Ιταλίδα, κοκέτα με σπουδές φιλοσοφικής,2 παιδιά και χήρα πολιτικού μηχανικού-νομομηχανικού.

Με κοντό μαλλί άσπρο, φουξι κραγιονάκι και ρουχαλάκια από την Ulla Popken.

Είναι η γιαγιά που θα ανησυχήσει αν δεν πιείς όλο το χυμό σου, και θα σε κυνηγήσει μέσα στο σπίτι με το πηρούνι στο χέρι!

"Ντέπυ, φάε ένα φρρρρούτττοοο!"

"Μην κάθεσαι ανάμεσα στις ανοικτές μπαλκονόπορτες θα σε κτιπήσει το ρεύμα"

"Πότε θα φας?"

"Πότε θα γκυρίσεις"

Άλλες φορές που πηγαίνει και παίρνει φάρμακα, με βάζει να της διαβάζω τις παρενέργειες.Κι αν δεν το κάνω, τότε πάει στον φαρμακοποιό.

Επίσης όταν κάτι την πονάει, με τέτοια αυθυποβολή, νομίζει πως φταίνε τα φάρμακα,και τρέχει στον παθολόγο να της αλλάξει θεραπεία.

Ακούει Νταλάρα, ΧΑτζηγιάννη και Πάριο. ΑΛλά και ξένα-όλων των ειδών-εκτός από house!

Της αρέσει ο κινηματογράφος και δεν θα βαρεθεί ποτέ να βλέπει τη Μελωδία της Ευτυχίας.

Δεν της αρέσει καμιά ηθόποιός, μόνο η Τζούλια Ρόμπερτς.Έχουνμε δεί ίσα με 20 φορές το Preety Woman κι ακόμα δεν το χόρτασε.

Όταν ερχεται ο λογαριασμός του τηλεφώνου τουμπάρεται έυκολα με την δικαιολογία"αντε ρε γιαγιά κομπίνες κάνουνε εκεί πέρα δεν φταίμε εμείς"

Είναι τόσο προοδευτική που το φίλο μου τον έχει σαν εγγονό της-κι όταν αργώ να πάω σπίτι τον παίρνει τηλέφωνο, να τον ρωτήσει πού είμαι αλλά να μην μου το πει (ο φίλος μου )ότι τον πήρε γιατί θα θυμώσω. Μετά μου το λέει μόνη της.

Δεν συμπαθεί όλες τις φίλες μου.Η αγαπημένη της είναι η κολλητή μου, κι έτσι όποιος πάρει νομίζει πως είναι εκείνη και τις λέει όλες με το όνομά της.

Μερικές φίλες μου  έχουν και ψευδώνυμα-αυτές που δεν συμπαθεί,πχ "η αντιπαθητική"

Όταν την πάω βόλτα μου ψωνίζει και μετά την κερνάω παγωτό.Είναι λιχούδα όσο εκεί που δεν πάει. ΄Της αρέσουν πάρα πολύ τα γλυκά κι όλο έχει ζάχαρο.

Τό βράδυ όμως τρώει μόνο ένα γιαούρτι..."για να κρατάω τη σιλουέτα μου"

Με χαρτζιλικώνει και με δικαιολογεί συνέχεια.

Πάει κάθε εβδομάδα στο Ιταλικό Ινστιτούτο και πάντα μα πάντα γυρνάει πίσω με την φράση"Η (τάδε) πως μεγάλωσε έτσι! Εγώ δίπλα τους ειμαι νέα κι όμορφη!Κούκλα είμαι!"

Ναι γιαγιά.

Έκανε και μία επέμβαση στο μάτι και κυκλοφορεί στο σπίτι με τα μάυρα γυαλιά (σαν αυτά της Άννας Βίσση στο ομώνυμο τραγούδι) και είναι ίδια ο Stevie WOnder.

Τώρα βλέπει E entertainment το βιογραφικό της Jena Jameson. Και σχολιάζει"Τςτςτς πως έχουν γίνει έτσι οι γκυναίκες-όλο το σέξ-ι έχουν στο μυαλό"

Ναι γιαγιά.

