Κοιτάζω τα λευκά χνούδια που πετάνε από τα γύρω δέντρα και προσγειώνονται στο μπαλκόνι μου. Ένα χιόνι που δεν λιώνει στη μύτη ούτε παγώνει τα χέρια μου γεμίζει την ατμόσφαιρα και γαληνεύει το βλέμμα μου.

Ακούω δυο τρία τραγούδια και ταξιδεύω. Σκέφτομαι τον τελευταίο χρόνο, πως πέρασε, τι άφησε. Πρόσωπα και στιγμές και ατελείωτη μουσική, νότες που συνοδεύουν τις στιγμές για να μείνουν αθάνατες στο χρόνο. Σκέφτομαι τους «χειμώνες» και τα «καλοκαίρια». Και τα πρόσωπα. Πρόσωπα φωτεινά που συνεχίζουν να σημαίνουν πολλά όσο μακριά κι'αν βρίσκονται.

Τις στροφές και τις ευθείες. Και πως ώρες, ώρες ξαφνιάζομαι που μεγαλώνω.

Μεγάλη, ωραία διαδρομή. Λίγο τρομακτική κάποιες στιγμές, μαγική κάποιες άλλες. Δεν θα τη άλλαζα για τίποτα στον κόσμο. Έτσι την θέλω, όπως χαράχτηκε αυθόρμητα με ένα χαμόγελο που ήρθε από μακριά και ένα φως πορτοκαλί να θαμπώνει τα μάτια.

Σκέφτομαι πως το καλοκαίρι δεν είναι πάντα εδώ. Δεν μπορεί να έχουν πάντα οι μέρες μας αυτή τη μοναδική την αλμυρή του γεύση. Και κάποιες φορές αργεί να φτάσει. Μέχρι να'ρθει όμως έχουμε πάντα την άνοιξη να μας γεμίζει υποσχέσεις. Και αυτό δεν είναι λίγο. Είναι ο χτύπος ζωής που νιώθεις όταν κλείνεις τα μάτια και αφήνεσαι στην ομορφιά της κάθε μέρας. Στην ομορφιά της ζωής που σε πληγώνει χωρίς να ξέρεις γιατί.

Και όλα να ανακατεύονται παρέα. Η ζωή, η άνοιξη και ένα ποίημα, σε ένα φως πορτοκαλί. Χωρίς λόγια. Σαν ένας χτύπος καρδιάς.

Αγαπημένοι φίλοι και φίλες πάει τόσος καιρός που έχουμε να τα πούμε και ξαφνικά ένιωσα μια μεγάλη επιθυμία να βρεθώ κοντά σας, να σας πω τα νέα μου, να μάθω τα δικά σας, να τα πούμε λιγάκι βρε παιδί μου...

Τόσο καιρό λοιπόν που λείπω από την υπέροχη οικογένεια της Lifoland, έχουν συμβεί διάφορα στη ζωή μου για κάποια από τα οποία σκοπεύω να σας ενημερώσω αμέσως...

-Ανακάλυψα ότι στο κανάλι ΕΤ3 παίζεται ακόμη η απίστευτη σειρά  "The bold and the beautiful"!!!!! Η έκπληξή μου όμως ήταν ακόμη μεγαλύτερη όταν είδα πως ο Έρικ αλλά και η Στέφανι όχι μόνο ζουν (!), αλλά είναι και αγέραστοι -μέρα δεν έχει περάσει από πάνω τους- ενώ σε λίγο θα αρχίσουν να παντρεύονται και να αμολάνε παιδιά τα τρισέγγονά τους.... Καλά το τι σαβούρα γενικά έχω δει στην τηλεόραση αυτόν τον καιρό είναι απίστευτο....

-Κέρδισα το πρώτο μου χρυσό βατόμουρο!!! (γατούλη μου σε ευχαριστώ πολύ πολύ, mats!). Η συγκίνηση για το βραβείο αυτό - το πρώτο βατόμουρο της ζωής μου!- ήταν πολύ μεγάλη, στεναχωρέθηκα μόνο που δεν μπόρεσα να έρθω στην απονομή. Δικαιολογούμαι όμως αφού λόγω της καταστάσεως είπα να ξεχάσω για λίγο τα έξαλλα πάρτι και τις red carpet εμφανίσεις....!

-Πήρα δύο κιλά. Ασήμαντο, αλλά να, κάπως μου'ρθε!

