LIFO
ΑΡΧΕΙΟ: Αύγουστος 2007
Πεμ, 30 Αύγ 2007 11:32 πμ

εξεταστικής εγκώμια

ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ
ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ
ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ
ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Το ποστ αυτό είχε χαθεί με την ανανέωση του site-για κάτι φίλους που μου το ζήτησαν το ξαναβάζω-ένεκα οι εξετάσεις-και οι καιροί είναι δύσκολοι, και άπονη ζωή και κακούργα κοινωνία που άλλους τους τυραννάς μέχρι τέλους κι άλλους τους δίνεις πτυχία.κλπκλπκλπ

Αναγνωστήριο/βιβλιοθήκη :  το μέρος που προορίζεται για ανάγνωση των παρευρισκομένων. Δηλαδή ένα μέρος που έχει τραπέζια και  καρέκλες για πολλά πολλά άτομα και εκεί μαζεύονται όσοι χωρέσουν για να διαβάσουν. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό….Η βιβλιοθήκη είναι χώρος συγκέντρωσης όσων θέλουν να βρουν γκόμενο, όσων βαριούνται να διαβάζουν μόνοι, όσων θέλουν να συναντήσουν γνωστούς κ.ο.κ.

Τα χαρτάκια της γνώσης.

Κι εκεί που κάθεσαι και έχεις καταφέρει να συγκεντρωθείς στο πρώτο ολόκληρο πεντάλεπτο την συγκέντρωσή σου διακόπτει ένα αεριωθούμενο χαρτάκι που προσγειώνεται στο βιβλίο σου σαν μικρή πεταλουδίτσα.  Μαθήματα Πανεπιστημίου για όλες τις σχολές. Το έγκλημα είναι προσχεδιασμένο, το χαρτάκι χρήσιμο(?) και εσύ ενώ σχολιάζεις δυσμενώς την εμπορευματοποίηση των πάντων, το καταχωνιάζεις μέσα στις τύψεις στην τσέπη σου…στην ίδια τσέπη που καταχώνιασες και το περιτύλιγμα της σοκολάτας, και το εισιτήριο του λεοφωρείου. Είναι πολύ καλά σχεδιασμένο όλο αυτό….όταν διαβάζεις το μάθημα και αισθάνεσαι πως στην πραγματικότητα δεν καταλαβαίνεις τίποτα, ακόμα κι αν το παίζεις ξύπνιος με τα πολύχρωμα στυλό σου αραδιασμένα στο τραπέζι., έρχεται ο από μηχανής θεός και σου προσφέρει την εύκολη αλλά όχι ανέξοδη λύση. Κάνε φροντιστήριο να σωθείς κι εσύ και οι καθηγητές στη σχολή σου από τις μαλακίες που θα τους γράψεις στις εξετάσεις.

Του αγοριού απέναντι.

Δίπλα σου, απέναντί σου, μπροστά και πίσω, βρίσκονται γκομενάκια Lots of them. Πιο πολλά απ’όσα νομίζεις, γιατί διπλασιάζονται και τριπλασιάζονται, αφού το δυναμικό ανανεώνεται κάθε ώρα…μπες βγες, την μέρα βλέπεις συνολικά πάνω από 500 άτομα...Αν μείνεις από το πρωί και εντοπίσεις το αντικείμενο του πόθου σου… με νωχελικές κινήσεις, αργές και ύπουλες, αλλά και με αρκετή υπομονή, σιγά σιγά φτάνεις στο τραπέζι του/της. Ε και μετά είναι τα πράγματα απλά, ζητάς ένα στυλό αφού έχεις φροντίσει να εξαφανίσεις τα δικά σου (στην χειρότερη να τα φας), ή μπορείς να ρωτήσεις τι ώρα κλείνει η βιβλιοθήκη γιατί εσύ δεν ξέρεις και καλά αφού τόσο καιρό διάβαζες σπίτι σου, ή μπορείς να κάνεις μια κουλή ερώτηση τύπου «Α είδα ότι διαβάζεις εισαγωγή στην Παιδαγωγική(???), οπότε είσαι Παιδαγωγικό, μήπως ξέρεις μία Μαρία?». Σίγουρα θα ξέρει μια Μαρία, όλοι ξέρουν μια Μαρία. Και μέχρι να ανακαλύψετε ότι δεν είναι η Μαρία που λέει αυτή γιατί πολύ απλά εσύ δεν έχεις ιδέα για ποια Μαρία μιλάς,ε, πέφτει και το πρώτο χαμόγελο.

