Η κολλητή μου χτες μου είπε

"έχεις μπει σε μία διαδικασία που καλουπώνεις τα πάντα στη ζωή σου. Έχεις ένα πρότυπο για το πώς θα πρεπε να ζήσεις πως θα πρεπε να ερωτευτείς, πως θα πρεπε να είναι η ζωή σου σε αυτή την ηλικία, πως θα πρεπε να ναι σε λίγα χρόνια,κι έτσι χάνεις όλα τα υπόλοιπα  αναπάντεχα που συμβαίνουν στη ζωή μας και στη δική σου.Και το χειρότερο :ο,τιδήποτε αποκλίνει από αυτό που πιστεύεις ό,τι έπρεπε να κάνεις, υποχρέωση ή κάτι ευχάριστο , σε κάνει να πελαγώνεις.Η ζωή όμως δεν μπαίνει σε καλούπια και ο καθένας μας προσαρμόζεται σε αυτή"

1.Μία κακή συνεργασία μπορεί να χαλάσει μία καλή φιλία-το είδα να συμβαίνει σε γνωστούς μου.

2.Αυτή την εβδομάδα ξεκίνησαν οι "ανακοινώσεις" των στάσεων στα λεωφορεία, όπως γίνεται με το μετρό.Τι να το κάνω όμως χρυσή μου να μου λες "ΑΧΕΠΑ" όταν έχουμε φτάσει Ιποκράτειο?(1 στάση πιο κάτω)

3.Συνεχίζοντας με τα λεωφορεία-πόσο σπαστικό είναι που οι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν το μυαλό τους και α. στέκονται μπροστά στην πόρτα ενω δεν είναι να κατέβουν και β.με το που μπαίνουν, ενώ έχουν ουρά από πίσω κάθονται μισή ώρα για να ρίξουν τα κέρματα στο μηχάνημα εισιτηρίου?

4.Η αγάπη στις ηλικίες 18-30 είναι πολύ σχετική. Μπορεί να σου πάρει 3 μήνες να αγαπήσεις κάποιον, να το συνειδητοποιήσεις στους 6 και να προσπαθήσεις για αυτήν όταν έχεις χωρίσει.

5. Υπάρχουν δουλειές αλλά δεν υπάρχουν διαθέσιμοι για τρέξιμο. Τείνω να πιστεύω πως όλοι θεωρούν τους εαυτούς τους τόσο ικανούς που δέχονται μια δουλειά μόνο αν είναι διευθυντή-εδώ και 2 μήνες ψάχνουμε διαφημιστή στο περιοδικό μου και όσοι τηλεφωνούν αρνούνται να βρούν πελάτες γιατί"θέλει πολύ τρέξιμο και δεν είμαι σίγουρος αν μπορώ".

6.Το χειρότερο που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να κάθεται και να κοιτάει τη ζωή του, αντί να τη ζει.

7. Το ότι βγαίνεις και κάνεις διασκεδαστικά πράγματα δεν σημαίνει πως περνάς καλά.

8.Το ότι ξεχνάς δεν σημαίνει πως ξεπερνάς.

9.Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να διαπιστώνεις πως οι λόγοι που χώρισες κάποιον συνεχίζουν να ισχύουν για αυτόν κι ύστερα από 2 χρόνια.

10.Ενώ τις περισσότερες φορές που βγαίνουμε από ένα κομμωτήριο είμαστε τσατισμένοι για το κακό κούρεμα επιστρέφουμε πάντα στον τόπο του εγκλήμαστος-σαν να μαζοχιζόμαστε.

Χτες το βράδυ που γύρισα σπίτι πέτυχα έναν από τους απέναντι να ξεπαρκάρει το μηχανάκι του. Τον κοιτάω, με κοιτάει(εγώ τον θυμόμουν μόνο με το σώβρακο)και μου λέει "εσύ δεν είσαι που μένεις απέναντι?"

"Ναι εγώ που σου έκανα και τη χειρονομία"του λέω-ντροπιασμένη και βάζω τη μαλλούρα μπροστά στη μούρη-πώς έκανε η Βουγιούκλω?έτσι-αλλά αποτυχημένα.

