Με ρωτάς τί κάνω... Προσπαθώ... Βασικά αυτό κάνω. Προσπαθώ. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο... Προσπαθώ για όλα.

Η εγκυμοσύνη πάει καλά. Η λήψη τροφοβλάστη που έγινε την 11η εβδομάδα, πήγε πολύ καλά. Μάθαμε κιόλας πως το παιδί μας είναι ένα υγιέστατο αγόρι...

Από χθες ξεκίνησα το σίδηρο. Πρέπει επίσης να πίνω τουλάχιστον 1 λίτρο γάλα την ημέρα. Και τούτη τη στιγμή ένα ποτήρι γάλα με συντροφεύει... Θα εκτιμούσα κι ένα τσιγάρο για να είμαι απολύτως ειλικρινής, αλλά προσπαθώ να το αποφύγω... Η αλήθεια είναι πως καπνίζω. Ο γιατρός είπε μέχρι 5 την ημέρα. Εγώ προσπαθώ μέχρι 3... Καθόλου απλό...

Διαβάζω... Για τα μικρά παιδιά... Για τα μωρά, το θηλασμό, για το πως λειτουργούν τα αδέλφια, για τη μάθηση της καθαριότητας, πιπί, κακά... Διαβάζω, ψάχνω, ρωτάω... Αυτό το κομμάτι μου δίνει γνώση, σκέψεις, εφόδια... Αλλά το κομμάτι του γάμου... Αυτό είναι μια άλλη ιστορία... Που με κρατάει ξύπνια μέσα στη νύχτα μετά από μια μέρα εξαιρετικά κουραστική....

Αύριο το πρωί θα έρθει η μοδίστρα. Το περίφημο νυφικό βλέπεις πρέπει να φτιαχτεί. Όλοι γύρω μου βάζουν όλη τους την αγάπη γι'αυτό και για όλη την υπόθεση γάμος...

Για μένα όμως, ο γάμος είναι ένας εφιάλτης. Σκέφτομαι τί όμορφα που θα ήταν όλα αν δε χρειαζόταν αυτή η ιστορία του γάμου... Θα προχωρούσαμε σιγά σιγά, χωρίς άγχος, με τα 2 παιδιά μας και όταν έρθει και το 3ο και με τα 3... Θα είχαμε τους δικούς μας χρόνους προσαρμογής κι όχι αυτούς που απαιτεί μια κοινωνία από μας... Θα είχαμε πολύ λιγότερο άγχος όλοι...

Κι όμως χρειάζεται ο γάμος... Το συζητήσαμε, το σκεφτήκαμε, και το αποφασίσαμε... Για το καλό των παιδιών μας...

Για μένα όμως όλα αυτά είναι εφιαλτικά. Βλέπω νεκροταφεία και νεκρούς στον ύπνο μου. Βλέπεις για μένα γάμος = θάνατος. Πάντα ήταν έτσι... Στη δουλειά μου έχω δει ένα σωρό ζευγάρια, ένα σωρό οικογένειες, ένα σωρό γάμους... Έζησα κι εκείνον των γονιών μου... Στο ζήτημα γάμος, η απάντησή μου ήταν σταθερή! "Όχι ευχαριστώ! Δε θα πάρω! Θέλω να ζήσω!"

Ειδικά μετά την μεγάλη μαύρη πέρίοδο απογοήτευσης και κατάθλιψης στη ζωή μου, η απόφαση να ζήσω ήταν από τις πιο συνειδητοποιημένες της ζωής μου! Θα διάβαζα, θα έγραφα, θα ταξίδευα, θα πήγαινα διακοπές, θα μάθαινα όσα περισσότερα μπορούσα... θα ζούσα!!! Τίποτα από όλα τούτα δε συνάδει με το γάμο!

Και τώρα καλούμαι να τα ξεπεράσω όλα αυτά...

Και να επινοήσουμε μαζί με το Νικόλα, το τί σημαίνει γάμος για μας... Όλα είναι μπερδεμένα... Κι όλα τρέχουν... Αλλά σε τελική ανάλυση έτσι δεν είναι πάντα η ζωή;.... Τα πάντα ρεί...

Σε γενικές γραμμές λοιπόν καλά είμαι... Έχω όμως τρομερό άγχος... Και προσπαθώ... Για όλα... Για το καλύτερο δυνατό για όλους...

