Ξημερώματα μέσα στο ταξί, και ακούγεται μουσικό χαλί το "Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο". Ο ταξιτζής με ρωτάει πολύ ευγενικά αν μπορεί να το δυναμώσει την στιγμή που ο καψουροκουλτουριάρικος στίχος λέει "Ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο" και κουνάει το κεφάλι του.

"Πριν 2 εβδομάδες γύρισα σπίτι μου και βρήκα τη γυναίκα μου με μια βαλίτσα να με περιμένει στο σαλόνι. Θα φευγε λέει γιατί δεν την καταλάβαινα. Τώρα το θυμήθηκε?5 χρόνια είμασταν μαζί και τώρα κατάλαβε ότι δεν ταιριάζουμε?" μονολογεί.

Το σύνδρομο των Πυξ Λαξ

Το κακό με μερικούς ανθρώπους είναι πως αργούν να συνειδητοποιήσουν το ότι κάποιος -άντρας ή γυναίκα μπορεί να έχει γαιδουρινή υπομονή,γιατί ότι αξίζει πονάει κι έιναι δύσκολο,αλλά όταν την εξαντλεί ,παρόλο που μένει, ετοιμάζεται για αποχώρηση, σε 1 μέρα,1 μήνα,1 χρόνο.Και μετά απορείς γιατί μια μέρα γυρνάς σπίτι και τον/την βρίσκεις στην πόρτα με τη βαλίτσα-αν είσαι τυχερός, γιατί μπορεί να γυρίσεις και να βρεις σημείωμα,ή κλειστό κινητό για μέρες.

Το σύνδρομο "Ότι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο" είναι από τα πιο βασανιστικά που μπορεί να πάθει κάποιος. Και το παθαίνει το μεγαλύτερο ποσοστό. Για ένα περίεργο λόγο η σχέση που θα μας δυσκολέψει κατατάσσεται κατευθείαν σε σχέση ζωής γιατί δεν μπορεί, για να είναι τόσο δύσκολη θα κρύβει ένα θησαυρό από κάτω.

Αλλά τις περισσότερες φορές δεν κρύβεται τίποτα από κάτω. Όλα σου τα δεδομένα έχουν πέσει στο τραπέζι απλά εσύ δεν έκανες καλό μοίρασμα χαρτιών. Κα είτε μένεις με τους άσσους στα χέρια και αδειάζεις τον άλλο, ή παρατάς την παρτίδα και ξαναμοιράζεις τα χαρτιά, με άλλο συμπαίκτη.

Σήμερα γύρισα ηττημένη από τη σχολή. Τι να λέμε,λίγα μαθήματα πριν το πτυχίο και με κόβουν σε μάθημα πρώτου έτους. Ποτέ δεν κατάλαβα τη λογική των καθηγητών που σε βλέπουν να γράφεις 3 σελίδες,έχεις ξεσκιστεί στις λεπτομέρειες και σου βάζουν 4.5.

τι είναι το 4.5? καλύτερα να μου βαζες μηδέν.

"Θα τελειώσεις τη πασταφλώρα σου?"με ρωτάει ο Α. με τα πράσινα παιδικά μάτια. Μισοαγόρι μισός άντρας. Σε μερικούς αυτό το μισό μισό είναι τόσο γοητευτικό.

Σε μια πολυκατοικία στο κέντρο της Θεσαλονίκης μια τύπισσα έχει κάνει το μπαλκόνι της ίδιο με παραθαλάσσιο μπαράκι. Κοίτα χρώμα, κοίτα τις καλαμιές, για φαντάσου αυτοσχέδια πάρτυ και μπύρες τα βράδια που ερημώνει η πόλη τον Ιούλη. Αν μένεις στην πόλη πρέπει να μάθεις να την χαίρεσαι. Με τα όλα της.

Γιατί αυτά τα μισά είναι πολύ άτιμα. Όλα τα μισά. Όταν είσαι μισοευτυχισμένος, μισοερωτευμένος. Ή όταν έχεις μισοτελειώσει μια δουλειά, μια σχέση, μια σχολή, μια κατάσταση. Όταν μισοκάνεις κάτι, όταν δεν είσαι εκατό τοις εκατό. Όταν έχεις μισοχωρίσει ή όταν τα μισοέχεις (και όλο σκέφτεσαι "να πάρω ή να μη πάρω?αφού δεν τα χουμε ή τα ΄χουμε και δεν το κατάλαβα) κ.ο.κ

Και όλο περιμένεις. Ή να το ολοκληρώσεις ή να το τελειώσεις.

Και μερικά δεν ξέρεις τι να τα κάνεις.

Καμιά φορά αισθάνομαι σαν ψάρι που μπορεί να κολυμπήσει αλλά δεν έχει ωκεανό.

Αυτή η Βασ. Γεωργίου και η Βασ.Όλγας στη Θεσσαλονίκη είναι από τις καλυτερες διαδρομές με τα πόδια.Τι νεοκλασικά είναι αυτά!

