και μην κάθεστε με σταυρωμένα χέρια! Σε αυτήν εδώ την χώρα, διδαχτείτε, δουλέψτε, παράγετε και απαιτήστε -ο καθένας με τον τρόπο του, μαζί και χωριστά- αυτό που σας ανήκει!
Τα μέτρα αυτά που στραγγαλίζουν την ελληνική κοινωνία πρέπει να "απαντηθούν" από όλο τον λαό! Υπάρχει όμως συνείδηση; υπάρχει φιλότιμο; υπάρχει κουράγιο;
Αφιερωμένο στους Έλληνες πολίτες:
Και κάπου εδώ στου καιρού μας το μεγάλο χαμό που άλλοι διαλέγουν το ρέμα κι άλλοι βουτάν στον γκρεμό, θηλιά στο λαιμό μόνος μου δε βάζω παίρνω κουράγιο και στ απόμερα γιορτάζω. Δεν έχω μία μα δε μ έχουνε και δανεισμένο και τραγουδάω με κάθε φρεσκοαπολυμένο, δε με νοιάζει ό,τι κι αν γίνει στου ραγιά το κλουβί στ αρχίδια μου αν ήρθε κι εδώ το MTV. Μακριά από μας κι ούτε αγαπημένοι έτσι κι αλλιώς τους τρέφουν οι αποβλακωμένοι. Την ψυχούλα μας δε στέλνουμε κέρασμα στα λαμόγια που τρων το καταπέτασμα. Άκου και τ άλλο, ο θείος Σαμ μου αρνήθηκε την βίζα για να χτυπήσει το κακό λέει από τη ρίζα πάνω που παιζόταν το στημένο μαύρο θαύμα στ αρχίδια μας που βγήκε ο Ομπάμα. Μα πήραμε επιτέλους τα χαμπάρια μας και με τα χέρια μας θα βγάλουμε τα μάτια μας όσο λιγότεροι πελάτες και καλύτερα να ξαλαφρώσουμε μια ώρα αρχύτερα.
Κάπου εδώ θα το γλεντήσω κι άλλο δεν θα το βουλώσω όπως θέλω θα το ζήσω, δε γουστάρω να πληρώσω Δε με νοιάζει αν νικήσω ούτε κι αν το μετανιώσω ας το μετανιώσω μια ώρα αρχύτερα.
Μες στα μούτρα θα τους φτύσω έτσι για να τους γειώσω κι αν μιλήσουν θα γυρίσω με κλωτσιές να τους λαδώσω κι αν ούτε έτσι τους φοβίσω φτάνει που θα ξαλαφρώσω θα ξαλαφρώσω μια ώρα αρχύτερα...
Τραβάω τη φάτσα μου και την ψυχή μου από τη μόστρα, την τηλεόραση λέω να κάνω απλώστρα ν αφήνω πάνω τα βρεγμένα σώβρακά μου να ξεκουράσω και λιγάκι την κυρά μου. Δε θα βάλω πετρέλαιο κι ας με φάει το κρύο, το κινητό μου είναι στον πάτο στο ενυδρείο δεν θα πληρώσω τη ΔΕΗ κι ας μου κόψουν το ρεύμα τα νύχια μου θα τρώω για γεύμα. Θα παραδώσω στο υπουργείο τις πινακίδες και θα σκουπίζομαι με παλιές εφημερίδες με δικές μου συνεντεύξεις απ το αρχείο τώρα που στο λάλημα την έκανα λαχείο. Στα super market θα πηγαίνω χωρίς λεφτά στην τσέπη και στο φεύγα θα γελάω στην κάμερά που με βλέπει. Θα δίνω μόνο ακάλυπτες επιταγές και θα περάσω απ όλες σας τις φυλακές.
Δημόσιος κίνδυνος κηρύσσομαι κι επίσημα κι έχω ένα πρόβειο για κάθε ηχοσύστημα. Για κάθε μπάτσο έχω δώρο ένα δερμάτινο στριγκάκι και για κάθε βουλευτή ένα κεράκι. Θ απέχω πάλι κι απ αυτές τις εκλογές, θα ενεργοποιήσω όλες μου τις φραγές κι απ το ξαλάφρωμα αυτό θα μαι καλύτερα κι ας πάω στο διάολο μια ώρα αρχύτερα.
