(Συνταγή βραβευμένη με 9 χρυσούς σκούφους)

Αγοράζετε ένα κοτόπουλο 1200γρ. και ένα μπουκάλι Ουίσκι
Προβλέψτε, αλάτι, πιπέρι, ελαιόλαδο, και μπέικον σε λωρίδες.
Για καλό και για κακό βεβαιωθείτε ότι έχετε και ένα βάζο μαγιονέζα.
Τυλίξτε το κοτόπουλο με τις λωρίδες, αλατοπιπερώστε και ρίξτε μία υποψία ελαιόλαδου.
Προθερμάνετε τον φούρνο σε μεσαία θερμοκρασία (220 βαθμοί ή θερμοστάτης στο 5) για 10 λεπτά.
Σερβιριστείτε ένα ποτήρι Ουίσκι και πιείτε το.
Βάλτε το κοτόπουλο στον φούρνο αφού πρώτα το τοποθετήσετε σε κατάλληλο σκεύος.
Βάλτε και πιείτε ακόμα ένα ποτήρι Ουίσκι
Επαναλάβετε αυτό το βήμα άλλες δύο φορές.

Μετά από ένα τέπαρτο φουρνίστε το άνοιγμα για να επιγλέψετε το κλείσειμο του ψοτόπουλου.
Λιάστε ξανά το ουικάλι του Μπίσκη και καπιατήτε μια καλή λουγιά.

Μετά από ένα κέτα... όχι τέταρτο της ώρας, αργότερα τέλος πάντων ......
κλιτρίστε μέχρι τον μπππούρνο
άνιφτε την χόρτα, ξεγυρνίστε, απαναδονήστε
βάλτε τέ’ος πάντων το φωτόπουλο ατπ την άλλη

αφήστε σε μια λωκο καλέκρα και

καβετάστε κανα'δυό φατρίαα Κίσκη ακκκόμα

Νύστε, λύστε, ψήστε το κουφόλουπο για μμμισή φώρα ακόμα.
3 λοτήρια αρφότερα.....
Ζαμέψτε το γατόπουλο από χάμω, (έπεσε το μακαλισμένο), καφφφαρίστε το, και γάλτε το σε μιάτο

Φτάτε τα κκκούτρα σας από το μπέσιμο στο κάτωμα απ τα γάδια που μυθικά στα κλαπάκια της κουζίνας
Μην αποχειραθείτε να σ σ σκη’ωθείτε, μια φφφορά είμαστε εδώ μάτω..

Αποτετετελειώστε το δδδουκάλι το Ρρίσκι

Αργόμπερα σ σ σ σουρθήτε ως το κ κ κρεφάτι και κοιθωμήτε ως το χρρρωί
την επόμενη μέρα, πάρτε κάτι για το κεφάλι

Πηγαίνετε να φάτε κρύο κοτόπουλο με μαγιονέζα
Και καθαρίστε το μπουρδέλο που δημιουργήσατε στην κουζίνα.

Την άλλη εβδομάδα θα δοκιμάσουμε την Κρητική συνταγή : Κατσικάκι με τσικουδιά!!!

 

 

Πηγή: από τα γνωστά e-mail..

Τι είναι μια πορεία. Ποιος πάει στην πορεία. Ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα.

Σε μια πορεία υπάρχουν αστυνομικοί που θέλουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Θέλουν να βρουν τρόπους να κάνουν το καθήκον τους και να προστατέψουν και τον κόσμο ταυτόχρονα. Υπάρχουν διαδηλωτές σκεπτόμενοι, με αγαθές προθέσεις που θέλουν απλώς να φωνάξουν την άποψη τους. Μη σου πω ότι ένα κομμάτι τους νοιώθει και τύψεις που κλείνουν το δρόμο. Υπάρχουν διαδηλωτές παραπλανημένοι από ομάδες και οργανώσεις που όντως πιστεύουν στο θαύμα. Ότι την επομένη της πορείας θα δένουμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα. Πάλι όμως έχουν καλές προθέσεις.

Και υπάρχουν και οι άλλοι.

Υπάρχουν αυτοί που πάνε για να κλέψουν πορτοφόλια από διαδηλωτές.

Αυτοί που πάνε για να σπάσουν μια βιτρίνα και να πάρουν κινητά, κάμερες κτλ.