"Οι Θεσσαλονικιείς διαβάζουν αθηναικά έντυπα?"με ρώτησε ο Gsus χτες.

Υπάρχουν Θεσσαλονικιείς και Θεσσαλονικιείς. Είμαστε χωρισμένοι σε κατηγορίες πιστεύω. Αυτοί που δεν έχουν διαβάσει ποτέ τους "εκείνες τις εφημερίδες που βρίσκονται σε σταντς και σκαλοπάτια ", κι αυτοί που αν δεν τις πάρουν κάθε εβδομάδα χαλιούνται,αλλά πηγαίνουν και τις δανείζονται από τους διπλανούς τους στη Ζεύξειδος.

Είμαστε μια γενιά λοιπόν εκεί στη Θεσσαλονίκη που ανυπομονούμε να πάμε στην έκθεση βιβλιου,στην Μπιενάλε,στο φεστιβάλ ντοκυμαντέρ,άλλοι πιο κουλτουριάριδες, κι άλλοι πιο χαλαροί-(οκ δεν χρειάζεται να έχω διαβάσειΜπουκόφσκι(έτσι δεν λέγεται αυτός ο ποιητής?) για να έχω άποψη για την σύγχρονη τέχνη!)

Μαζευόμαστε σε στέκια και γνωριζόμαστε μεταξύ μας, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο-μέσω myspace,μέσω γνωστών, από κοινά σχολεία ή σχολές κ.ο.κ.

Και μάλιστα τα free press πάνε εκεί που πάμε κι εμείς. Πρωί πρωί έρχεται η στοίβα των free press και κάθεται στα σκαλοπάτια στο καφέ Θερμαικός. Έχει τύχει να μπω μέσα, να πάρω τα εφημεριδοπεριοδικά μου και να φύγω! Έχει τύχει να δω κορίτσια που διαπραγματεύονται ένα τεύχος με τη φίλη τους ("ε να σου πω κάτι θα το διαβάσω τώρα στον καφέ και θα στο δώσω")

Δημοσιογράφοι, γραφίστες, αρχιτέκτονες,διακοσμητές, συγγραφείς, ζωγράφοι, καλλιτέχνες και φοιτητές. Αυτό είναι κοινό!

Το δικό μου το καμάρι το περιοδικάκι μου δεν έχει καλό κοίνό. Και το κατάλαβα γιατί κανείς δεν διαβάζει free press. Και για μένα αυτό λέει πολλά. Είμαστε κι εμείς free press αλλά η άλλη κατηγορία. Η ελαφριά. Γαμώτο.

Θα θελα να αλλάξω το περιοδικό όσο μπορώ,υποτίθεταί ότι έιμαι αρχισυντάκτρια γμτ! Δεν μπορώ δυστυχώς γιατί ο εκδότης ή ο υπεύθυνος δεν ξέρει τι έιναι η Lifo ας πούμε. Τι να σου λέω τώρε ρε φίλε.(είπαμε θα κάνω post που θα τα χώνω)

ΔΕν ξέρω αν έχει ειρμό το ποστ-φαντάζομαι κανένα-, αλλά πιστεύω πως χρειαζόμαστε έμπνευση ως πόλη, κι ως άνθρωποι. Χρειαζόμαστε πολιτισμούς, και κουλτούρες, δεν μας΄φτάνουν όσα έχουμε, More more more.

Χρειάζομαι κι εγώ έμπνευση. Δουλεύω σε ένα free press  που ο δικός μου αρχισυντάκτης κουβαλάει πάνω του 20 χρόνια δουλειάς σε όλα τα μέσα. Με ποιότητα σαν άνθρωπος.

Φοβάμαι να πω πολλά αλλά πραγματικά χαίρομαι πάρα πολύ που δουλεύω εκεί. Αυτό το περιοδικό μ'άρεσε πάντα πολύ, κι ένα πρωί έτσι όπως καθόμουν με τη φίλη μου τη Ντόγια στο θερμαικό της λέω "θα πάω ρε , να δούμε τι θα γίνει"

"Πήγαινε, μόνο να κερδίσεις μπορείς" μου λέει και πήγα. Η συνέχεια γνωστή.