Σήμερα το φασόλι μας κλείνει 8 εβδομάδες ύπαρξης... Κι όπως είπε κι ο αναλυτής μου "Το φασόλι ήδη υπάρχει στο λόγο!"... Ναι, υπάρχει στο λόγο, δηλαδή στο συμβολικό, κι υπάρχει και στην κοιλιά μου, σηλαδή στο πραγματικό. Να μη μιλήσω για το φαντασιακό, όπου το φασόλι έχει και διαστάσεις! Μέχρι σήμερα όλα πάνε καλά...
Σήμερα συνάντησα μια κοπέλα που αναγκάστηκε να διακόψει την κύηση στους 6 μήνες εγκυμοσύνης... "Έπρεπε να το κάνω, είπε. Δεν ήταν καλά, θα είχε προβλήματα σε όλη του τη ζωή..." Φαντάστηκα αγόρι... Στο νου μου, τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, τα παιδιά με ειδικά χαρίσματα...
Συννεφιασμένη τούτη η μέρα... Πρώτη του φθινοπώρου... Φυσάει σήμερα στα σταυροδρόμια του κόσμου... Χορεύουν οι σκέψεις, το φως ξαπλώνει και σηκώνεται, καταπιάνεται με τα φύλλα και χοροπηδάει μαζί τους... Το φασόλι μοιάζει ήσυχο σήμερα... Παλεύω με τους εμετούς και προσεύχομαι... Προσεύχομαι για το φασόλι μας... Να είναι υγιές... Τίποτε άλλο.[Στη φωτογραφία, μοντέλο εμβρύου 8 εβδομάδων...]

[Σχόλιο Ανώνυμου στο post του RaNDom "ΕΙΔΗΣΕΙΣ..." 28/8/2007 5.25 μμ. που αναρτήθηκε λίγο αργότερα την ίδια μέρα... Το διάβασα μόλις τώρα και το αντιγράφω εδώ θεωρώντας πως αξίζει όλοι να το διαβάσουμε... Ευχαριστούμε Ανώνυμε... Για όλα...]

 "ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΔΑΣΟΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗ

Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη λογική της δημοσιογραφίας.. Θα ήθελα να ξεχάσω τα 3-4 πρόβατα που δεν πρόλαβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο κατάλαβε οτι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό.. Θα ήθελα να ξεχάσω τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν απο τα πεύκα καθώς γινόντουσαν παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα.. Θα ήθελα να ξεχάσω τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες φλόγες να μας ζώνουν από παντού Θα ήθελα να ξεχάσω τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες Θα ήθελα να ξεχάσω όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη, Θα ήθελα να τους ξεχάσω όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας Θα ήθελα να ξεχάσω αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν εκτεθειμένους στις φλόγες Θα ήθελα να ξεχάσω τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά Θα ήθελα να ξεχάσω αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν Μα δεν θα ξεχάσω εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που μας περιτριγύρισαν Μα δεν θα ξεχάσω τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη για αυτούς περιοχή Μα δεν θα ξεχάσω όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και κοροιδεύουν τους Εθελοντές. Μα δεν θα ξεχάσω το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ, για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα συμφέροντα. Μα δεν θα ξεχάσω οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500 μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου. Μα δεν θα ξεχάσω την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά και καλοσύνη. Σας ευχαριστώ. Και δεν θα ξεχάσω να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου. Η απορία μου είναι οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας; Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες; πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω; πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα πνευμόνια μου... Λίγη στάχτη στα μαλλιά... δολοφόνοι... "

Σκέπτομαι τους πιλότους των πυροσβεστικών αεροπλάνων... Τους χειριστές των ελικοπτέρων που επιχειρούν όλες αυτές τις ημέρες... Τους πυροσβέστες... Τους εθελοντές... Τους ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν ότι μπορούν για να βοηθήσουν...

Στα αεροδρόμια, στα υπόστεγα, ένα shelter έχει μετατραπεί σε κοιτώνα... 8 ώρες επιχειρούν, 8 ώρες κοιμούνται... Μέσα στο αεροδρόμιο... Έχουν να δουν τους δικούς τους, τις γυναίκες και τα παιδιά τους, ούτε κι εγώ ξέρω πόσες μέρες... Έχουν να πάνε σπίτια τους από την αρχή όλης αυτής της συμφοράς... Ούτε κουβέντα για καλοκαιρινές άδειες ή διακοπές...

