Από τον πόλεμο του 2006 με τους Ισραηλινούς, είχε κυκλοφορήσει μια φωτογραφία από γειτονιά της Βηρυτού που βραβεύτηκε διεθνώς, και έδειχνε στο φόντο βομβαρδισμένα σπίτια, πιτσιρίκια να χαμοσέρνονται μπροστά τους, και σε πρώτο πλάνο ένα πολυτελές κάμπριο όπου δύο νεαρά ζευγάρια έβγαζαν φωτογραφίες την δυστυχία με τα κινητά. Δεν μπόρεσα να την ξαναβρώ, γι' αυτό και την περιγράφω, ενώ πρέπει να αναφέρω την λεπτομέρεια που έμεινε στη μνήμη μου. Λόγω υψηλής ανάλυσης, όταν την μεγένθυνα, το πολυτελές αμάξι είχε μια μεγαλειώδη κουτσουλιά. αυτός ο αχταρμάς εντυπώσεων, πέρασε μπροστά από τα μάτια μου και δια ζώσης.

----------------------------------------------------------------------

Δηλαδή ρε κορίτσι, τι έχεις να θυμάσαι από τη Βηρυτό;

Θυμάμαι ότι το μοναδικό πράγμα που είχε χρώμα ήταν το Grand Serai, το μεγάλο τζαμί στο κέντρο της Βηρυτού, που θα μπορούσε να είναι και το σύμβολο της πόλης, όπως η Ακρόπολη για την Αθήνα. Χρυσό με θόλο στο έντονο μπλε του ουρανού, όπως θα θελαν να είναι ο ουρανός στην Βηρυτό. Στέκει φρέσκο, φωτεινό και ζωηρό κι είναι η επιθυμία, το ιδανικό και η ελπίδα πως ο Αλλάχ και ο Θεός είναι ακόμα εδώ σε αυτή την καπνισμένη πόλη που δεν πεθαίνει, ανάμεσα στα σημαδεμένα κτήρια από σφαίρες και όλμους, τις τέντες στα μπαλκόνια που κρέμονται σαν κουρτίνες, τα μπερδεμένα ηλεκτροφόρα καλώδια στον γκρίζο ουρανό, την πολιτική αφίσα του Χαρίρι, να χαμογελάει μπροστά απο τους κέδρους...

Αυτά;

Κι ότι όλη η πόλη μυρίζει shisa.. και τις γυναικοπαρέες που γίνονται υπερπαραγωγή όταν βγαίνουν καμιά δεκαριά μαζί, και τιμούν τον ναργιλέ δεόντος. Το bar Torino express, και που σου την πέσανε οι κομπολογάδες στο Μπάαλμπεκ μέχρι να αγοράσεις, και δεν αγόρασες.

Δηλαδή ό,τι τουριστικό έχει να δει κανείς, τίποτε άλλο...

Ε.. την ανοικοδόμηση που δεν ακολουθεί κανένα σχέδιο, τη φωτογραφία που δεν πρόλαβα να σε τραβήξω όταν περπάταγες και πέρασε δίπλα σου το τζιπ των UN, και τις κουφές απαγορεύσεις για να μην τραβάς φωτογραφίες.

Α, και το Jazz μπαρ θυμάμαι που απειλήθηκε η βραδιά εξ' αιτίας του λογαριασμού.

Συνοπτικά πράγματα ε;

Τον ναυτικό όμιλο που κρεμόντουσαν σπασμένα πλακάκια, σκουριασμένες εγκαταστάσεις, παρατημένος χρόνος παντού, κι όμως ήταν γεμάτος κόσμο.

Απογοήτευση ! Τόσο πέρα δώθε, και να σου μένει ό,τι πιάνει η επιφάνεια των πραγμάτων.

Άμα το θέτεις έτσι να ξεκινήσουμε από την ξενάγηση πριν χαράξει στην πόλη.

Σ΄ αυτό συμφωνώ. Ήταν extraordinary! Νύχτα και ξημέρωμα Παρασκευής, έρημοι δρόμοι, κίτρινο της ανατολής, μισόλογα του οδηγού με συναδέλφους του..

Κρίμα, δεν έχουμε μια φωτογραφία του Ταλάλ!

