαρτηθεί από την πορεία που θα λάβει η κοινή μας ιστορία. Ή, μάλλον, οι κυριότερες εξ αυτών θα προκύψουν από την κατεύθυνση που θα επιλέξουμε να δώσουμε στην κοινή μας ιστορία. Εξάλλου, κάθε μια από αυτές τις διαδικασίες είναι «διχαλωτή». Κάθε μια συνιστά απόρροια μιας πάλης μεταξύ συγκρουόμενων τάσεων και η όποια ισορροπία ισχύος προκύπτει μεταξύ αυτών των τάσεων μεταβάλλεται διαρκώς. Σκεφτείτε την «παγκοσμιο–εντοπιότητα» (glocalization, συνδυασμός της παγκοσμιοποίησης και του τοπικισμού) – της ταυτόχρονης, δηλαδή, κίνησης της παγκοσμιοποίησης σε συνδυασμό με την επίμονη προσπάθεια «τόπων» και περιοχών να ανακτήσουν και να αυξήσουν τον έλεγχο της μοίρας τους. Ή σκεφτείτε την παρούσα εμμονή με τα ατομικά δικαιώματα, η οποία στρέφοντας την προσοχή στην προώθηση της ατομικής ευτυχίας, περιορίζει τη σημασία που αποδίδεται στην ευημερία των συνεργατών, της «κοινότητας» ή κάποιας άλλης «ολότητας», και συνδυάστε τη με την άνοδο κάθε τύπου «φονταμενταλισμού» και την ολοένα αυξανόμενη νοσταλγία για την κοινωνία παλαιού τύπου. Πιστεύω πως όλες αυτές οι αντιφάσεις είναι εκδηλώσεις της σύγκρουσης μεταξύ δύο βασικών αξιών: της ασφάλειας και της ελευθερίας. Αμφότερες αυτές οι αξίες είναι ζωτικής σημασίας για τον ανθρώπινο πολιτισμό και για την αξιοπρεπή ζωή, αλλά και εξαιρετικά δύσκολο να συμφιλιωθούν.

— Το να είσαι ηθικός παραμένει μια ανοιχτή πιθανότητα; Και τι σημαίνει ηθικότητα;

— Ηθικότητα σημαίνει πάντοτε ενδιαφέρον για τον Αλλο, σημαίνει το να αισθάνεσαι ευθύνη για την ευημερία του Αλλου – αλλά και το να δρας στον άξονα αυτής ακριβώς της ευθύνης προς τον Αλλο. Η παράδοξη κατάσταση με τον ηθικό εαυτό στους καιρούς μας προκύπτει από το γεγονός ότι η αμοιβαία εξάρτηση (και η αντικειμενική ευθύνη για τη μοίρα του καθενός μας) και η ηθική φαντασία δεν εφάπτονται πλέον. Τα όρια των αμοιβαίων εξαρτήσεων, σήμερα, εκτείνονται σε όλο τον πλανήτη. Ως εκ τούτου, σε επίπεδο αρχών, το να «είσαι ηθικός», θα έπρεπε να σημαίνει ότι δείχνεις ενδιαφέρον για όλους «τους Αλλους», ήτοι για την ανθρωπότητα συνολικά.

Συνέντευξη στον Βασιλη Μουρδουκούτα "Καθημερινή της Κυριακής" 9/9ου

Εργα του στα ελληνικά

Στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει τα βιβλία του «Ρευστή αγάπη» (εκδ. Εστία),

«Η εργασία, ο καταναλωτισμός και οι νεόπτωχοι» (εκδ. Χ. Σαΐτης),

«Η μετανεωτερικότητα και τα δεινά της» (εκδ. Ψυχογιός),

«Σπαταλημένες Ζωές. Οι απόβλητοι της Νεωτερικότητας» (εκδ. Μεταίχμιο),

«Ο πολιτισμός ως πράξη» (εκδ. Πατάκης),

«Παγκοσμιοποίηση. Οι συνέπειες για τον άνθρωπο» (εκδ. Πολύτροπον),

«Και πάλι μόνοι: Η ηθική μετά τη βεβαιότητα» (εκδ. Ερασμος).

Κι αν ακόμη καταφέρω –μετά τόση προσμονή- να σε αγγίξω

κι αν ακόμη γίνεις πίστη  γίνεις Θεός που δεν θα είναι αλάθητος

κι αν ακόμη δω τη σκέψη σου κι η ανάσα μου ζεστάνει τη σιωπή σου

κι αν γι’ ακόμη μια φορά τα δάκρυά σου στεγνώσουν μες στα χέρια μου

Ακόμα δεν θα ‘χω τον τρόπο να σου πω από κοντά

το πόσο λείπεις όταν είσαι μακριά μου.