Αυτούς τους ανθρώπους τους ξεχνάμε... Τους θεωρούμε γρανάζι του κρατικού μηχανισμού... Κι όμως δεν είναι... Όσοι έχουν μια ιδεά για το πως λειτουργούν τα πράγματα στην πολεμική αεροπορία, στις μονάδες που συνεργάζονται με την πυροσβεστική (βλέπε Ελευσίνα, κλπ.), αλλά και στο χώρο των εθελοντών (βλέπε πρόσκοποι, κλπ.) ξέρουν πολύ καλά πως αυτοί οι άνθρωποι λειτουργούν όχι επειδή είναι υποχρεωμένοι απέναντι σε κάποιον εργοδότη, μα επειδή αισθάνονται προσωπική την υποχρέωση να επιχειρήσουν... Καθήκον προς εαυτόν είναι... Αγάπη για τούτον τον τόπο που ονομάζουν πατρίδα... Και καθήκον προς τον συνάνθρωπο...

Οι αρχές που τους απαρτίζουν σαν ανθρώπους είναι που τους υποκινούν, κι όχι τα όποια - ελάχιστα για τις όποιες περιστάσεις - χρήματα που μπορεί να παίρνουν στο τέλος του μήνα, ή η - καμία - δόξα που αποκομίζουν από όσα - πολύ σπουδαία - καταφέρνουν...  Άλλωστε ποιός από μας γνωρίζει τα ονόματα ή έστω τα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων;...

Ένα ευχαριστώ να πούμε σε όλους τους - δεν είναι και πολλοί... Ένα ευχαριστώ, ελάχιστο δείγμα αναγνώρισης κι ευγνωμοσύνης για αυτούς τους ανθρώπους που έδωσαν και δίνουν ότι είναι δυνατόν για να συγκρατήσουν, αν μη τί άλλο, ένα από τα τρομερότερα στοιχεία της φύσης... Τη φωτιά...

Ένα ευχαριστώ και σε εκείνους που δεν είναι πια μαζί μας... Κρατώ στο νού μου πως ένα πυροσβεστικό αεροπλάνο έπεσε ενώ επιχειρούσε... Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε...

Κι ας ευχηθούμε να τελειώσει πια όλη αυτή η καταστροφή που βυθίζει τη χώρα μας στο πένθος... 63 ο αριθμός των νεκρών σήμερα... Και οι ζωντανοί χωρίς σπίτια, χωρίς ζώα ή δέντρα, χωρίς στέγη ή ασφάλεια για το χειμώνα... Τίποτε άλλο δε βρίσκω να πω τούτη την ώρα.  

"Ν' αγαπάς την ευθύνη.

Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης.

Αν δε σωθεί, εγώ φταίω."

Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική

This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end

Of our elaborate plans, the end
Of everything that stands, the end
No safety or surprise, the end
I'll never look into your eyes...again

Can you picture what will be
So limitless and free
Desperately in need...of some...stranger's hand
In a...desperate land

Lost in a roman...wilderness of pain
And all the children are insane
All the children are insane
Waiting for the summer rain, yeah

There's danger on the edge of town
Ride the king's highway, baby
Weird scenes inside the gold mine
Ride the highway west, baby

Ride the snake, ride the snake
To the lake, the ancient lake, baby
The snake is long, seven miles
Ride the snake...he's old, and his skin is cold

The west is the best
The west is the best
Get here, and we'll do the rest

The blue bus is callin' us
The blue bus is callin' us
Driver, where you taken' us

The killer awoke before dawn, he put his boots on
He took a face from the ancient gallery
And he walked on down the hall
He went into the room where his sister lived, and...then he
Paid a visit to his brother, and then he
He walked on down the hall, and
And he came to a door...and he looked inside
Father, yes son, I want to kill you
Mother...i want to...fuck you

C'mon baby, take a chance with us
C'mon baby, take a chance with us
C'mon baby, take a chance with us
And meet me at the back of the blue bus
Doin' a blue rock
On a blue bus
Doin' a blue rock
C'mon, yeah

Kill, kill, kill, kill, kill, kill

This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end

It hurts to set you free
But you'll never follow me
The end of laughter and soft lies
The end of nights we tried to die

This is the end

 

Written by Jim Morrison "Doors"
Album: "The Doors" 1967

[Τη δεύτερη από τις τρεις μέρες εθνικού πένθους...]

Είναι δυνατόν να συμβαίνει όλο αυτό;... Καίγεται ο τόπος μου απ'άκρη σ'άκρη...

Δεν μπορώ να πιστέψω στ'αυτιά και στα μάτια μου! 51 νεκροί και αμέτρητες φωτιές σε ολόκληρη την Ελλάδα... Γιατί;

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί;... Δεν το χωράει το μυαλό μου!

Οποιαδήποτε σκέψη σχετική με τις αιτίες κι αν κάνω, μου φαίνεται παρανοϊκή ή ηλίθια ή οριακά αφελής...

