Εν είδη ημερολογίου,

Λίγους στίχους αφήνω

Σαν διαθήκη μιας εντύπωσης: 

Και πάλι αναπάντητα αφήνει

Τα ερωτήματα του έρωτά μου

Η πολυάσχολη αμφιβολία Της ζωής σου. 

Και εγώ, στη δευτερολογία

Της εξομολόγησής μου

Την ανάγκη μου,Με στίχους ταξιδεύω 

Για να βρουν εσένα,

Και με τις μουσικές                       

 Σου

Στο ταξίδι σου να τους καις. 

Μέχρι να έλθεις κοντά μου

Ένα μελαγχολικό        

Του Οκτώβρη πρωινό

Για να σε αντικρίσω

Όπως ο χρησμόςΤ

ων λόγων σου προστάζει. 

Μα φοβάμαι ότι

Ο χρησμός θα επαληθευτεί,

Και συναντήσεις θα υπάρξουν,

Βωβές συναντήσεις, στη διαύγεια του τίποτα.

Με κίνδυνο να χαρακτηριστεί το ποστάκι μου ένας γραπτός ύμνος στο κλισέ, διάβασα σήμερα αποσπάσματα από ένα βιβλίο που θα κυκλοφορήσει εδώ σε λίγες μέρες για την προσφορά της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας στον σύγχρονο τρόπο ζωής. Η συγγραφέας υποστηρίζει ότι η σύγχρονη φιλοσοφία, η ιστορία, ο τρόπος με τον οποίο αναλύουμε τον πόλεμο έχουν όλα την βάση τους στην αρχαία Ελλάδα.

Και εδώ μπαίνει το κλισέ που έλεγα, πώς έγινε και ο Economist μάς αφιερώνει άρθρο για να μάς χαρακτηρίσει σχολείο διαφθοράς, και να πει ότι η κυβέρνησή μας (ή τέλος πάντων αυτό που λέμε κυβέρνηση) είναι βυθισμένη στα σκάνδαλα (και για κάποιο λόγο αν κάνει εκλογές αύριο, θα ξαναβγεί).

Προχτές μιλούσα με μια φίλη μου για το εν λόγω άρθρο και μού έλεγε ότι θεωρεί ότι η Μενεγάκη θα ήταν καλύτερη πρωθυπουργός, και μού το αιτιολόγησε αν μη τι άλλο. Καταρχήν να ξεκαθαρίσω ότι σύμφωνα με εμένα και την φίλη μου αυτή, ο Κωστάκης θα μπορούσε μόνο να είναι ιδιοκτήτης σουβλακερί (είμαστε και στην ΕΕ), που παίζει ποδόσφαιρο σε γιγαντοοθόνες και σχολιάζει με άλλους αργόσχολους τα πάντα, με πρώτη φράση το πιασάρικο "αν ήμουν εγώ πρωθυπουργός...".

όσο για την φίλτατη ξανθιά παρουσιάστρια (ναι ξέρω ότι το σάιτ είναι ποιοτικό και θα φάω ξύλο από μερικούς αλλά δεν με νοιάζει), η Λ. μού εξηγούσε το κοινωνικό έργο που προσφέρει η κοπελιά, δίνοντας δουλειά σε τόσο κόσμο, βγάζοντας νέους καλλιτέχνες κτλ κτλ. Επίσης ενημερώθηκα ότι η βιομηχανία χρωμοβαφών στηρίζεται πάνω της.

Σε αντιπαράθεση ο Κωστάκης πλήττει αφόρητα και η μόνη βιομηχανία που στηρίζει είναι αυτή με τα σουβλάκια.

Υπάρχει ένα ρητό που λέει ότι το να επενδύσεις χρήματα κάπου, δεν σημαίνει ότι αυτό θα λειτουργήσει (και μάλλον ισχύει παντού, εκτός ίσως από το ποδόσφαιρο).

 Πρόσφατα (τον Μαρτη του 2007 πιο συγκεκριμένα) το Λούβρο πούλησε τα διακιώματα για τη δημιουργία ενός παραρτήματός του στο Αμπού Ντάμπι (στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα), το οποίο θα στεγάζει έργα τέχνης από το Παρισινό Μουσείο, αλλά και από άλλα μουσεία της πόλης. Το Μουσειο Πικάσο του Παρισιού έχει ήδη δανείσει έργα του για μια έκθεση στην Μ. Ανατολή, την πρώτη σε εκείνο το κομμάτι του κόσμου.