Γιάννινα, Παρασκευή ώρα 3 μετά τα μεσάνυχτα. Μόλις έχουμε φτάσει από Αθήνα για να εκμεταλευτούμε το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας. Τα καινούρια μαγαζιά προς τη λίμνη, το ένα καλύτερο από το άλλο. Ο Παύλος μας περιμένει στο μεζεδοπωλείο του αρνούμενος να κλείσει αν δεν ανοίξει δυο μπουκάλια καλό Γαλλικό κρασί για να μας ευχαριστήσει. Το ρουφάμε με την ικανοποίηση της ξεγνοιασιάς του τριημέρου. Η συζήτηση μας αναπτύσεται για τα χρόνια της αθωότητας μας. Ο Παύλος έχει εγκαταλείψει την απρόσωπη νυχτερινή γοητεία του Πειραιά με τα μαγαζιά που είχε, για χάρη της ανθρώπινης ζωής της γενέτειρας του. Γύρω στις τέσσερις και μισή ένας θαμώνας ο Δημήτρης, φεύγει για να ανοίξει το μαγαζί του, ώστε να μας ετοιμάσει να φάμε μια ομολογουμένως καταπληκτική γίδα! Πέντε και μισή το ξημέρωμα παίρνουμε το δρόμο για τα Ζαγοροχώρια με τελικό προορισμό το χωριό του φίλου μας, το Δίλοφο. Περίπου στις έξη το γαλακτερό ξεκίνημα της μέρας μας βρίσκει να προσπαθούμε να βάλουμε αλυσίδες καθ' ότι η λόγω του πάγου "ανάβαση" καθίσταται αδύνατη. Μετά από είκοσι λεπτά φθάνουμε στον προορισμό μας. Το χιόνι είναι γεναιόδωρο. Μπαίνουμε σπίτι, ένα σπίτι εκατόν πενήντα ετών και προσπαθούμε να το ζεστάνουμε ενώ τακτοποιούμε και τα πράγματα μας. Κάποια στιγμή ξαπλώνουμε να κοιμηθούμε για κανα-δυο ώρες. Όταν σηκωνόμαστε, το κέφι είναι απίστευτο. Η μέρα κυλάει με ανέμελες συζητήσεις, γέλιο και απίστευτες ποσότητες τσίπουρου συνοδεία μεζέδων στα δύο στέκια του χωριού όπου μαζεύονται ντόπιοι και επισκέπτες.
Την επόμενη ημέρα φτιάχνουμε ένα πλουσιότατο πρωϊνό που το απολαμβάνουμε χαζεύοντας την απίστευτα διαρκή χιονόπτωση στο χωριό! Όλα πνίγονται στο χιόνι! Τί ευτυχία! Το μεσημέρι αποφασίζουμε να πάμε να φάμε στους Κήπους, ένα διπλανό χωριό σε ένα υπέροχα διακοσμημένο μαγαζί. Περνάμε καλά και το απόγευμα επιοστρέφουμε στη "βάση" μας. Μετά από μόλις δύο ώρες, ήδη το τσίπουρο ρέει άφθονο! Το βράδυ οι τσιπουρομεζέδες ανεβάζουν την αδρεναλίνη στα ύψη!Ξενυχτάμε ευτυχισμένοι και κοιμόμαστε όλοι με μια υπέροχη ζαλάδα.
Την επόμενη μέρα ξημερώνει Καθαρή Δευτέρα. Το πλούσιο πρωϊνό που φτιάχνουμε στην ξυλόσομπα μας στανιάρει πρταγματικά. Το χιόνι πέφτει αδιάκοπα κάνοντας την ατμόσφαιρα παραμυθένια. Ξεχυνόμαστε στα υπέροχα καλντερίμια του Δίλοφου. Μαγεία! Παράδοξο είναι αλλά τελικά, η ζωή είναι ωραία. Τρώμε και ρουφάμε πρωτότυπα σαρακοστιανά. Σε λίγο ξεκινάει ο δρόμος του γυρισμού. Τα καλά διαρκούν λίγο αλλά αυτή είναι η ζωή...