-Διάβασα αρκετά βιβλία ανάμεσα στα οποία ήταν και τα «Θερμοκρασία δωματίου» της Δ. Κολλιάκου και « Ο δαιμονιστής» του Α. Κορτώ. Από τη στιγμή εκείνη περιμένω πότε θα μπορέσω να συναντήσω έναν συγκεκριμένο κύριο, γιατί έχω να του πω ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ!!!!!   

-Είδα τον Σ. να βάζει μπουγάδα, να απλώνει τα ρούχα ΚΑΙ να σιδερώνει! Το μόνο που με χαλάει είναι που δεν σκέφτηκα να βγάλω μια φωτογραφία, έτσι, να έχω να τη δείχνω στα παιδιά μας όταν μεγαλώσουν...

-Έψαξα και βρήκα παλιά τραγούδια που αγαπώ και είχα καιρό να τα ακούσω. Ακούγοντάς τα, νιώθω ότι μεταδίδω την αγάπη μου για αυτά καθώς και τα συναισθήματα που μου δημιουργούν. Μεταφέρεται άραγε η γλύκα, η θλίψη, η ομορφιά, η ελπίδα???

Μετά από πρόσκληση της αγαπημένης immortal, αντιστέκομαι και εγώ με ένα ποίημα.... παιδικό!

ὁ κύριος κανείς

Ποιὸς νἆναι αὐτὸς ὁ «Κύριος Κανείς»;
Χθὲς σὰν καθήσαμε νὰ πιοῦμε τσάι,
μπράμ, νά σου τον, ἕνα φλυτζάνι σπάει
καὶ βρέχει τὸ φουστάνι τῆς Φανῆς,
ὁ σκανταλιάρης «Κύριος Κανείς».

Κι ὕστερα τσίμπησε τὴν ἄσπρη γάτα,
ἔσπασε καὶ δυὸ-τρία καλὰ πιάτα,
ἐζούγκηξε τοῦ Γιάγκου τὸ καπέλλο,
καὶ ξέσκισε τῆς Ἕλλης μας τὸ βέλο,
καὶ μούγκριζε φριχτὰ σὰν Ἐρυννίς,
ὁ πεισματάρης «Κύριος Κανείς».

Ἔχει θαρρῶ κακὴν ἀνατροφή,
γιατὶ ἔβαλε μὲς τὸν καφέ μου ἁλάτι,
καὶ μοῦ ἔμπηξε καρφίτσες στὸ κρεβάτι,
καὶ στὸ σκαμνὶ τοῦ μπέμπη ἕνα καρφί,
κι ὕστερα τὸν ρωτοῦσε: «ποῦ πονεῖς;»
ὁ κατεργάρης «Κύριος Κανείς».

Ποιὸς νἆναι; -Μπὰ κανείς μας δὲν τὸν ξέρει,
κανείς μας δὲν τὸν εἶδε πουθενά...
Μ᾿ αὐτὸς τὰ παιχνιδάκια μας χαλνᾶ,
κι ἔσπασε καὶ τῆς πλύσης τὸ πανέρι.
Δὲν εἶναι φαίνεται, καθόλου εὐγενὴς
αὐτὸς ὁ μάγκας «Κύριος Κανείς».

Δὲν τὸν γνωρίζουμε! Ὀρκιζόμαστε.
Μὰ ἡ μητερούλα μας χαμογελᾶ
καὶ λέγει πὼς τὸν ξέρουμε καλὰ
καὶ πὼς δὲν πρέπει νὰ κρυβόμαστε
καὶ ψέματα νὰ λέμε στοὺς γονεῖς,
γιατὶ εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς ὁ «Κύριος Κανείς».

Ν. Ποριώτης

 ps. Δεν προσκαλώ ειδικά κανένα, όποιος θέλει να αντισταθεί ή απλά να παίξει..... μπορεί!!!

φιλιά! 

Βάζω λίγο χυμό στο ποτήρι μου και καθαρίζω δύο μανταρίνια. Έχω μανία με τα μανταρίνια, λατρεύω τη γεύση τους, τη μυρωδιά που αφήνουν μετά στα χέρια μου. Μασουλάω τα λεπτά τους φετάκια και νιώθω όμορφα.