Η πώληση των δικαιωμάτων αυτών, έχει τον χαρακτήρα "everybody wins". Από τη μία το Λούβρο έβγαλε 832,000,000 Ευρώ (μόνο για το όνομα, υπολογίζεται να βγάλει 1,5 φορές παραπάνω από δανεισμούς έργων και συμβουλές διαχείρισης), χρήματα σημαντικά για την απόκτηση νέων έργων, τη συντήρηση των ήδη υπαρχόντων αλλά και του κτηρίου στο Παρίσι, ενώ τα ΗΑΕ έρχονται πιο κοντά στο νέο σχέδιο- την δημιουργία ενός κέντρου πολιτισμού για τουρίστες με περισσότερο καλλιτεχνικές ανησυχίες από αυτόυς του Ντουμπάι, που επενδύει περισσότερο στα πολυτελή ξενοδοχεία, σε χιονοδρομικά κέντρα μέσα στην έρημο και σε τεχνητά νησιά σε διάφορα σχήματα.

Θεωρητικά, ο σκοπός είναι να γίνει το Αμπού Ντάμπι ένας τόπος συνάντησης πολιτισμών (το οποίο ακούγεται πολύ όμορφο σε όποιον αγνοεί τις πραγματικές συνθήκες που επικρατούν εκεί, κυρίως όσο αφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα). Για αυτό το λόγο, έχουν αγοραστεί τα δικαιώματα και για τη δημιουργία ενός μουσείου Γκούγκενχαιμ (σχεδιασμένο από τον Φρανκ Γκέρι), ένα κέντρο τεχνών σχεδιασμένο από την Ζάχα Χαντίντ, και ένα ναυτικό μουσείο σχεδιασμένο από τον Ταντάο Άντο. Να σημειωθεί ότι το Λούβρο έχει σχεδιαστεί από τον Ζαν Νουβέλ.

Όλες αυτές οι προσπάθειες στοχεύουν όχι μόνο στην προσέλκυση "σοφιστικέ" τουριστών αλλά και στην προσέλκυση νέου εργατικού δυναμικού, καταρτισμένου, σε μια χώρα που έχει μόνο εργάτες. Επιπρόσθετα, θα σταματήσει η εξάρτηση της χώρας αποκλειστικά από το πετρέλαιο και θα αρχίσουν οι προσπάθιες δημιουργίας μια πιο πολυδιάστατης χώρας. Πάντα στη θεωρία.

Για αυτό το λόγο, ακόμη και η Σορβόννη θα δημιουργήσει ένα παράρτημα εκεί ώστε να γίνουν τα ΗΑΕ και τόπος αναφοράς για την ανώτατη εκπαίδευση στην περιοχή.

Ωστόσο δεν παύω να σκέφτομαι ότι όλο αυτό αποτελεί μια βιτρίνα. Μια χώρα που προσπαθεί να πέισει τον Δυτικό κόσμο ότι είναι κάτι που μάλλον δεν είναι. Σαν κάποιον που αγοράζει ό,τι βρει από τη πρώτη παρισινή μπουτίκ για να πείσει για το καλό του γούστο. Μόνο που οι περισσότεροι (επενδυτές και μη, περισσότερο αυτοί που τα ΗΑΕ ενδιαφέρονται να προσελκύσουν μόνιμα σαν ανθρώπινο κεφάλαιο, και όχι τουρίστες) ενδιαφέρονται περισσότερο για πιο απτά στοιχεία μιας αναπτυγμένης οικονομίας, όπως διαφάνεια, έλλειψη διαπλοκής, δημοκρατία, και κυρίως, καταρτισμένο εργατικό δυναμικό.

Στο Παρίσι πάντως μερικοί ήδη διαμαρτύρονται για τη πώληση του ονόματος του Λούβρου.

Και ένα ρητό λέει ότι το να επενδύσεις χρήματα, δεν σημαίνει ότι θα έχεις και αποτέλεσμα..