Τα ρεκόρ ξεκινάνε από 8ωρο χωρίς να βγείς από τον χώρο της βιβλιοθήκης παρά μόνο για κατούρημα και φτάνουν το 12ωρο όπου έχεις βγει μόνο για να φας.

«Αν δεν πάμε νωρίς δεν θα βρούμε θέση κι αναγκαστικά καθόμαστε  πολλές ώρες, μέχρι να κλείσει» μου λένε οι πιστοί της βιβλιοθήκης.

Πειράζει που είμαι μεγάλη φίρμα, πειράζει?

Ο καθένας μας έχει τους γνωστούς του. Τον κύκλο του βρε αδερφέ. Μερικοί όμως υπερβάλλουν. Χαιρετούν τους πάντες, από το ξάδερφο της φίλης μέχρι το κορίτσι που καθόταν πίσω τους στο φροντιστήριο στην Α Λυκείου. Και ακούνε από παντού «Σσσσςςς!» και μπινελίκια αλλά δεν πτοούνται…Pr comes first.

Φοιτητές φαντάσματα.

Και είναι και κάτι θέσεις που μονίμως δεν έχουν κόσμο αλλά ένα αφημένο βιβλίο να περιμένει καρτερικά κάποιον να το ανοίξει. Και μπορεί να περάσουν και 2 ώρες χωρίς να εμφανιστεί ο ιδιοκτήτης του. Και επειδή είμαστε ευγενική γενιά, ιππότες και πριγκίπισσες, δεν ενοχλούμε το βιβλίο, στυλό, σβήστρα ή ότι άλλη χαρτική ύλη βρέθηκε εκεί πάνω, γιατί υποθέτουμε ότι ο ιδιοκτήτης πήγε προς νερού του. Μάλλον για καφέ πήγε κι εσύ στέκεσαι όρθιος σαν το μαλάκα.

 Πασαρέλλα σύρε κι έλα!

Η γκόμενα μπαίνει στον κοσμοπολίτικο χώρο της βιβλιοθήκης και ψάχνει τραπέζι για να ακουμπήσει την Fendi τσαντούλα της και το μαρτίνι της. Κάθεται δίπλα σε άλλες κοσμοπολίτισσες και σχολιάζουν όλες μαζί τις νέες τάσεις της μόδας στην πανεπιστημιούπολη. Εμείς πάλι καθόμαστε πιο δίπλα με τις φόρμες μας και αναρωτιόμαστε τόση ώρα ποιος ο λόγος τόσης χλίδας για να διαβάσεις ένα ρημαδομάθημα. Είναι μερικές κοπέλες που νομίζεις πως μόλις τελειώσουν το διάβασμά τους θα έρθει ο σοφέρ να τις οδηγήσει στη λίμο και μετά στο ιδιωτικό αεροπλάνο που θα τις πάει για μπάνιο στην Copacabbana.

 Οι άκυροι

Και είναι και κάτι περίεργοι άνθρωποι που δεν σου κάνουν σε καμία περίπτωση για φοιτητές, όπου νομίζουν πως βρίσκονται σπίτι τους, απλώνουν τα πόδια τους βγάζοντας τα παπούτσια τους και διαβάζουν. Τι, κανείς δεν ξέρει. Όχι δεν πήγα να ρωτήσω, εγώ απλή καταγραφή των γεγονότων κάνω. Οι εξω-πανεπιστημιακοί απομακρύνονται διακριτικά από τον χώρο από την περίπολο της βιβλιοθήκης με μία σκούπα!

Music makes the people come together

Αν ενοχλείσαι από τους θορύβους, τότε βγάζεις το mp3 σου και ακούς μουσική. Αν έχεις περάσει χαριτωμένα τραγουδάκια τότε είσαι ήρεμος και φρόνιμος. Αν τώρα έχεις περάσει το album των System of a down και λίγο αφαιρεθείς, τότε δεν θα ‘θελα να κάθομαι δίπλα σου. Σε πιάνει η μανία να τα σπάσεις όλα, να χαλάσεις αυτή την ησυχία και να ουρλιάξεις γιατί δεν αντέχεις άλλο. Αν πάλι είσαι φρόνιμος, αλλά απλά έχεις δυνατά τη μουσική μην παραξενευτείς αν οι διπλανοί κουνιούνται με το ρυθμό της μουσικής που έχεις εσύ στα ακουστικά σου (υποτίθεται για ιδιωτική χρήση) γιατί είναι τόσο δυνατά που είτε ακούνε τα μπάσα και προθερμαίνονται για το βράδυ είτε ταράζονται από τους κραδασμούς. Χαμήλωσέ το αν θες…

