189 ημέρες θλίψης.
421 ημέρες απογοήτευσης.
53 ημέρες αβεβαιότητας.
258 ημέρες φόβου.
118 ημέρες ατυχίας.
598 ημέρες ανίας.
63 ημέρες ανασυγκρότησης.
1041 ημέρες στο τούνελ με το φως σου οδηγό. Και τελικά ήσουν το τρένο.

Τώρα καταλαβαίνω τι σημαίνει 10,000 days in the fire is long enough.
Οι δικές μου 2741 με έκαψαν επίσης.

Έχω πιει και είμαι μεθυσμένος. Οχι όμως αρκετά.

Στην επόμενη ζωή θα είμαι ένα μέθυσο ρεμάλι.

Επιτέλους η χολή μου και η πικρία μου  θα αντιμετωπίζεται ως μια κυνική ματιά ενός σκληρού και αμείλικτου κόσμου. Στη χειρότερη περίπτωση αντί να απομονώνομαι κοινωνικά θα μου σπάζουν το κεφάλι μπάτσοι και "φίλοι". Τόσες φορές που θα μου το σπάσουν κάποια στιγμή και θα βαρεθούν και θα συνειδητοποιήσουν ότι είναι αδύνατο να φαω τελικά το κεφάλι μου. Ναι είναι δυνατό να το σπάσω αλλά όχι να το φαω.

Θα αναλαμβάνω υποθέσεις με πελάτισσες ψηλές ξανθιές μοιραίες γυναίκες για τις οποίες θα φτάνω ανεξήγητα στα άκρα, και για να τις προστατέψω και για να λύσω τις υποθέσεις τους, βάζοντας με τον υπόκοσμο, ένστολο και μη, βάζοντάς τα με τον νόμο όταν κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, παραβιάζοντας όσους νόμους χρειάζεται, σκοτώνοντας όσους κακούς χρειάζεται (να βοηθήσω και την κακόμοιρη αστυνομία στο έργο της...).  Αυτοί οι "αθώοι" που κατάφερα να ξεμπλέξω ξεδιαλύνοντας τις υποθέσεις μου, μου μένουν πιστοί ευγνώμονες φίλοι για πάντα, έστω και αν χρειάζομαι τις άκρες τους συχνά ή αν χρειάζονται τη συνδρομή μου για να ξεμπλέξουν και πάλι.

Εννοείται ότι φυσικά ζω στη Καλιφόρνια του '30, οι ψηλές ξανθιές πελάτισσες είναι ζάπλουτες από τα πετρέλαια (ή έστω τις ταινίες ή τις μπίζνες) του μπαμπά και μου δίνουν απίστευτα ποσά για να κάνω τον έξυπνο και τον homme fatal και να μην ακολουθώ τις επιταγές τους (χαρ χαρ χαρ) κατά γράμμα. 

Τέλος, εννοείται δεν πρόκειται να ξαναφάω τα μούτρα μου με γυναίκα. Θα είμαι ο τέλειος συνδυασμός κωλόπαιδου-ιππότη και καμία γυναίκα δεν θα μου αντιστέκεται. Ακόμα και για τις λιγοστές για τις οποίες θα δαγκώσω τη λαμαρίνα, ένα μπουκάλι μπέρμπον και η επόμενη υπόθεση θα αρκεί για να τις ξεπεράσω.

--

Και ένα τραγουδάκι, έτσι γιατί μ'αρέσει.

One Last Thing Before I Quit
I Never Wanted Any More Than I Could Fit Into My Head
I Still Remember Every Single Word You Said
And All The Shit That Somehow Came Along With It
Still There's One Thing That Comforts Me Since I Was Always Caged
And Now I'm Free

Free? You're deluded bud.

Pre dawn greyness. The sky laden with impotent rage. The colour of lead.
The cold chills me right down to the bone. Breathing is forced, heavy, like a dying man’s croak, like fighting for one last gasp, like drowning in the waves of a wrathful sea knowing that even if you manage one last breath, it’s exactly that, your last. That’s alright, keep trying. Breath in. Breath out.

The air out of my lungs is hot, black, sulphur-like. As soon as it hits the outside cold, little black clouds only visible for a few seconds transform into birds of prey circling high over my head and far away into the horizon.