Όλη η πόλη τραγουδάει «Begging... Begging...». Μαζί της και εγώ μουρμουρίζω το τραγούδι που βρίσκεται διαρκώς στα αυτιά μου τον τελευταίο καιρό και χορεύω με μικρά προσεκτικά βηματάκια. Ένας μικρός ψίθυρος το χάραξε στον τοίχο λες και διάβασε έναν έναν τους στίχους απ'τη σκέψη μου. «Put your loving hand out, baby...» Ζω στο ρυθμό της κάθε μέρας και η κάθε μέρα κινείται μέσα μου. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά βλέπω τα πάντα κινηματογραφικά. Νιώθω το χέρι του Ουρανού να ανακατεύει τα μαλλιά μου και να μου κλείνει παιχνιδιάρικα το μάτι. Μοιραζόμαστε το ίδιο μυστικό και ένα χαμόγελο με συνοδεύει παντού.

Διαβάζω παραμύθια και ψάχνω με μανία αγαπημένες μελωδίες και ξεχασμένα δισκάκια. Τη χρονιά αυτή θα κρεμάσω μόνο νότες στους τοίχους μου, καμιά γκρίνια δεν χωράει στη ματιά μου. Θα δανειστώ το πορτοκαλί της immortal (μπορώ?) και κάθε μέρα θα χρωματίζω και λίγο παραπάνω τον κόσμο που φτιάχνω, μέχρι ο πίνακας μου να ολοκληρωθεί. Πολύτιμη προσφορά και δώρο, δεν δύναμαι μεγαλύτερη απ'αυτή.

Περπατώ πάνω στο ουράνιο τόξο και προσμένω να συναντήσω την αρχή του. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως το πουγκί βρίσκεται εκεί, (πανέμορφε γατούλη, ναι υπάρχει -είμαι σίγουρη τώρα πια- ο θησαυρός του κάθενός μας). Έχω δρόμο ακόμη να κάνω, το φώς της λάμψης του όμως ήδη τυφλώνει τα μάτια μου.   

Φέτος ο Αι Βασίλης μου έκανε το καλύτερο δώρο. Δεν μπορώ να το δω, έχω όμως αρχίσει να το φαντάζομαι...

PS. Διαβάζοντας το παραμύθι σου man και μετά από αρκετή σκέψη κατέληξα στις εξής πιθανότητες :

1. Έχεις το κληρονομικό χάρισμα. Βλέπεις στο μέλλον και αν το κυνηγήσεις λιγάκι θα κονομήσεις τρελά λεφτά!
2. Την περίοδο των γιορτών δουλεύεις κρυφά ως βοηθός του Αι Βασίλη. Κάνεις παρέα με τα ξωτικά, διαβάζεις τα γράμματα με τις επιθυμίες όλων μας και γνωρίζεις από πριν τι δώρο θα λάβει ο καθένας. Λεφτά αποκλείεται να βγάλεις από αυτή τη δουλειά, παίζεις όμως (γαμώτο!) με τα καλύτερα παιχνίδια! Ζηλεύω!!!    

Παρασκευή.... Περίεργα πέρασε αυτή η εβδομάδα. Δεν την πολύκατάλαβα. Όταν τρέχεις δεν καταλαβαίνεις το χρόνο που περνάει δίπλα σου. Δεν πειράζει όμως, Σαββατοκύριακο έρχεται και έχω τρελά κέφια! I am free as a bird..... Θα πάρω τον καλό μου να πάμε τσάρκα και να τα πιούμε! Έστω και δυο μας! Ωραία....!

Πήγαμε στον αγώνα χτες βράδυ. Παναθηναικός - Ρεάλ Μαδρίτης. Κάπου δεκαπέντε χιλιάδες κόσμου και πήγε η ψυχή μου στην κούλουρη! Να σπάσει το αήττητο σερί και να είμαι μέσα στο γήπεδο??? Α πα πα! Το «γκαντέμω» θα με ακολουθούσε για πάντα... σαν ρετσινιά! Πάλι καλά.... τη γλίτωσα και αυτή τη φορά....

Ναι, ναι, είναι γεγονός, τα  Χριστούγεννα έφτασαν. Δεν έχει σημασία τι δείχνει το ημερολόγιο, για μένα τα Χριστούγεννα ξεκινούν τη μέρα που θα ακούσω το Last Christmas για πρώτη φορά. Τότε αρχίζει επίσημα η περίοδος των Χριστουγέννων, ας μη γελιόμαστε. Το άκουσα εδώ και πολλές μέρες.... οπότε, τα Χριστούγεννα έχουν ξεκινήσει για τα καλά.