Δεν πειράζει. Αρκεί που πετύχαμε έναν ταξιτζή, που και κύριο θα τον έλεγα. Δεν θα την είχαμε αυτή την ξενάγηση αν δεν είχε ξεμείνει από αγώι στο αεροδρόμιο. Για να μην φύγει άδειος, πρόσθεσε μπόνους στο δρόμο για το ξενοδοχείο, την άλλη εικόνα της πόλης που ξενυχτάει, ή που ξυπνάει. Ο καημένος, μίλαγε και χασμουριόταν. Κλείνανε τα μάτια του και μας έδειχνε λεπτομέρειες (της ζωής του ουσιαστικά) από την παλιά Βηρυτό, εκείνη πριν τη γκρεμίσουν και την ξαναχτίσουν 7-8 φορές.

Κι εμένα με πήρε ο ύπνος στο ταξί, όχι μόνο τον Ταλάλ. Πάλι καλά που με σήκωσες να δούμε τις Rauche.

Pigeon rocks!

Ναι περιστερόπετρες για τους τουρίστες.

Πόσο να τον κρατούσαμε και τον οδηγό, έπρεπε να τον στείλουμε σπίτι του.

Και περπατήσαμε 6 με 8μιση το χάραμα, όταν άνοιγαν τα μαγαζιά.

Ακούγονταν τα πρώτα μπιπ – μπιπ της ημέρας.

Λες και τα κοκκόρια της ανατολής είναι οι κόρνες!

Άσε πια την ταξιτζηδική παρενόχληση. Ξέρω ρε φίλε πότε θέλω ταξί, τι μου την πέφτεις από πίσω και κορνάρεις; πόσες φορές μας κοψοχόλιασαν;

Τέλος πάντων, είναι απαράδεκτο για αραβική πόλη και δη, πρωτεύουσα να μην έχει σουκ (παραδοσιακή αγορά). Mall & Tower, Mall & Tower !!!

Τι ωραία φαίνοταν όλα μέσα στη νύχτα, ακόμη κι αν έστεκαν απομεινάρια χωρίς καμιά ελπίδα. Είχαν ζωντανό το πνεύμα τους, κι ας είχαν τελειώσει την ύπαρξη τους ουσιαστικά.

Κάτσε τώρα και περιέγραψε 1000 + 1000 + 1000 λέξεις για να φέρεις στα ίσα το αψυχολόγητο format που έσβησε της άλλη κάρτα της ψηφιακής.

Τι να κάνω; όταν είναι να χάσεις κάτι, ποτέ δεν θα συμβεί να πεις “ευτυχώς πετάχτηκαν εκείνες που δεν με ενδιαφέρουν”. Εντάξει, μαλακία μου, μην με καταραστείς τώρα σε χίλια χρόνια πατρίδας θρησκείας και οικογένειας.

Αυτές οι πρώτες βόλτες στην πόλη ίσως ήταν κι οι ομορφότερες, αλλά ας μην λέμε τα ίδια.

Καλά λοιπόν, με μια λέξη σ' άρεσε ή όχι?

Φυσικά, αλλά ό,τι μου άρεσε ήταν η αντίθεση της προσδοκίας να δεις μια αμιγή αραβία, και βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τις θλιβερές αντιδράσεις του κόσμου που έχει τόσο πολύ στραμένο το βλέμμα στην ευρώπη, κάτι που τους κάνει όλους φλατ. Μόνο στο Torino express είδαμε κόσμο διαφορετικό. Μοιάζει να έχουν ξεριζώσει μόνοι τους την ιστορία τους, σα να μην θέλουν να θυμούνται, σα να τα πήρε όλα μαζί του το περασμένο πνεύμα του εμφυλίου, και δεν ξαναστρίβει το κεφάλι του κανείς προς τα πίσω.

Mall & Tower.. τα αξιοθέατα είναι πια τα ξενοδοχεία, η ψευτοχλίδα, και η δήλωση πως: τώρα διασκεδάζουμε. Φαγητό όμως? Όσο να το πεις, τρώγεται.

Βέβαια. Κουζίνα οικεία. Και το άρακ, και τα κρασιά κεφράγια και κσαρά, όλα από την κοιλάδα του Μπεκάα.