But no it’s not the sullen sky that daunts me. Not even the blistering cold. The wind makes no sound, though the blow and the chill are very much real. The birds are ready to rip the flesh off my bones as soon as I falter, but there’s an eerie lack of sound coming from their mouths. It feels as if Everything is holding its breath. What for I wonder.  

There is not a soul around. As if whoever brought me here wants to hammer home a point. “This is it buddy. You’re all alone, nothing you can do about anything, because nothing exists. All there is for you is a slow death right in the middle of nowhere, no one to witness, no one to change the course of things for you. Your doings, your breath itself will rip your flesh out and you can scream all you want, no one around to hear you. I have stripped you of your one quality, the ability to influence things, I have made you impotent and without purpose, inconsequential.”

I wake up, doused in sweat and madness. This strange world still biting at the edge of my consciousness. And suddenly I understand. I had a glimpse of the future; the universe sent a message hinting at the end of all things, never delivering the final blow.

Can you feel the pain I feel?
I've lost all sense of what is real
I'm lost, in a world I detest

Can you feel the pain I feel?
This wound I've got will never heal
I'm lost, in the serpents own nest

Oh - set me free - crucify life itself
And let your joy be the reality,
Our suffering life - the dream

Pain, the highest order
Scorching the inside of my skin
Terminal spirit disease
An itch of thirst twisting my tortured nerves

Kill the worm that is depression
Join the leeches of opression
Unrure - twisted - logic now die

Kill the worm that is depression
My fevered - circle of damnation
Consumed by this torment divine

Terminal spirit disease
Terminal spirit disease
Your souls condemned to sing of life
Must die to be set free

Terminal Spirit Disease by At The Gates

http://www.youtube.com/watch?v=CHfTNS81Xlc 

Σίγουρα θα ξενίσει ο ήχος. Είναι Σουηδικό Death Metal. Ήχος του Γκέτεμπόργκ.
Η μπάντα που ακούτε είναι οι At The Gates, μαζί με τους Dark Tranquillity και τους In Flames υπέυθυνοι σε πολύ μεγάλο βαθμό για τον ήχο του σκληρού μέταλ της Ευρώπης.
Και μέσα στη μαυρίλα και την καφρίλα αυτές οι επιρροές από την κλασσική μουσική τους έκαναν να είναι ξεχωριστοί λόγω της μελοδικότητας του ήχου τους. Το magnum opus τους, το Slaughter of the Soul, βγήκε το 1995, αν και προσωπικό αγαπημένο είναι το Terminal Spirit Disease, ο δίσκος με το ομόνυμο τραγούδι που του έκανε γνωστούς στο ευρύτερο κοινό. Οι At The Gates διαλύθηκαν το 1996 και τώρα λίγους μήνες μετά την επανασύνδεσή τους παίζουν αύριο βράδυ στο Gagarin.

Οσον αφορά το Terminal Spirit Disease, τι να πω? Οτι αυτή η εισαγωγή έχει χαραχθεί στη μνήμη μου και δημιουργεί στο μυαλό μου εικόνα μολυβένιου ουρανού που επιτέλους ξεσπάει? Οτι φαντάζομαι να ουρλιάζω "Can you feel the pain I feel?" Οτι περιμένω πως και πως το αυριανό βράδυ για να το κάνω?

Τον λένε Thomas Covenant. Είναι νεαρός συγγραφέας, παντρεμένος και με μωρό παιδί. Η ζωή του κυλά ήρεμα και χαρούμενα, δεν έχει τίποτα τι ιδιαίτερο. Και από το πουθενά αλλάζει η ζωή του. Η λέπρα του χτύπησε τη πόρτα.

Η γυναίκα του παίρνει το παιδί και φεύγει, για να μην κολλήσει λέει. Ο ίδιος απομονώνεται. Του ακρωτηριάζουν δυο δάχτυλα στο χέρι. Του εξηγούν ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Από δω και πέρα η ζωή του πρέπει να περιστρέφεται γύρω από ένα και μόνο αξίωμα. Όσο πιο γρήγορα χάσει κάθε ελπίδα ίασης, τόσο το καλύτερο για τον ίδιο. Όσο πιο γρήγορα συνειδητοποιήσει τη νέα του κατάσταση, τόσο καλύτερα μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του από τα απλά καθημερινά ατυχήματα, που στη κατάστασή του μπορεί και να στοιχίσουν και τη ζωή του. Ο Thomas Covenant καλείται να ζήσει όσο το δυνατόν λιγότερο, για να ζήσει όσο περισσότερο γίνεται με την αρρώστια του.