Μου λείπουν όμως τα ερεθίσματα. Διαβάζω πολύ αλλά πρέπει κι άλλο.Πρέπει να μ'άθω να προσσεγγίζω ένα θέμα από πολλές και διαφορετικές οπτικές γωνίες. Εύχομαι να μην πω λέξεις χιλιοειπωμένες και κλισέ  όπως "Ανάσα δροσιάς", "Νικητές της Ζωής", "οδηγός επιβίωσης για το καλοκαίρι" και όλα αυτά.

Θέλω ένα μέντορα. Θέλω περιοδικά free press.

Σήμερα ας πούμε πήγα να δώσω μάθημα μέχρι την Κομοτηνή.

Νόμος του Μέρφυ:Αν κάτι είναι να πάει στραβά, θα πάει.

Το βιβλίο που διάβασα για το μάθημα δεν ήταν το σωστό.

Νόμος του Μέρφυ:Όταν τα πράγματα δεν μπορεούν να γίνουν χείρότερα,θα γίνουν.

Το νέο βιβλίο δεν το δικαιούμαι.

 Νόμος του Μερφυ:

Αν ξέρεις ότι υπάρχουν 4 δυνατοί τρόποι για να πάει κάτι στραβά κι φροντίσεις να τους προλάβεις,τότε θα εμφανιστεί κι ένας 5ος.

Εγώ η κυρία σπαστική"δεν-πάω-διακοπές-αν-δεν-μάθω-που-βρίσκονται-τα-νοσοκομεία-και-τα-σούπερ-μάρκετ-σε-όλο-το-νησι" πήγα Μύκονο χωρίς να πάρω ούτε ένα μπουφάν και με το που πάτησα το πόδι μου άρχισε να βρέχει. Στην τσάντα μου είχα όμως αντικουνουπικό,panadol, χάπια για το στομάχι, ένα κουτί μπισκότα σε περίπτωση που πεινούσα και δεν είχα τι να φάω ένα από τα ξεσαλωμένα βράδια και άλλα τέτοια τζίτζιλα μίτζιλα.... Χάλασα ένα ζευγάρι παπούτσια που έμπασαν νερά-τα αγαπημένα μου.

Νόμος του Μέρφυ:

Ανεξάρτητα από το πόσο καιρό έψαξες αν βρεις κάποιο αντικείμενο,θα το βρεις κάπου φθηνότερα αφού όμως το έχεις αγοράσει.

Τα γυαλιά που αγόρασα, εκτός του ότι δεν αρέσουν σε κανένα, τα βρήκα πιο φτηνά και τελικά είναι και περσινό σχέδιο.

Αισιχτίρ. Αι γειά μας.Πάω να τα πιώ.

Παρακολουθώ την κηδεία του Μουστάκα και πραγματικά έχω σιχαθεί να ακούω τον δημοσιογράφο να λέει ό,τι βλακεία του έρχεται, να ρωτάει τους κοντινούς του ανθρώπους αν έχουν να κάνουν μία δήλωση (τυπικος κλισε ασχετος)

να κάνει κοντινά στο δάκρυ που τρέχει από το μάτι της κόρης, να τρε΄χει πίσω από τη Μιμή Ντενίση

από την άλλη η Τατιάνα έλεγε "Σταμάτα λίγο να ακούσουμε τον εθνικό ύμνο"

"Τατιάνα δεν μπορώ να μιλήσω"λέει ο Μεταξόπουλος.

"Τα θερμά μας συλληπητήρια "λέει ο δημοσιογράφος στην κόρη. Κοντινό. Αυτή τους κοιτάζει σαν χαμένη.

"Αγαπούσε πολύ τον  πατέρα της, λυπάται πολύ"λέει πάλι ο δημοσιογράφος."Φαντάζομαι είναι δύσκολο για αυτήν"

Η κόρη φεύγει.

Ο Χάρης Ρώμας προσεγγίζεται από τον δημοσιογράφο και τον κοιτάζει "Όχι τώρα ρε παιδιά"

Η Σαπουτζάκη μιλάει για τα κοσμικά της πάρτυ.

Ο καμεραμαν κοντεύει να βγάλει το μάτι του παπά.

Άσχετε,άστους ήσυχους.