Θα σε αφήσω εκεί ελεύθερη ` προστατευμένη

Να ξανα-χαράζεις δρόμους. Συνδέσμους από το παρελθόν στο μέλλον.

Να διασχίζεις ένα άφθαρτο παρόν.

Θα είσαι η πλατιά μορφή της θάλασσας ` ο ήχος του ανέμου μες στα δέντρα

θα είσαι η φωνή της σιωπής ` μετέωρη ρευστή κι αόρατη.

Θα είσαι παντού Θα είσαι πάντα μέσα μου.

Θυμήσου με κάθε Απρίλη όταν τα ψέματα και τα όνειρα γίνονται αλήθεια

όταν τα σύμβολα του κόσμου αλλάζουν και παίρνουν τ’ όνομά σου.

Γεννημένος στο Βίλνιους της Λιθουανίας. Εβραϊκής καταγωγής.

Χωρίς να είναι κάποια επέτειος που αφορά τον συγκεκριμένο μουσικό βιολιστή, κι αφού όσες αναφορές έτυχε να ακούσω γι' αυτόν, ήταν κριτικές που με επιεικείς όρους μιλούσαν για έναν υπεράνθρωπο σολίστα, τον είδα στο (και τι δεν βρίσκεις) You Tube, και σας συνιστώ να δείτε -κυρίως να ακούσετε- αυτό το πεντάλεπτο.

Στη ζωή του, 1901-1987, εκτός του οτι έλαβε τα πλέον μοναδικά βραβεία [κάποια θεσπιστηκαν ειδικά γι' αυτόν] και αναγνωρίσεις από παγκόσμιους μουσικούς φορείς, έλαβε κριτικές όπως "ο βιολιστής που έιχε μαξιλαράκια στα ακροδάχτυλα", ή όπως οτι η μουσική του έμοιαζε "με μεταξωτά γυναικεία εσώρουχα".

Μνημονεύτηκε η μοναδική του "τονικότητα", η ταχύτητά του, και όλες οι επιμέρους τεχνικές αρετές. Στη συνάντησή του με τον Γκράουτσο Μαρξ, του είπε πως είναι μουσικός από την ηλικία των επτά χρόνων, και ο αμίμητος κωμικός, του απάντησε: Αλλά προφανως παίζατε πριν γεννηθείτε.

Τα -επίσημα- βιολιά του ήταν τα παρακάτω, και δεν του χαρίστηκε κανένα. Κυριολεκτικά τα "κέρδισε" με το ταλέντο του.

Violin
Dolphin 1714 Stradivarius
Heifetz-Piel 1731 Stradivarius
Antonio Stradivari 1734
Carlo Tononi 1736
ex-David 1742 Guarneri

Αντιμετωπίσθηκε ως κάτι παραπάνω από ζωντανός θησαυρός κατα τη σταδιοδρομία του. Έγινε αποδέκτης κάθε είδους και "ύψους" καλής κριτικής, προσωπικά όμως με εντυπωσίασε το οτι κάποιος από τους κριτικούς, προτίμησε να του στείλει ένα γράμμα, λέγοντάς του:

-"Επιτέλους κύριε Jascha Heifetz, δεν δικαιούστε να παίζετε Τέλεια. Αποτελεί προσβολή για τα ανθρώπινα μέτρα."

Εδώ, ο "καπριτσιόζος" Παγκανίνι, βρίσκει τον εκφραστή του μέσω του βιρτουόζου Γιάσκα Χάιφετζ.

Ο Κροίσος - αυτός της Λυδίας της χώρας.. όχι της γυναίκας του- την είχε δει ο παληκάρης ως ο γενικός γμαω. Βασιλιάς ήταν κανείς δεν του κουνιότανε, είχε όλα τα καλά, μαζί και τον Πακτωλό ποταμό. Μιλάμε για χαρτί.. μπαλαντέρ.

Τι του έλειπε? Το αντίκρισμα της λέξης «στοχασμός».

Όταν τον επισκέφθηκε ο Σόλων -ο δικός μας-, ο Βασιλεύς άρχισε τις γκλαμουριές και τα κοκκορέματα.

