Αποφάσισα χτες να κάτσω να δω το μνημόσυνο από ελληνικό κανάλι γιατί είχα περιέργεια αν οι Έλληνες δημοσιογράφοι όταν πηγαίνουν σε κηδείες στο εξωτερικό κάνουν τις ίδιες κατινιές με τις ημεδαπές ή εκεί τους πιάνουν οι ντροπές μπροστά στον ξένο κόσμο και δεν διαπιστώνουν την απουσία κάποιων ηχηρών ονομάτων από την τελετή ούτε ρωτούν τους συγγενείς πώς νιώθουν.

Ξεκίνησα από τον Alpha ο οποίος είχε οργανώσει εξαιρετικό πάνελ μοιρολογιστρών στον καναπέ με προεξέχουσα προσωπικότητα τη Μάγκυ Χαραλαμπίδου ντυμένη με ένα πένθιμο μπλε ελεκτρίκ στραφταλιζέ μινάκι, το ίδιο μινάκι που φοράει τα τελευταία 20 χρόνια από τότε που σταμάτησε το Nitro να βγάζει φωτογραφίες τον κώλο της. Την είχαν καλέσει γιατί κάποια στιγμή στο παρελθόν είχε δει από κοντά τον μακαρίτη αλλά δεν είχαν μιλήσει αλλά της φάνηκε πολύ προσιτός έτσι από μακριά που τον έκοψε στη φάτσα. Η μαρτυρία αυτή αν συνδυαστεί με την μαρτυρία του Ηλία Ψινάκη ότι κάποια στιγμή στο παρελθόν είχαν βρεθεί στο ίδιο τραπέζι για φαγητό με τον Jackson (και μάλιστα δύο φορές) όπου και πάλι ήταν πολύ προσιτός αλλά δεν αντάλλαξαν κουβέντα, μπορούμε να εξάγουμε το συμπέρασμα ότι ο Jackson κάτι έχει με τους Έλληνες και όταν τους συναντά ούτε να τους κλάσει αλλά εμείς δεν βγάζουμε βρώμες ότι το παίζει ντίβα γιατί αναγνωρίζουμε το ταλέντο του και είμαστε υπεράνω (ωστόσο πολύ θα ήθελα να βγει η Μάγκυ να κράξει τον Jackson που δεν της μίλησε). Ελπίζω ο μακαρίτης να μην θεώρησε τους δύο Έλληνες που αντίκρισε ως χαρακτηριστικά παραδείγματα Ελλήνων γιατί δικαιολογημένα θα απορεί πώς ως έθνος ακολουθήσαμε την αντίστροφη από εκείνον πορεία, από λευκά μυώδη αρχαία αγάλματα σε πατσαβούρες από σολάριουμ με τεράστια στόματα.

Το Star εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι το memorial έπεσε ακριβώς πάνω στο δελτίο και αφιέρωσε όλη του την διάρκεια σε αυτό, δηλαδή κόψανε κάτι ρεπορτάζ με καμένες γκόμενες σε μπαρ στην Μύκονο να σχολιάζουν το θάνατο του Jackson ανεβασμένες πάνω σε σκαμπό να τους πετάνε χαρτοπετσέτες. Ο Λιάτσος από την αρχή φάνηκε σαν να βαριέται, ειδικά όταν άρχισαν να βγαίνουν διάφοροι μαύροι να εκφωνούν επικηδείους σε απόλυτη σεμνότητα, τους οποίους δεν είχε ξαναδεί και μόνο που δεν χασμουριόταν. Γι’ αυτό πολλές φορές την ώρα των επικηδείων έβαζε εμβόλιμα βίντεο ψυγείου από προχτεσινά δελτία με την περιβόητη συνέντευξη του νεκρού στην Όπρα που την έχουμε ήδη δει 6μιση χιλιάδες φορές και φυσικά έχουμε απομυθοποιήσει τις δημοσιογραφικές ικανότητές της γιατί ο Michael τα λέει όλα μόνος του, αυτή δεν κάνει τίποτα. Δυστυχώς δεν έβαλε το βίντεο με το morphing των χρωματικών αλλαγών του Jackson, πιθανόν γιατί αυτός που το έφτιαξε έχτισε ήδη ένα σπίτι από τις φορές που το έπαιξε το Star αυτή την εβδομάδα. Το Star δεν κατάφερε να εντοπίσει ηχηρές απουσίες από την τελετή διότι ούτε τις παρουσίες δεν ήξερε καλά καλά, έτσι κουτουρού πετούσαν ένα ξένο όνομα για να δείξουν ότι ξέρουν. Όταν κάποια στιγμή ρώτησε ο Λιάτσος την ρεπόρτερ πότε θα βγουν να διαβάσουν την επιστολή της Diana Ross και εκείνη απάντησε ότι την έχουν ήδη διαβάσει πριν την τελετή, ακούστηκε ένα 'ααα' απογοήτευσης και κατάλαβα ότι ο Λιάτσος μόλις έπεσε για ύπνο.

Η βραδιά ήταν κάπως βαρετή (θα μου πεις άνθρωπος πέθανε, αλλά θα μπορούσαν να το κάνουν πιο εντυπωσιακό, ας άνοιγαν το φέρετρο), αφού το μοναδικό ενδιαφέρον σημείο ήταν ο λόγος της Μπρουκ Σιλντς, η οποία μοιράστηκε μαζί μας τα άγχη του να είσαι στη show business από μικρός και από μέσα μου ευχαρίστησα τη μάνα μου που δεν με πήγε στα 5 μου στην Κρίστι να με κάνει μοντέλο για παιδικά ρούχα και έτσι έζησα ευχάριστα και ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια. Η Μπρουκ είπε ότι τώρα θα είναι μόνη γιατί δεν θα έχει κάποιον να τα συζητάνε αυτά, γεγονός που με προβληματίζει διότι δεν είναι δυνατόν να έχεις τόσα λεφτά, να είσαι 50 χρονών και ακόμα να συζητάς για την χαμένη παιδική ηλικία σου ή ακόμα καλύτερα μπορούσα να φανταστώ τον νεκρό με την Μπρουκ και άλλα παιδιά θαύματα να μαζεύονται σε σπίτια και να παίζουν κουτσό, να παίρνουν φάρσες στο τηλέφωνο και να βγαίνουν στην γειτονιά να χτυπήσουν κουδούνια. Θα μπορούσε ο Βασιλάκης Καΐλας να την πάρει ένα τηλέφωνο να της δώσει καμιά συμβουλή. Κατά τα λοιπά μίλησαν διάφοροι μαύροι για την μεγάλη προσωπικότητα του νεκρού και τραγούδησε και η Μαράιαχ Κάρει ένα τραγούδι που μου διαφεύγει αλλά έβγαλε πολλές τσιρίδες με ελαφριά συγκίνηση και κουνούσε το χέρι σαν να της έκανε μάθημα φωνητικής η Τζούλι Μασίνο και κατέληξα ότι το έχασε το ταλέντο της με τις τόσες πλαστικές στα βυζιά.