Ναι που την είχανε κάνει κι αυτή battlefield. Τελικά η προοπτική τους είναι να ξεπεράσουν την καθημερινή ζωή τους μαζί με το στρατό. Τότε μπορεί να κάνουν ένα διαφορετικό βήμα, αλλά μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα θα έχουν ήδη γίνει Αθήνα του ΄70, τσιμεντοχτισμένη.

Τώρα πως να βάλουμε στο κείμενο το Μπάαλμπεκ?

Θα το βάλουμε με την επέτειο δολοφονίας του Χαρίρι, και τη γειτονιά της χεζμπολά.

Γράφε: ρωμαϊκό σύμπλεγμα ναών, προς τον Δία, τον Διόνυσο και την Αφροδίτη.

Ναι, να τα έχουμε πρώτα καλά με το αφεντικό, και μετά πιώμα και όργια.Ουσία είναι το τεράστιο μέγεθος του συμπλέγματος, και η έκταση που καταλαμβάνει, όμως είναι φτιαγμένο από συμπαγή κομμάτια πορόλιθου, κάτι που δείχνει "δυνατό", και τελικά αποδεικνύεται νικημένο από το νόμο της βαρύτητας. Το ρουφάει το έδαφος, και καμιά σχέση δεν έχει αν βαλθείς να το συγκρίνεις με την ακρόπολη, που μοιάζει να ίπταται, να αιωρείται. 

Μιάμιση ώρα διαδρομή με ταξί από την πόλη. Τα παζάρια ξεκινούν με τους οδηγούς από 130 δολάρια, κάνουν πως πέφτουν στα 120, και τελικά το κλείνεις στα 100.

Ο μισός δρόμος είναι χάλια, αλλά βορειότερα όπου αναλαμβάνει η χεζμπολά, όλα στρώνουν. Το υπόλοιπο οδικό δύκτιο είναι όπως είπε κι ο Ταλάλ, people's mind.. is like the road! Γεμάτο τρύπες.

Πολλά στραβά κι ανάποδα μπορείς να πεις, αλλά να μην ξεχάσουμε πως εδώ είναι το αγαπημένο μέρος διακοπών για τους υπόλοιπους άραβες. Όταν κι αυτοί ακόμα δεν αντέχουν τις καλοκαιρινές θερμοκρασίες, έρχονται στο Λίβανο που έχει το πιο δροσερό κλίμα.

Άσε τους λοιπόν να χτίζουν τις τρελές ξενοδοχειάρες και τα συγκροτήματα με βίλες, ή να πίνουν τον καφέ τους εκεί που βρίσκονται υπαίθρια μαγαζάκια.

Μισό λεπτό, θέλω να μείνω κι άλλο λίγο στην κοιλάδα. Είναι τρομερά προνομιούχοι οι γαιοκτήμονες εδώ, επειδή είναι η πιο εύφορη γη του κράτους, κι ανάμεσα σε δύο οροσειρές – Liban και Anti-liban - πάντα χιονισμένες, έχει διαρκώς επάρκεια νερού.

Α, ναι προνομιούχοι, βέβαια...οι βιλάρες πολλών από αυτών είναι χτισμένες με χασισομπάτζετ κατά πως λένε οι κακοπροαίρετοι, κατα μήκος του -ο Αλλάχ να τον κάνει- εθνικού δρόμου...!

Τελικά.. τι?

Τελικά όσοι πρόλαβαν πρόλαβαν το πάλαι ποτέ Παρίσι της ανατολης. Σκέτο φάντασμα τώρα, ζει τον τσιμεντοπυρετό, και μάλλον θα ησυχάσει όταν ξεφύγει από τους εφιάλτες του. Και μέχρι τότε... θα έχει χάσει κάθε ίχνος από την ιστορία του.

Ξαναπάμε Λίβανο?

Άμα ψήνεσαι με τα υπόλοιπα της Τύρου και της Σιδώνας, και γύρω γύρω το τίποτα, ναι. Εγώ όμως δεν το βλέπω να ψήνομαι. Τουτέστιν, άστο. Για Συρία και Ιορδανία, ξεκινάω, ναι!

Καλό ακούγεται.