Σήμερα συμπληρώνονται τριάντα ολόκληρα χρόνια από τον χαμό του Νίκου. Και λες και τα δάκρυα αυτών που τον γνώρισαν και τον αγάπησαν, δεν έχουν στεγνώσει ακόμα. Για μένα δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί πως ο χαμός του παληκαριού αυτού, ήταν μια μεγάλη απώλεια για το ελληνικό τραγούδι και τον πολιτισμό μας. Ευτυχώς όμως που αυτός ο γίγαντας από τη Κρήτη -σαν νέος Κουρήτας- πρόλαβε να μας "αφήσει" μια μεγάλη μουσική προίκα. Ο Νίκος Ξυλούρης ή Ψαρονίκος γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου το 1936, στο ορεινό χωριό Ανώγεια του Ρεθύμνου της Κρήτης από οικογένεια με μουσική παράδοση και πολλούς λυράρηδες. Στα πέντε του χρόνια, όταν οι Γερμανοί καίνε το χωριό του, ξεριζώνεται απο τον τόπο του μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους και μεταφέρονται στο χωριό Μυλοπόταμος όπου θα παραμείνουν μέχρι και την απελευθέρωση της Κρήτης. Αδελφός του είναι ο Ψαραντώνης. Σε νεαρή ακόμα ηλικία με τη βοήθεια του δασκάλου του καταφέρνει να πείσει τον πατέρα του να του αγοράσει την πρώτη του λύρα και πολύ γρήγορα αρχίζει να παίζει σε γάμους και πανηγύρια. Στα 17 του αποφασίζει να μετακομίσει στο Ηράκλειο και πιάνει δουλειά στο νυχτερινό κέντρο "Κάστρο". Τα πράγματα όμως δεν είναι όπως τα περίμενε γιατί βρίσκεται αντιμέτωπος με τη "μόδα" της Ευρωπαϊκής μουσικής, κάτι τελείως ξένο για αυτόν. Τα έσοδα του μόλις και μετα βίας φτάνουν να τον συντηρήσουν και περνάει δύσκολες εποχές. Γνωρίζει την Ουρανία Μελαμπιανάκη, στις 21 Μαΐου του 1958 παντρεύονται και τον ίδιο Σεπτέμβρη μετακομίζουν στο Ηράκλειο Κρήτης. Σιγά σιγά οι Κρητικοί τον στηρίζουν και αρχίζουν να οργανώνουν γλέντια για να τον ακούνε να παίζει, έτσι αρχίζει να γίνεται γνωστός και το Νοέμβριο του 1958 ηχογραφεί τον πρώτο του δίσκο με τίτλο "Μια μαυροφόρα που περνά". Ο δίσκος αγαπήθηκε από το κοινό κι έτσι ο Νίκος ηχογραφεί κι άλλα τραγούδια σε δίσκους των 45 στροφών. Το 1960 γεννιέται ο γιός του Γιώργος και έξι χρόνια αργότερα η κόρη του Ρηνιώ, η οποία του φέρνει τύχη μια και την ίδια χρονιά κερδίζει το πρώτο βραβείο σε ένα φεστιβάλ μουσικής στο Σαν-Ρέμο παίζοντας με τη λύρα του ένα συρτάκι. Την επόμενη χρονιά ανοίγει στο Ηράκλειο το μουσικό κέντρο "Ερωτόκριτος" και πλέον δεν ανησυχεί για την επιβίωση του. Το 1969 ηχογραφεί με μεγάλη επιτυχία το δίσκο "Ανυφαντού" και λίγους μήνες αργότερα εμφανίζεται και πάλι σε Αθηναϊκό μουσικό κέντρο. Οι καταστάσεις όμως πλέον έχουν ωριμάσει και ο κόσμος τον υποστηρίζει περισσότερο. Έτσι μετακομίζει και πάλι στην Αθήνα. Γνωρίζει τον ποιητή και σκηνοθέτη Ερρίκο Θαλασσινό ο οποίος αποφασίζει να τον συστήσει στο Γιάννη Μαρκόπουλο και έτσι ξεκινά μια λαμπρή συνεργασία με το δίσκο "Χρονικό" και τα "Ριζίτικα". Παράλληλα γνωρίζεται με τον διευθυντή της δισκογραφικής εταιρίας COLUMBIA και γίνονται κουμπάροι. Το 1971 ξεκινά κοινές εμφανίσεις με το Μαρκόπουλο στη μπουάτ "Λήδρα" και η φωνή του γίνεται σύμβολο της αντίστασης. Το καλοκαίρι του 1973 τραγουδάει στο θεατρικό έργο "Το μεγάλο μας τσίρκο" με πρωταγωνιστές τον Κώστα Καζάκο και τη Τζένη Καρέζη στο θέατρο "Αθήναιον". Ο Νίκος Ξυλούρης στην ακμή της καριέρας του αντιλαμβάνεται ότι έχει καρκίνο. Μετά από μεγάλο αγώνα, πολλαπλές εγχειρήσεις και αρκετή ταλαιπωρία χάνει τη μάχη στο Νοσοκομείο Πειραιώς στις 8 Φεβρουαρίου 1980.