Στο τέλος της βραδιάς, φάνηκε και το καπέλο της Λατόγιας Τζάκσον που θρηνούσε, το ότι ήταν η Λατόγια το μαντέψαμε από τους υπόλοιπους Τζάκσον που ήταν εκεί και κάναμε τις πράξεις ποιος λείπει και στενοχωρήθηκα που δεν έδειξε λίγο μπούτι να την καταλάβουμε αμέσως. Μετά τραγούδησαν όλοι το We Are The World το οποίο με έβαλε σε σκέψεις στην περίπτωση που πεθάνει κάποιος Έλληνας τέτοιου βεληνεκούς τι θα έχουμε να τραγουδήσουμε, έτσι θα τον θάψουμε στη γειτονιά των αγγέλων. Δεν έχουμε ένα τραγούδι τέτοιου πανανθρώπινου μηνύματος, όποιος προλάβει και το γράψει τώρα, θα χεστεί στο χρήμα. Μετά αναλογίστηκα ποιους θα βάλουμε εμείς να εκφωνήσουν λόγους σε μια αντίστοιχη βραδιά πένθους και αγχώθηκα περισσότερο.

Τελικά έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο πιο φανατικός υποστηρικτής της Eurovision είναι ο Βαρθολομαίος. Καλά σίγουρα θα υπάρχουν και άλλοι ιεράρχες που παρακολουθούν στενά το θεσμό αυτό, αλλά ο πατριάρχης το κάνει και εκτός της βραδιάς του τελικού, όπου και αυτός σαν Έλληνας [και δη σε ξένη χώρα, με λησμονιές και τέτοια] μαζεύει τους άλλους φαναριώτες και βλέπουν το διαγωνισμό με πίτσες και μπύρες.
Ελπίζω, εκτός από την ευλογία της παναγίας και των αγίων πατέρων που δίνει κάθε χρόνο στον τραγουδιστή μας για καλή επιτυχία, να θυμάται την ώρα της ψηφοφορίας να το γυρνάει στο τουρκικό κανάλι και να ψηφίζει στα νούμερα που δίνει η τουρκική τηλεόραση όπως οι φοιτητές στην Αγγλία που το θεωρούν εθνικό καθήκον να υποστηρίξουν ό,τι σαχλαμάρα στέλνουμε εμείς και τα αδέρφια μας οι Κύπριοι [φυσικά και δεν στέλνουμε ποτέ σαχλαμάρες, λέω ΑΝ κάποια στιγμή από λάθος]. Θα μπορούσε να ανακηρύξει και κανένα άγιο προστάτη του θεσμού ώστε να δείξει ότι το φανάρι είναι πάντα κοντά και αφουγκράζεται τις αναγκές του ποιμνίου. Φυσικά όλα αυτά τα σούρτα φέρτα στο Φανάρι εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες, μην κοιτάς που την Χαντισέ εμείς την κάναμε σύσκατη στο κράξιμο όταν ήρθε στην Κομοτηνή, αλλά έτσι κι αλλιώς εμείς τη Χαντισέ την περνάμε στα στοιχήματα και έχει και μεγάλο κώλο και δεν ξέρει να κουνιέται και έχει και άσχημους αστραγάλους, οπότε οκέι.
Χτες ο Σάκης ο Ρουβάς στα πλαίσια του πρόμο τουρ του επισκέφτηκε το Φανάρι όπου έγινε δεκτός με επευφημίες και πανηγυρισμούς γιατί θυμάμαι που είχε πάει στην Ολλανδία πριν κάτι ημέρες και ο σκηνοθέτης τον έβγαζε συνέχεια άσχετα κοντινά στην ιδρωμένη μασχάλη και είχε γίνει έξαλλο το troktiko, το σταρ και η ρεξόνα. Ο πατριάρχης υπενθύμισε στο ποίμνιο ότι ο Ρουβάς ήταν ο πρώτος που είχε πάει και το 2004 και είχε έρθει 3ος και μετά ακολούθησαν και οι άλλοι και το πήραμε στο τέλος [η θεία ευλογία ήθελε τρία χρόνια για να δράσει, όλα αργά σε αυτό τον τόπο] και από τότε ο Βαρθολομαίος είναι πολύ χαρούμενος που κάθε χρόνο του έρχονται επισκέψεις και ανοίγει λίγο το σπίτι αλλά φέτος του πήγαν σε περίοδο νηστείας και δεν είχε να τους φιλέψει τίποτα. Χαλβά μόνο.
Φέτος του ευχήθηκε να του ζήσει η κόρη [τελικά ο πατριάρχης όλη μέρα τηλεόραση βλέπει, να μου πεις και πολλά να κάνει δεν έχει, πώς να του περάσει η ώρα] και στα πλαίσια των δημόσιων σχέσεων που κάνει ο ίδιος, τον κάλεσε να πάει να τη βαφτίσει στο φανάρι που θα ανοίξουν τη μεγάλη τη σάλα και θα του τα κάνουν τα βαφτίσια πολύ γκράντε με δικό τους κέτερινγκ, μπας και μαζευτεί και κόσμος να γίνει νταβαντούρι. Και με το δίκιο του γιατί τις προάλλες που είχε πάει ο Ομπάμα βίζιτα, στη συνέχεια ο Λευκός Οίκος αρνήθηκε να δημοσιεύσει φωτογραφίες της συνάντησης μην τυχόν και δυσαρεστήσει τον Ερντογάν, και τζάμπα έφερε δύο φορές γυναίκα αυτή την εβδομάδα να καθαρίσει τις μίτρες και τα τέμπλα, μην έρθει ο ξένος άνθρωπος και δει σκόνες στα σύνθετα.
Στα πλαίσια της εθιμοτυπικής αλλαγής δώρων (γιατί δεν πας με άδεια χέρια), ο πατριάρχης έκανε δώρο στο Σάκη μια Καινή Διαθήκη με ιδιόχειρη αφιέρωση (που σημαίνει ότι δεν έψαξε και πολύ να βρει δώρο, ένα χλαατς να κάνεις στο πατριαρχείο, πέντε Καινές Διαθήκες πιάνεις) ενώ ο Ρουβάς ένα καλαθόσχημο αγγείο του ΕΟΤ. Λογικά όποιος πάει κατακεί όλο τέτοια θα του πηγαίνει δώρο του ανθρώπου, θα έχει μια αποθήκη βάζα, βαζάκια, μπιμπελό και κιούπια, ένα ζευγάρι παντόφλες δεν του έχει πάει κανείς. Ο παπούς μου με τις παντόφλες ενθουσιαζόταν πάντως.
Ωστόσο κάποιοι κύκλοι μέσα από το Φανάρι δεν είναι τόσο ανοιχτόμυαλοι [ούτε τόσο φιλόμουσοι] όσο ο πατριάρχης, γι΄αυτό και ο Ρουβάς κατά την επίσκεψή του εκεί δεν παρουσίασε το χορευτικό που συνήθιζε να παρουσιάζει στα πρόμο στις άλλες χώρες, με τις δύο γκόμενες με τα βινύλ να χορεύουν άσχετα στο βάθος, αλλά παρουσίασε live ακουστικό σετ με χορωδία ψάλλοντας με κατάνυξη κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας της Κυριακής. Πάλι καλά.
Με τέτοια απότομη προσέγγιση [κουτρουβάλα] της εκκλησίας σε τέτοιου είδους trashy λαϊκά θεάματα (Άνθιμος στη Λόη, Πατριάρχης στο Ρουβά, Τιμόθεος Κιλίφης στη Μπήλιω) δεν θα μου κάνει εντύπωση αν φέτος οι εκκλησίες είναι τίγκα και όλα τα event sold out. Να πάτε στην προπώληση.
[η είδηση από εδώ]