Είναι το Ρ που μας το μάθανε για Π, κι αυτό επιμένει να κρατάει τη γοητεία του, τόσο που οι αλλόθρησκοι δεν αντιστέκονται και το σημειώνουν ως τέτοιο: π΄

Η μαθηματική σταθερά που έχτισε σιγουριές με την άρρητη προσέγγιση, και τις υπερβατικές της αποδείξεις, η νομική φραγή του Μη τετραγωνισμού του κύκλου, γιορτάζει σήμερα την κομψότητα της απόλυτης δύναμής της, και του άπειρου σημείου όπου καταλήγουν οι ονειρικοί συνειρμοί των μαθηματικών όπου γης.

Την ημέρα θέσπισαν αμερικανοί, αναφέροντάς της ως 3/14, ακριβώς όπως κατ' ελάχιστον ορίζεται η τιμή του π΄. Μπορούμε να σημειώσουμε ότι η τιμή του π είναι 3,1416. Ακριβολόγοι άλλοι, θα προτιμήσουν το ολοκληρωμένο-?- 3,14159265358979323846. Οι σχολαστικοί θα πρσθέσουν χιλιάδες χιλιάδων ακόμα ψηφίων, κι όμως ούτε εκεί θα έχει αγγίξει κανείς την έσχατη άκρη.

Ο Λούντολφ Βαν Τσόι, περί τα 1600 έφτασε στα πρώτα 35 ακόλουθα ψηφία, και όντας περήφανος του κατορθώματός του, αφιερωσε μέγα μέρος της ζωής του σε αυτό, και όπως και μέγα μέρος του θανάτου του, αφού ζήτησε να σκαλιστούν οι αριθμοί στην επιτύμβια στήλη του.

Άλλος εξίσου επίμονος, υπήρξε ο Σανκς Γουίλιαμ, που δεν δίστασε να ασχοληθεί πάνω από δύο δεκαετίες με το φαινόμενο, και επεξέτεινε την απόδειξη ψηφίων έως τα 707! Το ατύχημά του που αποδείχτηκε στην πρώιμη εποχή των υπολογιστών, ήταν το λάθος στο 528ο, κάτι που κατέστησε άχρηστα όλα τα υπόλοιπα.

Σοφοί και μαθηματικοί από όλα τα γεωγραφικά σημεία, μελέτησαν, κατέθεσαν εκδοχές, και προσπάθησαν να χειραγωγήσουν τον αριθμο π΄. Κερδισμένοι υπήρξαν μόνο όσοι κατέβαλαν προσπάθεια να τον αποκωδικοποιήσουν.Έναν ακόμη θα αναφέρω, για τον λόγο πως στάθηκε ο νονός του αριθμού, και ήταν ο Γουίλιαμ Τζόουνς, μαθηματικός εξ Ουαλλίας, τιμώντας την Αρχιμήδεια παρακαταθήκη με το γράμμα όπως αρχίζει η λέξη "περιφέρεια".

Τέλος, ας μην αρνηθώ την αναφορά στον Αρονόφσκι που η πρώτη του ταινία ήταν ακριβώς αυτή, δηλαδή το π΄, και που κατόπιν μας έδειξε το Ρέκβιεμ για ένα όνειρο, και εσχάτως τον Παλαιστή, οπότε καλή σας ημέρα. Π΄ ημέρα. 

Η ντομάτα ήταν κομμένη στα δύο βέβαια, οπότε λογαριάζεις 500 + 500 λέξεις. Αυτό δεν γνωρίζουμε αν το δέχονται οι πάτρωνες του ρητού, Κινέζοι. Αν κάποιο ράδιο από το υπερπέραν μεταδώσει σχετικά, θα αποκτήσουμε ασφαλή συμπεράσματα.

Στο θέμα μας λοιπόν, είναι προσόν να είσαι πολύγλωσσος. Αν βγεις στο μπαλκόνι και φωνάξεις στον γείτονα π.χ. "Χαμήλωσε τη μουσική επειδή παραείναι ενοχλητική", θα έχεις μάλλον εξασφαλίσει  γρατζουνιές στο αμάξι.

