Στη Βενιζέλου με τη γιαγιά, 9 η ώρα το πρωί (λες και δεν μπορούσαμε να βγούμε στις 11)

Κατηφορίζω την Βενιζέλου με τη γιαγιά μου αγκαζέ για ψώνια. Οι δρόμοι είναι στολισμένοι, οι βιτρίνες γεμάτες χρυσόσκονη, ο κόσμος τρέχει πέρα δώθε. Ανεβαίνουμε την Δραγούμη ενώ κροταλίζω ένα τέλειο σουσαμένιο κουλούρι και η γιαγιά τρώει τυρόπιτα από τον Αγαπητό. Χωνόμαστε στα στενάκια και τις στοές για να αγοράσουμε χάντρες, κορδέλες και υφάσματα. Εδώ υπάρχουν ακόμα μικρά μαγαζάκια. Οι παππούδες ανεβάζουν τα ρολά κάθε μέρα στις 8 το πρωί, πίνοντας καφεδάκι. Κάθε φορά που βρίσκομαι εδώ θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια.. Ξεροσταλιάζοντας στη γωνία δίπλα με έναν τεράστιο κουνιστό Άγιο Βασίλη, αγοράζω δεύτερο κουλούρι ενώ ένας τσαχπίνης κουλουρτζής με τραγιάσκα και πολύχρωμο ριγέ κασκόλ προτείνει να μου πουλήσει δεκάδα με 3 ευρώ. «Όχι ευχαριστώ»Ένας μικροπωλητής χώνεται στο οπτικό μου πεδίο θέλοντας να μου πουλήσει ξυπνητήρι με 5 ευρώ «άντε κυρία να ξυπνάς το πρωί με το κοκοράκι», και ένα καημένο κινέζικο πλαστικό κουκλάκι με ξεβαμμένα μάτια « σου μοιάζει κιόλα κυρία κοίτα κοίτα είναι μελακρινό», «Όχι ευχαριστώ». Κάποιος άλλος προσπαθεί να με πείσει να αγοράσω αγιοβασιλιάτικο αναπτήρα ή έστω τρανζιστοράκι σε σχήμα μίξερ, ή έστω ένα σουγιά. Πόσο καιρό έχεις να πας βόλτα ένα αγαπημένο σου πρόσωπο? Πότε τηλεφώνησες στους γονείς σου τελευταία φορά?

Στη Τσιμισκή.

Τα Χριστούγεννα ομορφαίνουν τα πάντα- η μουσική, τα φώτα, τα καλά σου ρούχα, το καλο σου σερβίτσιο ο καλός σου εαυτός. Πρωί Σαββάτου, μπροστά σε βιτρίνες στολισμένες, δίπλα σε μια μικρή ορχήστρα δρόμου, αισθανόμαστε ένα με τον κόσμο που περνά τρέχοντας να ψωνίσει ό,τι προλάβει. Ένα τσιγάρο, ένας καφές στο χέρι, και σακούλες στα πόδια μας.

Βαλαωρίτου.

Πάρτυ και πανικός, ραδιοφωνικοί παραγωγοί και περσόνες της πόλης δίνουν το παρών σε ένα μέρος που ποτέ δεν κοιμάται τα τελευταία δύο χρόνια. Όλοι είναι πιο χαρούμενοι –γεμάτοι ενέργεια, είμαστε ήδη στις γιορτές ακόμα κι αν δεν έχουν φτάσει ακόμα- άλλωστε πάντα όταν περιμένεις κάτι το ζεις ακόμα πριν γίνει. Σαν να ψάχνουμε λόγο για να γιορτάζουμε. Στόλισες το σπίτι σου? Μήπως στολίζεις νωρίτερα για να ζήσεις τις γιορτές παρατεταμένες? Σταματάμε και κοιτάμε γύρω μας. Τι προλάβαμε να ευχαριστηθούμε σήμερα?Τι δώρο θα πάρεις στον αγαπημένο σου? Έχεις αποφασίσει τι θα αλλάξεις στη ζωή σου? Είσαι έτοιμος για το 2010? Τι φανταζόσουν πριν δέκα χρόνια ότι θα έχεις κάνει? Πόσα έκανες τελικά? Πραγματοποίησες το μεγαλύτερο όνειρό σου? Έχεις δίπλα σου αυτές τις γιορτές αυτούς που αγαπάς? Λες συχνά σ’αγαπώ και σε ευχαριστώ? Θέλεις να κάνεις μια καινούργια αρχή? Μπορείς? Προσπάθησες? Τι λες, δεν ξεκινάς από φέτος?