Προχτές στολίσαμε και το δέντρο. Εγώ δηλαδή. Ο Σ. μόνο το έστησε και έβαλε και ένα στολίδι για το καλό. Πήρα την εκδίκησή μου τραγουδώντας Χριστουγεννιάτικα τραγούδια όση ώρα στόλιζα..... χα! Santa baby,  και White Christmas για καμιά ώρα! Ναι, ξέρω, ώρες ώρες μπορώ να γίνω πολύ σκληρή!

Ψάχνω συνταγή για μελομακάρονα. Σκέφτομαι να το δοκιμάσω φέτος να επεκταθώ σε πιο παραδοσιακή ζαχαροπλαστική. Ο Σ. και καλά με προκάλεσε ότι δεν θα τα καταφέρω. Τσίμπησα μόνο και μόνο γιατί σκέφτηκα ότι μετά θα τον αναγκάσω να τα φάει όλα! Κρίμα είναι να τα πετάξουμε, τόσο κόπο έκανα!!! Ναι, ..... σκληρή!

Το βιντεάκι είναι ναι, το αναμενόμενο. Και μη μου πείτε ότι όχι άλλο, δεν αντέχετε να το ακούτε αυτό το τραγούδι και άλλα τέτοια.... αφού ξέρω, κατά βάθος γουστάρετε.... Είναι πλέον cult, ψέματα?

Όταν παίρνεις άδεια στα τέλη του Νοέμβρη, αντιμετωπίζεις μια περίεργη κατάσταση. Κάθεσαι ενώ όλοι δουλεύουν, σε μια περίοδο «νεκρή», χωρίς να έχεις κάτι ιδιαίτερο να κάνεις, γεγονός, που αρχικά σου δημιουργεί αμηχανία... Πως θα γεμίσω τις ώρες μου -σκέφτεσαι- τώρα που δεν χρειάζεται να τρέξω για τίποτα και κανείς δεν με πιέζει να αφήσω νωρίς νωρίς το κρεβατάκι μου??? Το να κάθεσαι σε μια περίοδο που δεν το περιμένεις, μοιάζει ξαφνικά αγχωτικό. Μια κατάσταση παράξενη. Μπορεί να αντιδράσεις περίεργα σ'αυτή. Εσύ. Γιατί εγώ ευτυχώς τέτοια προβλήματα δεν αντιμετωπίζω! Μπορώ να προσαρμοστώ σε καταστάσεις τεμπελιάς αμέσως! Και αυτό κάνω άλλωστε!

Έτσι το πρόγραμμα οργανώνεται σε χρόνο μηδέν! Και είναι το εξής απλό : δεν υπάρχει πρόγραμμα! Ξεκινάμε και όπου μας βγάλει ο δρόμος. Οι αρχικές σκέψεις για γνωστούς αγαπημένους προορισμούς αφέθηκαν στην άκρη. Let's do something else...! Πρώτος σταθμός, στην πόλη καταγωγής για να δούμε μαμάδες, μπαμπάδες και λοιπούς συγγενείς (οι επαναστάσεις έχουν και αυτές τα όριά τους!). ΄

-Ματς μουτς, μας λείψατε, δύο μήνες έχετε να έρθετε, πετσί και κόκκαλο, τς τς τς! Τσίπουρα σε παλιά στέκια, με γυαλιστερές να χορεύουν σε μια θάλασσα από λεμόνι.... Φίλοι και μπλα μπλα. Πολύ μπλα μπλα. Έτσι πάνε αυτά....

Δεύτερη στάση λίμνη Πλαστήρα. Όμορφα χωριά μέσα στην ομίχλη, τζάκι να καίει όλη μέρα, και χουζούρι. Νόστιμο φαγητό και υπέροχο κρασί. Υπέροχο! Ειδικά το κόκκινο! Και το καλύτερο από όλα. Ελάχιστος κόσμος. Τέλεια!!! Μόνο καθημερινές αξίζει να πας σε τέτοια μέρη. Λίγη πεζοπορεία και πολλή ξεκούραση.....

