Από το πρωί φαινόταν ότι δεν την πολυπαλεύω. Ξύπνησα αναμαλλιασμένη,πεινασμένη,με κομμάρες στα πόδια και φωνή Ψινάκη. Βαρεμένη. Ξενυχτισμένη. Ένα βράδυ που άκουγα όλους τους φίλους που κατέβηκαν στην Αθήνα να μου λένε "κατέβα, πρέπει να κατέβεις"
Κοιτάω πάνω στο γραφείο. Τα ποστ ιτ έχουν εξαφανίσει την οθόνη του υπολογιστή. Χριστέ μου έχω να κάνω τόσα. Δεν θέλω.
Βάζω καφέ και κοιτάω από το παράθυρο του δωματίου μου. Κακός καιρός, ωραία,δεν είχα όρεξη για ήλιο. Καφές γαλλικός, με γάλα, πολύ γλυκός.
Και μετά φαί,και γλυκό,και μετά αλμυρό. Και έχω περάσει ήδη 3 ώρες μασουλώντας σοκολάτες,μανταρίνια και κριτσίνια.

Ξεχνιέμαι στο λάπτοπ και κοιτάω blogs,βλέπω βίντεο κλιπ μιλάω στο μσν. Κάνω τα πάντα αλλά όχι αυτά που πρέπει.
Ώρες ώρες κολλάς πολύ άσχημα.Μπλοκάρει το σύστημα. Ειδικά όταν γράφεις.Κι εγώ γράφω πάρα πολύ.Τόσο που τώρα πια δεν έχω τι άλλο να γράψω για το μπλογκ.
Μια σχέση περίεργη, μια δουλειά μέσα στην ανασφάλεια, μισοτελειωμενες σπουδές που πρέπει να τελειώσουν φέτος. Και βαριέμαι.

Όσα και να έχεις στη ζωή σου, αν σου λείπει το άλλο σου μισό,δεν είσαι τίποτα.