Από τα χειρότερα που μπορούν να τύχουν στην συνείδησή σου είναι να μη ξέρεις ποιός είσαι και πού πας.

Και πολύ χειρότερα αν κάποτε ήξερες ή νόμιζες ότι ξέρεις. Η αν οι άλλοι νομίζουν καλύτερα για σένα- η μαμά μου με έχει κάνει χρυσή να δώσω ΑΣΕΠ, η γιαγιά μου θεωρεί πως το λαπτοπ θα με τυφλώσει,

ο φίλος μου θεωρεί πως αγχώνομαι πολύ,

εγώ πάλι νιώθω πως όλοι οι άλλοι πηγαίνουν κάπου κι εγώ γυρίζω γύρω από τον άξονά μου

χωρίς τελικά δεν πάω και πουθενά.

Αυτή την εβδομάδα αποχαιρετώ φίλους μου που σκορπίζονται στις 4 γωνιές του κόσμου.Όταν χαιρετώ κόσμο που φεύγει νιώθω πως σκορπίζεται και η καρδιά μου. Σε κάθε μέρος του κόσμου έχω κι ένα κομμάτι.

Στο τρένο για Λιτόχωρο.

Η Α. παραπονιέται ότι την γδέρνει η γάμπα μου (ένεκα η κακή αποτρίχωση) και η Μ. με βγάζει φωτογραφίες (ένεκα η καινούργια κάμερα Cybershot). Το μεγάφωνο κρέμεται πάνω από το αυτί μου και κάθε δέκα λεπτά ο οδηγός ανακοινώνει τις στάσεις ΠΛΑΤΥ, ΑΔΕΝΔΡΟ,ΑΙΓΙΝΙΟ. Καθολου σικ. Ο Βάιος, ένας ευτραφής φλώρος με τζιν παντελόνι, άσπρο παπούτσι, και καρώ γαλάζιο πουκάμισο με λουλούδια στην πλάτη,προσπαθεί να συνενοηθεί με τον κουμπάρο του,γιατί μάλλον ξέχασε να κλειδώσει "οπότε αν μπορεί η θεία Σούλα να πεταχτεί να ελέγξει". Ο ελεγκτής περνάει, τσεκάρει τα εισιτήρια. Τουριστική καθημερινότητα.

Τα κάμπινγκ του Λιτοχώρου

Είναι καλτ. Ο πιο σύντομος τρόπος να γυρίσεις πίσω στα 70ς. Τα μπαρ ακόμα έχουν διακόσμηση ξεπερασμένη, τα σούπερ μάρκετ έχουν μάρκες που δεν τις θυμάται κανείς, ο χρόνος πέρασε και δεν άγγιξε. Η αφίσα της Κόπερτον με το κοριτσάκι και το σκυλάκι είναι παντού! Οι παππούδες κάθονται έξω από τα σούπερ μάρκετ και παίζουν τάβλι, εδώ υπάρχουν ακόμα παππούδες-στην Χαλκιδική είμαι σίγουρη ότι έχουν εξαφανιστεί όλοι, εκεί είναι ο παράδεισος του Παρτυ Ανιμαλ.

