υπεραστικό κορίτσι-το σύνδρομο των Πυξ Λαξ

Ξημερώματα μέσα στο ταξί, και ακούγεται μουσικό χαλί το "Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο". Ο ταξιτζής με ρωτάει πολύ ευγενικά αν μπορεί να το δυναμώσει την στιγμή που ο καψουροκουλτουριάρικος στίχος λέει "Ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο" και κουνάει το κεφάλι του.

"Πριν 2 εβδομάδες γύρισα σπίτι μου και βρήκα τη γυναίκα μου με μια βαλίτσα να με περιμένει στο σαλόνι. Θα φευγε λέει γιατί δεν την καταλάβαινα. Τώρα το θυμήθηκε?5 χρόνια είμασταν μαζί και τώρα κατάλαβε ότι δεν ταιριάζουμε?" μονολογεί.

Το σύνδρομο των Πυξ Λαξ

Το κακό με μερικούς ανθρώπους είναι πως αργούν να συνειδητοποιήσουν το ότι κάποιος -άντρας ή γυναίκα μπορεί να έχει γαιδουρινή υπομονή,γιατί ότι αξίζει πονάει κι έιναι δύσκολο,αλλά όταν την εξαντλεί ,παρόλο που μένει, ετοιμάζεται για αποχώρηση, σε 1 μέρα,1 μήνα,1 χρόνο.Και μετά απορείς γιατί μια μέρα γυρνάς σπίτι και τον/την βρίσκεις στην πόρτα με τη βαλίτσα-αν είσαι τυχερός, γιατί μπορεί να γυρίσεις και να βρεις σημείωμα,ή κλειστό κινητό για μέρες.

Το σύνδρομο "Ότι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο" είναι από τα πιο βασανιστικά που μπορεί να πάθει κάποιος. Και το παθαίνει το μεγαλύτερο ποσοστό. Για ένα περίεργο λόγο η σχέση που θα μας δυσκολέψει κατατάσσεται κατευθείαν σε σχέση ζωής γιατί δεν μπορεί, για να είναι τόσο δύσκολη θα κρύβει ένα θησαυρό από κάτω.

Αλλά τις περισσότερες φορές δεν κρύβεται τίποτα από κάτω. Όλα σου τα δεδομένα έχουν πέσει στο τραπέζι απλά εσύ δεν έκανες καλό μοίρασμα χαρτιών. Κα είτε μένεις με τους άσσους στα χέρια και αδειάζεις τον άλλο, ή παρατάς την παρτίδα και ξαναμοιράζεις τα χαρτιά, με άλλο συμπαίκτη.