-Περάστε κι από ‘δω σοφέ μου δάσκαλε. Κάντε το μπανάκι σας με τα πιο σπάνια αρωματικά, κι από φαγητό ό,τι τραβάει η όρεξή σας. Μην το ρίξετε στις ντροπές και τα τσίπικα παρακαλώ, μεγάλη προσβολή τα θεωρώ κάτι τέτοια. Τα δικά μας τα καλούδια δεν έχουν τελειωμό.

Ο σοφός ασπρογέννης που είχε πάντα αφημένο νύχι στο μικρό δαχτυλάκι του δεξιού χεριού, έξυσε το αυτί του μισοκλείνοντας και το μάτι από ευχαρίστηση, μαζί με έναν μικρό αναστεναγμό. "Παράξενο" φιλοσόφησε, η ωτοξυσία προσφέρει την ίδια ευχαρίστηση όπως κι όταν πέρδεσαι.

Φυσικά -γι' αυτό ήταν σοφός- γνώριζε πως τη σκέψη του δεν ήταν σωστό να τη γνωστοποιήσει στον Άνακτα. Κάνοντας ότι ισιώνει τον χιτώνα του, σκούπισε με κρυφή σοφία και τέχνη το κερί από το νυχάκι χωρίς να τον πάρουν χαμπάρι. Έκανε πως κοιτάζει μακριά και βρήκε μια φράση να πει, από αυτές που ήξερε - γι΄αυτό τον λέγανε σοφό- ότι κρατάνε για καιρούς και αιώνες.

-Βασιλεύ -του είπε σχεδόν ντροπαλά, καθώς ήξερε κι από θέατρο-
μηδένα προ του τέλους μακάριζε.

-Αυτά -του είπε ο Κροίσος- να τα λέτε στην αγορά στην Αθήνα. Εκεί που σας βγαίνουνε αγωνίες και υπαρξιακά για τη ζωή, τον θάνατο, την αρχή και το τέλος. Στην επόμενη που θα βρεθείς με τα καρντάσια, να τους δώσεις χαιρετίσματα πως εδώ υπάρχω Εγώ, και τα γούστα μας είναι no ending story. Εδώ είναι ο παράδεισος κι ο Όλυμπος μαζί, κι ένας είναι του Κροίσου ο σκοπός: π.΄.τσα γλέντι και χορός.

"Ρε με έναν φλώρο που έμπλεξα" σκέφτηκε ο Σόλων. "Θα σου έριχνα ρε πλουμιστέ μάπα πεντ' έξι σοφίες να σου βρίσκονται, αλλά δεν θα πιάσουν τόπο. Πάρε μονάχα μια να έχεις να πορεύεσαι γιατί βαριέμαι, κι όταν την ερμηνεύσεις πάρε με τηλέφωνο".

-Μην καλοτυχίζεις κανέναν πριν δεις το τέλος του.

-Χο χο χο ! έκανε ο Βασιλεύς.

Τσάκισε τα κοψίδια ο σοφός. Έφτασε ο κυνόδοντας στο κόκαλο. «Εδώ είμαστε, όχι όπως στη Σπάρτη που κερνάνε μαύρο ζουμί». Πριν κοιμηθεί αλλά κι όταν ξύπνησε, κάτι μαυρομάτες χειρομαλάκτριες του τέντωσαν το τομάρι, και ο Σόλων έφυγε κύριος μετά πολλών επαίνων εκατέρωθεν. Ένας σοφός γνωρίζει και το πότε πρέπει να φεύγει μεταξύ άλλων.

=====================================

Τα χρόνια πέρναγαν κι οι μουσώνες έπιπταν ράι θρου. Ένα βράδυ που το φεγγάρι δεν βγήκε, ο Άναξ έμαθε πως το βλαστάρι ο υιός του, έπαψε να δίνει σημεία ζωής. Ο μικρός είχε ξεκινήσει κάτι μπερδέματα με τους γείτονες λαούς, κι εκείνοι τον φάγανε ως πιο μαλακό κι από χορταρικό βρασμένο.

Επί πλέον δε, ο πιο τσαντισμένος από τους γείτονες ήταν ένας έτερος Βασιλεύς ο Κύρος, που το έβαλε αμέτι μουχαμέτι να αφανίσει όλη την πατριά του τσόγλανου που τον εβούρλισε. Κήρυξε τον πόλεμο κι έπιασε τον Κροίσο αιχμάλωτο.