Εδώ έχουν μαζευτεί όλοι, και τα εγγονάκια τους. Το βράδυ τρώμε πίτσα στην πιτσαρία του διπλανού κάμπινγκ, από τα χεράκια του Ντομένικο. Εξαιρετική πίτσα, μυρίζει όλη η Πλάκα Λιτοχώρου. Χαμός στο ταμείο, τέτοια αναμονή ούτε στο Ρουβά. Αρπάζω ένα άδειο τραπέζι σε μια γωνία και βγαίνω εις άγρα τετράδας καρεκλών. Περιμένουμε μισή ώρα να παραγγειλουμε, μία ώρα να φάμε, ενώ ένα ζευγάρι από πίσω μας περιμένουν να σηκωθούμε για να καθήσουν αυτοί. Η Α. γκρινιάζει γιατί ακόμα δεν έχει έρθει η κρέπα της. Πηγαίνω στη κουζίνα,την παραγγέλνω, ένα καλό παιδί ο Χρήστος την φτιάχνει επιτόπου, και της την σερβίρω εγώ. Τρώει χαμογελαστή,επιτέλους κοκκίνησε το μαγουλάκι πάλι.«Χαλάλι ο Ντομένικο» λέει η Α. «Ο Ντομένικο είναι από την Κατερίνη και τον λένε Κυριάκο», της απαντώ.

Βράδυ στο Μπαράκι Λιτοχώρου.

Το όνομά του είναι «Το μπαράκι» και είμαι πεπεισμένη πως είναι το πιο γνωστό μαγαζί σε όλη την Πιερία. Ένα μεγάλο μπιτς μπαρ, με κόσμο που φτάνει μέχρι τη θάλασσα, δυνατή μουσική (αυτό που ο φίλος μου ο Νίκος ονομάζει πριόνια), και πανέμορφους μπαρμεν. Εδώ έχω ζήσει τα πιο όμορφα απογεύματα και τα πιο ωραία ξημερώματα. Νομίζεις πως είσαι σε νησί. Μόνο που φεύγοντας βουίζουν τα αυτιά σου για κανα δυό ώρες. Η περατζάδα από αυτό το μαγαζί είναι μεγαλύτερη κι από σοκάκι της Μυκόνου τον Δεκαπενταύγουστο. Ένα ζευγάρι 17χρονων χαμουρεύονται στη διπλανή ξαπλώστρα, βαριόμαστε να πάμε πιο πέρα «Εμείς ήρθαμε πρώτοι», «Αν δεν έχουν πρόβλημα αυτοί, τι σε νοιάζει».

Η μικρή φοράει πέδιλο με πάτο από φελό, άσπρο σορτσάκι, μαύρο στρινγκ, εξώπλατο, και καουμπόικο καπέλο το οποίο έχει πετάξει πάνω σε κάτι ξεχασμένα ποτήρια. Αυτός πάλι έχει εξαφανιστεί πίσω από τα μακριά μαλλιά της που όπως σχολίασε κάποια από την παρέα έιναι τρέσα, παρόλαυτα βλέπουμε ένα παντελόνι φαρδύ, μια τεράστια ζώνη και το μποξεράκι του. Από το σημείο εκείνο νανουρίζομαι με Μιχάλη Ρακιτζή και με παίρνει ο ύπνος στις πρώτες νότες του Καρβέλα «καλοκαιρινές διακοπές».

Οι ώρες στο γραφείο κάθονται στη πλάτη σου βαριές. Και ο ήλιος έξω τόσο λαμπερός, κάνει τα όνειρά σου διάφανα, όταν κοιτάς έξω από το παράθυρο, θαρρείς πως ο διπλανός σου διαβάζει τις λέξεις στο κεφάλι σου "έξω, βόλτα, γέλιο, φωνές". Καμιά φορά οι σκέψεις σου μπορεί να είναι τόσο φωναχτές ακόμα κι αν δεν ανοίγεις το στόμα σου. Και όσο κι αν προσπαθείς να πεις σοβαρές λέξεις, να κρατήσεις ρε παιδι μου μια αξιοπρεπή στάση,και να τιμήσεις το ακριβό σου κοστούμι που του ταιριάζουν αφ'υψηλου συμπεριφορές, οι σκέψεις γίνονται λέξεις και μπερδεύονται μέσα στα πόδια σου την ώρα που περπατάς για να παραδώσεις τους φακέλους. Και όταν σκοντάφτεις είναι γιατί κάποιος που πέρασε από δίπλα σου σκέφτηκε κάτι παρόμοιο.Το γραφείο μου δεν βλέπει ήλιο. Δεν βλέπει τίποτα παρά μόνο φωτογραφίες και εκτυπωμένες εικόνες από το ίντερνετ στον τοίχο, κιτρινισμένες από τα τσιγάρα χαμένες κάτω από τα ποστ ιτ. Από το παράθυρο ακούγονται φωνές και σούσουρο του δρόμου. Κοιτάζομαι με κάποιον και αναστενάζουμε. Έξω.