1. Πήρε το κράνος σε μικρότερο μέγεθος και τη σφίγγει στα μηνίγγια.

2. Τον ψιλοπήρε στο κομμωτήριο κάτω από το σεσουάρ.

3. Άλλαξε κούρεμα και μας το φέρνει λάου λάου. 

4. Επιχειρεί να δείξει τις τραγικές συνέπειες της μη χρήσης μέτρων ασφαλείας από μοτοσικλετιστές [να πεθάνεις, να σε βαλσαμώσουν με το κράνος, ο νεκροθάφτης να σου απλώσει μόνο κραγιόν και να ξεχάσει να σου κατεβάσει τα φρύδια στο ίδιο ύψος]

5. Πάει να κάνει κάτι απροσδιόριστα σχετικό με την Kylie. Ή με τη Βλαχοπούλου στην Παριζιάνα.

6. Δεν έχει κλείσει τα μάτια, απλά κατέβηκε το κεφάλι από το βάρος του κράνους.

7. Της ανακοινώθηκε ότι η Σάσα Μπάστα θα αγοράσει δικό της μπουζουξίδικο.

8. Έγινε τρανς.

9. Υπονομεύει το μέχρι σήμερα χαρακτηριστικό της [βλέμμα γαλάζιο-μάσκαρα περασμένη με το φτυάρι-μάτι ως το αυτί να σε κοιτάει με ένταση- μαζικός υπνωτισμός] που μας το είχαν κάνει ενδοφλέβια τόσα χρόνια γιατί κάνει καλλιτεχνική στροφή [βλέμμα Λίντα Μπλερ-dirt talk-μεγάλη ευλιγισία στον αυχένα-μαζικός υπνωτισμός].

10. Την ενοχλούν τα πριτσίνια στις κλειδώσεις των ώμων.

11. Το έκανε η Βίσση και ζήλεψε.

12. Γλάρωσε.

13. Προσεύχεται.

14. Κάτι μπήκε στο μάτι της.

15. Τράβα από εδώ λίγο αυτί τράβα από εκεί λίγο λαιμό, έφυγαν οι κόρες, τι να σου κάνουν και αυτές, έφτασαν σβέρκο.

16. Έχει αιμορροϊδες κι έκατσε πάνω σε παγωτό.

17. Διαφημίζει: κράνη, μοτοσικλέτες, βλεφαρίδες, βλεφαροπλαστικές, σαμπουάν, κραγιόν, άρωμα, ταμπόν, ψυγεία, κρεματόρια, λιπαντικές κρέμες, παυσίπονα, αναλγητικά, ακουστικά, τα πρίνου, κομμωτήριο, sex line, γραμμή μέντιουμ, παραθρησκευτική οργάνωση, γραφείο κηδειών, τον Άρη Σταθάκη.

18. Δείχνει ότι ακόμα και μετά από μια σεζόν ξενύχτια δίπλα στο Σφακιανάκη, δεν έκανε ούτε μια ρυτίδα.

19. Γιατί θέλει ακόμα 2 ώρες για να αποψυχθεί πλήρως.

20.  Γιατί από του χρόνου θα συμμετέχει σε νεανικό σχήμα.

ΥΓ. Το 16 από τη φίλη sakafiora.wordpress.com

Αν καταφέρεις να συνέλθεις από την σχεδόν αποκαλυπτική κοσμοσυρροή στη βιτρίνα του συγκεκριμένου καταστήματος και παρατηρήσεις προσεκτικά, θα διαπιστώσεις ότι δεν υπάρχει κούκλα με όμοια περούκα με οποιαδήποτε άλλη. Είναι όλες διαφορετικές, σαν έκθεση τελειοφοίτων του Αμάραντου.
Αν από κομμωτηριακή διαστροφή παρατηρήσεις ακόμα πιο προσεκτικά, υπάρχουν 2 ίδιες γιατί ο καλλιτέχνης που επιμελήθηκε τη βιτρίνα ήθελε να μετατρέψει τo windowshopping στην Αγίου Μάρκου κάτι ανάμεσα σε installation της Vanessa Beecroft και σε πραγματικό τηλεπαιχνίδι αναγνώρισης τηλεοπτικών ειδώλων με βάτες [διακρίνονται: Αλέξις Κόλμπυ, Ισμήνη Καλέση, Σοφία Αλιμπέρτη, Κρυστλ Κάρινγκτον, Γωγώ Αντζολετάκη, Βίνα Ασίκη, Ήντν Kάπγουελ και Σάλι Σπέκτρα].

Respect.