Τρίτη στάση Ελάτη - Περτούλι. Μεγάλες ανάσες να παγώσουν τα πνευμόνια. Ομορφιά παντού. Θερμοκρασία στους - 1.5⁰C. Γίδα βραστή και ψημένο κυδώνι. Ελληνικός καφές και κουβέντούλα με τους ντόπιους. Δεν θέλω να γυρίσω σπίτι, πειράζει?

Αφήνομαι σε ένα σύννεφο καμωμένο από τον καπνό μιας καμινάδας, σε μια γωνιά της γης γεμάτη από έλατα και κόκκινα μάγουλα. Στις φλέβες μου τρέχει κόκκινο κρασί και τα όνειρά μου μυρίζουν βουνό και ελευθερία. Νιώθω σαν τη Χάιντι και μασουλάω ψημένο ψωμί. Πλατσουρίζω σε γλυκά του κουταλιού και περιμένω άσπρες νιφάδες χιονιού στα μαλλιά μου....

Είδα ένα σκίουρο στο δρόμο... Πρώτη φορά έβλεπα σκίουρο. Ήταν μικρός και κατάμαυρος. Έμεινε για μια στιγμή μπροστά μου και τσουπ εξαφανίστηκε μέσα στα δέντρα. Ενθουσιάστηκα και το θεώρησα πολύ καλό σημάδι. Περιμένω να δω τι θα μου φέρει...

Xειμωνιάτικα δώρα τυλιγμένα σε ομίχλη. Ωραία....

Τι απαίσια μέρα.... Τα μαλλιά μου είναι χάλια.... Φρεσκολουσμένα αλλά δεν μου αρέσουν καθόλου... Αποφεύγω τους καθρέφτες, τέτοια νεύρα τους έχω.... Θέλω να σηκωθώ και να φύγω... Να τα παρατήσω όλα να μην χαιρετήσω κανένα.... να κλείσω πίσω μου την πόρτα και γεια σας...! Με έχει πιάσει τρελή γκρίνια...

Θέλω να μου κάνεις μια έκπληξη... Να γυρίσω σπίτι και να με περιμένει κάτι ξεχωριστό... Αρωματικός καφές, γεμιστά σοκολατάκια, το cd που ξέρεις ότι θέλω και δυο εισητήρια για Βερολίνο. Γίνεται?

Θέλω να ζήσω λίγο σαν σε παραμύθι, όχι όμως αυτό με τον κοντορεβυθούλη.... Θέλω να με κανακέψεις, να με καλομάθεις, θέλω να μου κάνεις όλα τα χατήρια γιατί.... έτσι. Από πότε πρέπει να υπάρχει λόγος?

Θέλω να βγάλω την καθημερινότητα από πάνω μου σαν να'τανε παλιά ζακέτα που ξηλώθηκε κάπου στην άκρη. Να μην έρχομαι αντιμέτωπη με μικρότητες και κακίες.... Καρφάκια να αιωρούνται πάνω απ'τα κεφάλια μας. Η μιζέρια είναι κολλητική, πάμε να φύγουμε από εδώ, μπορεί να μας κολλήσουν...

Θέλω να φέρεις τον κόσμο μου τούμπα, ξέρω πως μπορείς να το κάνεις. Ναι, ναι, δεν είσαι ο Σούπερμαν είσαι απλά ο Σ., αλλά αυτό ήταν πάντα από μόνο του αρκετό. Μου υποσχέθηκες μια εβδομάδα μακριά και περιμένω πως και πως να φτιάξω βαλίτσα. Κι'ας μην πάμε Βερολίνο.... και στο Πήλιο όμορφα θα'ναι.

Βάλε την κάπα σου μωρό μου και πάμε να φύγουμε. Μην πετάς πολύ ψηλά, θα μου χαλάσει το μαλλί. Μπα, δε βαριέσαι έτσι και αλλιώς χάλια είναι...

...... Πετάχτηκα ξαφνικά, την ίδια στιγμή που στ'αυτιά μου, έφτανε η φωνή μου ταραγμένη να κομματιάζει τη σιωπή της κάμαρας. «Grem!!!» Ήμουν ζαλισμένη από τον ύπνο και αλαφιασμένη, ένα προαίσθημα κακό είχε έρθει να στοιχειώσει τα όνειρά μου. Ένιωσα τον Σ. να κινείται δίπλα μου και το χέρι του να ψάχνει μέσα στο σκοτάδι το σώμα μου.

«Μωρό? Τι έπαθες? Εφιάλτης?» με ρώτησε και η φωνή του είχε αυτή τη βραχνάδα του ύπνου και την ταραχή της νύχτας.