Το κείμενο αυτό χρωστάει πολλά στον Guardian  και σε ένα παλαιότερο (πολύ) άρθρο της Le Monde.

http://www.youtube.com/watch?v=u9WvVTFTf9w

Θα διασχισεις ενα πρωινο τον κοσμο και θα 'ναι πιο ομορφα κι από ενα ονειρο...

http://www.youtube.com/watch?v=NuixdvsvxYY&feature=related

Δεν ξέρω να βάζω βίντεο.

Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι έχω ένα σοβαρό πρόβλημα με το timing (και μάλλον εγώ και το timing μόνο αυτό μοιραζόμαστε). Δεν ξέρω πόσο λογικό είναι να ψάχνω σπίτι Σεπτέμβριο στο Λονδίνο και δουλειά μέσα στην ύφεση αλλά αν χρειαστεί θα βάλω σε εφαρμογή το Plan B.

Το να βρεις τελικά σπίτι δεν είναι και ό,τι ευκολότερο. Τα περισσότερα είναι απαίσια, έχω ανέβει σε σκάλες με κρίτσι-κρίτσι (και λέω τώρα θα πέσει, τώρα θα πέσει), έχω κατέβει σε υπόγεια με κήπο (ή αλλιώς δύο γλαστράκια και ο φοίνικας του διπλανού), κουζίνες με μια πολυθρόνα που ονομάζονται κουζίνα και σαλόνι, και υπνοδωμάτια σε σοφίτες που μόνο χόμπιτ χωράει όρθιο και λοιπά. Α, και ένα σπίτι με αισθητική 60's, σαν παλιά επεισόδια των Eastenders. Αλλά ενοικιάζεται ως vintage.

Βλέπω πάλι τα πρώτα επεισόδια του Absolutely Fabulous και μ'αρέσει να βλέπω δύο σαραντάρες να ξυπνάνε με τζιν (το ποτό, όχι το ύφασμα) και να καταρρίπτουν στερεότυπα για τις γυναίκες, την οικογένεια, τα πάντα, και ταυτόχρονα να δίνουν νόημα σε άλλα τόσα.

Patsy: The last mosquito that bit me had to check into the Betty Ford clinic.

Χτες στα Harrod's είχαν πάλι κοσμοσυρροή λόγω του νέου καφέ που άνοιξε (μεταξύ μας, ένα ξύλινο πάτωμα είναι, με άθλια τραπεζάκια στα οποία βλέπεις αποκλειστικά άραβες). Οι κάτοικοι διαμαρτύρονται ότι γέμισε η γειτονιά πόρνες, ενώ σε ένα τετράγωνο μέτρησα 7 Rolls Royce (να σημειωθεί ότι η μία ήταν δίχρωμη, θαλασσί και γυαλισμένο αλουμίνιο με χρυσό σήμα στο καπό..).

Μετρό 20/08/2008. Κάθομαι διαβάζοντας μια εφημερίδα που καμαρώνει για τις καθαρές νίκες των Βρεταννών αθλητών. Μια φίλη μου δίπλα κάθεται και δεν μιλάει. Κάποια στιγμή ακούμε κάτι παιδιά , Έλληνες, γύρω στα 22, να μας σχολιάζουν. Κοιτάνε τη Λ. ερευνητικά και ο ένας λέει ότι αν ήταν ελληνίδα θα ήταν σίγουρα από Ν.Π. (προφανώς εννούν Νότια Προάστια) ενώ ένας τρίτος επιμένει ότι είναι Β.Π. Για εμένα δεν είχαν τέτοιο debate, συμφώνησαν και οι 4. Ο τέταρτος του παροτρύνει "να σκάσουν" αλλά οι άλλοι λένε ένα "σιγά μωρέ, αφού δεν καταλαβαίνουν". Φτάνει η στάση μας, λέμε ένα γεια, επιβεβαιώνουμε τα προάστια και κατεβαίνουμε.

Καταγγελία. Μετά από μια συζήτηση με μια φίλη, θέλω να πω ότι πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει η Casablanca να θεωρείται love story. Συγγνώμη αλλά η κοπελιά τον παράτησε για να φύγει, τού είπε μια ωραία ατάκα (τι να πεις εξάλλου, εγώ φεύγω να ζήσω, εσύ ψόφα;) και πήρε το αεροπλάνο και ο Rick έμεινε μόνος. Κλασικός οπορτουνισμός.