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ Μια μαυροφόρα που περνά (1958) Ανυφαντού (1969) Ο Ψαρονίκος (1970) Μαντινάδες και χοροί (1970) Χρονικό (1970) Ριζίτικα (1971) Διάλειμμα (1972) Ιθαγένεια (1972) Διόνυσε καλοκαίρι μας (1972) Ο τροπικός της Παρθένου (1973) Ο Ξυλούρης τραγουδά για την Κρήτη (1973) Ο Στρατής Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγάπανθους (1973) Περήφανη ράτσα (1973) Ακολουθία (1974) Το μεγάλο μας τσίρκο (1974) Παραστάσεις (1975) Ανεξάρτητα (1975) Κομέντια, η πάλη χωρικών και βασιλιάδων (1975) Καπνισμένο τσουκάλι (1975) Τα που θυμούμαι τραγουδώ (1975) Κύκλος Σεφέρη (1976) Ερωτόκριτος (1976) Η συμφωνία της Γιάλτας και της πικρής αγάπης (1976) Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι (1977) Τα ερωτικά (1977) Τα Ξυλουρέικα (1978) Τα αντιπολεμικά (1978) Σάλπισμα (1978) 14 χρυσές επιτυχίες (1978) Τελευταία ώρα Κρήτη (1981) Νίκος Ξυλούρης (1982) Πάντερμη Κρήτη (1983) Ο Δείπνος ο μυστικός (1984) Σταύρος Ξαρχάκος:Θεατρικά (1985) Ο Γιάννης Μαρκόπουλος στον ελληνικό κινηματογράφο (1988) Η συναυλία στο Ηρώδειο 1976 (1990) Το χρονικό του Νίκου Ξυλούρη (1996) Νίκος Ξυλούρης (2000) Η ψυχή της Κρήτης(2002) Ήτανε μια φορά...(2005) Του Χρόνου Τα Γυρίσματα (2005) πληροφορίες:Βικιπαίδεια
Φαντάζει παραμυθένια όμορφη όντας χιονισμένη η κορυφή του Καϊμακτσαλάν, με το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία σχεδόν σκεπασμένο κι ολόλευκο, κάνοντας πλήρη αντίθεση στο πλάνο με τον καταγάλανο ουρανό και αποθανατισμένη πριν λίγα 24ωρα.
Tο όρος Bόρας ή Kαϊμάκτσαλαν(= λευκή κορυφή) είναι το τρίτο μεγαλύτερο βουνό της Eλλάδας (υψόμετρο 2.524 μ.). Yψώνεται κατά μήκος της ελληνο-γουγκοσλαβικής μεθορίου ενώ το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού του τμήματος ανήκει στο Nομό Πέλλας. Tο όρος Bόρας δεν αποτελεί πόλο έλξης μόνο για τους φυσιολάτρες και τους ορειβάτες. Kάθε χρόνο χιλιάδες χιονοδρόμων επισκέπτονται τις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις του Xιονοδρομικού Kέντρου του Bόρα ενώ η εθνική ομάδα και οι περισσότερες σχολές σκι ξεκινούν εκεί την προετοιμασία τους. Tο Xιονοδρομικό Kέντρο Bόρα-Kαϊμάκτσαλαν απέχει 45 χιλιόμετρα από την πανέμορφη πόλη της Έδεσσας και αναπτύσσεται στην νοτιοανατολική πλευρά του όρους σε υψόμετρο από 2.050 έως 2.480 μέτρα.
