Χτες παρακολούθησα μια έρευνα του κουτιου της πανδόρας....

Κι έχω ερωτήσεις

Η Agb είναι μια καλοστημένη μηχανή πλαστών στοιχείων τηλεθέασης?

ΠΟιός πληρώνει την AGB για να φαίνεται ότι έχει κοινό?

ΠΟιές διαφημιστικές βάζουν το χεράκι τους κι ανακατεύουν τις τηλεθεάσεις?

Το χειρότερο όμως για μένα είναι πως αν θεωρήσουμε πως τα στοιχεία που βγάζουν στις υψηλότερες θέσεις τα ριάλιτι και εκπομπές κιτς, τότε αυτό δεν θα αναμορφώσει τα επόμενα χρόναι και την τηλέόραση του μέλλοντος?

Αν πείσουν πως αυτά τα προγράμματα "τραβάνε" ποός θα δώσει λεφτά για εκπομπές που δεν ταιριάζουν με την φιλοσοφία του ΚΟυΣ ΚΟΥΣ ή το δελτίο του Star?

Και τελικά,δεν θα πρεπε να μάθουν ένα ολόκληρο έθνος να βλέπει κάτι ποιοτικό από το να το αφήνουν να ικανοποιεί την δίψα του για κουτσομπολιό, όπως έκαναν παλιά στις γειτονιές, που οι γειτόνισες κρύβονταν πίσω από τα παράθυρα για να παρακολουθήσουν τους διπλανούς?

Η ακόμα χειρότερα, να πείθουν τον κόσμο ότι βλέπει όλη μέρα τηλεόραση και μάλιστα τα χειρότερα που έχει να παρουσιάσει???

Σε ένα fashion show στην Παραγουάη, μερικούς μήνες πίσω, το μοντέλο Λουισέλ Ράμος σωριάστηκε στο πάτωμα από ανακοπή. Τα κιλά της βρίσκονταν κάτω από το μέσο όρο βάρους της.

  Φαίνεται τάση αλλά είναι αρρώστια. Και δεν είναι απλά μια μόδα που περνάει, γιατί μαζί της περνάνε και ζωές. Οι στατιστικές δείχνουν πως οι περιπτώσεις νευρικής ανορεξίας αυξάνονται όλο και περισσότερο.Αν η Twiggy μοντέλο του 60 ξεκινούσε τώρα την καριέρα της το πιθανότερο ήταν να μην της έδινε κανείς σημασία. Γιατί αν τότε έκανε επιτυχία λόγω της λιπόσαρκης φιγούρας της, τώρα πια όλες οι μοντέλες είναι των ίδιων κυβικών.

*Ο μέσος όρος κιλών πέφτει και εμφανίζονται τα τραγικά μεγέθη xs,0,-1,-2. Γεγονός που κάνει την κατάσταση πιο περίπλοκη και πιο επικίνδυνη απ’ όσο πιστεύει κανείς αφού κάνει το παράλογο να μοιάζει φυσιολογικό! Ένα ρούχο size zero χωράει σε ένα δεκάχρονο παιδί αλλά και στη Βικτόρια Μπέκαμ! 

*Οι στυλίστες και οι σχεδιαστές επιμένουν πως χρειάζονται γυναίκες κρεμάστρες για να αναδειχτούν τα ρούχα των σχεδιαστών, όμως πως τα πρότυπα των μοντέλων πέρασαν τον χώρο της πασαρέλας κι έφτασαν και στο σπίτι μας? Οι σταρ του Χόλυγουντ, βλ. Κειτ Μος , Βικτόρια Μπέκαμ, Κιρα Νάιτλι κ.α. έχοντας για κολλητές τα top models αποφάσισαν να το οικειοποιηθούν. Αποτέλεσμα αυτών είναι τα περιοδικά που τις απαθανατίζουν στις βόλτες τους να προβάλλουν τις σιλουέτες τους  ως τις ιδανικές.  