"Μα εκείνη τη μέρα έκατσες μπροστά στον υπολογιστή παραπάνω από 6 ώρες!"διαμαρτύρεται.

"Και ήταν αυτός λόγος για να κάνετε καραγκιοζιλίκια?"

"Ε ξέρεις τώρα θέλαμε να σου τραβήξουμε την προσοχή"γελάει και ταρακουνιέται το μηχανάκι.Αμηχανία.

"Ε τα θελες τότε και τα παθες"

"ΕΕΕ χεχε?"

Μετά από μία πεντάλεπτη συζήτηση για τι σχολές είναι οι απέναντι κι από που μας ήρθαν, χτυπάει το κινητό του.

"Ελα ρε Άρη,μάντεψε με ποιά είμαι!Με την τρελλή από απέναντι που τελικά δεν έιναι καθόλου τρελλή, μια χαρά κορίτσαρος"

"Σιγά χαλάρωσε"

"Και που δουλεύεις έιπαμε?"

Του λέω, δεν ξέρει κανένα περιοδικό-ούτε καν την εφημερίδα,οπότε κάνω να φύγω,καληνυχτίζοντας,ρίχνοντας ένα μεγάααααααααλο χαμόγελο.

"Ε άκου εγώ παίζω σε ένα συγκρότημα, και κάθε Παρασκευή παίζουμε στο τάδε μαγαζί"

Και μου γράφει σε ένα χαρτί μαιλ,myspace,κινητό και σταθερό.

"Πόσο χαίρομαι που είσαι φυσιολογική"μου λέει.΄"Θα τα λέμε ε!?" μου λέει και μου δίνει το χέρι.

"Αρκεί να φοράς πιο συχνά το παντελόνι σου" του λέω μελιστάλαχτα.

"ΕΕ καλοκαίρι είναι ακόμα"

Εγώ μουγκρίζω.Πολύ αντικοινωνική έγινα τελευταία.

Βλέπετε αυτό που βλέπω κι εγώ από το παράθυρό μου-κλειστά πατζούρια

-ΔΟΚΣΑΣΟΙ

Πριν μερικές μέρες είχαμε παράσταση και φεστιβάλ βλακείας.
Αλλά τώρα άκρα του τάφου σιωπή.

"Αργήσαμε τα κείμενα τελείωνε!!!!!" φώναξε η Ντ και λίγο να πεις τα χρειάστηκα.
Mission:εκτός των άλλων έχω να γράψω το πρόγραμμα των κινηματογράφων της Θεσ/νίκης για τη Lifo.
Κι αρχίζω τα τηλέφωνα στους πολυκινηματογράφους. Όλα καλά, αν εξαιρέσεις πως από τους 3 ο ένας δεν έγραψε σωστά το μαιλ, ο άλλος μου στειλε το πρόγραμμα άλλης ημερομηνίας και γενικότερα ένα μπάχαλο.