Η καινούρια χρονιά άρχισε καλά. Καταλύτης γι αυτό, το ταξίδι -γι άλλη μια φορά- στο Παρίσι. Εδώ τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά και αυτό από μόνο του αποτελεί ενδιαφέρον. Η πόλη σου "δίνεται" ολόκληρη όταν την περπατήσεις. Ξεχύνομαι λοιπόν ερωτοτροπόντας μαζί της επί ημέρες για να την "κατακτήσω". Από το πρωί έως το βράδυ τα βήματα μου γοργά και ελαφροπάτητα "κόβουν φέτες" ολόκληρη την πόλη. Δεν υπάρχουν και πολλές διακοπές στις κινήσεις μου παρά μόνο για κάποιον ανεφοδιασμό με καφέ ή κανένα ελαφρύ γεύμα. Πάντα προσηλωμένος στον στόχο της κατάκτησης και χωρίς να το καταλάβω κάνω 13-14 χιλιόμετρα την ημέρα περπάτημα, έχοντας "στήριγμα" μου το μετρό που από κάποια στιγμή και μετά το έχω μάθει απ έξω κι ανακατωτά. Η κάθε γωνιά, ο κάθε δρόμος, το κάθε κτίριο του Παρισιού είναι μια καινούρια σελίδα στο μεγάλο βιβλίο της ζωής σου, ένα άλλο "άνοιγμα" της ψυχής σου, μια γερή δόση τροφής στη σκέψη σου, μια εμπειρία που θα την κουβαλάς όσο μπορείς και αναπνέεις.
Στη νυχτερινή βόλτα στον Σηκουάνα με το "μπατώ-μους", όλη η Παριζιάνικη ιστορία περνάει μαγευτικά από πάνω μου. Ανακαλύπτοντας τοΛούβρο εξωτερικά και κυρίως εσωτερικά, αισθάνομαι να μου υπογραμίζει την αξία του ανθρώπου. Τομουσείο του Ορσαί δοκιμάζει τα όρια της συγκίνησης μου με τα διάσημα και συνάμα εκπληκτικά έργα των ιμπρεσσιονιστών που διαθέτει και που υπεραγαπώ. Αφιερώνω δύο ώρες εκεί και δεν θέλω να φύγω. ΗΠαναγία των Παρισίων με κάνει να αισθανθώ ένα μεγάλο δέος για τα θεία και τα ανθρώπινα. Ο Πύργος του Άιφελ στην όψη του, μου προκαλεί τρόμο αλλά και ακατανίκητη αυτοπεποίθηση καθώς τον ανεβαίνω και κοιτάζω τον κόσμο από τόσο ψηλά. Τα Ηλύσσια Πεδία με την λεωφόρο τους και την Αψίδα του Θριάμβου, την ημέρα με τα μεγάλα και πολυτελή μαγαζιά τους μου πιστοποιούν το μεγαλείο μιας ευρωπαϊκής μεγαλούπολης ενώ φωτισμένα την νύχτα μου απογειώνουν τις αισθήσεις με την αισθητική τους. Η συνοικία του Μαραί με την πλατεία των Βοσγίων, είναι για μένα μια αποκάλυψη ποιότητας με τις θαυμάσιες γκαλερί που διαθέτει. Η Μονμάρτη είναι ίσως το μέρος που θα ήθελα να ζω αν δεν ζούσα στην Αθήνα. Υπέροχα σοκάκια, κουκλίστικα μαγαζάκια, ζωντανά καφέ και μπαράκια, ρομαντικά μπιστρώ. Η τέχνη είναι απλόχερα παντού: στις βιτρίνες, στους δρόμους και τα κτίρια, στους πλανόδιους ζωγράφους, στον αέρα...Τα δε σκαλιά της είναι τα πιο ερωτικά σκαλιά που έχω δει στην ζωή μου. Το παζάρι του Μαρσέ έξω από το Παρίσι, είναι μια μικρή αντικο-πολιτεία που μου "περιγράφει" με τα χιλιάδες παλαιά αντικείμενα που βρίσκω, την παλιά Γαλλία.