Σε μια απομονωμένη φάρμα, ο Covenant βιώνει τη μοναξιά και την εγκατάλειψη. Η οργή του τον κατατρώει. Η αρρώστια του επίσης. Καταλήγει ανίκανος. Δεν μπορεί ούτε να γράψει πλέον. Και μέσα σε αυτή τη προσωπική του κόλαση αρχίζει να πέφτει αναίσθητος ολοένα και πιο συχνά για όλο και μεγαλύτερα διαστήματα. Κάθε τέτοιο όμως επεισόδιο τον μεταφέρει αλλού.

Το αλλού είναι η Γη. Ένα μέρος όπου η υγεία και η ομορφιά ορίζονται από αντικειμενικά κριτήρια. Όπου όταν το Κακό κάνει την εμφάνισή του, πρώτα από όλα επηρεάζεται η ίδια η Γη. Σε αυτή τη Γή ο Covenant γίνεται δεκτός ως η μετενσάρκωση του μεγαλύτερου ήρωα της ιστορίας του τόπου. Καλείται να παίξει το ρόλο του Μεσσία, προστατεύοντας τη Γη από το Κακό. Σε αυτή τη Γη ο Covenant είναι υγιής. Τόσο υγιής που βιάζει την όμορφη κοπέλα που πρωτοσυνάντησε ερχόμενος στη Γη.

Πως μπορεί ένας άνθρωπος πικραμένος και οργισμένος, κάποιος που πνίγεται σε έναν ωκεανό κυνισμού, να αποδεχθεί ότι όχι μόνο δεν τον γελούν τα μάτια του και έχει όντως γιατρευτεί αλλά και οτι πρέπει να οδηγήσει τις φυλές και τα όντα της Γης στη νίκη εναντίον του Κακού?  Η απάντηση είναι το να μην πιστεύεις. Το προσπαθείς να οδηγήσεις τα γεγονότα στο τέλος, ελπίζοντας οτι το τέλος του "ονείρου" θα σε οδηγήσει ασφαλή πίσω στη μίζερη πραγματικότητα σου.

Συνοδοιπόροι του Covenant στο ταξίδι αυτό πολλοί και διάφοροι. Ο κάθε ένας με τους δικούς του σκοπούς και οδηγούμενος από τις δικές του ανάγκες. Όλοι όμως καταλαβαίνουν ότι μόνη ελπίδα για σωτηρία λέγεται Thomas Covenant και για αυτόν τον λόγο οι όποιες πράξεις του, ιδίως αυτές που βρίθουν κακίας, αντιμετωπίζονται με κατανόηση. Αυτό και αν εξοργίζει τον αντι-ήρωά μας...

Όλα αυτά ήταν μια μικρή εισαγωγή στον κόσμο που δημιούργησε ο Stephen Donaldson. Ένας κόσμος φαντασίας όπου δεν έχει παρέες, αγάπες και λουλούδια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι διαβάζοντας δεν θα ξεφύγετε.

Τα χρονικά του Thomas Covenant μέχρι τώρα περιγράφονται σε 2 τριλογίες και μια τελευταία τετραλογία που θα κλείσει την ιστορία. Μόλις χθες, 27/06/2008 κυκλοφόρησε και στην Ευρώπη η paperback έκδοση του Fatal Revenant, δεύτερου βιβλίου της τελικής τετραλογίας και συνολικά όγδοο βιβλίο της σειράς.