Σκηνή 2 -ανοίγουν τα πατζούρια.
Τα φοιτητόπαιδα από απέναντι στις 2 είπαν να ξυπνήσουν. Και τι βλέπω. Στο ένα δωμάτιο είναι ένας τοίχος ντυμένος από πάνω ως κάτω με μια τεράστια αφίσα-σεντόνι Black Sabbath -σκιάζεσαι και μόνο στη σκέψη φαντάσου να το αντικρύζεις το πρωί που ξυπνάς.
Ο άλλος πρέπει να είναι πιο γκομενάκιας-έχει κάτι πορνό αφίσες-πασέ πασέ αυτά τα είχε και ο Ιάσωνας στο Ρετιρέ στο εργαστήρι του.
Το τρίτο δεν ανοίγει ποτέ-ποιός ξέρει τι κάνουν εκεί μέσα.
Α και κυκλοφορούν με τα βρακιά στα μπαλκόνια,και τραγουδάνε και φωνάζουν και κυνηγιούνται-έλεος
Σε κάποια φάση με βλέπουν που μιλάω στο τηλ και προσπαθώ να συννενοηθώ το δόλιο-μη ξεχνάμε, η Ντ συνεχίζει τα τηλεφωνήματα-ο τύπος από τους πολυκινηματογράφους μου βγάζει το λάδι.
"Δηλαδή να καταλάβω, τι εννοείτε όταν λέτε ότι το πρόγραμμα έχει μια ιδιομορφία?Γιατί γράφετε ότι έχει προβολή στις 12 αφού λέτε δεν έχει"
"Εχει έχει αλλά ακούστε με . Οι προβολές του Σαββάτου και της Κυριακής ισχύουν από το πρωί"
"Ε?"
"Και Παρ-Σαβ ισχύουν και μεταμεσονύκτιες"
"Ξανά ας το πιάσουμε.Περιμένετε"
"Ναι"
"Ας πούμε η ταινία "..." ποιές μέρες προβάλλεται?"
"Όλες"
"Ναι τι ώρες εννοώ"
"¨Ολες"
"Δηλαδή αν έρθω Δευτέρα μεσημέρι θα την δώ?"
"Αν είναι μετά τις 4"
"Και τότε γιατί γράφετε και προβολή στις 12"
"ΑΑΑ κατάλαβα τι εννοείτε.Ε αυτά είναι για το ΣΚ-έχουμε ένα λαθάκι"
Έχω μπροστά μου 4 καταλόγους με ταινίες και όλες είναι κωδικοποιημένες. Αν δεν έχετε δει ποτέ σας τότε δεν ξέρετε για τι πράγμα μιλάμε.Σκεφτείτε να έχετε άγχος, και να πρέπει να παραδώσετε κιόλας κάτι που βλέπετε πρώτη φορά στη ζωή σας.


Σκηνή 3.Οι απέναντι
Αφιερώνουνε!Μου φωνάζουν και απαντάνε στις ερωτήσεις που κάνω στον υπεύθυνο!
"Τι προβολές καλέ!Τσόντα θα δεις!"λένε και κρύβονται πίσω από τις κουρτίνες.
Ο υπεύθυνος μου μιλάει γρήγορα και δεν απαντάει στις απορίες μου! Η είμαι ηλίθια εγώ.Δεν με νοιάζει τι συμβαίνει θέλω να τελειώνω.
Το τηλ χτυπάει και είναι η Ντ γαμώτο. Να προσποιηθώ πως έχω πεθάνει?
Το σηκώνω.
"Άσχετα με το αν σ΄αγαπάω ή όχι, έχεις συναίσθηση του χρόνου?Αυτό θέλω να μου πεις μόνο."
Ορκίζομαι πως αν κατέβαζα γάλα, τότε θα είχε κοπεί.

"Ναι" είπα και κοίταξα απέναντι. Οι άλλοι έχουν πιάσει την ηλεκτρική κιθάρα τους και γκαρίζουν.
Σουρεάλ θέε μου.

"Έχεις ιδέα τι ώρα έπρεπε να τα στείλουμε?"συνεχίζει.Αποφασίζει να μιλήσει αυτή.
ΌΣη ώρα περιμένω να με πάρει πίσω ένας από τους απέναντι έρχεται πάλι να δει τι κάνω. Τον κοιτάω κι εγώ και του κάνω τη γνωστή χειρονομία του δαχτύλου-ξέρετε τώρα. Σοκάρεται και βγάζει μια κραυγή.

Γελάει και τρέχει μέσα "Μαλάκες ελάτε να δείτε"
Και μου ρχονται όλοι μαζί . Και με κοιτάνε. Με το που τους κοιτάω και καλά φοβούνται και κλείνουν πόρτες και παράθυρα τσιρίζοντας.Αυτοί στανταρτ κάτι παίρνουν.

Και χτυπάει το τηλ και είναι η Ντ."Αυτοί κάνανε λάθος τελικά"

Ps. Τα Σκ οι προβολές ισχύουν από το πρωί ενώ τις Καθημερινές μόνο από τις 4 και μετά. Τόσο απλό.Μην το ξεχνάτε.Εγώ προσωπικά δεν θα το ξεχάσω ποτέ.


Ps2. να μας διαβάζετε!