Γίνανε κάτι ψιλο-ανακρίσεις του τύπου: «Γίνεσαι Πέρσης Κροίσο μου την τύχη σου ν' αλλάξεις?». «Γίνομαι, γίνομαι -έλεγε αυτός- αλλά στο κάπως πιο κρυφό, μην το μάθουν οι δικοί μου και με κράζουν».

-Δεν έχει τέτοια -είπε ο άλλος-. Σενιάν τον κύριο καθότι συνάδελφος Βασιλεύς και μην τον κακομεταχειριστούμε.

Το τι φλασιά έφαγε το τυπάκι την ώρα που τον πηγαίνανε στα προσανάματα, είναι άγνωστο. Η κούτρα στριφογύρισε σαν μπετονιέρα πολλάά χρόνια πίσω.

- Το βασίλειό μου για ένα κινητό. Φώναξε.

- Τώωωρα το βασίλειο Μεγάλε! -του ψιθύρισαν κάτι φουσκωτοί-. Άσε που αυτά τα κόλπα θα τα περιμένουμε σε δυόμισι χιλιάδες χρόνια.

- -Αχ Σόλων Σόλων Σόλων! Έκραξε τρις ο ξηλωμένος από γαλόνια Βασιλεύς.

Τώρα το πώς ο Κύρος που έδινε την προσοχή του στις χειρομαλάκτριες, έτυχε κι έπιασε αμυδρά την κραυγή του συναδέλφου του, δεν μπορούμε να το εξηγήσουμε. Το θεώρησε πάντως σημαντικό, φώναξε ένα STOP, και ζήτησε από τον Λυδιανό να μάθει το τι εννοούσε. Όταν έμαθε όλες τις λεπτομέρειες, κατάλαβε ότι ο συνάδελφος -κόρακας κοράκου μάτι- είχε συνέλθει από τις ανοησίες, και τον έκανε προσωπικό του σύμβουλο. Και φυσικά, ο Κροίσος δεν κακοπέρασε.

===================

- Γυναίκα... Έλληνας Κροίσος, με εννέα τραύματα.

- Το όνομά σου το έβαλες?

- Φτού γμω την κατάντια μου, ταιριάζει.

- Κύριο κύριο, ήρθι του ταξί γκια να αλλάξιτε βάρδια.

===================

- Κυρίες και κύριοι, Έλληνας μπατίρης, με τρία γράμματα.

- ΕΓΩ !

Πως σε 43΄΄
φτάνεις στο... παγκόσμιο επίπεδο

κι ένα μικρό αφιέρωμα στο καλοκαίρι που σιγά σιγά περνάει

Στιγμές. Η στιγμή. Η ώρα που περίμενες.

Φτάνει η μέρα που την περίμενες καιρό. Τόσον καιρό που αν τον μετρήσεις με τις ώρες, προσμετρούνται και γίνονται μέρες. Κι οι μέρες εβδομάδες, οι εβδομάδες μήνες, και φτάνει αισίως να ολοκληρώνεται μια ποσότητα που ονομάζεται: δυόμισι χρόνια.  

Ξυπνάς και για τόσον καιρό, νόμιζες οτι αυτή η μέρα θα είναι διαφορετική. Σιγά! Ούτε οι καμπάνες της γειτονικής εκκλησίας χτυπάνε (που σου έχουν καταστρέψει δεκάδες άλλες στιγμές), ούτε οι οιωνοί μαρτυρούνε κάτι το διαφορετικό. 

Η νυχτερινή ζέστη που παρήγαγε μόνο ιδρώτα και ανήσυχο ύπνο, ξημερώνει με άνεμο και με την ανάγκη να φορέσεις μακρυμάνικο πουκάμισο. Σιγά -για ακόμη μια φορά- ! Το συννεφόκαμα εξακολουθεί σε ιδρώνει, και η μέρα που νόμιζες θα είναι κάτι σαν γιορτή, είναι απλώς μια Δευτέρα.

Κανένας στο δρόμο δεν μπορεί να καταλάβει την γεμάτη λύτρωση στιγμή που ζεις, και σου μιλάνε για εκλογές, για επιστολές που βρίσκονται στο γραμματοκιβώτιό σου (και πρόκειται για λογαριασμούς φυσικά), και ακόμα κάτι αρνήσεις του τύπου: "Δεν έχουμε τον φάκελο που ζητάτε". Κανείς δεν ξέρει το τι σημαίνει για 'σένα ο φάκελος.