Ξημερώματα στο μπαλκόνι.

Έχουμε πάρει καφέ από τα Starbucks και ζεσταίνουμε τα παγωμένα δάχτυλα μας. Έχουμε τυλιχτεί με κουβέρτες και τεράστια κασκόλ και κοιτάμε τις απέναντι πολυκατοικίες. Η ορατότητα για ουρανό περιορισμένη- από κεραίες, μπουγάδες, πιάτα δορυφορικής και μπετόν.

Ξημερώνει και αχνοφαίνονται οι πρώτες ηλιαχτίδες ανάμεσα από τις οικοδομές. Τέσσερις μέρες βροχή. Σήμερα πρώτη φορά ήλιος. "Επιτέλους, κάτι που να θυμίζει άνοιξη" λέει η φίλη μου. "Είναι άνοιξη, απλά κάνει διαλείμματα" απαντάω και πίνω την τελευταία γουλιά καφέ. Από κάτω η Αλ. Σβώλου- έρχονται οι εφημερίδες.

Δυτικά, κάπου ανάμεσα στους Αμπελόκηπους και τον Εύοσμο.

Δύο πιτσιρίκια ανεβαίνουν την Φιλιππουπόλεως κουβαλώντας σακούλες με σπρέυ και σταματούν λίγο πιο πέρα από μένα. Σηκώνουν τα μανίκια τους και ξεκινούν δουλειά. Τα Χρώματα αρχίζουν να καλύπτουν τις γκρίζες γραμμές και γρήγορα εμφανίζεται το πρόσωπο μιας κοπέλας μεταξύ ισογείου και πρώτου ορόφου. Γραμμές και εικόνες στις εργατικές εστίες, ανάμεσα σε γάτες και σκουπίδια.

Σε λίγη ώρα μια ηλικιωμένη κυρία προβάλει στο μπαλκόνι και παρακολουθεί. Πού και που μπαίνει στην κουζίνα προσέχοντας να μη της καεί το φαγητό. Πάντα όμως επιστρέφει σκουπίζοντας τα χέρια της στην ποδιά. Σε κάποια στιγμή τους φωνάζει. Τα παιδιά σαστίζουν για λίγο, έτοιμα να αμυνθούν στις πρώτες βρισιές. Τότε εκείνη λέει «Ξανθιά να την κάνεις! Ταιριάζει με τις κίτρινες τέντες».

Μεσημέρι Κυριακής, Κήποι Του Πασά

Στα γρασίδια του πάρκου έχουν μαζευτεί παρέες που ξαπλώνουν πάνω σε πολύχρωμα στρώματα, και βγάζουν φαγητό, ραδιοφωνάκια και ρακέτες, μπάλες, ποδήλατα και σιντι απλωμένα. Οι περισσότεροι έχουν μισοκλείσει τα μάτια και χαμογελούν. Ζεστός καιρός και ήλιος. "Πάρκαρε μαζί μας" .

 Αν είναι να υιοθετήσεις μια μόδα, τουλάχιστον να έχει μια ιδεολογία από πίσω της.