Η περί ης ο λόγος μουσική, χτύπησε τρελά ντεσιμπέλ, τύγχανε καρασκυλάδικης ταυτότητας, περιέγραφε τα "θέλω" του τραγουδιστή που δεν έβρισκε λόγια να πει κάτι που δεν υπήρχε λόγος για να το πει, και το κυριότερο, προέρχονταν από τον ολόφρεσκο γείτονα που έκανε τις συστάσεις του με τη γειτονιά. Νεαρός στην ηλικία.

Ποιός θα προλάβει να συστηθεί με πιο δυνατή φωνή; Ε, αυτός θα έχει πάρει και τον αέρα των υπολοίπων! Αν όμως διστάσεις να αποφασίσεις το ποιά γλώσσα μιλάει ο νταλκαδιασμένος; Τότε είναι καλό που φρόντισες να κατέχεις αρκετές διαλέκτους επικοινωνίας.

Δυστυχώς οι ντομάτες στο ψυγείο ήταν σκληρές, και  η μεγαλύτερη από αυτές, χρειάστηκε χειρομάλαξη για να αποδώσει τους χυμούς της. Επιπλέον δυσκολία αποτέλεσε πως η απέναντι βεράντα βρίσκεται υπό γωνία από εμένα, τίποτε όμως από τα δύο δε με πτόησε. Το ντοματομασάζ, η στόχευση, η ρίψη, όλα έγιναν με λοκατζίδικη επιμέλεια.

Εσβησα τα φώτα του σπιτιού, άφησα κατάλληλο άνοιγμα στην κουρτίνα, και έβαλλα μεθοδικά.

Η πρώτη μισή έπιασε πρώτα μάρμαρο και κατόπιν παντζούρι, το άλλο μισό της ταίρι -βελτιωμένη βολή- έσκασε ακριβώς αντίστροφα. Πίσω από τις γρίλιες, μια θεόρατη πλάσμα έστελνε γαλάζιες ανταύγιες σε όλο τον όροφο. Ο τραγουδιάρης μαθημένος να του πετάνε -συχνά πυκνα- παράγωγα της χλωρίδας, συνέχισε να μας πληροφορεί για τον βαρύ καημό του. Ο ακροατής από της άλλη, άνοιξε και μην αποφασίζοντας εύκολα για το τι να κάνει το ζαρζαβατικό, προφανώς έβγαλε από το σούπερ καινούριο του ψυγείο ένα αγγούρι, κι έφταξε μια σαλάτα να φάει.

Για να μην έχει σκοτούρες με ξένους και οικείους προβληματισμούς την ώρα του φαγητού, τη μουσική την έκλεισε!

(για πιο fusion γεύσεις προτείνω στη σαλάτα και λίγο καλαμπόκι)

Έλα μια βόλτα το μεσημέρι στο χωριό, έλα δεις το χιόνι που έλιωσε στους κορμούς και άφησε ίχνη από λεπτές άσπρες τούφες στα φύλλα. Έλα να σε κεράσω τσίπουρο, σαλάτα λάχανο, και τηγανιτή πανσέτα στο καφενείο. Θα σου ανοίξει η όρεξη γιατί απ’  έξω θα διαβάσεις «ΟΛΑ ΣΤΑ ΚΑΡΒΟΥΝΑ» . . . αλλά αυτό είναι από άλλες εποχές.

Θα παίζει ραδιόφωνο γιατί χρόνος υπάρχει τόσος άφθονος κι ελεύθερος, που έχει εξαντλήσει κάθε κουράγιο για προσπάθειες. Θα είναι μεγάλη εξυπηρέτηση στον Αλέκο, αν σερβιριστούμε μόνοι μας, κι αν τον αφήσουμε κάτω από το ηχείο να πίνει τον καφέ του ακούγοντας λαϊκό αίσθημα και πιπιλίζοντας το μικρό λευκό φλιτζάνι.

Υπήρξε φρεσκοβαμμένο το μαγαζί, και τις μέρες εκείνες –άκου τώρα πράγματα- όλο και κάποιοι θα είχαν παραπονεθεί για το ότι μυρίζει νέφτι και μπογιές. Και τώρα είναι βαμμένο, χρωματισμένο δηλαδή, με άλλα υλικά. Τέτοια μοναδική απόχρωση της ώχρας, που γίνεται αργά και μόνο με τις ανάσες ανθρώπων που ξεφυσάνε τολίπες καπνού από Καρέλια και Μάλμπορο.

