Καμιά φορά, όπως σήμερα,συνειδητοποιώ πως,αυτό που σήμερα είναι "Η ζωή μου" αύριο μπορεί να μην το θυμάμαι.
Άνθρωποι και σχέσεις που περνάνε από τη ζωή σου και φεύγουν χωρίς να το θες απαραίτητα, άνθρωποι που μέχρι χτες ήσασταν κάθε μέρα μαζί, σήμερα τους κοιτάς και αναρωτιέσαι αν τους ήξερες ποτέ.Τους κοιτάς και νιώθεις πως δεν τους ξέρεις. Ακόμα κι αν έχεις πάει εκδρομές, ακόμα κι αν κοιμόσουν μαζί τους, ακόμα κι αν τότε τους έβλεπες στο δρόμο κι έτρεχες να τους φιλήσεις και να τους αγκαλιάσεις.
Ξαφνικά νιώθεις πως όλα αυτά ήταν παρελθόν τόσο μακρινό που αναρωτιέσαι αν το έζησες. Και φαντάζει τόσο μάταιο να χτίζεις σχέσεις που μετά από λίγο καιρό δεν θα υπάρχουν.
Δεν μιλάω για τους ανθρώπους που ήταν πάντα μέσα στη ζωή μου.
Μιλάω για τους ανθρώπους που νόμιζες-έλεγαν-έλεγες ότι δεν θα φύγουν.
Και αν τελικά έτσι θα συνεχιστεί το παιχνίδι, ποιό το νόημα να αλλάζεις συνέχεια παίκτες?
Τι κερδίζεις?
Και μη μου πεις εμπειρίες,γιατί το κενό που νιώθεις όταν σκέφτεσαι πως το σήμερά σου μπορεί να μην θες ή να μην έχει νόημα να το θυμάσαι μετά από καιρό δεν αναπληρώνεται με τίποτα.
Βλέπεις μια γυναίκα ή έναν άντρα στον δρόμο, δεν χαιρετιέστε. Αυτή-ός κάποτε ήταν κομμάτι της ζωής σου,ήταν η κοπέλα σου-το αγόρι σου ,κολλητός από τα παλιά και τώρα τίποτα. Αυτό το τίποτα,αυτό το χωριστό στις ζωές σας είναι πολύ τρομακτικό.