*Τι κρύβεται όμως πίσω από αυτά τα πρότυπα που απασχολούν συχνά τις γυναίκες 16-35?-Λέγεται πως η εξαφάνιση όποιου χαρακτηριστικού θυμίζει γυναικείο σώμα αποτελούσε στόχο πολλών σχεδιαστών για χρόνια, έτσι ώστε κατά κάποιον τρόπο τα σώματα γυναικών κι αντρών να μην διαφέρουν μεταξύ τους. Άλλωστε όταν εξαφανίζονται τα κιλά, εξαφανίζονται και όλες οι καμπύλες-το σήμα κατατεθέν της γυναικείας φιγούρας.
-Ακόμα, ένα λιπόσαρκο σώμα δεν κατακτιέται εύκολα, κάτι που κάνει τα μοντέλα και τις κατόχους τέτοιων σωμάτων να φαίνονται οπτασίες (ή φαντάσματα?) *Ζούμε σε μία εποχή όπου πρώτη φορά στην ιστορία, οι βιομηχανίες μας παρέχουν τις μεγαλύτερες ποσότητες τροφίμων και στην μεγαλύτερη ποικιλία ever και ταυτόχρονα τα πρότυπα προστάζουν την απόλυτη δίαιτα και μονοφαγία( βλέπε μαρούλι).*Η σύγχρονη πραγματικότητα μας έχει δείξει πως η εικόνα που προβάλλει κανείς προς τα έξω είναι το χαρτί επιτυχίας. Πρόσεξε τα διαφημιστικά. Τι εικόνες βλέπεις? Τι θέλουν να σου περάσουν? Σύμφωνα με έρευνες ο μέσος άνθρωπος παρακολουθεί 30.000 διαφημίσεις το χρόνο, το οποίο σημαίνει 30.000 λανθασμένα πρότυπα του αδύνατου –όμορφου ανθρώπου, με την επιτυχημένη δουλειά και την αρμονική προσωπική ζωή. Κι όμως το να είσαι skinny-ανορεξική-πολύ αδύνατη δεν πρόκειται ούτε στο τόσο να αλλάξει την ζωή σου.  Κι άσε τους να λένε πως δεν έχεις τέλειο σώμα. Εδώ άλλοι κι άλλοι κυκλοφορούν με τόσα κιλά βλακείας και ηλιθιότητας και κανείς δεν τους λέει τίποτα. Το να τρως μόνο μαρούλι, σίγουρα σε κάνει πιο αδύνατη, αλλά δεν σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Αυτό κρίνεται από άλλα πράγματα. Ευτυχώς.

Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στον υπεύθυνο από το περιοδικό μου που θεωρεί πως επειδή είναι κατά 10 χρόνια μεγαλύτερος, μπορεί να λέει τη γνώμη του για τις κοπέλες που δουλεύουνε μαζί μας αποποιούμενος τις ευθύνες της ανωριμότητας, μαλακίας και του ρηχού του χαρακτήρα! θα σας μιλήσω εκτενώς γι' αυτόν σε άλλο ποστ.

Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να βλέπεις τη ζωή σου να τρέχει...να είσαι πιασμένος από την άκρη του τρένου και να αφήνεις τον αέρα να σου παίρνει τα μαλλιά.΄

Κάθε τόσο ένας άντρας πιάνεται από την άκρη μαζί σου και σου ζητάει να του δώσεις χώρο για να δει κι αυτός πως είναι να ζεις τη ζωή σου. Δυστυχώς κάποια στιγμή αφήνει το χέρι και χάνεται στις ράγες ενώ εσύ περιμένεις να βρεις κάποιον που θα αντέξει τις στροφές.

Μέσα στο τρένο σου όμως στρογγυλοκάθονται οι φίλοι σου. Σε κοιτάνε που ρισκάρεις και κάθεσαι έξω, έρχονται κι αυτοί και ρισκάρουν μαζί σου και κάθονται στην άκρη...άλλες φορές όταν κουραστείς, βαρεθείς, πληγωθείς από το έξω σε φωνάζουν ν κάτσεις μέσα...

Αγαπώ τις φίλες μου, τους φίλους μου...

είναι πολλοί, και ο καθένας σ'αγαπάει διαφορετικά...

άλλος το λέει άλλος το δείχνει, άλλος το αγοράζει σε δώρο, άλλος το ξεχνάει και το ξαναθυμάται....άλλοτε σε πληγώνουν , κι άλλοτε κλείνουν τις πληγές που σου άνοιξαν άλλοι.

Είχα μια αγαπημένη φίλη που αποφάσισε να μην μου ξαναμιλήσει ποτέ.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να γεμίζεις αγκαλιές και αγάπη από φίλους. Μεγαλύτερη κι από έρωτα.

Στάση. Έφυγε ένας επιβάτης.

Μπαίνω στο βαγόνι....άρχισα να κρυώνω μετά από την στάση αυτή.