Ένας χοντρός κύριος ξαπλώνει στο χορτάρι παρέα με το σκύλο του. Μία κοπέλα ζωγραφίζει κάτω από ένα δέντρο και μια παρέα τραγουδά συνοδεία κιθάρων. Οι ποδηλάτες φεύγουν για βόλτες. Τα ζευγαράκια απομονώνονται πίσω από τους κορμούς των δέντρων. Στο ραδιόφωνο τραγούδια της δεκαετίας του 80. Και κάπως έτσι, εκείνη την ώρα μυρίζει άνοιξη. Και όταν μυρίζει άνοιξη οι άνθρωποι βγαίνουν από το κουκούλι τους.Από τα κάστρα και τα σπίτια με τα μικρά μπαλκόνια μέχρι την νέα παραλία και το Bungalow White.Από την Κρήνη μέχρι την πλατεία Αριστοτέλους. Έξω!

Ξημερώματα μέσα στο ταξί, και ακούγεται μουσικό χαλί το "Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο". Ο ταξιτζής με ρωτάει πολύ ευγενικά αν μπορεί να το δυναμώσει την στιγμή που ο καψουροκουλτουριάρικος στίχος λέει "Ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο" και κουνάει το κεφάλι του.

"Πριν 2 εβδομάδες γύρισα σπίτι μου και βρήκα τη γυναίκα μου με μια βαλίτσα να με περιμένει στο σαλόνι. Θα φευγε λέει γιατί δεν την καταλάβαινα. Τώρα το θυμήθηκε?5 χρόνια είμασταν μαζί και τώρα κατάλαβε ότι δεν ταιριάζουμε?" μονολογεί.

Το σύνδρομο των Πυξ Λαξ

Το κακό με μερικούς ανθρώπους είναι πως αργούν να συνειδητοποιήσουν το ότι κάποιος -άντρας ή γυναίκα μπορεί να έχει γαιδουρινή υπομονή,γιατί ότι αξίζει πονάει κι έιναι δύσκολο,αλλά όταν την εξαντλεί ,παρόλο που μένει, ετοιμάζεται για αποχώρηση, σε 1 μέρα,1 μήνα,1 χρόνο.Και μετά απορείς γιατί μια μέρα γυρνάς σπίτι και τον/την βρίσκεις στην πόρτα με τη βαλίτσα-αν είσαι τυχερός, γιατί μπορεί να γυρίσεις και να βρεις σημείωμα,ή κλειστό κινητό για μέρες.

Το σύνδρομο "Ότι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο" είναι από τα πιο βασανιστικά που μπορεί να πάθει κάποιος. Και το παθαίνει το μεγαλύτερο ποσοστό. Για ένα περίεργο λόγο η σχέση που θα μας δυσκολέψει κατατάσσεται κατευθείαν σε σχέση ζωής γιατί δεν μπορεί, για να είναι τόσο δύσκολη θα κρύβει ένα θησαυρό από κάτω.

Αλλά τις περισσότερες φορές δεν κρύβεται τίποτα από κάτω. Όλα σου τα δεδομένα έχουν πέσει στο τραπέζι απλά εσύ δεν έκανες καλό μοίρασμα χαρτιών. Κα είτε μένεις με τους άσσους στα χέρια και αδειάζεις τον άλλο, ή παρατάς την παρτίδα και ξαναμοιράζεις τα χαρτιά, με άλλο συμπαίκτη.

Σήμερα γύρισα ηττημένη από τη σχολή. Τι να λέμε,λίγα μαθήματα πριν το πτυχίο και με κόβουν σε μάθημα πρώτου έτους. Ποτέ δεν κατάλαβα τη λογική των καθηγητών που σε βλέπουν να γράφεις 3 σελίδες,έχεις ξεσκιστεί στις λεπτομέρειες και σου βάζουν 4.5.

τι είναι το 4.5? καλύτερα να μου βαζες μηδέν.

"Θα τελειώσεις τη πασταφλώρα σου?"με ρωτάει ο Α. με τα πράσινα παιδικά μάτια. Μισοαγόρι μισός άντρας. Σε μερικούς αυτό το μισό μισό είναι τόσο γοητευτικό.

Σε μια πολυκατοικία στο κέντρο της Θεσαλονίκης μια τύπισσα έχει κάνει το μπαλκόνι της ίδιο με παραθαλάσσιο μπαράκι. Κοίτα χρώμα, κοίτα τις καλαμιές, για φαντάσου αυτοσχέδια πάρτυ και μπύρες τα βράδια που ερημώνει η πόλη τον Ιούλη. Αν μένεις στην πόλη πρέπει να μάθεις να την χαίρεσαι. Με τα όλα της.