Η γραφειοκρατία της αναποφασιστικότητας σου μού ανακοίνωσε: «Οι ακτίνες χάθηκαν,Έστειλα πιο πολλά σύννεφα.». 

Και βροχή έφεραν, και κάθομαι, τις στάλες να κοιτώ.

Να με βρέχουν με το μπλε των ματιών σου, και,σ αν θεός εγώ, το αίνιγμά τους να λύνω.

Ήλθε πάλι η προσφιλής

στην ύπαρξή μου αυτή ώρα,

η ώρα που η φιλάγρυπνη μνήμη μου

περνάει την εφηβεία της, πριν

αμμόκοκκος στην παραλία της λήθης καταλήξει.

Θύμησες έφερε από τον ξεριζωμό,

που έζησε όταν

από το καραβάνι των χρωμάτων και των παραισθήσεων

απομακρύνθηκε για να γνωρίσει τη δική σου μνήμη.

Τα απαραίτητα πήραν.

Κιβώτια συσκευασμένης ωριμότητας

-μην σπάσει πρόσεχες, την είχες για

επίσημες περιπτώσεις-

νότες, διέσεις, καμβάδες κενούς,

να διηγούνται το δικό τους ψέμα.

τρεις εβδομάδες κράτησαν οι προμήθειες,

μαθεύτηκε η αλήθεια.

ασθενής η μνήμη, από ατύχημα παλιό,

και έτσι επιρρεπής στο ψέμα.

Η ξένη μνήμη έφυγε, για λίγο είχε πει,

- μα έτσι είναι τα ταξίδια

προς εύρεση δικαιολογίας-

και η δική μου,

να περνά την δική της γαλάζια περίοδο

συνθέτοντας στίχους, θλίψη και ερωτήσεις.

Η εφηβεία τελείωσε πια.

και αναπολεί συχνά εκείνο το ταξίδι.

και κάθε βράδυ θυμάμαι εκείνο το καραβάνι

και αναρωτιέμαι για εκείνους τους ηθοποιούς,

ποιοι να ήταν εκείνοι οι περιπλανώμενοι,

πιο εφήμεροι κι από εμάς.

που προσγειώνονταν στο εφήμερο χαλί του σύμπαντος,

που ύφαιναν στο θέατρό τους.

Το παρόν ποστ είναι κάπως άκυρο στην Ελλάδα όπου μπορείς να πας διακοπές/βόλτα/στη θάλασσα αλλά αν δεν μπορείς ή αν θέλεις να κάνεις κάτι άλλο μπορεί να φανεί χρήσιμο (μπορεί και όχι, μη ζητάτε τα λεφτά σας πίσω).

1. 2001: A Space Odyssey του Stanley Kubrick. Η ταινία βγήκε το 1968, χρονιά αρκετά σημαντική από μόνη της και ήταν αρκετά επαναστατική, λόγω θέματος, ειδικών εφέ και διαφόρων τεχνολογιών που λίγα χρόνια μετά θα χρησιμοποιούνταν καθημερινά αλλα το 1968 ήταν επιστημονική φαντασία.

Σχετική πρόταση αποτελεί και η ταινία Week end του Jean-Luc Godard, μια dystopian ταινία που κυκλοφόρησε στη Γαλλία τις αρχές του 1968, λίγο πριν το Παρίσι γεμίσει από ανθρώπους που δεν ήθελαν να βρεθούν σε έναν κόσμο που θα έβγαζε αληθινό όλο το dystopian είδος (από ταινίες σαν αυτή μέχρι το brave new world).

2. Φ7. Μερικοί ήδη ξέρετε τι είναι αυτή η μυστική οργάνωση Ελλήνων, άλλοι θα μάθετε, αλλά έχει τρελλό γέλιο όπως και να έχει. Ζήτω η αποδόμηση του ελληνάρα μ...α. (οκ, θα το πω, αναφέρομαι στο λοστρέ, το βιβλιαράκι που έχει κάνει διάσημο ο awake).