Τέσσερα παλικαράκια θα αδειάζουν ρετσίνες δίπλα μας, κι αν είσαι προκατειλημμένος, θα νιώσεις άβολα, κι αν είσαι άμαθος, θα νιώσεις απειλή. Θα σε κοιτάξουν σαν έκθεμα, μόλις όμως διαλέξεις σε ποιανού το eye contact θα σηκώσεις το ποτήρι να τους πεις “στην υγειά μας”, θα του έχεις δώσει τόσο μοναδικό αίσθημα ικανοποίησης, που οι άλλοι επί τόπου τον ψηφίζουν δήμαρχο. Κι όλοι μαζί είναι έτοιμοι αν τους ρωτήσεις, να σου απαντήσουν το γιατί έμειναν καμιά διακοσαριά άνθρωποι όλοι κι όλοι, γιατί κανένας δεν καλλιεργεί, γιατί δεν μαζεύεται πια η ομάδα να παίξει μπάλα τις Κυριακές με τα γύρω χωριά, κι αν δεν ήταν άσχημος ο καιρός, σίγουρα θα σε πήγαιναν να δεις κάτι απομεινάρια αυτοσχέδιων παιδικών κατασκευών, εκεί που όσοι είμαστε από χωριό θυμόμαστε να έχουμε μάθει πόκα, να στρίβουμε τσιγάρο, να ακούμε κάποιον “μεγάλο” που γύρισε από Αθήνα να μας λέει για τα σινεμα που παίζουν καράτε και σεξ, και να χώνει στον πιο αδαή της παρέας μια μπουνιά στο στομάχι δείχνοντάς του επακριβώς πως ξηγιέται ο Μπρους Λη.

Άσε όμως, καλλίτερα μην τους πεις πως ξέρεις κάτι παρόμοιο. Άσε τους να νιώθουν μοναδικοί στον μοναδικό τους τόπο. Στον μοναχικό τους τόπο.

Δεν είναι δύσκολο, θα δεις, αν βάλεις στην άκρη έναν στιγμιαίο εγωισμό που λίγα δευτερόλεπτα κρατάει, και τους αφήσεις να πιστέψουν πως δεν έχεις καβαλήσει ποτέ γάιδαρο ούτε τον έχεις ταϊσει καρπουζόφλουδες. Πως δεν έχεις ποτέ ποτίσει χωράφια είτε με σωλήνες, είτε με αυλάκια.

Άσε σου λέω, να μην τους πάρεις ούτε δευτερόλεπτο από την δική τους ώρα. Αυτή την ώρα την μεσημεριάτικη που έχουν την ευκαιρία τους για να αφηγηθούν τις γνώσεις τους και την εμπειρία από το φαινόμενο της ζωής. Αφού το ξέρεις, κι εκείνοι θα στο πούνε δεν ντρέπονται, πως το βράδυ στις 8 εκεί το μαγαζί θα είναι κλειστό, ή μόνος του θα είναι ο Αλέκος, και ξαπλωμένος στην είσοδο, μόνος του κι αυτός, ο μαύρος σκύλος που βλέπεις και τώρα να κοιμάται πριν ξανακοιμηθεί.  Κι  όταν φύγει η νεολαία, θα είναι νωρίς το απόγευμα, και θα πιάσουν στασίδι οι γεροντότεροι. Κάθε τραπέζι ένα άτομο και μια μπύρα. Και κάθε μπύρα αμίλητη, ούτε το γλου-γλου όταν αδειάζει δεν ακούς.

Στα ράφια θα δεις κουτιά σπέσιαλ ουίσκι 12άρια, αλλά εμείς θα πιούμε τσίπουρο. Τα κουτιά είναι σίγουρα άδεια, καταναλώθηκαν σε άλλες γιορτές, τότε αξέχαστες και τώρα ξεχασμένες. Εμείς θα πιούμε τσίπουρα, γιατί με αυτό ξεχνιούνται όλοι και όλα. Καλλίτερα κι από Άρλεκιν.

Αχός βαρύς ακούγεται, κι οι παπαράτσι τρέχουν,

μονάδες άμα κυνηγάς, τον σύζυγο τον χανεις.