Γιατί αυτά τα μισά είναι πολύ άτιμα. Όλα τα μισά. Όταν είσαι μισοευτυχισμένος, μισοερωτευμένος. Ή όταν έχεις μισοτελειώσει μια δουλειά, μια σχέση, μια σχολή, μια κατάσταση. Όταν μισοκάνεις κάτι, όταν δεν είσαι εκατό τοις εκατό. Όταν έχεις μισοχωρίσει ή όταν τα μισοέχεις (και όλο σκέφτεσαι "να πάρω ή να μη πάρω?αφού δεν τα χουμε ή τα ΄χουμε και δεν το κατάλαβα) κ.ο.κ

Και όλο περιμένεις. Ή να το ολοκληρώσεις ή να το τελειώσεις.

Και μερικά δεν ξέρεις τι να τα κάνεις.

Καμιά φορά αισθάνομαι σαν ψάρι που μπορεί να κολυμπήσει αλλά δεν έχει ωκεανό.

Αυτή η Βασ. Γεωργίου και η Βασ.Όλγας στη Θεσσαλονίκη είναι από τις καλυτερες διαδρομές με τα πόδια.Τι νεοκλασικά είναι αυτά!

Χτες το αγαπημένο μου νηπιαγωγείο-παιδικός σταθμός whatever έφτιαχνε το καλοκαιρινό του ντεκόρ-όποιος είναι ο διακοσμητής χίλια μπράβο,σχεδόν κάθε μήνα αλλάζει σκηνικό για την αυλή. Αυτή τη φορά-ένεκα το καλοκαίρι- μεταμόρφωσε την αυλή σε παραλία. Τα παιδάκια τη Δευτέρα θα λυσάξουν,πάω στοίχημα.

Κατά τις 11 εγώ και η Άλεξ πήγαμε να φάμε στην Παπαρούνα στη Συγγρού. Στη στοά Μαλακοπή σε 2 επίπεδα,σε ένα νεοκλασικό που μεταμορφώθηκε σε ένα πολύ εθνικ-λατιν-τζαζ εστιατόριο εδώ και καιρό , με πολύ πολύ νόστιμο φαγητό, κρασί που σε χτυπάει στο κεφάλι με τη μία,και υπέροχο κλίμα. Δίπλα μας παρέες με κορίτσια και αγόρια, μπροστά μαςκόκκινα φωτιστικά, παλιό πάτωμα κ ξύλινο μπαρ. Όταν μπαίνω σε τέτοιες στοές που έχεις από τη μία το παλιό και από την άλλη το σύγχρονο, δεν μπορώ να πω βρε παιδί μου, νιώθω μια ευφορία. Παίρνεις τα καλά και από τις δύο πλευρές-είναι το κλισέ εκεί που το κλασικό συναντάει το μοντέρνο- κι εκεί που συνάντησα την Άλεξ.

Κι εκεί που συναντήσαμε ένα μπάρμπα να λέει χρησμούς- ότι ο κόσμος θα χωριστεί στα 2 και μετά όλοι θα κάνουν σεξ με όλους. Μετά από λίγο έσπασε το τακούνιμιας κοπέλας που περνούσε και αυτός φώναξε "Ήρθε το τέλος!"

Σύρθηκα μέχρι τη σχολή και έδωσα Μακροοικονομία και Δημόσια Οικονομκή. Μέχρι να δώσω είχα φάει ένα κουτί μπισκότα και είχα πιεί 2 καφέδες. Στο αμφιθέατρο πανικός-χανείο-αθάνατο ελληνικό Πανεπιστήμιο!400 άτομα χρωστούσαν αυτά τα 2 μαθήματα και φαντάσου πανικός- ψίθυροι και χάχανα, πολλαπλής επιλογής ερωτήσεις και σωστό και λάθος, οδήγησαν στο απόλυτο χάος.