Αυτοί που πάνε για να χουφτώσουν καμιά γκόμενα στην αναμπουμπούλα.

Αυτοί που πάνε για μαγκιά, ή για την εμπειρία, για να το λένε μετά στην παρέα.

Αυτοί που πάνε για να καπηλευτούν μια κατάσταση προς όφελος της οργάνωσης.

Αυτοί που προσπαθούν να ανέβουν στην ιεραρχία ώστε συντομα οι «εχθροί» τους να τους βάλουν στη μισθοδοσία, όταν θα χουν αρκετή επιρροή. Αργότερα θα ονομαστούν «εργατοπατέρες»

Αυτοί που ονομάζονται οδηγητές, αρχισυνδικαλιστές κτλ. Και διαλέγουν τα πιο πιτσιρίκια για να φτιάξουν αλυσίδες μπροστά στα ματ ενώ οι ίδιοι κάθονται από μακριά και δίνουν οδηγίες.

Αυτοί που είναι χούλιγκαν . πάνε μόνο για το σπρωξιδι και το ξύλο. Πολύ συχνά βαράνε και «δικούς» τους. Σε άλλες φάσεις τους πετυχαινεις στα γήπεδα.

Οι αυτοαποκαλούμενοι «αναρχικοί» ή ταραξίες. (Σε μια αναρχική κοινωνία ή βία δε συνάδει, εξου και τα εισαγωγικά, αλλά εδώ – στο παρόν κείμενο - δε μας ενδιαφέρει αυτό) Απλώς περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία. Ετοιμάζονται μέρες πριν. Αυτοσχέδιες μολότοφ, full-face, βαριοπούλα για τα μάρμαρα, πάντα σε ομάδες. Στόχοι τους κυρίως οι τράπεζες, ακριβά αμάξια κτλ. αλλά αν πάρουν φορά χτυπάμε και άσχετα. Δεν βουτάμε, μόνο καταστρέφουν. Αρκετοί από αυτούς είναι πιτσιρικάδες τρελαμένοι, ή τριαντάρηδες καμένοι από την πρέζα, αλλά όχι μόνο.

Οι χρυσαυγιτες/ασφαλίτες. Ειδικών αποστολών. Από θέμα οργάνωσης και εμφάνισης μοιάζουν με τους αναρχικούς. Αναλόγως την περίσταση αλλάζει ο ρόλος τους. Άλλες φορές είναι στην πλευρά της «καταστολής», χτυπώντας μαζί με τα ΜΑΤ τους διαδηλωτές. Εκτός από ξύλα χρησιμοποιούν γκλομπ(!) σιδερογροθιές, στιλέτα κ.α.

Άλλες φορές πάλι το παίζουν αναρχικοί, χώνονται σε πορείες και ξεκινάμε επεισόδια αμέσως μόλις παραταχτούν τα ΜΑΤ ώστε να ακολουθήσουν συμπλοκές. Άλλες φορές τραβανε με κάμερες. Άλλες φορές μπαίνουν στα κτίρια που καταφεύγουν διαδηλωτές (πολυτεχνείο, νομική κ.α.) και σπάνε τα τζάμια δήθεν για να πετάξουν ξύλα και πέτρες στους μπάτσους, αλλά το κάνουν για να μπουν μέσα στο κτίριο τα χημικά αέρια. Γενικά έχουν πολλές χρήσεις.

Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τους ασφαλίτες από τους αναρχικούς ή τους χούλιγκαν, αλλά έρχεται με την εμπειρία.