Είναι απόγευμα, εκεί γύρω στις 6,και κάθομαι στην σεζλόνγκ δίπλα στην πισίνα .Από το beach bar ακούγεται το αγαπημένο μου latin  κομμάτι. Φοράω το φανταστικό μαγιώ μου και τις φανταστικές σαγιονάρες μου, και κάθομαι παρέα με τις φανταστικές φίλες μου.…ο ήλιος δύει, και ένα όμορφο αγόρι με κοιτάει από τις 5.Φυσάει λίγο…και το αεράκι σηκώνει τα παρεώ των κοριτσιών που κάθονται πιο πέρα. Μία  caipirinha μου έρχεται σκαστή από το παιδί με τα ωραία μάτια, ενώ οι φίλες μου χαχανίζουν. Ένα ζευγάρι πιο εκεί κάνει ρομαντική βολτούλα στην παραλία ,και το αγόρι με πλησιάζει. Κάθεται δίπλα μου και μου μιλάει …. Δεν ακούω τι λέει …μα καλά  από πού έρχεται αυτός ο ήχος?  Μπιπ μπιπ μπιπ!!!!

 Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία. Κάθε χρόνο προσπαθώ να μαζέψω το μυαλό μου από τα ηλιοβασιλέματα , το γαλάζιο της θάλασσας , τα κοκτέιλ, τους όμορφους ανθρώπους , τις παραλίες, τα μαγιώ και τα αντηλιακά , τα απογεύματα στη θάλασσα ,τους καλοκαιρινούς μου φίλους και τις βόλτες , και να συγκεντρωθώ σε αυτό που έχω μπροστά μου.

 Μία στοίβα από βιβλία, τσαλακωμένες φωτοτυπίες και σημειώσεις με κάτι ορνιθοσκαλίσματα (από το τίποτα…) , μαρκαδοράκια σε όλα τα χρώματα, post it ,και δεν συμμαζεύεται. Δεν συμμαζεύεται ούτε το μυαλό μου. .

 Τις μέρες της εξεταστικής μένω ατελείωτες ώρες σπίτι, και κάθομαι στο γραφείο .

Αυτή η φράση μπορεί εύκολα να παρερμηνευτεί ως «κάθομαι και μελετάω».

Ας γελάσω . Το ότι κάθομαι εκεί δεν σημαίνει πως διαβάζω ,γιατί κατά ένα περίεργο τρόπο τότε είναι η ώρα που πεινάω , που διψάω ,που μου ‘ρχεται η όρεξη να συμμαζέψω τα συρτάρια, να τηλεφωνήσω στην παλιά μου συμμαθήτρια , να ενημερώσω μέχρι και τη γειτόνισα να ψηφίσει την Ακρόπολη ως ένα από τα θαύματα του κόσμου, να βέλω κολλητούς από Αγγλία να ψηφίσουν τον Σαρμπέλ , να ,να ,να. Γενικά τότε έχω μια διαβολεμένη όρεξη να κάνω ό,τι μέχρι χτες ανέβαλα επ ‘αόριστον , ή δεν θα το έκανα αν δεν βαριόμουν τόσο.

Τότε είναι που νυστάζω συνέχεια ,που προτιμώ να βγώ με μια βαρετή παρέα , να δω γελοία σήριαλ που δεν θα’βλεπα ποτέ μου , να κάνω πράγματα που , υπό κανονικές συνθήκες δεν κάνω…Πού να φανταστώ πως θα έβρισκα ευχάριστο να βλέπω τις προβλέψεις της Eurovision  με τόσο ενδιαφέρον!

Αλί αλί και τρισαλί.

(Γιώργος Περρής)

Ναι και χαιρόμαστε πολύ για αυτήν τη δυνατότητα. Το ιντερνετ γενικά δίνει την ευκαιρία στο κοινό να γνωρίσει νέους μουσικούς δρόμους και να ανακαλύψει μόνο του πέρα από τις επιλογές των δισκογραφικών τι του αρέσει να ακούει. Έτσι όταν δεν θέλει να ακούσει ένα κομμάτι, το αποκλείει και έτσι αποκλείει και την πιθανότητα να το ακούσει ξανά.

(Τim Westergren για το Pandora radio στην εφημερίδα Θεσσαλονίκη)

"Ήμουν αποφασισμένη να σπουδάσω, και να μην μείνω πίσω. Πολλές φορές ηχογραφούσα με δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι τους καθηγητές την ώρα του μαθήματος και γύριζα σπίτι για να ακούσω ξανά και ξανά ότι δεν καταλάβαινα»

(Μπεσμίρα Μουτσάι ,18 χρονών από την Αλβανία που σπουδάζει στην σχολή Βαλκανικών Σπουδών)