«Ο φίλος μου ο γάτος, βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο!!!! Είδα μάτια από μούχλα μέσα σε πηγάδι, ένα ποτάμι από δηλητήριο, κλαδιά με αγριοφράουλες, σκοτάδι και υγρασία! Α! και μυρωδιά βανίλιας να πλανιέται παντού!!! Σημαδιακό όνειρο σου λέω!!!»

«Ε, με τις παρέες που κάνεις τον τελευταίο καιρό, δεν περίμενα να δεις και τίποτα καλύτερο!!! Το'ξερα πως θα έχουμε μπλεξίματα!!! Άκου μάτια από μούχλα και κλαδιά από αγριοφράουλες!!! Και τώρα, τι? Πάλι ιστορίες θα'χουμε βραδιάτικα???»

«Μωρό μου πρέπει να βοηθήσω το φίλο μου και πρέπει αυτό να γίνει τώρα! Τώρα, που είσαι δίπλα μου και η καρδιά μου έχει μέσα γλύκα και αγάπη. Τώρα, μέσα στη νύχτα, που το μυαλό είναι ανοιχτό στα όνειρα και μπορεί να ταξιδέψει ελεύθερο. Που η ψυχή διψάει να απλωθεί και το κορμί είναι ακόμη ζεστό απ'το κρεβάτι...»

Σηκώθηκα και πήγα στο μέσα δωμάτιο. Το σκοτάδι με τύλιγε αλλά δεν άναψα κανένα φως. Μόνο μέσα στο απόλυτο σκοτάδι μπορείς να ανασάνεις αληθινά. Όταν οι αισθήσεις δεν ξεγελιούνται από τ' ασήμαντα που δείχνει το φως, μπορείς να έρθεις σε επαφή με την ψυχή σου, να ακούσεις τον ψίθυρό της και να είναι αυτός η πυξίδα που σε οδηγεί. A little whisper in the dark... γιατί μέσα στο σκοτάδι γίνεται εκκωφαντικός ο θόρυβος της ψυχής και δεν μπορείς να τον αγνοήσεις. Κάθησα στο πάτωμα, όσο πιο κοντά στη γη βρίσκεσαι τόσο το καλύτερο είναι σ'αυτές τις περιπτώσεις. Βέβαια, εγώ βρισκόμουν στον τέταρτο όροφο, αλλά από τότε που οι άνθρωποι έδιωξαν τα δάση και σκέπασαν το χώμα με τσιμέντο και σίδερο, όλα εμείς τα μικρά  karagiozakia που γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μέσα στα όνειρά μας, έχουμε προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση και πολεμάμε από όπου μπορούμε. Κάθησα στο πάτωμα λοιπόν και προσπάθησα να βάλω σε τάξη τη σκέψη μου. Ή για να πω την αλήθεια, έκανα το ακριβώς αντίθετο. Άφησα τη σκέψη μου να πλανηθεί μέχρι να βρει το πηγάδι με τα μουχλιασμένα μάτια και το γάτο φίλο μου που κινδύνευε. Ήταν μεγάλο το ταξίδι που έπρεπε να κάνω μα το πείσμα είναι σύντροφος της αλήθειας, της αγάπης και της ίδιας της ζωής.

Στα μάτια μου έφτασαν εικόνες τρομερές... Είδα τα πράσινα μουχλιασμένα μάτια, το δηλητήριο που χυνόταν στις φλέβες του Etsi και ρίγος με διαπέρασε. Είδα την όμορφη Βακτριανή και το φως της με τύφλωσε και ζέστανε μέσα μου την ελπίδα. Είδα το φίλο μου πεσμένο στο χώμα και ένα μαγεμένο βέλος να φέρνει στα μάτια του τον μεγάλο ύπνο. Το τρίχωμα του ήταν βρώμικο και ταλαιπωρημένο μα πίσω από τα σφαλιστά του βλέφαρα μπορούσα να νιώσω δύναμη και θάρρος. Τα μάγια μπορεί να είχαν αιχμαλωτήσει το σώμα, μα δεν μπόρεσαν να δαμάσουν το πάθος της ψυχής, τη δίψα για το παραμύθι, τη βαθύτερη τέλος από όλες τις επιθυμίες... Να κάνουμε το αδύνατο, δυνατό. Να πολεμήσουμε διεκδικώντας τα πάντα και να νικήσουμε. Να φτάσουμε στην άκρη του ουράνιου τόξου και να βρούμε επιτέλους αυτό το γαμημένο το πουγγί με το χρυσάφι!!!