Δε μπορώ να δεχτώ πως είναι οργανωμένο σχέδιο - ο ορθολογισμός μου δεν το επιτρέπει -  ενώ από την άλλη μου φαίνεται απίθανο να είναι σύμπτωση όλο τούτο...

Πραγματικά δε ξέρω τι να σκεφτώ...

Λυπάμαι... Λυπάμαι τόσο μα τόσο πολύ...

[Φωτογραφίες του Ταύγετου, του Παπάγου, του Καλέτσι και του Υμηττού από το site της Καθημερινής πριν από λίγο...]

Ο χρόνος... Ο χρόνος επιταχύνεται - το βίωσα και το βιώνω συνεχώς - τα καλοκαίρια. Όλα πάνε πιο γρήγορα... Το ρολόι μου, ο θυμός, οι μέρες... Ακόμη και τα όνειρα. Διάβαζα πριν στο post του Desperado για τους ονειρευτές της ημέρας... Επανάσταση σκέφτηκα. Είναι επαναστατικό στις μέρες μας, να έχει κανείς τα κότσια να ονειρεύεται την ημέρα... Όπως έκανα όταν ήμουν παιδί...  

Πάνε πολλά χρόνια από τότε... Πάνε χρόνια από τότε που το καλοκαίρι ήταν ατέλειωτο... Με θυμάμαι με τα λευκά που μου φόραγε η μάνα μου - και λειτουργούσαν σαν μπάλα φυλακισμένου - να παρατηρώ τις ηλιακτίδες που έπαιζαν με τη σκόνη εκείνα τα μεσημέρια που "κοιμάται ο πατέρας! να μην ακούσω κίχ γιατί αλίμονό σου!". Έτσι έμαθα να κάνω σιωπηλά σχεδόν τα πάντα... Ακόμα και οι σιωπηλοί μου οργασμοί, κρατούν από εκείνα τα μεσημέρια...

Ήταν οι ώρες που σκάλιζα τις βιβλιοθήκες τους, έψαχνα τα συρτάρια τους, ζωγράφιζα θάλασσες και καράβια με ξύλινα μολύβια, έκρυβα τα πράγματά μου για να μην τα καταστρέψει ο βάρβαρος μικρός αδελφός μου... Λίγο αργότερα, ήταν οι ώρες που ονειρευόμουνα τον ιππότη που θα έρθει με το άσπρο - συμπτωματικά άραγε άσπρο; - άλογο για να με πάρει μακριά από όλους αυτούς που "δεν με καταλαβαίνουν" και να με αποκαταστήσει στη θέση που μου έπρεπε... Εκείνη της πριγκίπισσάς του...

Εκείνα τα μεσημέρια, στο βασίλειο της σιωπής, διάβαζα Πηνελόπη Δέλτα και Ζωρζ Σαρή κι αργότερα ανακατεμένα Λουντέμη, Κρόνιν, Καζαντζάκη, Βερν, εφημερίδες, αλλά και τα S.A.S. βίπερ που ανακάλυπτα στις βιβλιοθήκες τους παραχωμένα κάτω από οικονομικά βιβλία ή πίσω από εγκυκλοπαίδειες... Τα βίπερ με πρωταγωνιστή τον περίφημο Μάλκομ - ιδιαίτερα γοητευτικό τον είχα φανταστεί από το κείμενο κάθε φορά - που οπωσδήποτε θα ήταν μελαχροινός, με εκφραστικά σκούρα μάτια και βαθιά αντρική φωνή... Κι απλός... Πολύ απλός... Και καταδεκτικός... Κι ευγενής... Και εγώ θα ήμουν - είπαμε! - η πριγκίπισσά του... Και όλα θα έρχονταν στη θέση τους επιτέλους...

Και ταξίδευα... Ονειρευτής της ημέρας... Κι ο κόσμος μου φαινόταν τόσο πολύπλοκος... Κι ήθελα όλα να τα μάθω, όλα να τα διαβάσω, όλα να τα ρωτήσω... Μα όχι τα μεσημέρια... Τα μεσημέρια σώπαινα κι ονειρευόμουν... Ξύπνια... Έναν κόσμο πιο όμορφο, πιο απλό, πιο δίκαιο... Έναν κόσμο φωτεινό, με θάλασσες και γοργόνες, με καλούς γέροντες που έλεγαν παραμύθια και ήταν σίγουρα - πέρα από κάθε αμφιβολία! - σοφοί...