Δεν το 'ξερες Ελένη μου, δεν το 'νιωθες βρε κούκλα,

δεν ήταν κάποιος να σου πει, λίγο να κρύβεις το βρακί ? ? ?

Ακόμα κα το διαζύγιο των γονέων του νυν πρωθυπουργού, είχε περάσει στα ψιλά, σε σχέση με τον ντόρο που γίνεται. Τότε βέβαια, υπήρχε άλλος λόγος που ο χωρισμός δεν απασχόλησε κανέναν, αφού τα πολυφίλητα βυζιά της Ελένης, (έτερο δεν έχω να συμπληρώσω μετά την ελεγεία του sofisti's) χάνουν με διαφορά στήθους από την τότε πρωταγωνίστρια που εορτάζει στις εικοσιέξι του Οκτώβρη.

Μέχρι και οι αθλητικές εφημερίδες το έκαναν θέμα, οι πανελίστες ήδη την ανακήρυξαν οσία, και το Λατσεπώνυμο πλήθος κόλλησε τους αντίχειρες στα τηλεκοντρόλ. Η -μα τι τραγική  Τραγκική σύμπτωση- Χώρα δε, το αξιολόγησε ως λίιιιιγο μεγαλύτερο γεγονός, από τις μίζες του Χριστοφοράκου, και το στρίμωξε ανάμεσα στη μισή βουλή, και την εβδομάδα κρίσεως της ελληνικής οικονομίας.

Παρήγορη παρατήρηση είναι πως η εφημερίδα επέλεξε φωτογραφία όπου αναδεικνύεται η ζωηρή θηλή του θύλεως.

Επάνω, η απαρχή της ευτυχίας του ζευγαριού, με την καλεσμένη να το "βλέπει" το κακό το όνειρο !

Και του χρόνου !

Μέρες...

...μέρες με σχεδόν απαρατήρητη ομορφιά, με βαθιά ποικιλία, μέρες με δυνατό ήλιο που κάνει ορατές όλες τις αποχρώσεις της σκιάς, μέρες με χρώμα διάσπαρτο σαν πιτσιλιές στο δέρμα ενός ζώου ή με τη δύναμη ενός καμβά, και μέρες με κρύο που τσούζει στα μάγουλα ή στερεοποιείται στα δάχτυλα, μέρες που αρχίζουν σαν μαργαριτάρι πρωινό, και σβήνουν σε μολυβένια, ροζ ή πορφυρά απογεύματα.

Καστανό και χρυσαφί σε μέρες που μυρίζουν πότε άχυρο και πότε σταφύλι, μέρες μουσκεμένες πότε από τον ουρανό με βροχές σε μονότονες χοροργαφίες, και πότε από τη θάλασσα με τη γεύση του αφρού της. Νύχτες φωτισμένες σαν ημέρες από παιχιδιάρικες αστραπές εξ ανατολών, ή με απειλητικές εκ της δύσης. Μέρες κεντημένες σαν σε γυναικείο ποδόγυρο στο φόρεμα της προσμονής, που γίνονται θεόρατες πτυχές στον ουρανό της ελπίδας.

Μέρες του Δεκέμβρη -που πέρασαν κι όλας- και ημέρες με το βουητό της οργής του Μάρτη -που ίσως είναι πιο σκληρός από τον Απρίλη- να γίνεται χτύπημα στην πόρτα. Μέρες στο τέλος του Ιούνη που η βλάστηση ενδέχεται να σου  κρύβει κάθε θέα, μέρες καυτές του καλοκαιριού που δεν έχουν χαρακτηριστικά, και που η αυτογνωσία μετατρέπεται σε αυπνία.

Μέρες με ταξίδια, και μέρες τελετουργικές. Μέρες που σε καθηλώνουν ως ορειχάλκινο άγαλμα εκτεθειμένο σε ένα αδιάφορο μουσείο, ή μέρες κουνημένες σαν θορυβώδικη παράσταση με σκηνικό αμέτρητα καντηλέρια και ψεύτικες τροφές. Μέρες καθαριότητας, και μέρες με πυρετό της αρώστιας, κι οι μέρες της γλυκιάς ανάρρωσης. Μέρες που το κόκκινο το λευκό και το κίτρινο γίνονται ένδυμα, φύλα, πρόσωπα.