Σηκώθηκα και άνοιξα το παράθυρο. Με τα πόδια γυμνά και τα μάτια να γυαλίζουν από την υπόσχεση της μάχης, άφησα τον παγωμένο αέρα να έρθει δίπλα μου. Αυτός είχε αναλάβει να μεταφέρει στον φίλο μου τα λόγια εκείνα που έλυναν τα μάγια. Το ξόρκι για να πιάσει έπρεπε να πηγάζει από τρελή αισιοδοξία και πίστη στη μαγεία της κάθε στιγμής. Κι'όταν το λες να μη σκέφτεσαι, οι λέξεις να έρχονται μόνες τους η μια δίπλα στην άλλη. Με είχε διδάξει μια γριά μάγισσα ένα βράδυ που είχα χαθεί στην πόλη. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία. Με φωνή βραχνή και την ψυχή να τρέμει, ψιθύρισα :

Μέσα σε κόσμους μαγικούς

Στης γης την κάθε άκρη

Κίνησε η αγάπη μου

Στου σύμπαντος το χάρτη.

Να πάει σε φίλους καρδιακούς

Που πολεμούν με πάθος

Του κόσμου όλου το κακό,

 Άδειας ψυχής το μαρασμό,

Του εγωισμού το λάθος.

Αρματωμένη η ψυχή

Με πείσμα, θάρρος, τρέλα

Στη μάχη τώρα θα ριχτεί

Δεν προσκυνά φοβέρα.

Να καιν τα μάτια σαν φωτιά

Και στις νεκρές ζωές σας,

Γάτου κραυγή, Θεού  μιλιά,

Θα αντηχήσει στη νυχτιά,

Να κλείσουν οι πληγές σας.

Πήγαινε αγάπη μου γοργά

Με κάθε αυγής αχτίδα

Στα σφαλιστά τα βλέφαρα

Να φέρεις την ελπίδα.

Μαζί θα στείλω μια ευχή

Το θάνατο να διώξεις

Κι'όταν θα βρίσκεις το πουγγί,

Στου ουράνιου τόξου την ψυχή,

Μαγείας άγγιγμα  να νιώσεις!

Όταν γύρισα στο κρεβάτι, ο Σ. μουρμούρισε σιγανά «Ήρθες? Ο φίλος σου πως είναι?»

«Σσσς... Πάρε με αγκαλιά να κοιμηθούμε. Όλα θα πάνε καλά.»

Ψύχρα σήμερα, ε? Γκρίζος ουρανός και μελαγχολία αλλά εγώ έχω μια όρεξη διαολεμένη...  Είναι που για κάποιο λόγο δεν τον φοβάμαι το χειμώνα και τα βήματά μου τα νιώθω πιο στέρεα των τελευταίο καιρό. Μια μουντή μέρα δεν είναι πια αρκετή να μου χαλάσει το κέφι, να με ρίξει σε ξύλινα πατώματα παίζοντας το παιχνιδάκι που'ντος, που'ντος, που ‘ναι ο πάτος, ψάξε, ψάξε, δεν θα τον βρεις... Τελικά, αν υπάρχει χρώμα μέσα, δεν πάει να ξεβάψει και ο κόσμος ολόκληρος.... θα τον ζωγραφίσουμε από την αρχή.... όρεξη να υπάρχει, και πείσμα. 

Εκεί έξω, γίνεται σου λέω πανικός. Κόσμος πάει και έρχεται, φωνάζει, χειρονομεί, προσπαθώντας να μας κόψει στα δυο. Άγριος κόσμος, ζούγκλα σωστή. Βάζω δυνατά τη μουσική και τραγουδάω. Είμαι φάλτση, το ξέρω καλά, αλλά προτιμώ φάλτσα τραγούδια από το θόρυβο των θηρίων της πόλης. Αν αρχίσεις να τραγουδάς και εσύ μαζί μου, ε τότε πια, τίποτα δεν μας σταματά μωρό μου. «Ο κόσμος είναι στρογγυλός στρογγυλός στρογγυλός», (θυμάσαι τον Αλομπάρ?) και περιμένει να τον βαδίσουμε. Έχω όρεξη για μια μεγάλη βόλτα και πάντα είσαι η μόνη παρέα που θέλω δίπλα μου. «Όσο έχω εσένα δεν φοβάμαι κανένα...» και δεν ξέρω πόσα ακόμη τραγούδια θα σου πω, (σίγουρα πάνω από εφτά), στο είπα, έχω διαολεμένη όρεξη απόψε.

