καμιά φορά σκέφτομαι πως ό,τι κάνεις για τους ανθρώπους πάει στράφι.

ό,τι και να νιώσεις και να κάνεις για αυτούς, ξεχνιέται.

Η κατάσταση της δουλειάς μου είναι τόσο ρευστή που νιώθω πως γλιστράει από τα δάχτύλά μου σαν την άμμο.

Σαν τις σχέσεις και τη ζωή.

Και μετά καταλήγω πως η ζωή είναι σαν έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Ή επιλέγεις να κάτσεις στον πάγκο, οπότε δεν κινδυνεύεις να χάσεις, ή πας για μπάλα με το ρίσκο να χάσεις. Το θέμα είναι όμως πως, αν μείνεις στον πάγκο, δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση να κερδίσεις τον αγώνα και να βάλεις γκολ.

-τα άσχετα της εβδομάδας από μια βιβλιοκαμένη-ο πολύς ο Ντυρκάημ κάνει κακό.Εξεταστικής συνέχεια.

Να έρθει εκείνο το το απόγευμα που θα βγώ για καφέ και θα μου μυρίσει άνοιξη.Είναι εκείνη η μυρωδιά δέντρου και η αίσθηση του ζεστού αέρα που εντοπίζεις κάποια στιγμή, και τότε ξυπνάς.

Γιατί όπως και να το κάνουμε,ζούμε σε μια χειμερία νάρκη.