3. Duckula. Μπορεί να φαίνεται αστείο αλλά πρόκειται για απολαυστικό καρτούν με έναν παπιόμορφο, φυτοφάγο βρυκόλακα, τον οποίο προσπαθεί να φέρει στον ίσιο δρόμο ο υπηρέτης του, Ιγκόρ, αν και ο ίδιος θέλει να κάνει καριέρα στη show-biz.

4. The Lord of the flies. Εντάξει, και πάλι δεν ανακάλυψα τον τροχό αλλά το βιβλίο είναι μια ενδιαφέρουσα σπουδή πάνω στα ανθρώπινα ένστικτα, το καλό, την επιβίωση, το θάνατο, τη συνεργασία, τη σύνεση και την ικανότητα του αρχηγού. Είτε από τη φιλελεύθερη, είτε από την απολυταρχική του μορφή. Προτείνεται καλύτερα στο πρωτότυπο.

5. Βones. Αυτό λοιπόν είναι μια σειρά για μια αποκομένη από τηνν πραγματικότητα ανθρωπολόγο που μελετά οστά και συλλαμβάνει δολοφόνους. Έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον, μαθαίνεις και πράγματα, και έχει γέλιο όταν υπάρχουν pop culture references.

6. The rip. Το είχα ξαναπεί παλαιότερα, το έκανε και ο Vam33 ποστάκι, είναι ένα απο τα νέα τραγούδια των Portishead. Σπαρακτικό. Απλά ακούστε το.

Και κλείνω με αυτό. Το θυμήθηκα προχτές, είναι από την ταινία "Το παιχνίδι των λυγμών" του Neil Jordan.

 http://www.youtube.com/results?search_query=the+crying+game+boy+george&search_type=&aq=2&oq=the+cryi

Περιμένω το ειλικρινές σαν κράξιμο.

Έχω έναν Ιταλό φίλο, τον D. που κατάγεται από μια πόλη κοντά στη Νάπολη. Πάντα μού έλεγε ότι η Νάπολη είναι γνωστή για το φαγητό της (κάτι που διαπίστωσα κι εγώ πριν κάποια χρόνια), τις όμορφες γυναίκες της (αυτό βέβαια το λένε για όλα τα μέρη του κόσμου, συν τοις άλλοις ο D. είναι και κάπως γυναικάς) και τη Μαφία της. Και γενικότερα την εγκληματικότητά της. Το κακό με το φαγητό είναι ότι ποτέ δεν είναι αρκετό. Το κακό με τις γυναίκες δεν ξέρω ποιο μπορεί να είναι, πολλά ακούγονται, αλλά το κακό με τη Μαφία είναι ότι δεν είναι μια ωραία ιστορία που βλέπουμε στο Νονό του Κόπολα.

Το κακό είναι ότι υπάρχει ακόμη. Αυτό λοιπόν έκανε βιβλίο ο Ιταλός συγγραφέας (κι αυτός από τη Νάπολη) Roberto Saviano, ο οποίος μεγάλωσε κοντά στα μέρη που δραστηριοποιείται η Καμόρα, η εν λόγω οργάνωση. Η Καμόρα είναι μια οργάνωση που κινείται αθόρυβα και δεν προκαλεί (όσο αυτό είναι δυνατό βεβαίως). Μέχρι που το βιβλίο του Saviano, ονόματι Camorra κυκλοφόρησε.

Το βιβλίο έγινε μεγάλη επιτυχία, τόση ωστέ να μεταφραστεί σε 47 γλώσσες, και να μπει στις λίστες με τα πιο σημαντικά βιβλία του 2007 από τον Economist (που γενικά δεν χαρίζεται) και τους New York Times. Επίσης, γυρίστηκε και σε ταινία, που έκανε πρεμιέρα στο πρόσφατο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στις Κάννες.

Ο Saviano δέχεται απειλές για τη ζωή του, γι'αυτό και η ιταλική κυβέρνηση του έχει παραχωρήσει φρουρούς, ενώ η κατοικία του παραμένει μυστήριο. Το βιβλίο κυκλοφορεί και στην Ελλάδα υπό τον τίτλο "γόμορρα" (τώρα να πω κι άλλα ή θα είναι σαν διαφήμιση;) ενώ η ταινία, ελπίζω ότι θα βρει διανομή για την Ελλάδα (ή κάποιο φεστιβάλ, έστω).