Το Παρίσι δεν έχει μόνο ομορφιές, έχει και τα προβλήματα του. Οι αμέτρητοι κλοσάρ που βρίσκεις σε ολόκληρο το Παρίσι να κείνται κατάχαμα, δεν είναι και τόσο γραφικοί σαν θέαμα. Η φτώχεια η κοινωνική ανισότητα και η ανεργία αν προσέξεις, τις βλέπεις παντού. Η ίδια η πόλη όμως δεν φταίει γι αυτό. Οι αιτίες βρίσκονται αλλού που δεν είναι του παρόντος και δεν είμαι και ειδικός να τις αναλύσω.
Το Παρίσι όμως, όσα χρόνια κι αν περάσουν, για μένα θα παραμένει πάντα το ίδιο. Μια ερωτεύσιμη πόλη που αφήνει τα θέλγητρα της να πλανιώνται στον αέρα για να μπορείς να τα νοιώσεις και να τα γευτείς. Κι όλα αυτά μέσα σε μια ελαφριά βροχερή ατμόσφαιρα "ντυμένη" με τρυφερές μουσικές ενός ακορντεόν που ακούγεται από κάποια γωνιά του δρόμου...
Xρόνια πολλά σε όλους σας, ειδικά στους Vam33, george, BlackDays, Ergina, AngelDust, ezak, manground, aetos2, Magistro De Alma, Demotivator, melissa, bicoca, Thgor, Peterpunk, gpoint, ApoStel, Meropi, Wonder Word World, Τhe_Stranger, για τις μικρές "κουβεντούλες" που έχουμε εδώ μέσα ανταλλάξει τον τελευταίο καιρό. Να περάσετε όμορφα αυτές τις ημέρες και να θυμάστε πως έτσι κι αλλοιώς κάπου υπάρχει η αγάπη σας!
Μπήκε για τα καλά ο Δεκέμβρης. Ο πιο χαρούμενος μήνας του χρόνου, ο πιο γιορτινός. Πολλά δώρα λαβαίνεις, πολλά δώρα προσφέρεις. Αυξημένος ο μισθός και ο τζίρος σου. Αυξημένα και τα έξοδα. Γελαστά πρόσωπα γύρω σου, χαρούμενες παιδικές φωνές, χιλιάδες πολύχρωμα λαμπιόνια αφήνουν να πλανιούνται νότες αισιοδοξίας στην ατμόσφαιρα και χαϊδεύουν τη ψυχή σου. Ένα εύθυμο πανηγύρι για να ξαναθυμηθείς που είσουν κάποτε παιδί. Ατέλειωτο ξεποδάριασμα στις βιτρίνες, ψώνια πολλά ή λίγα, ανάλογα τί μπορείς. Κίνηση, ένταση, κούραση που όμως εξαφανίζονται ως δια μαγείας, μόλις ανοίξεις την πόρτα του σπιτιού σου και ορμήσουν να κρεμαστούν πάνω σου τα πιτσιρίκια ρίχνοντας κάτω τις βαρυφορτωμένες σακούλες σου, Το σπίτι στρωμένο και στολισμένο βαριά. Νοιώθεις πολύ ανθρώπινος. Φιλιά κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, ο θόρυβος από το σκίσιμο των πακέτων. Έντονη επιθυμία να περάσεις φέτος μια αξέχαστη επιτέλους, Πρωτοχρονιά. Άγχος τί θα φορέσεις για να λάμπεις το βράδυ. Δείπνο με εορταστικό μενού "μέσα" ή "έξω", οπωσδήποτε υπό το φως των κεριών. Θες να πείς και να κάνεις πολλά με τον ή την σύντροφο σου. Υποσχέσεις να γίνεις καλύτερος σε όλα. Χαρά και μελαγχολία μαζί. Μεγαλώνεις. Άλλος ένας χρόνος στη πλάτη σου. Και αλήθεια, κοιτάς γύρω σου και βλέπεις πόση δυστυχία υπάρχει δίπλα στην ευτυχία. Ένα δάκρυ κυλάει χωρίς να ξέρεις το γιατί. Νοιώθεις τύψεις που έχεις αυτά που πολλοί άλλοι δεν έχουν. Εσύ κι ο κόσμος, δίπλα σου και μακρυά...
Σκουπίζεσαι, δε πειράζει...του χρόνου ίσως να είναι και καλύτερα για όλους μας.
4°C
RSS
/ Διεύθυνση project