Και ερχόμαστε στην πλειοψηφία. Είναι ο γείτονας σου. Ο αδελφός σου. Που ζει την καθημερινή άχρωμη ζωή του, στερημένη από κάθε λογής εμπειρία και με μπόλικο ιντερνέτ, και καταπιεσμένος όσο δεν πάει. Που μόλις ζήσει την έξαψη, την αντάρα, της φωνές, τα ρυθμικά συνθήματα, την επιρροή του πλήθους πάνω του, γίνεται ένα με τη μάζα. Επιπροσθέτως, καθώς ο φόβος μετατρέπεται σε αδρεναλίνη και η αγανάκτηση σε οργή, μεταμορφώνεται σε ζώο. Όλα τα πρωτόγονα ένστικτα του έρχονται στην επιφάνεια. Εκείνη τη στιγμή δεν του φταίει ο εαυτός του για τις επιλογές του και τη μίζερη ζωή του, αλλά ο μπάτσος απέναντι. Τον φαντάζεται σαν τέρας με έξι κεφάλια, και θέλει να τον δει αιμόφυρτο να σφαδάζει. Αυτός είναι η αίτια που υποφέρει, αυτός είναι το μόνο πράγμα που τον χωρίζει από το όνειρο, το σκοπό την ολοκλήρωση. Πολύ συχνά θα παρασυρθεί σε κάθε είδους βίαιες πράξεις. Αν εκείνη τη στιγμή προσπαθήσεις να τον εκλογίκευσης με τα λόγια, μπορεί να αρπάξεις και συ καμία αδέσποτη. Καλά κατάλαβες: Υπό κατάλληλες συνθήκες, γίνεται χούλιγκαν. Στην υπέροχη ανωνυμία του όχλου.

Και ο μπάτσος. Ο μονός τρόπος να ξεφύγει από το χωριό που δεν είχε γυναίκες, γιατί πήγαν όλες στην πόλη, και από τον πατέρα που τον έδερνε, ήταν η αστυνομία. Δυο χρονάκια σχολή, δεν πας στρατό, και πληρώνεσαι από την πρώτη μέρα. Και έρχεται η ωρα που παίρνει γκλομπ και ασπίδα…

Και τον βλέπεις, μέσα από την μάσκα του κράνους, με τη φάτσα του μποΐλη. Πλησιάζει για πρώτη φορά ένα διαδηλωτή. Μπορεί να είναι ο φοιτητής που δεν έγινε, ο ωραίος τύπος που δεν είναι, η ωραία που δεν έχει, ο μπαμπάς που τον έδερνε, η απλώς κάποιος τυχαίος. Τον πλησιάζει φοβισμένος, και τρέμει μέχρι να ρίξει την πρώτη. Μετά γλυκαίνεται, το μάτι γυαλίζει και ρίχνει την δεύτερη. Μετά φρενιάζει και ρίχνει συνέχεια. Ώσπου τον βλέπει κάνας παλιός, και η μαζεύει τον διαδηλωτή άγαρμπα να τον πάει στην κλούβα, η του πατεί ένα κλωτσιδι να πάει παραπέρα και πάει μπροστά στον μπούλη που διψά για αίμα (για να μην τον σκοτώσει) και του λέει «εντάξει πάει αυτός, πα να σαπίσουμε κανέναν άλλον τώρα. Η ηδονή της πρόσκαιρης εξουσίας και της ανωνυμίας της στολής.

Να το πούμε απλά. Η αίτια για τις πορείες στην Ελλάδα είναι πάντα η ιδία. Είτε γιατί σε πνιγεί το δίκιο που σε κλέβουν, είτε γιατί ο άλλος κλέβει καλυτέρα από εσένα και αυτός έχει και εσύ όχι. Δεδομένου ότι έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν, υπερισχύει το δεύτερο στην πλειοψηφία. Για πολλούς λογούς που επίσης δεν είναι επί του παρόντος.

 

Αυτοί είναι κυρίως στις πορείες. Για πολλές από τις παραπάνω ομάδες, είναι αδιανόητο ότι υπάρχουν κάποιες άλλες από τη λίστα. Σπανίως θα μιλήσει κάποιος ανοιχτό για τις πορείες. Συνήθως γιατί με κάποιο τρόπο, έχει κάνει και αυτός μαλακία. Στην αρχή μου γύριζε το στομάχι όλο αυτό, μετά απλώς μου ξένιζε, και στο τέλος το αποδέχτηκα. Κάποιοι έχουν συμφέροντα και κάποιοι έχουν ανάγκη να εκτονώσουν τα ένστικτα τους. Δεκτό. Ανθρωπινή φύση. Όταν όμως όλο αυτό μπορεί να οργανωθεί και να κατευθυνθεί τότε αξίζει τον κόπο να σταθεί κάνεις λίγο παραπάνω. Όλο αυτό δηλαδή ήταν μια τεραστία εισαγωγή για αυτό που όντως με απασχολεί, και είναι τα media.