Τώρα ο χρόνος επιταχύνεται - τα είπε ο Άλμπερτ, αλλά άντε να τα χωρέσει το μυαλό μου εμένα... Όλα πάνε τόσο γρήγορα... Σχεδόν δεν προλαβαίνω τη ζωή μου... Είναι στιγμές που με πάει και δεν την πάω... Κι όλο τρέχω να προλάβω... Εκτός από τα μεσημέρια του καλοκαιριού... Να περίπου όπως σήμερα... Ή όταν μιλάω με το φίλο μου το Γιώργο που είναι ζωγράφος, αλλά δυστυχώς αυτό δε γίνεται όσο συχνά θα ήθελα... Τότε, μπαίνουμε στον ονειρικό χρόνο... Τότε όλα πηγαίνουν όπως θα έπρεπε να πηγαίνουν... Αργά και σταθερά... Και χρωματιστά και διάφανα... Και διαυγή... Κι ο κόσμος τότε γίνεται απλός... Απλός κι όμορφος... Όπως για κάθε - τυχερό - ονειρευτή της ημέρας...

 Ευχαριστώ Desperado...

[Ο πίνακας είναι η Φανή του Μόραλη... Απλά υπέροχος...]

Μυστικό! Έχω ένα μυστικό να μοιραστώ μαζί σας! Αλλά θα πρέπει να μου υποσχεθείτε πως θα το κρατήσετε για τον εαυτό σας!... Δεν θα το πείτε πουθενά! Έχω το λόγο της πειρατικής σας τιμής; Θαυμάσια!

 Ε, λοιπόν, φέτος το καλοκαίρι ζήσαμε μιαν αληθινή πειρατική περιπέτεια! Αληθινή λέω, όχι πραγματική, προσέξτε! Μιλάμε για πραγματικό ναυάγιο! Ναι, το είδα με τα μάτια μου! Μιλάμε για τον θησαυρό του Ασπροτρίχη! Κι αυτό με τα μάτια μου το είδα και δεν το πίστευα κι εγώ! Απίθανη περιπέτεια σου λέω! Απίθανος ο κόσμος όταν τον βλέπεις με τα μάτια των παιδιών!  

Πώς να ευχαριστήσεις δυό ζευγάρια υπέροχα παιδικά μάτια για όλη αυτή τη μαγεία που διαχύθηκε στον κόσμο αυτές τις μέρες που πέρασα κοντά τους;... Πώς να περιγράψεις με λέξεις αυτή τη συγκίνηση της έξαψής τους στο νυχτερινό μπάνιο στην παραλία των πειρατών;... Πώς να μιλήσεις για την απίστευτη λάμψη στα μάτια τους ανακαλύπτοντας το θησαυρό των πειρατών;... Δεν έχω λόγια...

 

Απίστευτη ταχύτητα εναλλαγής εικόνων. Έπρεπε όλα να τα προλάβω. Δούλευα σαν μυστικός, διπλός αστυνομικός. Έπρεπε να είμαι μπροστά, εκτεθειμένη σε όλα και σε όλους. Έδινα οδηγίες στους άλλους. Αποστολή αυτοκτονίας. Πόρνη και μπάτσος μαζί. Ένα αυτοκίνητο. Μαύρο. Γρήγορο. Πάντα μου άρεσαν τα γρήγορα αυτοκίνητα. Έψαχνες να με βρεις. Αγωνία στις κινήσεις σου. Να με προλάβεις. Ένα φυλαχτό στα χέρια σου. Για μένα είπες. Με κοίταζες στα μάτια. Τα μάτια σου έλεγαν όλα όσα ποτέ δε μου έχεις πει για όσα νιώθεις για μένα. Η για κείνη. Ντρεπόμουν. Ήμουν αποφασισμένη να αγκαλιάσω τον τοίχο. Το θάνατο. Μπετόν αρμέ. Μα τα μάτια σου. Είχαν τόσες πολλές λέξεις σε κάθε δροσερή τους άκρη. Μου άφησες το φυλαχτό στα χέρια. Σαν απροστάτευτο παιδί. Τώρα δε μπορούσα πια να πεθάνω. Δεν είχα πια το δικαίωμα. Έπρεπε να προστατέψω ότι αγαπούσες. Εμένα. Το έσφιξα στη χούφτα μου. Μπήκα στ'αυτοκίνητο. Γύρισα το κλειδί. Ο θάνατος με καλούσε. Κι η αγάπη από την άλλη μεριά. Είπα να πατήσω γκάζι να δούμε μέχρι πού φτάνω. Στον καθρέφτη τα μάτια σου. Υγρά. Κι έφυγα.