Διάβαζα για 3 μέρες στο τραπεζάκι του Λοξία δίπλα στο παράθυρο και χάζευα τη βιτρίνα της Ιωάννας Ζίκιρη με τα σούπερ χειροποίητα ρούχα..Από δίπλα το Μακεδονικό Ωδείο και μια τύπισα να τραγουδάει σε ψηλές οκτάβες που γελούσε όλη Ισαύρων.

Μετά καθήσαμε στη Παράλληλο....

Η αυλή του είναι ίσως η πιο μικρή αλλά και η πιο χαριτωμένη. Ακριβώς κάτω από τη Νομαρχία, με σκιά και απαλή μουσική που ξεφεύγει από το εσωτερικό του τρισυπόστατου καφέ-μπαρ-γκαλερί( κάθε τόσο μια νέα έκθεση ζωγραφικής ), θυμίζει από μόνο του καλοκαίρι, ακόμα κι αν στριμώχτηκε σε λιγότερο από10 μέτρα. Ο φράχτης έχει ντυθεί από πάνω ως κάτω με γιασεμί, τόσο, που με το πρώτο φύσημα του ανέμου η έντονη μυρωδιά του στροβιλίζεται στο χώρο. Γκαζόν , τραπεζάκια μπαμπού και φράχτης με κίτρινα πλαστικά λουλούδια(χαριτωμένη λεπτομέρεια!) να χωρίζει το ένα επίπεδο κήπου από το άλλο. Στο δίπλα τραπέζι η παρέα σχολιάζει την έκθεση ζωγραφικής που φιλοξενείται στο καφέ-μπαρ κι εσύ χαίρεσαι το περιβάλλον, παρόλο που βρίσκεσαι δίπλα στον δρόμο. Με τόση πρασινάδα στην περιφραγμένη αυλή, δεν βλέπεις τίποτα. Μόνο πίνακες, φυτά και την παρέα στο διπλανό τραπέζι.

Και μετά συνειδητοποίησα πως τον καύτερο μήνα του καλοκαιριού τον περνάμε διαβάζοντας. Αλλά αυτός θα είναι ο τελευταίος που τον περνάω πάνω από βιβλίο. Και αυτό είναι δέσμευση.

http://www.hch.culture.gr/p_guide/logo_p1.html

Στεναχωριέμαι που δεν θα το πάω βόλτα μέσα στην τσάντα μου, και δεν θα το ξαναδιαβάσω μέσα στο λεωφορείο. Στεναχωριέμαι που δεν θα ξαναπεταχτούν οι φίλοι μου από τις καρέκλες να μου πουν 'σε διάβασα"

Στεναχωριέμαι που, για τον πολιτισμό μας-το νέο μας πολιτισμό, την εξέλιξη της κληρονομιάς μας, δεν υπάρχουν λεφτά. Λυπάμαι που το μόνο όμορφο Υπουργείο δεν μπορεί να συντηρήσει τις τέχνες, να τις προωθήσει, να αναπτυχθεί, να μας κάνει καλύτερους.

 Χαίρομαι όμως γιατί ξέρω πως τοσους μήνες άπό το "Π" πέρασαν υπέροχοι άνθρωποι, συγγραφείς  καλλιτέχνες και δημοσιογράφοι και εγώ τους διάβασα. Στη Ζεύξιδος παρέα με ένα καφέ καραμέλα. Στα ΚτΕλ για Χαλκιδική. Στο σταθμό περιμένοντας την καλοκαιρινή μου παρέα. Στο Θερμαικό τα Χριστούγεννα.

Έγραψα για το Π και είμαι πολύ περήφανη για αυτό. Το πιο όμορφο περιοδικό της πόλης μας θα διαβάζεται ηλεκτρονικά. Ας είναι. έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε σκρολάροντας. Μπορεί να μην μπορείς να το πάρεις μαζί σου, ούτε στο λεωφορείο ούτε στο καφέ,αλλά να είσαι σίγουρος ότι θα είναι εκεί όποτε το θελήσεις.

Αρκεί να πατήσεις στο λινκ.