Πιστός στον κοινό τόπο στη λαϊκή μας παράδοση που θέλει το χτίσιμο εμβίων όντων ως προαπαιτούμενο της δομικής ευστάθειας του οικοδομήματος, ο Zolotas στην Πανεπιστημίου μέσα στη λύσσα του έχτισε την γωνιακή διακοσμητική κουκουβάγια της καγκελόπορτας του Νομισματικού Μουσείου ώστε να φαίνεται ότι το σύμβολο της πόλης έπεσε με δύναμη στον τοίχο, έφαγε τα μούτρα της και έμεινε εκεί, ακίνητη, χαρίζοντας για πάντα στην Αθήνα και άθελά του ένα μεταμοντέρνο γλυπτό που κρύβει το πρόσωπό του μέσα στο τσιμέντο.

Ακούσια αριστουργηματικό street art.

Η χτεσινή απόφαση του Δήμου Αθηναίων να κλείσει το θέατρο του Λυκαβηττού είναι μια μεγάλη νίκη των παράνομων ζευγαριών της Αθήνας που δεν διαθέτουν δικό τους σπίτι και λεφτά για ξενοδοχείο ή έχουν σπίτι αλλά δεν έχουν θέα την Αθήνα πιάτο στα πόδια τους και τόσο καιρό, και δη μέσα στο καλοκαίρι, δεν μπορούσαν να πάνε οι άνθρωποι να κάνουν την ανάγκη τους με την ησυχία τους αλλά κάθε τρεις και λίγο -δεν τους έφταναν οι ματάκηδες - αλλά είχαν και το Nick Cave και τη Βανδή και κάτι φεστιβάλ ταγκό να τους ζαλίζουν και τους μπάτσους να τους κλείνουν την είσοδο για πάνω μέρα παρά μέρα. Ευκαιρία να πέσει ένα πέπλο έρωτα πάνω από την πόλη επιτέλους.

Η καθημερινότητα ενός δικηγόρου που ασχολείται κατά κύριο λόγο με τα ακίνητα επιβάλλει επισκέψεις στα Υποθηκοφυλακεία και στα Κτηματολογικά Γραφεία [ΚΓ], τα οποία αφενός μεν συχνά δεν ξέρεις που βρίσκονται, πιστά στην πάγια τακτική του δημοσίου να νοικιάζει τα πιο φτηνά ακίνητα ακόμα και αν αυτό σημαίνει ένα πλινθόκτιστο στάβλο στο βουνό με εξωτερική τουαλέτα, αφετέρου πολύ συχνά πάντα έρχεσαι αντιμέτωπος με κλασικές φιγούρες δημοσίων υπαλλήλων που σκοπό έχουν να σου κάνουν τη ζωή δύσκολη. Ωστόσο η γνώση που αποκομίζεις είναι πολύτιμη και αξίζει να τη μεταλαμπαδεύσω στις επόμενες γενιές.

