Αθήνα   28°C
LIFO
ΑΡΧΕΙΟ: Ιούνιος 2008
Πεμ, 19 Ιούν 2008 03:30 πμ

Σαπουνόφουσκες...

ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ
ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Έχουμε ξεχάσει πως κάποια μικρά πράγματα μπορούν να μας κάνουν να γελάσουμε με την ψυχή μας...

Προχθές είχα βγει με μια καλή φίλη για φαγητό και βρεθήκαμε σε ένα παιχνιδάδικο να πάρουμε δώρο για το βαφτιστήρι της. Πήραμε και για μας ένα μίνι cluedo και ένα μίνι φιδάκι για την παραλία. Πήρα ένα παζλ 1.000 κομματιών (γιατί σταμάτησα αλήθεια τα παζλ;;;;) και ενώ πάμε στο ταμείο να πληρώσουμε, το βλέπω... Το παλιό μπουκαλάκι με το παιχνιδάκι με τη μπίλια απο πάνω. Το εσωτερικό του αποτελείται απο νερό με σαπούνι και όταν βγάζεις τον πλαστικό δακτύλιο είτε φυσάς αργά και σταθερά για μια μεγάααααααλη φούσκα είτε πιο γρήγορα για πολλές μικρότερες! Το βράδυ που γύρισα το έδειξα στην αδερφή μου και αρχίσαμε να κάνουμε διαγωνισμό μεγαλύτερης φούσκας!!! Τη μεγαλύτερη πλάκα δε, την κάναμε όταν πήγαμε στο κρεβάτι της μητέρας μου και αρχίσαμε να κάνουμε πολλές πολλές πολλές φούσκες στον αέρα και το δωμάτιο ήταν σα σκηνικό οικογενειακής ταινίας!

Φτιάξτε σαπουνόνερο και κάντε φούσκες!

Εγγυημένα χαμόγελα ή τα λεφτά σας πίσω!

ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ
Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 6 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Τρι, 17 Ιούν 2008 12:57 πμ

Total and utter void...

ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Κλείνω τα μάτια και ακούω το απαλό κυματάκι να σκάει στην άμμο. Τα ξανανοίγω και συνεχίζω να διαβάζω το βιβλίο μου. Η παραλία σηκώνει ελαφρύ βιβλιαράκι το οποίο όμως απεδείχθη ιδιαίτερα «ελαφρύ»...
Ένα μικρό κοριτσάκι έρχεται δίπλα μου και γελάει με ένα απίστευτα γάργαρο γέλιο το οποίο αντί να με ενοχλήσει (είμαι οπαδός του Ηρώδη... ή έστω των ρητών «όσοι έχουν παιδιά τα χαίρονται και όσοι δεν έχουν χαίρονται»... «καλά είναι τα παιδιά αρκεί να τα πάρει η μαμά τους όταν αρχίσουν να κλαίνε» κλπ) με κάνει και γελάω μαζί της!

Η φίλη μου δίπλα διαβάζει και αυτή το βιβλίο της.

Έχουμε και οι δύο ανάγκη από ηρεμία.