Μέρες μετά τον έρωτα της προηγούμενης νύχτας, μέρες με ενθουσιώδη όρεξη, μέρες που δεν απορροφούνται και στοιχίζονται σαν σταγόνες υδραργύρου, μέρες αμείλικτες ως να σου κλέβουν τον χρόνο. Μέρες που σε κάνουν όμοιο κάποιου σκανδιναβού βασιλιά, ή σύντροφο και βοηθό ενός γοητευτικού συνταξιδιώτη.

Μέρες που καθιστούν αξιοθαύμαστα τα όσα απομακρύνονται από σένα.

Κι αυτή είναι η πρώτη !

"Σκοτώστε τους", δεν με νοιάζει τι θα κάνετε. Δεν με νοιάζει αν ο Παναθηναϊκός μείνει με πέντε ή με δύο παίκτες. Θέλω να τους νικήσετε. Αν δεν τους νικήσετε, θα έρθουν τα πάνω κάτω!.

Σωκράτης Κόκκαλης . . .

μιλώντας χθες στην ομάδα του, έμπλεος φιλάθλου πνεύματος!!!

http://www.sportime.gr/ArticleDetail.aspx?nodeSerial=001001&nodeId=133&articleId=9471

Είσαι λαμόγιο που μιζάρισε το σύνολο της πολιτικής εξουσίας στην ελλάδα?

Είσαι κακομοίρης που βγάζει φυλακή για πέντε χιλιάδες χρέη στο δημόσιο?

Είσαι καριόλης με ομάδα γερμανών δικηγόρων, και σε ελευθερώνουν με το μικρότερο κόστος?

Είσαι Γιάννης Αγιάννης που τρως μπουζούριασμα για ένα καρβέλι ψωμί?

Είσαι ευνοημένος και γράφεις στα αρχίδια σου τους πολιτικούς, αφού εξαγόρασες τη σιωπή και τη συννενοχή τους?

Είσαι πρακτικά και κοινωνικά ανήμπορος να υπερασπιστείς τον εαυτό σου?

Είσαι εκ πρωιμίου διδαχθείς ώστε να γαμείς την πολιτική αντικειμενικότητα, και να δέρνεις την αντικειμενική νομιμότητα?

ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΚΛΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ, Ο ΠΡΟΦΥΛΑΓΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ, Ο ΥΠΕΡΑΝΩ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΦΑΝΟΥΣ ΗΘΙΚΗΣ... ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΠΑΣ ΡΕ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟ???

Το σύνθημα το είπαμε!

Ρώτησε όμως κανείς: ΠΟΥ;

(ακολουθεί το πρώτο από τα 13 spot, το οποίο φυσικά και απορρίφθηκε)

Η μάταιη απόπειρα επανίδρυσης του κράτους, οδηγήθηκε σε βαθειά ύπνωση με ανύπαρκτα αντανακλαστικά, σε μεγαλομανειακές συμπεριφορές με εκφράσεις απομονωτισμού, και φυσικά, τώρα που τους πήραν το παιχνίδι από τα χέρια, ομνύουν πως έτι περαιτέρω θα είναι καλά και εύτακτα παιδιά.

Η μακαριότητα ενδείκνυται ως άποψη, αλλά ουδέποτε ως πρακτική. Κρίνω την πολιτική  πραγματικότητα του καιρού μας, ως μεταφυσική στάση αναμονής του θαύματος, και λέγεται θαύμα επειδή δεν επιδέχεται καμιάς λογικής εξήγησης. Ακριβώς καμιά λογική εξήγηση δεν υπάρχει και στην αφασική διαχέιριση από τη Ν.Δ.

Η παρελθούσα κυβέρνηση, ας καταναλώσει τη σαστιμάρα της, αφού την προετοίμασε η ίδια με συνταγή ακριβείας, και με αυστηρή συνέπεια. Δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν την επιτυχία, και σίγουρα θα γίνουν σμπαράλια από την καταστροφική αποτυχία.

Τη συντριβή τους της ανέμεναν.

Το αναμενόμενο για εμάς, δεν είναι ευανάγνωστο !