υπεραστικό κορίτσι

Σύρθηκα μέχρι τη σχολή και έδωσα Μακροοικονομία και Δημόσια Οικονομκή. Μέχρι να δώσω είχα φάει ένα κουτί μπισκότα και είχα πιεί 2 καφέδες. Στο αμφιθέατρο πανικός-χανείο-αθάνατο ελληνικό Πανεπιστήμιο!400 άτομα χρωστούσαν αυτά τα 2 μαθήματα και φαντάσου πανικός- ψίθυροι και χάχανα, πολλαπλής επιλογής ερωτήσεις και σωστό και λάθος, οδήγησαν στο απόλυτο χάος.

Διάβαζα για 3 μέρες στο τραπεζάκι του Λοξία δίπλα στο παράθυρο και χάζευα τη βιτρίνα της Ιωάννας Ζίκιρη με τα σούπερ χειροποίητα ρούχα..Από δίπλα το Μακεδονικό Ωδείο και μια τύπισα να τραγουδάει σε ψηλές οκτάβες που γελούσε όλη Ισαύρων.

Μετά καθήσαμε στη Παράλληλο....

Η αυλή του είναι ίσως η πιο μικρή αλλά και η πιο χαριτωμένη. Ακριβώς κάτω από τη Νομαρχία, με σκιά και απαλή μουσική που ξεφεύγει από το εσωτερικό του τρισυπόστατου καφέ-μπαρ-γκαλερί( κάθε τόσο μια νέα έκθεση ζωγραφικής ), θυμίζει από μόνο του καλοκαίρι, ακόμα κι αν στριμώχτηκε σε λιγότερο από10 μέτρα. Ο φράχτης έχει ντυθεί από πάνω ως κάτω με γιασεμί, τόσο, που με το πρώτο φύσημα του ανέμου η έντονη μυρωδιά του στροβιλίζεται στο χώρο. Γκαζόν , τραπεζάκια μπαμπού και φράχτης με κίτρινα πλαστικά λουλούδια(χαριτωμένη λεπτομέρεια!) να χωρίζει το ένα επίπεδο κήπου από το άλλο. Στο δίπλα τραπέζι η παρέα σχολιάζει την έκθεση ζωγραφικής που φιλοξενείται στο καφέ-μπαρ κι εσύ χαίρεσαι το περιβάλλον, παρόλο που βρίσκεσαι δίπλα στον δρόμο. Με τόση πρασινάδα στην περιφραγμένη αυλή, δεν βλέπεις τίποτα. Μόνο πίνακες, φυτά και την παρέα στο διπλανό τραπέζι.

Και μετά συνειδητοποίησα πως τον καύτερο μήνα του καλοκαιριού τον περνάμε διαβάζοντας. Αλλά αυτός θα είναι ο τελευταίος που τον περνάω πάνω από βιβλίο. Και αυτό είναι δέσμευση.