Οι απέναντι γύρισαν από τις διακοπές διαρκείας στην Ελασσόνα και ξεβρακωμένοι βγήκαν στο μπαλκόνι να βάλουν φωτάκια. Κάθονται τα περνάνε γύρω από τα κάγκελα και όταν τα βάζουν στην πρίζα δεν ανάβει τίποτα.
«Γαμώ το @#$%@^#&&@* μου!» λέει ο ένας και ξύνει την χοντροκεφάλα του.
Καμιά φορά τα πράγματα δεν πάνε όπως θέλουμε.
Η γιαγιά μου κόβει χαρτόνια,γίνεται ένα με τις ασημένιες μπάλες και προσπαθεί να στηρίξει την ασημένια της χαρτοκατασκευή στον αέρα. Σχεδόν. Mε βάζει να στολίσω τα πάντα μέσα στο σπίτι, από πόρτα μέχρι μπαλκόνι. Πέρυσι τέτοια εποχή είχα πατήσει ένα καρφί από το δέντρο και με τρέχανε στα νοσοκομεία για αντιτετανικό. Καμιά φορά τα πράγματα δεν πάνε όπως θέλουμε.
Στo Mon Frere.
Από τα πιο όμορφα μαγαζιά που έχει αυτή η πόλη. Και από τα πιο μικρά.Πίνω τον καφέ μου με την Μαρίνα ενώ από πίσω μουσική υπόκρουση το soundtrack της Αμελί, και η σερβιτόρα μας πιάνει την κουβέντα.
Ανοίγουμε τα 3 κουτιά που αγοράσαμε από το ζαχαροπλαστείο στη γωνία και πιάνουμε τα κουτάλια ανακατεύοντας γεύσεις σοκολάτας, τάρτας με φρούτα και κέικ βανίλια.
Στο Μπιτ Παζάρ.
Παρέα 6 ατόμων με χαχανητά και τραγούδια. Παραγγέλνουμε κρασιά και φαγητό, ανοίγουμε θέμα ‘σχέσεις’ και μας παίρνουν οι ώρες. Καταστάσεις που τελειώνουν και φοβάσαι να τις τελειώσεις μια και καλή, χωρισμοί, επανενώσεις, καινούργιοι έρωτες.
Μεθυσμένες φιλοσοφίες. Καμιά φορά τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουμε.
Στo πάρτυ του Thessmag
Όλοι μου οι φίλοι και οι γνωστοί, έρχονται και με χαιρετάνε, μου μιλάνε για το περιοδικό. Νιώθω περήφανη για μένα, για την Ιωάννα, για την Άλεξ, για τον Τέο, για τοην Γιάννη. Τα καταφέραμε γιεγιε!
Μουσικές στη διαπασών.girls just wanna have fun και δεν συμμαζεύεται.
Μόνο κάποιος λείπει. Καμιά φορά τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουμε.
Μετά από λίγο.
Ένα τηλεφώνημα που δεν περιμένεις και ξαναχαμογελάς. Καμιά φορά τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουμε. Πάνε ακόμα καλύτερα.