 ~ Βούλας: είναι κρυμμένο στον 2ο όροφο ενός εμπορικού κτιρίου που δεν φαίνεται από το δρόμο αλλά έχει πολύ ωραία θέα στη θάλασσα. Την πρώτη φορά που θα πας, θα χαθείς αφού πάρεις ό,τι ΜΜΜ υπάρχει. Είναι ίσως το μόνο στο οποίο οι τόμοι μεταγραφών δεν φτάνουν τριψήφιο νούμερο, απασχολεί μία υπάλληλο και είναι σίγουρα το μόνο στο οποίο κάθε φορά που το επισκέπτομαι η υπάλληλος με πλησιάζει και με ρωτάει πώς μπορεί να με εξυπηρετήσει και αισθάνομαι και άσχημα. Είναι πολύ καθαρό, τακτοποιημένο, ευάερο και ευήλιο σε βαθμό νοσοκομείου. Ιδιωτικού. Χαίρεσαι να κάνεις έλεγχο.
Πρόσβαση: δύσκολη [θέλει τραμ και λεωφορείο], Περιβάλλον-υπάλληλοι: 10/10, Κατάσταση βιβλίων: 10/10 [σχεδόν καινούργια]
~ Αμαρουσίου: Αν εξαιρέσεις τη δυσκολία να βρεις να παρκάρεις, την οδυνηρή απόσταση από το τρένο και το γεγονός ότι μου δίνει την εντύπωση ότι είναι ροζ, κατά τα λοιπά είναι αδιάφορο και έχει εντελώς λάθος τοποθέτηση στα βιβλία.
Πρόσβαση: μέτρια αλλά είναι πάνω στην Κηφισίας, Περιβάλλον-υπάλληλοι: ---, Κατάσταση βιβλίων: 6/10
~ Αγ. Παρασκευής: Μόλις μπεις στο κτίριο θα σε κατακλύσει μια μυρωδιά από σπιτικό κοτόπουλο με πατάτες επειδή στην είσοδό του είναι η απόληξη του εξαερισμού του διπλανού φούρνου. Μόλις σου ανοίξει η όρεξη θα μπεις στο ασανσέρ όπου θα ακούσεις ραδιόφωνο από τα μεγάφωνα. Η υποθηκοφύλακας κρύβεται πίσω από ένα πολύ αστείο παραβάν γιατί δεν έχει γραφείο με τοίχο. Αν θες να πας στο ΚΓ, ό,τι και να χρειαστείς ΜΗΝ απευθυνθείς στην ξανθιά υπάλληλο με τα κοντά μαλλιά και τα ζωγραφισμένα φρύδια στο κεντρικό γραφείο. Βρίσκεται σε καθεστώς μόνιμης τσαντίλας και θα σου βρει σφάλμα ακόμα και στην αίτηση για απόσπασμα. Σε συμβουλεύω να απευθυνθείς στην κοπέλα στο τέρμα αριστερά γραφείο, η οποία σε σκλαβώνει με την εξυπηρετικότητά της και στο νεαρό με τα γυαλιά και το περίεργο περπάτημα τέρμα δεξιά γωνία. Προφανώς τους έβαλαν μαζί αυτούς τους δύο με την κοκκάλω για να σπάει το κακό τσι στον όροφο.
Πρόσβαση: εύκολη, Περιβάλλον-υπάλληλοι: 5/10, Κατάσταση βιβλίων: 4/10
~ Χαλανδρίου: Στο ΚΓ στο ισόγειο απολαμβάνεις τις εξελίξεις της τεχνολογίας αφού έχει 4 pc για να ψάχνεις και περιβάλλον που ντρέπεσαι να πατήσεις αλλά ανεβαίνοντας όροφο για το Υπ/κείο επανέρχεσαι στο γνωστό στυλ δημόσιας υπηρεσίας κατηγορίας Ρετιρέ. Το Υπ/κείο στον 3ο έχει δύο υπαλλήλους, μία μεσήλικη κυρία και ένα νεαρό που μονίμως κάθεται και κοιτάει την κυρία να δουλεύει ενώ αυτός της λέει χαριτωμένα αστεία και γελάνε όλοι και είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα. Ο νεαρός θα πάει φέτος διακοπές στην Πάρο. Πιστοποιητικά θα τα δίνουν με καθυστέρηση πλέον. Δεν διαθέτει ενδοσυνεννόηση και το τηλέφωνο είναι ένα για όλο το κτίριο και προκειμένου να σηκώσει το τηλέφωνο κάποιος στον 2ο, το σηκώνουν στον 3ο, λένε στον πολίτη να περιμένει, χτυπάνε τα πόδια τους στο πάτωμα ώστε να ακούσει ο υπάλληλος από κάτω και να το σηκώσει όταν ξαναχτυπήσει. Ο υπάλληλος του 2ου ειδοποιεί εκείνους του 3ου με τη μέθοδο της σκούπας.
Πρόσβαση: δύσκολη [μπορεί να μπερδευτείς με τις τόσες δημόσιες υπηρεσίες εκεί γύρω], Περιβάλλον-υπάλληλοι: 6/10, Κατάσταση βιβλίων: 1/10 [τα βιβλία διαλύονται σε σκόνη σαν τον Ιντιάνα Τζόουνς]
~ Καλλιθέας: Εδώ είναι ο ένας πάνω στον άλλο αλλά σου έχω καβάτζα. Στα περισσότερα υπ/κεία δεν σου επιτρέπουν να χρησιμοποιήσεις τουαλέτα. Αν όμως βρεθείς στο Καλλιθέας και σου' ρθει το ψιλό σου, το κλειδί που ξεκλειδώνει την τουαλέτα βρίσκεται κάτω από το κόκκινο πετσετάκι πάνω στο μικρό ψυγειάκι δίπλα στην πόρτα της τουαλέτας στο βάθος του δωματίου. Μην ρωτήσεις για να το πάρεις. Το ξέρουν λίγοι. Και επίσης μην ρωτήσεις πώς το έμαθα.
Πρόσβαση: όχι εύκολη [θέλει ταξί], Περιβάλλον-υπάλληλοι: 3/10, Κατάσταση βιβλίων: 6/10 [και μπέρδεμα με τις μερίδες]
~ Κερατέας: Εδώ έχω δει τα πιο παλιά βιβλία μεταγραφών. Και σε δωμάτια με ράφια τόσο στενά που νομίζεις ότι είσαι σε μεσαιωνική βιβλιοθήκη οπότε γυρίζοντας τις σελίδες μην σαλιώνεις το δάχτυλο γιατί ποτέ δεν ξέρεις. Κατά τα λοιπά το υπόλοιπο κτίριο είναι υπό κατάρρευση, μια άθλια αποθήκη σαν εγκαταλειμένο μπακάλικο με σκοροφαγωμένα νοβοπάν και καρέκλες που τρίζουν. Για να το βρεις πρέπει να κάνεις τάμα, μετά γονυκλισία και μετά ένα πρόσφορο. Διαφορετικά που να χτυπιέσαι κάτω, δεν το βρίσκεις: Ερχόμενος από Λαυρίου κάνεις δεξιά στη δεύτερη είσοδο Κερατέας, βγαίνεις σε ένα κεντρικό δρόμο απέναντι από ένα ΚΕΠ, κάνεις δεξιά μέχρι να βρεις μια εκκλησία και μια πλατεία, στρίβεις αριστερά επάνω. Μετά το δεύτερο στενό κάνεις δεξιά και συνεχίζεις ευθεία μέχρι να δεις ένα ροζ σπίτι. Κάνεις αριστερά και συναντάς μια πλατεία με ένα πεύκο στη μέση. Ρώτα έναν παππού που κάθεται σε ένα πεζούλι χειμώνα καλοκαίρι να σου πει μετά. Οι υπάλληλοι είναι μια χαρά. Ελπίζω να τους κολλάνε ανθυγιεινά. Δουλεύουν στα 50s.
Πρόσβαση: πάρε μαζι ξηρά τροφή, Περιβάλλον-υπάλληλοι: 4/10, Κατάσταση βιβλίων: μουσείο

~ Μαραθώνος: Αντίθετα με ό,τι θα πίστευε κάθε νοήμων άνθρωπος, το υπ/κείο Μαραθώνος βρίσκεται για άγνωστο λόγο στο Καπανδρίτι, χωμένο σε ένα μικρό στενάκι πίσω από μία καφετέρια απέναντι από μια σχολή χορού. Επειδή εκεί στα στενά ίσα που χωράει να περάσει ένα καρότσι με μωρό, το αυτοκίνητο το αφήνεις στο δημοτικό πάρκινγκ δίπλα στο ειρηνοδικείο και πας με τα πόδια. Εκεί θα βρεις τον πρώτο υποθηκοφύλακα ο οποίος συμβουλεύεται την αρχαιότερη bitchy υπάλληλο σχετικά με τις μεταγραφές. Το ποια είναι η αρχαιότερη υπάλληλος το καταλαβαίνεις εύκολα: είναι αυτή που δεν σηκώνεται από την καρέκλα ΠΟΤΕ, είναι σφηνωμένη και τα πάντα τα κάνει μέσω τηλεφώνου ή ουρλιάζοντας στις άλλες. Όλα τα έγγραφα βρίσκονται σε απόσταση χειρός. Όσες φορές έχω πάει φοράει ή πορτοκαλί ή κίτρινα [από κορφή ως νύχια σαν σημαδούρα]. Είναι από αυτές που θέλουν ειδικό χειρισμό: εμφανίζεσαι ως υποτελής και αν τυχόν σου βρουν κάτι λάθος, προθυμοποιείσαι να το διορθώσεις αφήνοντας ανοιχτό το παραθυράκι για καμιά μαϊμουδιά για να τις κάνεις να αισθανθούν ότι έχουν το πάνω χέρι. Χωρίς να παίρνεις και πολύ θάρρος. Το υπ/κείο Μαραθώνος είναι το μόνο το οποίο διαθέτει στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο όλο το χρόνο [και δεν κάνω πλάκα].