Στο μυαλό μου τριγυρνάνε ένα σωρό πράγματα. Δεν αδειάζω με τίποτα. Μου αρέσει αυτή η σιωπή. Με τρομάζει όμως το κενό. Αισθάνομαι κενή. Ακόμα και όταν γέλασα με το κοριτσάκι ήμουν κενή. Ακόμα και την ώρα που με φλέρταρε ο Αλβανός - δεν έχω πρόβλημα εθνικότητας απλά είναι Αλβανός ο άνθρωπος - ιδιοκτήτης του μαγαζιού εγώ αντί να φορέσω το ευγενικό μου χαμόγελο και να αρχίσω την πλάκα όπως κάνω πάντα, του χαμογέλασα βεβιασμένα, είπα κανα δυο ευγενικά λογάκια και έξω από την πόρτα.
Γυρνάμε σπίτι, φτιάχνουμε να φάμε, βλέπουμε λίγη τηλεόραση, μιλάμε... με ρωτάει τι σκέφτομαι. «Τι να σκέφτομαι βρε κοριτσάκι μου;» της λέω... Πραγματικά δεν σκέφτομαι κάτι συγκεκριμένο. Είναι όλα. Αισθάνομαι τόσο κουρασμένη, μα τόσο κουρασμένη... Σαν τον άτλαντα που κουβαλούσε τη γη... Ειλικρινά. Τα προβλήματά μου ξέρω πολύ καλά ποια είναι. Κάνω τακτικά ψυχανάλυση στον εαυτό μου και του λέω τι πρέπει και δεν πρέπει να κάνει. Μα αυτή τη στιγμή μόνο ένα κενό μέσα μου. Δε θέλω να κλάψω, δε θέλω να αρχίσω τα μπινελίκια, δε θέλω να γελάσω και δε θέλω να βγω να τα πιω ή να περάσω καλά ή οτιδήποτε... Ένα ατελείωτο, πλήρες, συμπαγές κενό. Ένα τίποτα. Θέλω - και έχω κουράγιο μόνο - να κοιτάω το ταβάνι. Και αυτό το φοβάμαι περισσότερο από όλα... Είναι συνήθως η ηρεμία πριν την καταιγίδα...
Καλό το τριήμερο αλλά δε φτάνει για την περίπτωσή μου. Απλά δεν αντέχω. Αυτή την παρτίδα με τον εαυτό μου και με τους άλλους την έχω χάσει πανυγηρικά...
Θέλω να φύγω... να φύγω μακριά... να φύγω! ΝΑ ΦΥΓΩ!
Πάω για ύπνο να ξεκουραστώ... όπως είπε και η Σκάρλετ (και ποια είμαι εγώ για να διαφωνήσω;;;)...

Αύριο ξημερώνει μια νέα μέρα...(;;;;;;;;;;)

Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 7 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Τετ, 11 Ιούν 2008 12:14 πμ

Ας τα φυσήξω και φέτος...

ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Πριν τα σβήσω πρέπει να κάνω μια ευχή...

 

Εύχομαι να.....................................................................................

 

 

ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ
Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 47 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Δευ, 09 Ιούν 2008 01:37 πμ

Το παιχνιδάκι των bloggers

ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Ξέρετε καθόλου το παιχνίδι Παλέρμο;;; Είναι το κλασσικό - ουσιαστικά - κλέφτες και αστυνόμοι! Αν έχουμε πχ 8 παίχτες, μοιράζουμε απο χαρτιά της τράπουλας 3 ρηγάδες, έναν άσσο και 4 νούμερα άσχετα! Οι ρηγάδες είναι οι δολοφόνοι, ο άσσος ο ρουφιάνος και τα νούμερα οι πολίτες! Μετά απο κάποιες επεξηγήσεις που δεν θα αναφέρω τώρα, ο ρουφιάνος προσπαθεί να βοηθήσει τους πολίτες να βγάλουν απο το παιχνίδι τους δολοφόνους - χωρίς αυτοί να τον πάρουν πρέφα φυσικά - για να μπορέσουν να κερδίσουν οι πολίτες! Αν τον πάρουν πρέφα όμως, το παιχνίδι έρχεται ουσιαστικά στα χέρια τους και μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, να σκοτώσουν και τους πολίτες και να πάρουν αυτοί το παιχνίδι...

Λοιπόοοοοοοοοοον...................

Παίζουμε;;; Κλείστε τα μάτια... Αρχίζω εγώ! Πέφτει η νύχτα στο όμορφο Παλέρμο, και όλοι οι παίκτες κλείνουν τα μάτια! Οι δολοφόνοι τα ανοίγουν, βλέπουν καλά ο ένας τον άλλο και ξανακλείνουν τα μάτια! Είναι πλέον σειρά του ρουφιάνου... του Αρτέμη Μάτσα να ανοίξει τα μάτια!!! Οι δολοφόνοι κάνουν κάποια κίνηση ώστε να τους αναγνωρίσει ο ρουφιάνος! Σταματάνε να κινούνται, ο ρουφιάνος κλείνει τα μάτια και μια όμορφη μέρα ξημερώνει στο Παλέρμο!!! Απο εδώ και πέρα είναι ευθύνη του ρουφιάνου να ενημερώσει εγκαίρως τους πολίτες για τους δολοφόνους...

 


 

Πολύ θα ήθελα να δω πόσοι απο εμάς θα ήθελαν να είναι δολοφόνοι, πόσοι ρουφιάνοι και πόσοι πολίτες..................

Και ο νοών νοείτω...

Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 48 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Πεμ, 05 Ιούν 2008 03:53 πμ

Τι μου θυμίζει η lifo αυτές τις μέρες...

Τις τελευταίες δύο βδομάδες περίπου έχω απομακρυνθεί απο τη lifo όσον αφορά σχόλια και διάβασμα. Μπαίνω, ανεβάζω κανένα post και έξω απ'την πόρτα. Αυτό για δύο λόγους...

1.Δεν είμαι και στα καλύτερά μου προσωπικά

2.Το έχουμε κάνει εδώ μέσα κωλοχανείο... Όσοι με έχετε διαβάσει ξέρετε πάρα πολύ καλά πως δεν μου αρέσει να βρίζω, ακόμα και "ελαφρά" αλλά αυτή η κωλοκατάσταση εδώ μέσα τσακίζει νεύρα. 

 

Έχετε ξαμολυθεί όλοι εδώ μέσα σαν άλλοι Σέρλοκ Χολμς και ψάχνετε για πράγματα που ξέρετε ότι δεν μπορείτε να βρείτε ή τσακώνεστε για άκυρους λόγους και τα τοιαύτα. Υπάρχουν πάντα φυσικά και τα άτομα που εκτιμώ αλλά έχουν μείνει ελάχιστοι. Μήπως να μαζευτούμε λιγάκι λέω εγώ;;;; Τι φρίκη έχετε φάει όλοι και τρώγεστε σαν το σκύλο με τη γάτα; Διαπληκτισμοί υπήρξαν και στο παρελθόν αλλά αυτά που παρατήρησα απόψε ότι έγιναν τις τελευταίες μέρες είναι άνω ποταμών! Βαρέθηκα να παρακολουθώ προσωπικές επιθέσεις. Βαρέθηκα να σας βλέπω να τρώγεστε, βαρέθηκα τα πάντα... Φυσικά, όσο και να το ελπίζουν κάποιοι, δεν θα πάρω το κουβαδάκι μου σε άλλη παραλία. Αυτήν ξέρω αυτήν εμπιστεύομαι... Και σε όποιον δεν αρέσω να μην ανοίγει τα posts που φέρουν το ονοματάκι μου...

Το μόνο που μπορεί να περιγράψει τη Lifo αυτές τις μέρες είναι το ακόλουθο βιντεάκι...

 

 

 

 

ΚΑΙ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΑ ΕΞΩΦΥΛΛΑ................. ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΠΟΥ ΕΙΔΑ ΤΟ ΘΕΪΚΟ ΣΧΟΛΙΟ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΟΤΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΑΦΟΥ ΕΓΡΑΦΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ..... ΗΜΑΡΤΟΝ!!!!! ΜΑΖΕΥΤΕΙΤΕ ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΡΟΜΠΕΣ...

Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 13 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Τετ, 04 Ιούν 2008 04:52 πμ

R we on drugs?

ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Μία πολύ καλή φίλη και ψυχίατρος απο την πόλη στην οποία σπούδασα ήρθε τις προάλλες στην Αθήνα και μιλήσαμε για το κέντρο πρόληψης ναρκωτικών όπου εργάζεται... Έχω συμμετάσχει σε ομάδα συζητήσεων καθώς και άλλες ομάδες τέτοιου είδους τις οποίες βρήκα άκρως ενδιαφέρουσες και θετικές.

Το κακό το νέο όμως είναι κάτι που πρέπει να το περιμένεις...

Η φίλη λοιπόν με ενημέρωσε πως η κυβέρνηση φέρνει όλο και πιο κοντά το λουκέτο στα κέντρα πρόληψης ναρκωτικών που υπάρχουν σε όλη τη χώρα...

Έκανα ένα γρήγορο ψάξιμο στο νετ και σας παραθέτω κάποια λίγα στοιχεία...

Πιστεύω πως ακόμα μια φορά είναι ντροπή να αφήνουμε να συμβαίνουν κάτι τέτοια... Έχω απογοητευτεί οικτρά πλέον...


 

Σύμφωνα με τα γενικά στοιχεία των Κέντρων Πρόληψης σε όλη την Ελλάδα η λειτουργία τους από το 1998 που δημιουργήθηκαν έως το 2004 έχει συμβάλλει στη μείωση της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών κατά 9 % στον πληθυσμό από 18 έως 24 ετών και 3,9% στο σύνολο του πληθυσμού.