Χτες το αγαπημένο μου νηπιαγωγείο-παιδικός σταθμός whatever έφτιαχνε το καλοκαιρινό του ντεκόρ-όποιος είναι ο διακοσμητής χίλια μπράβο,σχεδόν κάθε μήνα αλλάζει σκηνικό για την αυλή. Αυτή τη φορά-ένεκα το καλοκαίρι- μεταμόρφωσε την αυλή σε παραλία. Τα παιδάκια τη Δευτέρα θα λυσάξουν,πάω στοίχημα.

Κατά τις 11 εγώ και η Άλεξ πήγαμε να φάμε στην Παπαρούνα στη Συγγρού. Στη στοά Μαλακοπή σε 2 επίπεδα,σε ένα νεοκλασικό που μεταμορφώθηκε σε ένα πολύ εθνικ-λατιν-τζαζ εστιατόριο εδώ και καιρό , με πολύ πολύ νόστιμο φαγητό, κρασί που σε χτυπάει στο κεφάλι με τη μία,και υπέροχο κλίμα. Δίπλα μας παρέες με κορίτσια και αγόρια, μπροστά μαςκόκκινα φωτιστικά, παλιό πάτωμα κ ξύλινο μπαρ. Όταν μπαίνω σε τέτοιες στοές που έχεις από τη μία το παλιό και από την άλλη το σύγχρονο, δεν μπορώ να πω βρε παιδί μου, νιώθω μια ευφορία. Παίρνεις τα καλά και από τις δύο πλευρές-είναι το κλισέ εκεί που το κλασικό συναντάει το μοντέρνο- κι εκεί που συνάντησα την Άλεξ.

Κι εκεί που συναντήσαμε ένα μπάρμπα να λέει χρησμούς- ότι ο κόσμος θα χωριστεί στα 2 και μετά όλοι θα κάνουν σεξ με όλους. Μετά από λίγο έσπασε το τακούνιμιας κοπέλας που περνούσε και αυτός φώναξε "Ήρθε το τέλος!"

Σύρθηκα μέχρι τη σχολή και έδωσα Μακροοικονομία και Δημόσια Οικονομκή. Μέχρι να δώσω είχα φάει ένα κουτί μπισκότα και είχα πιεί 2 καφέδες. Στο αμφιθέατρο πανικός-χανείο-αθάνατο ελληνικό Πανεπιστήμιο!400 άτομα χρωστούσαν αυτά τα 2 μαθήματα και φαντάσου πανικός- ψίθυροι και χάχανα, πολλαπλής επιλογής ερωτήσεις και σωστό και λάθος, οδήγησαν στο απόλυτο χάος.

Διάβαζα για 3 μέρες στο τραπεζάκι του Λοξία δίπλα στο παράθυρο και χάζευα τη βιτρίνα της Ιωάννας Ζίκιρη με τα σούπερ χειροποίητα ρούχα..Από δίπλα το Μακεδονικό Ωδείο και μια τύπισα να τραγουδάει σε ψηλές οκτάβες που γελούσε όλη Ισαύρων.

Μετά καθήσαμε στη Παράλληλο....

Η αυλή του είναι ίσως η πιο μικρή αλλά και η πιο χαριτωμένη. Ακριβώς κάτω από τη Νομαρχία, με σκιά και απαλή μουσική που ξεφεύγει από το εσωτερικό του τρισυπόστατου καφέ-μπαρ-γκαλερί( κάθε τόσο μια νέα έκθεση ζωγραφικής ), θυμίζει από μόνο του καλοκαίρι, ακόμα κι αν στριμώχτηκε σε λιγότερο από10 μέτρα. Ο φράχτης έχει ντυθεί από πάνω ως κάτω με γιασεμί, τόσο, που με το πρώτο φύσημα του ανέμου η έντονη μυρωδιά του στροβιλίζεται στο χώρο. Γκαζόν , τραπεζάκια μπαμπού και φράχτης με κίτρινα πλαστικά λουλούδια(χαριτωμένη λεπτομέρεια!) να χωρίζει το ένα επίπεδο κήπου από το άλλο. Στο δίπλα τραπέζι η παρέα σχολιάζει την έκθεση ζωγραφικής που φιλοξενείται στο καφέ-μπαρ κι εσύ χαίρεσαι το περιβάλλον, παρόλο που βρίσκεσαι δίπλα στον δρόμο. Με τόση πρασινάδα στην περιφραγμένη αυλή, δεν βλέπεις τίποτα. Μόνο πίνακες, φυτά και την παρέα στο διπλανό τραπέζι.

Και μετά συνειδητοποίησα πως τον καύτερο μήνα του καλοκαιριού τον περνάμε διαβάζοντας. Αλλά αυτός θα είναι ο τελευταίος που τον περνάω πάνω από βιβλίο. Και αυτό είναι δέσμευση.