Πρόσβαση: εκδρομή [2 διόδια στο πάει, 1 στο έλα], Περιβάλλον-υπάλληλοι: 3/10, Κατάσταση βιβλίων: 3/10

~ Ωρωπού: Να τα κανονίσεις να πας μετά το Μαραθώνος και μετά για καφέ στη θάλασσα. Μια ευθεία είναι. Μπορείς να μην βγεις εθνική αλλά να πας από το μέσα δρόμο να χαρείς και το βουνό. Την τελευταία φορά που πήγα, ψάχνοντας να το βρω, τράκαρα και γάμησα τη δεξιά πόρτα. Αν παραγγείλεις πιστοποιητικό μπορούν να στο στείλουν με ταχυδρομείο και έξτρα χρέωση 2 ευρώ για το γραμματόσημο.

Πρόσβαση: πάρε τάπερ και μαγιό, Περιβάλλον-υπάλληλοι: 10/10, Κατάσταση βιβλίων: 10/10

~ Παπάγου: Στεγαζόταν σε ένα κανονικό ισόγειο σπίτι με τα μπαλκόνια του, τις γλάστρες του, την είσοδο, το κουδούνι, τη βεράντα, όλα κουκλίστικα. Τόσο κουκλίστικα που όλες περιορίζονταν σε ένα τόσο δα δωματιάκι και τα βιβλία τα είχαν στο διάδρομο ενώ οι άλλες πόρτες έμεναν κλειστές και άκουγες από μέσα μόνο τη φωνή της υποθηκοφύλακος σαν να φωνάζει στη γειτόνισσα για τα άπλυτα. Τώρα μεταφέρθηκε αλλά δεν έχω πάει ακόμα. Το καλό που σου θέλω να τα έχεις όλα τα έγγραφα στην εντέλεια γιατί αυτό το υπ/κείο είναι από τα δύσκολα. Εκεί ισχύει η γνώμη του ενός. Ακόμα και αν σε εξυπηρετεί μία υπάλληλος, να θεωρήσεις βέβαιο ότι θα σκάσει μύτη η υπ/κας να της πάρει τα χαρτιά από τα χέρια να τα ελέγξει και αυτή λέγοντας κάτι άσχετο για να σε ψαρώσει ή να τη διορθώσει για το σημείο που έχει κολλήσει το μεγαρόσημο. Πχ έχεις πάει να ζητήσεις ένα βαρών και μπορεί να σου πετάξει ένα άσχετο για το αν υπάγεται το ακίνητο στην αρμοδιότητά του “γιατί πολλοί έρχονται εδώ και δεν ξέρουν τι θέλουν”. Οπότε καταλαβαίνεις ότι πρέπει να ρωτάς μόνο αν έχεις κάποια σημαντική απορία. Απορίες του στυλ “που είναι το 312 των μερίδων” να τις ξεχάσεις.

Πρόσβαση: με αυτοκίνητο, Περιβάλλον-υπάλληλοι: 7/10 αν εξαιρέσεις την παλαβή, Κατάσταση βιβλίων: 10/10 [δεν σε αφήνει να τα χαλάσεις, είναι με το βούρδουλα από πάνω]

~ Κρωπίας: Μεταφέρθηκε από το ισόγειο ενός σπιτιού, την είσοδο του οποίο κάλυπταν τα αναρριχώμενα φυτά της από πάνω που προσέφεραν φυσική σκιά, σε ένα κανονικό οικοδόμημα επί της Λαυρίου αλλά οι αλλαγές φτάνουν ως εκεί. Στον πάνω όροφο είναι το υπ/κείο με όλες τις χαρακτηριστικές δημοσιοϋπαλληλικές φάτσες κυριών που γράφουν τα πιστοποιητικά ενώ κουτσομπολεύουν τις γνωστές τους. Αν μιλήσεις στο κινητό, είναι μία συγκεκριμένη η οποία θα σου κάνει παρατήρηση ότι την ενοχλείς ακόμα και αν εκείνη την ώρα έχει πάει για κατούρημα [λειτουργεί η συγκεκριμένη με αισθητήρα ringtone]. Χρησιμοποιεί τη φράση “δουλεύουμε κύριε, περάστε έξω να μιλήσετε” και σε ξαναγυρίζει στα θρανία. Αν θέλεις να ρωτήσεις κάτι, να προτιμήσεις την κυρία που κάθεται πρώτη αριστερά μπροστά στο παράθυρο, είναι η μόνη που θα σου δώσει κανονική απάντηση. Επίσης κάτι χρηστικό για να γλιτώνεις τα πάνω κάτω στις σκάλες με κίνδυνο να σου φάνε την ουρά: Όταν παραγγέλνεις αντίγραφα, σου λένε να μετρήσεις σελίδες επειδή τα προπληρώνεις. Μην ψαρώσεις, βάλε ότι έχει 3 σελίδες για να μην ψάχνεις και πλήρωσε μόνο για τις 3, αν είναι παραπάνω τα πληρώνεις στην παραλαβή. Επίσης αν θέλεις αντίγραφο μερίδας πρέπει να πας πρώτα στην κυρία του 1ου στο κομπιούτερ να στις σημειώσει επάνω στην αίτηση. Αν ψάχνεις παλιές μερίδες να κοιτάς και στα παλιά ευρετήρια που δεν έχουν μηχανογραφηθεί ακόμα. Επίσης το πάτωμα γλιστράει πολύ, έχω πέσει 2 φορές. Στο γκισέ του ισογείου υπάρχει ένας υπάλληλος οποίος κόβει αποδείξεις μόνο. Είναι ο πιο αγενής από όλους. Ηλίθιος και αγενής. Θα σου μιλήσει στον ενικό και θα σου κόψει την απόδειξη σαν να σου κάνει χάρη. Μην ψαρώσεις. Ο κύριος στις παραλαβές του ΚΓ είναι ίσως ο πιο αργός εκεί μέσα, δεν επιταχύνει ακόμα και αν η ουρά έχει φτάσει στο Πικέρμι. Θα πατήσει με ευλάβεια τις σφραγίδες, θα κάνει στρογγυλά γράμματα με ουρίτσες στην απόδειξη, θα πάρει το συρραπτικό να κάνει ομοιόρφο δέσιμο στα έγγραφα, πιθανόν να σηκωθεί να πάει να κατουρήσει μέχρι να σου ανέβει το αίμα στο κεφάλι. Μέσος όρος αναμονής άνω των 15'.

Πρόσβαση: λεωφορεία κάνουν στάση απέξω, Περιβάλλον-υπάλληλοι: 3/10, Κατάσταση βιβλίων: 3/10

 

*λείπουν μερικά ακόμα αλλά επιφυλάσσομαι. 