Έχω τρομάξει με την ισχύ του ιντερνέτ. Το είπα και ξεθύμανα. Όχι δε με απασχολεί που πέθαναν κάποια άτομα ιδιαίτερα. Χεστηκα και για τους υπαλλήλους και για το αγέννητο και σορέ κιόλας αν σας ακούγομαι κυνικός. Δεν τους ήξερα, δε με ήξεραν, και κάθε μέρα πεθαίνουν εκατοντάδες μωρά στην Αφρική από ασιτία, τυμπανισμό, ελονοσία και τα τρώνε τα κοράκια και οι μύγες. Κάθε μέρα πεθαίνουν άνθρωποι εδώ, στη χωρά μας, από την κακή λειτουργιά και την αναλγησία του κράτους. Πολλοί από αυτούς υποφέρουν. Είτε πάνω σε ένα ράντζο με καρκίνο στο πάγκρεας, είτε με το τιμόνι καρφωμένο στο στήθος σε κάποιο χαντάκι, είτε σε κάποιες φύλακες και ιδρύματα, και πολλά άλλα. Με απασχολεί όμως η διαχείριση των γεγονότων. Και ειδικά ο τρόπος που εισάγεται η ψευδής πληροφορία.

Πολλές φορές τυχαίνει το μεγάλο μυστικό, και η πιο τρομερή συνομωσία να είναι το πιο προφανές πρίμα, και όλοι να κάνουν ότι δεν το βλέπουν. Είμαστε ένα εκπαιδευμένο κοινό. Για παράδειγμα:

Έστω ότι τη μολότοφ την έριξε ένας μαστουρωμένος ταραξίας «αναρχικός». Είναι σίγουρο ότι ελάχιστοι θα το πιστέψουν, ακόμα κι αν τους ρίξεις τις αποδείξεις στα μούτρα. Διότι, οι πλευρές που μας ενδιαφέρει να φταίνε είναι δυο: οι ασφαλίτες, και οι απλοί διαδηλωτές. Αν ήταν προβοκάτσια, επωφελούνται οι μισοί, κι αν ήταν παράπλευρες απώλειες της οργής του όχλου οι άλλοι μισοί. Όποτε με το που γίνεται το γεγονός αρχίζει η βιομηχανία και παίρνει μπρος. Άλλος το θαβει, άλλος το φουσκωνει. Άλλος το λέει έτσι, άλλος αλλιώς. Μια μαρτυρία εδώ και μια εκεί, ένα βίντεο, ένα ηχητικό ντοκουμέντο, ένας που ξέρει κάποιον, που ξέρει κάποιον, που ήταν εκεί και άκουσε… Άλλα αληθινά άλλα ψεύτικα, αλλά φουσκωμένα κι άλλα θαμένα. Ένα είναι σίγουρο. Όλα χάνονται μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα της στοχευόμενης παραπληροφόρησης. Πάντα αυτό γίνεται. Τα αντανακλαστικά του συστήματος λειτουργούν άμεσα, και συνήθως κερδίζουν τα μονταρισμένα βίντεο, οι μαρτυρίες που γράφονται σε γλαφυρή και σοκαριστική γλωσσα, οι πήγες που δεν ελέγχονται, και φυσικά το σημαντικότερο όλων, η καχυποψία όλων. Όσο πιο καλά σερβιρισμένο τόσο ευκολότερα κατεβαίνει. Το απλό, μας κάθεται στο λαιμό.

Είχα την ατυχία (ή τύχη, από άλλη γωνία) να ζήσω από πολύ κοντά κάποιες από αυτές τις «αφορμές» για πορείες. Και είδα πως σιγά σιγά ακλούθησε το στήσιμο, τα σενάρια και τα συναφή και ποσό γρήγορα και με πόση ένταση διαδόθηκαν στο ιντερνέτ. Όλοι είναι πάντα τόσο πεπεισμένοι εκ των πρότερων για κάποια πράγματα, που ποτέ κάνεις δεν ψάχνει πήγες. Θέλει δράση και τη θέλει τώρα, και νικητής είναι πάντα αυτός που γραφεί καλυτέρα. Στα μπλοκ, στα μέλη, και πριν καλά καλά κλείσει 24ωρο, αναπαράγεται και στις εφημερίδες. Και στην τηλεόραση. Και πάντα εμφανίζεται τουλάχιστον ένας υποστηρικτής για την κάθε άποψη.