Οι τίτλοι για όσους ενδιαφέρονται:
The Chronicles of Thomas Covenant the Unbeliever:
Lord Foul's Bane, 1977
The Illearth War, 1977
The Power that Preserves, 1977

"The Second Chronicles of Thomas Covenant"
The Wounded Land, 1980
The One Tree, 1982
White Gold Wielder, 1983

"The Last Chronicles of Thomas Covenant"
The Runes of the Earth, 2004
Fatal Revenant, 2007

Είπα να ξυριστώ σήμερα. Τρεις μέρες αξύριστος, μη μας πουν και trendy. Έχει βγει κι ο ήλιος και τα γένια εμποδίζουν το λαμπερό μαύρισμα. Πως αλλιώς θα πρεσβεύσω την υγεία και ευτυχία που θα έπρεπε να με περιβάλλει, τουλάχιστον με όσα διαβάζω στα περιοδικά; Α ρε ζώα, ευτυχισμένοι μες την άγνοιά σας, τυχεροί λόγω της ατυχίας σας, να ξέρατε πόσο σας μισώ και πόσο σας ζηλεύω.

Βγαίνω έξω. Λιοπύρι, 30 βαθμοί και είναι μόνο 8 το πρωί. Η υγρασία με πνίγει. Ακόμα και οι αντανακλάσεις του ηλίου με κάνουν να θέλω να σκοτώσω. Τα μηνίγγια μου χτυπάνε. Τετάρτη σήμερα και ο πονοκέφαλος της Παρασκευής αφήνει γεύση μεταλλική στο στόμα. Με λίγη τύχη θα συμβούν αρκετά πράγματα ώστε να τον ξεχάσω μέχρι την επόμενη ανάπαυλα. Here we go.

Πέντε λεπτά περπάτημα μόνο μέχρι τη στάση και προαισθάνομαι ότι δεν θα πάει καλά η μέρα σήμερα. Μάλλον φταιει ότι τα αυτοκίνητα, τα μηχανάκια, τα σκατά των σκύλων και οι κωλόγριες στο πεζοδρόμιο κάνουν τη διαδρομή στίβο μάχης. Μα που στο διάολο πάνε τόσες γριές πρωί πρωί; Σα γρήγορα να διαψεύστηκαν οι ελπίδες για καλή μέρα. Φτάνω στη στάση κατάκοπος αλλά αποφασισμένος. Δε μπορεί, τα χειρότερα έρχονται. Θα είμαι εκεί να τα συναντήσω. Ευτυχώς έχω το ράδιο. «Σώσε με. Δως μου να πιω το δηλητήριο». Κάτι θα ξέρει κι η Ρίτα. Μου φαίνεται κάποιος προσπαθεί να μου πει κάτι.

Να και το magic bus. Οι ορδές των άπλυτων φροντίζει για την πραγματοποίηση του προαναφερθέντος επιθέτου. Για να δω. Ναι, εδώ είναι. Δυο χρόνια τώρα το ίδιο ξινισμένο γύρισμα προς άλλη κατεύθυνση, με το που θα κοιταχτούμε και θα χαμογελάσω. Δεν θα ‘ξερα τι να κάνω κάθε πρωί αν δεν είχα αυτή την αστεία στιγμή κάθε μέρα. Ή μάλλον ξέρω. Θα έβριζα από μέσα μου για μια ώρα για την κίνηση και τους κωλόδρομους, αντί για 59 λεπτά. Τουλάχιστον καλοκαίριασε και θα δούμε κανα γκομενάκι μέχρι να φτάσω στην πύλη της Κολάσεως. Συγγνώμη τη δουλειά εννοούσα.

Κουράστηκες να διαβάζεις; Tough. Εδώ οι στροφές μονάχα ανεβαίνουν. Μέχρι να εξουθενωθείς. Και μετά λίγο ακόμη. Αργότερα βέβαια μη σου δίνω και ελπίδες για γρήγορο τέλος.

Hey mama, when you leave
Don't leave a thing behind
I don't want nothin', I can't use nothin' 

Take care into the hall
And if you see my friends
Tell them I'm fine, not using nothin'

Almost burned out my eyes
Threw my ears down to the floor
I didn't see nothin', I didn't hear nothin' 

I stood there like a block of stone
Knowin' all I had to know
And nothin' more, man that's nothin' 

Being born is going blind
And bowin' down a thousand times
To echoes strng on pure temptation 

Sorrow and solitude
These are precious things
And the only words that are worth rememberin' 

Hey mama when you leave
Don't leave a thing behind
I don't want nothin', I can't use nothin' 

-- 

Άλλα σκόπευα να γράψω, κάποια άλλη φορά.
Αυτό όμως έπρεπε να το δείξω. Plant & Krauss να μεγαλουργούν.