Τα στοιχεία όμως αυτά, καθώς και η ανταπόκριση του κόσμου στα προγράμματα ενημέρωσης δε φαίνεται να είναι αρκετά στο κράτος που απαξιώνει τα κέντρα αυτά στερώντας τους τους οικονομικούς πόρους. Αυτή τη στιγμή απειλείται η βιωσιμότητα των κέντρων, οι υπάλληλοι που τα στελεχώνουν είναι απλήρωτοι για πολλούς μήνες, υπάρχουν ανεξόφλητα πάγια έξοδα, όπως ενοίκια, ρεύμα κ.λ.π., φυσικά δεν έχει πληρωθεί το ΙΚΑ των υπαλλήλων, αφού δεν έχουν πληρωθεί καν οι ίδιοι οι υπάλληλοι.


Πιο συνειδητοποιημένοι από το κράτος οι υπάλληλοι, δεν αφήνουν στη μέση προγράμματα και ανθρώπους που θέλουν να ενημερωθούν κι έτσι δε σταματάν την εργασία τους, παρότι δεν πληρώνονται. Έτσι συνεχίζουν να εργάζονται απλήρωτοι αλλά αυτό δεν μπορούν να το κάνουν για μεγάλο διάστημα διότι μετά θα αρχίσουν και οι ίδιοι να χρωστάνε ατομικά με τη σειρά τους το ενοίκιο του σπιτιού τους, το τηλέφωνο, το ρεύμα κι έτσι κάποια στιγμή αναγκάζονται να αποχωρήσουν, αφήνοντας τα κέντρα που ξεκίνησαν με τους καλύτερους οιωνούς να υπολειτουργούν.


Τα Κέντρα Πρόληψης λειτουργούν υπό την επιστημονική εποπτεία του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών και κανονικά η οικονομική τους χρηματοδότηση καλύπτεται κατά 50% από τον ΟΚΑΝΑ και κατ' επέκταση από το Υπουργείο Υγείας και κατά 50% από την πρωτοβάθμια (Δήμους) ή Δευτεροβάθμια (Νομαρχίες) Τοπική Αυτοδιοίκηση ή άλλους τοπικούς φορείς.

 

Η συνέχεια εδώ.
Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 2 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Τετ, 04 Ιούν 2008 04:02 πμ

Wave of mutilation

I press my forehead on the window
and through it watch children
playing on the lawn...

Desolation pulses through my veins
and my futile fingers reach out for guidance.
I savor the blade, sinking deeper than blue.

I can taste tranquility for a wavering instance,
the anger flows down my arm as the bitter black blood,
burns off my fingertips...

Death swims before me in hazy illusion...
Images of eternity skip shamelessly through my mind...
Pain surrounds, I am resolved to be - still.

I run my hand on the tear stained window
and distorted through it
watch children playing on the lawn...

 


How is it that I of all people lost faith...?

in others...

in myself...

in everything and anything...

in everyone and anyone...

 

I've lost my faith...

ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ
Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 2 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Κυρ, 01 Ιούν 2008 08:20 μμ

Darkness

ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

I'm swimming all alone in a pool of darkness
and I feel like darkness is slowly pulling me under
I yell for help but no one is there to hear it
I begin to see the water at eye level
and I kick and flail
fighting to stay above the darkness
But the darkness won't let go of its hold on me
and I slowly begin to give in
to the feeling that lies below the water line
the waters starts to fill my lungs
the lungs that once held so much life
yet now they allow the murky water to replace that
I know that this path doesn't lead to happiness
But why doesn't someone grab my hand
pull me from darkness's grasp?
because no one knows I stand at the boundary
the boundary between light and dark
so I give in to the thing that holds me
All of the strength and all of the courage
that I once held in my heart
can't save me from the water
So I slowly slip below the world of conscientiousness
undetected by the occupants of that world
I don't want to fight anymore
I've given into darkness...

Facebook Twitter Google Bookmarks
 
ΣΧΟΛΙΑ: 8 | ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ / ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
 
Avatar
Life... or something like it...
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣE ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG
Copyright© 2009 ΔΥΟΔΕΚΑ Α.Ε.       Ανάπτυξη εφαρμογής verve VERVE Internet & Open Source Solutions  / Διεύθυνση project FairyNetwork