Τελευταίο μάθημα

Όταν έρθει η μέρα που διαβάζεις το τελευταίο σου μάθημα, τότε αρχίζεις να σκέφτεσαι «Πώς άντεξα τόσο καιρό εδώ μέσα?». Και υπόσχεσαι στον εαυτό σου πως δεν θα ξανάρθεις. Μέχρι την επόμενη εξεταστική.

Καμένα βούρλα

Όσοι ενώ δεν καταλαβαίνουν επιμένουν να καίνε και τα τελευταία εγκεφαλικά τους κύτταρα πάνω από το βιβλίο. Count me in.

 

Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 8 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Πεμ, 23 Αύγ 2007 08:45 μμ

Μόνη στην πόλη...

ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

 

 

Βγάζεις τα πράγματα από τη βαλίτσα και πετάς τους τελευταίους κόκκους άμμου από το μπαλκόνι (ποιός καημένος τους τρώει στο κεφάλι?)

Διαβάζεις, γράφεις, γελάς, σηκώνεις τηλέφωνα, κλείνεις ραντεβού. Ξεχνάς να φας, μετά το θυμάσαι, είναι αργά για ντελίβερι,και τρως φρυγανιές. Δεν κάνεις καν τον κόπο να πας μέχρι το σούπερ μάρκετ.

Όλα καλά και φυσιολογικά.Το βράδυ μόνο φοβάσαι.

Ποιός όμως ξέρει τι είναι φυσιολογικό για σένα?Και ποιός σου λέει ότι είσαι καλά?

Και μετά το πρωί, πού βρίσκεις τέτοια όρεξη?

Ξαφνικά αναθεωρείς και δεν πιστεύεις λέξη απ'όσα έλεγες το βράδυ κλαίγοντας.

Και μετά πίνεις ποτά και ξαπλώνεις στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και τραγουδάς καψουροτράγουδα που σιχαίνεσαι-μα τι παθαίνεις τέλος πάντων?

Και μετά πάλι δουλεύεις και γνωρίζεις κόσμο-και θες να μιλήσεις στους δικούς σου ανθρώπους αλλά δεν έχεις τι άλλο να πεις...

Όταν δεν έχεις τι άλλο να πεις, είναι τότε που έχεις να πεις τα πιο πολλά.

Και μετά ξεχνιέσαι και μετά ξεχνάς.

Και μετά ξαναερωτεύεσαι, γιατί είναι στη γαμημένη σου φύση.

Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 8 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Τρι, 21 Αύγ 2007 01:34 πμ

it's the littlest things that made me love you.

ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Sometimes I find myself sittin' back and reminiscing
Especially when I have to watch other people kissin'
And I remember when you started callin' me your miss's
All the play fightin', all the flirtatious disses
I'd tell you sad stories about my childhood
I dont why I trusted you but I knew that I could
We'd spend the whole weekend lying in our own dirt
I was just so happy in your boxers and your t-shirt

Chorus
Dreams, Dreams
Of when we had just started things
Dreams of you and me
It seems, It seems
That I can't shake those memories
I wonder if you have the same dreams too.

The littlest things that take me there
I know it sounds lame but its so true
I know its not right, but it seems unfair
That the things are reminding me of you
Sometimes I wish we could just pretend
Even if for only one weekend
So come on, Tell me
Is this the end?

Drinkin' tea in bed
Watching DVD's
You take me out shopping and all we'd buy is trainers
As if we ever needed anything to entertain us
the first time that you introduced me to your friends
and you could tell I was nervous, so you held my hand
when I was feeling down, you made that face you do
no one in the world that could replace you

Chorus
Dreams, Dreams
Of when we had just started things
Dreams of me and you
It seems, It seems
That I can't shake those memories
I wonder if you feel the same way too

Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 8 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Copyright© 2009 ΔΥΟΔΕΚΑ Α.Ε.       Ανάπτυξη εφαρμογής verve VERVE Internet & Open Source Solutions  / Διεύθυνση project FairyNetwork