Τις περισσότερες ώρες είναι απλά αρκετό που έχω εμένα. Το ότι υπάρχεις και εσύ είναι μια ευλογία σπάνια, ένα δώρο, κάθε φορά που ανοίγω τα μάτια μου. Οι μοίρες ήταν πολύ ευγενικές εκείνο το βράδυ του Φλεβάρη που στάθηκαν πάνω από την κούνια μου και ψιθύρισαν τις ευχές τους. Το μέλλον έχει τα μάτια σου πάνω σε παιδικά πρόσωπα. Και απογεύματα Κυριακής με κάστανα και χαλβά από σιμιγδάλι στην κατσαρόλα...

Νυχτώνει νωρίς και μ'αρέσει. Έχει μια μαγεία το απογευματινό σκοτάδι. Είναι μέρα και δεν είναι. Παίζεις ανάλογα με την διάθεση που έχεις. Μπορείς αν θες να χαλαρώσεις μέσα του. Ευκαιρία να γυρίσουμε νωρίτερα σπίτι. Να αράξουμε αγκαλιά και να μου πεις για το αυτοκίνητο που θέλεις να πάρουμε. Και για το πού θα πάμε φέτος τα Χριστούγεννα. Όλο ταξιδάκια σκέφτεσαι, σε ένα μέρος δεν στέκεσαι. Βαριέμαι να μαγειρέψω, να πάρουμε κάτι έτοιμο. Και το κρασί σήμερα θα το διαλέξω εγώ. Θα σου φτιάξω όμως σουφλέ σοκολάτας και υπόσχομαι δεν θα φωνάξω όταν πασαλειφτείς και τα κάνεις όλα χάλια. Θα κρατήσουμε την μανία αυτού του κόσμου απ'έξω, θυμήσου μόνο να κλείσουμε τα κινητά.

Χειμωνιάζει.... ωραία είναι....

Αφετηρία ήταν πάντα η επιθυμία. Αυτή έκανε τα πόδια να κινούνται, να τρέχουν, να κάνουν κύκλους και άλλοτε να περπατούν ευθεία, σαν σε σκοινί, μη χαθεί το βήμα, προσεκτικά.

Βρισκόταν μονάχη, να τραγουδά στο σούρουπο, τα όνειρα που αλλιώς ανείπωτα θα μέναν, χωμένα κάτω από ένα στρώμα με πευκοβελόνες.

Ήταν εκεί, θυμάμαι καλά, να νανουρίζει τον Κάιν, μια νύχτα με αστραπές που χάραξε απ'όλες, την πιο δύσκολη πορεία.

Με δώρα στα χέρια και ερωτόλογα, ψηλάφισε μάτια σφαλιστά και σώματα γυμνά από στολίδια.

Ζούσε και κοιμόταν παρέα με μνηστήρες και άλλοτε πάλι καρδιοχτυπούσε δίπλα στον αργαλειό, τον πιο γνωστό απ'όλους.

Γέννησε θρύλους και άνοιξε την πόρτα στη χώρα των θαυμάτων, να σουλατσάρει ανενόχλητη η Αλίκη.

Περπάτησε με βλέμμα θολό, γνωρίζοντας πολλά και αγνοώντας πολλά περισσότερα.

Δικό της ήταν το πρώτο ψέμα. Ο πρώτος φόβος από αυτή γεννήθηκε. Και η πρώτη ελεύθερη ανάσα, από τα στήθια της βγήκε.

Κοιμήθηκε κατάχαμα για να μπορεί να ακούει τον απόηχο της μάχης των τιτάνων. Και το τραγούδι των ποταμών που έχουν μάθει να τη διασχίζουν.

Ανίκανη να σωπάσει, φώναξε τη μεγαλύτερη αλήθεια. Τη μόνη αλήθεια ίσως που δεν αμφισβητήθηκε ποτέ.

Αφετηρία, στο λέω, ήταν πάντα η επιθυμία. Για το μήλο.