Από τις 9 έως τις 19 Ιουνίου το Ελληνικό Κέντρο Καταναλωτών καλεί τους καταναλωτές να μην αγοράζουν φρέσκο γάλα αν η τιμή του λίτρου ξεπερνάει το 1 ευρώ.
Λαμβανομένων υπόψη και των δύο πρόσφατων παρόμοιων κινητοποιήσεων, μία για τα μακαρόνια που εμείς στην οικογένεια το μάθαμε μετά τη λήξη της κινητοποίησης αλλά ευτυχώς δεν είχαμε καταναλώσει ζυμαρικά στο ενδιάμεσο διάστημα [οπότε εν αγνοία μας ήμασταν συνεπείς ως καταναλωτές], και μίας για τα πολυκαταστήματα που εγώ μεν κρατήθηκα αλλά δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τη μητέρα η οποία αν και στις 6μιση συμφώνησε με την πρωτοβουλία, στις 8 είχε πάει για ψώνια επειδή το ξέχασε, πιθανολογώ ότι ούτε αυτή η κινητοποίηση θα έχει μεγάλη επιτυχία.
Αν συνεχιστεί αυτή η μορφή αντίδρασης στα καρτέλ και την ακρίβεια που μας μαστίζει και κάνει έξω φρενών τον Αυτιά και το Βερύκιο, προβλέπω σε λίγους μήνες να βγαίνει ημερήσιο δελτίο μποϊκοταρούμενων [μποϊκοτούμενων;] προϊόντων. Και επειδή ως Έλληνες, όπου δούμε απαγόρευση υποσυνείδητα θα επιδιώξουμε την παράκαμψή της, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι αν γνωρίζουμε ότι π.χ. την επόμενη Παρασκευή θα μποϊκοτάρουμε τα αλουμινόχαρτα, τα απορρυπαντικά πλυντηρίου σε σκόνη άνω των 60 μεζούρων, τα πράσινα απορρυπαντικά πιάτων, τις μουστάρδες ντιζόν και τις ζωοτροφές με γεύση κουνέλι, κυριευμένοι από το κατοχικό μας σύνδρομο θα πάμε να τιγκάρουμε την προηγούμενη ημέρα τα καρότσια και θα έχουμε να πλένουμε μέχρι το τέλος του χρόνου ενώ σε πιθανό επόμενο τσερνομπίλ θα έχουμε στοκ από γατοτροφές και αρκετό αλουμινόχαρτο να ντυθούμε ντισκομπάλες για προστασία από την ακτινοβολία.
Επίσης επειδή τα πάντα είναι ακριβά τη σήμερον και δεν έχει τόση σημασία το προϊόν αφού ότι και να μποϊκοτάρεις μέσα θα πέσεις, μπορεί οι καταναλωτικές οργανώσεις να ανακοινώνουν ότι "την Τετάρτη δεν αγοράζουμε προϊόντα που αρχίζουν από Λ" [κινητοποιήση που θα έχει σταθερό 24ήμερο κύκλο], οπότε όλοι θα επιδιδόμαστε σε ένα άτυπο πρόσωπο-ζώο-πράγμα προκειμένου να βρούμε τι δεν πρέπει να αγοράσουμε την επόμενη ημέρα. Φυσικά μαϊμουδιές του στυλ ρολόι-ωρολόγιο ή φυτό από Ξ ξυλαγγουριά-φαγητό από Ξ ξυλαγγουρόπιτα που κάναμε όταν παίζαμε αυτό το παιχνίδι είναι βέβαιο ότι θα γίνουν, αλλά το εύρος του μποϊκοτάζ θα είναι μεγάλο και με εξαιρετικής λεπτότητας εξειδίκευση [θα καταλαμβάνει από λαμαρίνες, λακέρδες και λαξατόλ μέχρι λουμίνια για τα καντήλια και τη Μαίρη Λίντα]. Έτσι θα μπορούμε να μποϊκοτάρουμε τα λινγκουίνι με λαχανικά [2πλος πόντος] αλλά να τρώμε μακαρόνια με κιμά [0 πόντοι στο point system] οπότε δεν θα στερούμαστε ζυμαρικό [εκτός και αν είναι η μέρα του Ζ]. Επιπλέον με αυτό τον τρόπο θα αντικατασταθεί η δικαιολογία "κάνω δίαιτα" με το "κάνω μποϊκοτάζ στο Κ σήμερα, δεν παίρνω καρμπονάρα, θα πάρω μια σαλάτα" και έτσι ο γκόμενος δεν θα περνάει για υστερικιά αλλά για κοινωνικά ευσυνείδητη [σε αυτή την περίπτωση βοηθάει να λες ότι βλέπεις ΣΚΑΙ, η ΝΕΤ είναι λίγο πασέ πλέον για να πουλάς κουλτουρομούρη].
Στο τέλος κάθε 24ήμερης περιόδου όποιος έχει μαζέψει τους περισσότερους πόντους [θα ακολουθούμε το μέτρημα του παιχνιδιού, 5 για τα κοινά, 10 για τα διαφορετικά, 20 αν έχεις γράψει μόνο εσύ και κανείς άλλος] θα κερδίζει μία ημέρα να πάει να χλαπακιάσει ό,τι τραβάει η ψυχή του ανεξαρτήτως αρχικού γράμματος. Επίσης μπορεί το παιχνίδι να παίζεται και με οικογένειες με έπαθλα 3ήμερα ταξίδια σε ακριτικά νησιά ή ηχοσύστημα Raks petrakis άλφα έψιλον.
Έτσι και θα κλάσουν μέντες τα καρτέλ και οι μεγαλοβιομήχανοι που βγάζουν βρώμικα λέφτα [στο λαιμό να τους κάτσουν] και θα διασκεδάζουμε και θα τα περνάμε φίνα γιατί η φτώχεια θέλει καλοπέραση κι η πουτανιά φτιασίδι. Βέβαια υπάρχει και το ενδεχόμενο να μετονομάσουν τα προϊόντα σε αριθμούς ή σε σύμβολα [σαν τον Prince] οπότε άντε βγάλε άκρη.
Σαν επίλογο θα ήθελα να σημειώσω ότι στο facebook υπάρχει αυτό το group το οποίο προτείνει να μην πετάμε τα χρησιμοποιημένα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών αλλά να τα αφήνουμε επάνω στα μηχανήματα για να τα χρησιμοποιήσουν οι επόμενοι μέχρι τη λήξη της μιάμισης ώρας. Επίσης είναι θέμα χρόνου να ξεκινήσει η φάμπρικα με την πώληση των χρησιμοποιημένων εισιτηρίων σε χαμηλότερη τιμή για την εξασφάλιση της δόσης από τα τζάνκια αν ξεπεραστεί ο σκόπελος της απαγόρευσης του να γυρνοβολάς στο μετρό και να μαζεύεις εισιτήρια. Σήμερα θέλοντας να πάω ένα βήμα παραπέρα την προτροπή του γκρουπ, κράτησα το εισιτήριο και βγαίνοντας από το σταθμό πλησιάσα έναν πριν πάει να βγάλει στο μηχάνημα και του το πρόσφερα γιατί το θεώρησα εξαιρετική ιδέα για γνωριμία [βλέπει ο άλλος ότι είσαι κοινωνικά ευαισθητοποιημένος άνθρωπος πάνω απ' όλα]. Και μου είπε όχι δεν το θέλω. Βρε α να χαθείς, εγώ φταίω.