 Μέσα στον φάκελο θέλεις να βάλεις τον κόπο των δυόμισι χρόνων. Τις ημέρες που οι φίλοι σε κορόιδευαν όταν εμφανιζόσουν με μια αγκαλιά βιβλία, και σου έλεγαν: σε πέντε-έξι μέρες θα βγεις πάλι από το σπίτι?  Κι αυτές οι 5-6 μέρες απομόνωσης συνέβαιναν βδομάδα παραβδομάδα. 

Επίσης, θέλεις να συμπεριλάβεις στον φάκελο τις φιλίες που δοκιμάστηκαν κι οι πιο πολλές καταστράφηκαν, όταν ζήταγες βοήθεια και σε "έγραφαν" όλοι για να  ανακαλύψεις τα όρια της αντοχής σου. Θέλεις να βάλεις μέσα στον φάκελο όλες τις πηγές που άντλησες δύναμη όταν δεν υπήρχε εμφανής χειρολαβή για να πιαστείς. 

Και τα φακελώνεις όλα αυτά. Αλλά δεν έχεις καμιά γιορτινή αίσθηση. Ούτε να ξυριστείς δεν έχεις όρεξη. Η ημέρα που περίμενες ως δεξίωση ή κάτι εξίσου βαρύγδουπο, έρχεται σε μια συγκυρία που ούτε τα πιάτα έχεις πλύνει. Επίτηδες, τα αφήνεις ως έχουν. Δεν βάζεις τα καλά σου, και πηγαίνεις χαλαρά να καταθέσεις την εργασία σου για να πάρεις έναν αριθμό πρωτοκόλλου. Θα βάλεις τα καλά σου και θα ξυριστείε όταν (αν) κληθείς να υποστηρίξιες το έργο σου. 

Πριν αρχίσει αυτή η περιπέτεια, όλα κυλούσαν υπό έναν μεγάλο -και καλοπληρωμένο- φόρτο εργασίας. Τώρα φτάνεις να έχεις πουλήσει το αγαπημένο σου "φορτηγό", και να μετράς τις στοιχειωδέστερες των αναγκών σου. 

Χωράει ένας φάκελος τις μάταιες νύχτες που σε καθήλωναν και κοιμόσουν για μήνες στον καναπέ? Χωράει τη χαρά του να προσθέσεις μια ή έστω μισή ακόμα πρόταση στην εργασία σου? Χωράει τις γαμημένες στιγμές που αρνήθηκες να συναντήσεις ανθρώπους που σε ήθελαν χωρίς καμιά προϋπόθεση? Εκείνους που  δεν θέλησαν, παρά να τσουγκρίσουν το ποτήρι σου,  για να σε δουν λίγες ώρες από κοντά για να μην ξεχαστεί η φάτσα σου, και τους αρνήθηκες όλους?

Όπως ξημέρωσε, τόσο απλά νύχτωσε κι όλας. Τα πιάτα θα τα πλύνω αύριο, και ίσως ξυριστώ. Και δεν βαριέσαι για το τι χώρεσε αυτός ο φάκελος.  Τουλάχιστον σφραγίστηκε με το πνεύμα των λίγων  που έδειξαν συμπαράσταση. Κι η επόμενη ημέρα δεν θα κουβαλάει το φορτίο της κούρασης. Την επόμενη μέρα είσαι οριακά αντιμέτωπος με το αν θα γίνει δεκτή η δουλειά σου ή όχι. Κάτι έγινε ολοκληρωμένο όμως, κι αν γονιμοποιήθηκε, θα δείξει. Θα πάρω ως καλό οιωνό το Lump του RaNDom και της Εκείνης.  

Υπήρξε άραγε κάποιο μετρήσιμο διάστημα σε όλη αυτή τη διαχρονία? Τι σημαίνει μια στιγμή, μια μέρα, ή τρια χρόνια?  

                              =============================

Η μέρα δεν ήταν διαφορετική. Ίσως αποδειχθεί η νύχτα και τα όνειρα. Η σύγκριση με την αυριανή πραγματικότητα.

Ευτυχώς, αποδεικνύεται πως αγάπησες τον στόχο σου. Και δεν τον μετάφρασες σε τρέχουσες παραμέτρους της ανάγκης και του κέρδους.                                            

Ένας πάνθηρας ουρλιάζει από το βάθος της περασμένης πανσελήνου, και μπορώ μόνο να το μεταφράσω προς όλους σας, ως: Καλό ξημέρωμα! 

Ένα υπαρξιακό Σαββατόβραδο.