Από το παράθυρο του διαμερίσματος 12.11 στον 12ο όροφο φάτσα Alexanderplatz. Βερολίνο είναι, Νοέμβρη, μη σε ξεγελάει ο ουρανός.

Ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου. Επίσης όταν εμείς κάναμε φιλοσοφίες, τραγωδίες, γνωμικά και δίναμε τα φώτα στον κόσμο, οι άλλοι ακόμα ξεψειρίζονταν κρεμασμένοι ανάποδα από τα δέντρα και έτρωγαν τις μπανάνες χωρίς να τις ξεφλουδίσουν. Επίσης μην ξεχάσουμε ότι έχουμε 9 μήνες το χρόνο ήλιο και έτσι δεν χρειαζόμαστε εσωτερικούς χώρους ούτε μπουφάν ούτε καλοριφέρ αλλά μόνο μαγιό, τηγανητά καλαμαράκια, χωριάτικες σαλάτες και σαγιονάρες. Είμαστε και καταπληκτικοί εραστές, γεγονός που επιτείνει την υπερθέρμανση της χώρας και το φαινόμενο του θερμοκηπίου πάνω από την πόλη. Το γεγονός της υπερθέρμανσης της πρωτεύουσας έχει προφανώς ωθήσει τους ιδιοκτήτες μπαρ στο να μην νοικιάζουν ένα χώρο για να τον κάνουν μπαρ-εστιατόριο αν αυτός ξεπερνά σε καθαρή επιφάνεια τα 30 τ.μ. πρώτον για να μην πληρώνουν κερατιάτικα κοινόχρηστα για το πετρέλαιο και δεύτερον ποιος θα κάτσει μέσα, νέοι άνθρωποι. Πολλές φορές η επιφάνεια αυτή καταλαμβάνει και τον καμπινέ, το μπαρ, τον μπάρμαν, τη σερβιτόρα, τα τραπέζια, τη κουζίνα, τη γωνίτσα του ντιτζέι, τον ίδιο το ντιτζέι, ένα δεύτερο μπαρ, την αποθήκη της καθαρίστριας και το γενικό του ρεύματος.
Έτσι μας απομένει εκμεταλλεύσιμος καθαρός χώρος για τους θαμώνες το ιλιγγιώδες εμβαδό των 15 τ.μ. στο οποίο πρέπει να σταθείς, να μεταφέρεις το βάρος από το ένα πόδι στο άλλο μην πιαστείς, να χορέψεις, να σηκώσεις το χέρι να φέρεις το ποτήρι στο στόμα, να μιλήσεις και να κοιτάξεις γύρω. Το να πας να κατουρήσεις χρήζει περισσότερου χώρου οπότε να κατουράτε στα σπίτια σας και όταν είστε στα μπαρ μην γυρνοβολάτε όλη την ώρα στον καμπινέ, πάνω κάτω δύο-δύο, μας ενοχλείτε εμάς τους προνοητικούς. Βέβαια είπαμε ότι είναι ζεστή η ατμόσφαιρα και παρεΐστικη.
Έτσι οι ιδιοκτήτες κέντρων διασκεδάσεως υπό τον κίνδυνο να παστωνόμαστε τόσο πολύ ώστε να μην μπορούμε να παραγγείλουμε δεύτερο ποτό και να μειώνεται η κατανάλωση, αποφάσισαν να μας βγάλουν έξω, να μας απλώσουν στα πεζοδρόμια να καθαρίζουμε φασολάκια σαν τη γιαγιά μου τα καλοκαίρια. Και καλά πες όταν είναι καλοκαίρι, δεν σου πάει η καρδιά να κάτσεις μέσα ενώ έξω έχει χαρά θεού και ξεχύνεσαι στο πεζοδρόμιο και ακουμπάς το ποτό και στην οικοδομή δίπλα και το απολαμβάνεις. Ή σε πετούσαν στη ταράτσα να απλώσεις ρούχα. Το χειμώνα τι κάνουμε, που όλα τα μπαρ είναι τρύπες σαν περίπτερα, με τη μούρη μπαίνουμε με τον κώλο βγαίνουμε.
Η λύση είναι οι ιδιοκτήτες μαγαζιών-λαγουμιών να τοποθετήσουν μεγάλα βαρέλια με την τρύπα πάνω [όχι αυτά που τα έχουν βάλει ανάποδα και τα έχουν κάνει τραπέζια], να τα γεμίσουν με σκουπίδια και μαδέρια και να τους ανάψουν μια φωτιά μέσα να μαζευόμαστε γύρω όλοι οι κάμμενοι του σαββατόβραδου με τα σκισμένα παλτό και τις τσαλακωμένες εφημερίδες από μέσα, τα γάντια με τις κομμένες άκρες, τις σιχαμένες γενειάδες να ζεσταινόμαστε με τα χνώτα μας κάτω από τη γέφυρα με τα χαρτόκουτα και τις βρωμόγατες και δίπλα ο ατμός να βγαίνει από τους υπονόμους. Επίσης εκεί δίπλα πολύ ωραία μπορεί να ενσωματωθεί ένα υπαίθριο μπάρμπεκιου να ψήνουν κάστανα, μασμέλοζ και καλαμπόκια, να πετάνε καμιά πίτα στη φουφού να κοπανάμε τα κονιακάκια από τα φλασκιά, ουουου άρχοντες. Από μουσική θα έχουμε τον ήχο από τα κουτάλια πάνω στα άδεια κονσερβοκούτια φασολιών, τα δόντια μας που τρίζουν και το «να πω τον πόνο μου στις γάτες, να μπερδευτώ με τους εργάτες και στη φουφού του καστανά κλπ». Καλό χειμώνα Γκόθαμ σίτι.