Αρκεί να υπάρχει το σενάριο, το βεβαρημένο παρελθόν (των διαδηλωτών ή των ασφαλιτών στην προκειμένη) και η δυνατότητα (όποιος έχει βρεθεί στην πρώτη γραμμή, ξέρει ότι από κάποιο θαύμα δεν έχουμε θρηνήσει χιλιάδες νεκρούς αυτά τα χρόνια, καθώς επίσης και ότι οι πραγματικοί νεκροί και τραυματίες πολύ συχνά αποκρύπτονται. Στην περίπτωση αυτή βεβαία ο θάνατος τους ήταν κάπως πιο… φανταιζί!).

Όλο το παιχνίδι παίζεται εδώ τελικά. Στις οθόνες. Εδώ που είναι η ζωή μας. Εδώ που είναι η μονή μας πραγματικότητα. Στους δρόμους απλώς τελειώνει αυτό που αρχίζει εδώ μέσα, και εκτονώνει ότι δεν μπορεί να εκτονώσει (ακόμα) στο πληκτρολόγιο. Είναι πολύ πιο εύκολο να κάψουμε το συνάνθρωπο μας από το να μην μπούμε να διαβάζουμε τις λεπτομέρειες για το πώς το κάναμε μόλις γυρίσουμε σπίτι. Η λογική είναι απλή. Διαίρει και βασίλευε, άρτος και θεάματα, και το σκυλί του παβλοφ μαζί, όλα σε ένα και σε οικονομική συσκευασία.

Πιστεύω, ότι αυτό που κάποτε λέγανε ότι είναι το μεγαλύτερο όπλο στα χεριά του λάου και θα ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις – το internet δηλαδή – έγινε το μεγαλύτερο όπλο στα χεριά της εξουσίας. Γιατί πολύ απλά όταν μπουκώσεις κάποιον με πληροφορίες, πλάστες και μη, κερδίζει αυτός που τα λέει καλυτέρα και γρηγορότερα. Οι αλήθειες έρχονται σε 2^η μοίρα.

Τελικά, όπως και η ελευθερία, έτσι και το ιντερνέτ, δεν είναι παρά να καλαζνικοφ στα χεριά πεντάχρονου, στην περίπτωση μας.

 

Καλημέρα

 

Ένα μπουζι εχάλασε

Μια παπαρούνα κλαιει

Μανα γιατί με γέννησες

Δεν κάνω μπάνιο σήμερα

Ακρίβυνε η φέτα

Από την πόρτα σου περνώ με ένα καλάθι συκα

Κι αν δε μου ανοίξεις για να μπω

Σου κατουρώ τον τοίχο

 

ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΒΗΣΤΕΙ ΤΟ POST ΑΦΗΣΤΕ ΣΕ ΣΧΌΛΙΟ ΤΗ ΛΈΞΗ "CLOSE"

 

 

 

Tags: spamspamspamspamspamspamspamspamspamspamspamspamspamspam, xymos styshs

 

Χρόνια καλα στον εβρυμποντυ, να γινει το ονειρο του πραγματικότητα, αλλιώς ας του δώσει η καλή θεούλα μια τράπεζα να παιζει μεχρι να πεθάνει.

 

Το πνεύμα του Σπαθάρη και του Μαρσώ να σας φυλάει.

Φιλιά.

 

(το στριπάκι το 'κλεψα από το Manga comic: "Bleach")

 

Πρωτες ανατριχιλες.

Ηλεκτρικες κιθαρες.

Γρεζια στη φωνη.

Στιχοι που με εμαθαν αγγλικα πριν ακομα παω στα φροντιστηρια.

Πρωτη λευκη φωνη με μαυρη κινηση.

Τραγουδια που ξαναρχονταν οταν τα χρειαζομουνα.

 

Ποτε δεν αντεχες και φαινοταν.

Αλλα εγω πηρα ολα αυτα που συνεβαλαν, στο να ειμαι αυτος που ειμαι εγω σημερα.

 

Ησουν η πουτανα μου (μας) και σε ξεζουμισα. Μεχρι τελευταιας σταγονας.

Μπορεις να πεθανεις τωρα. Δε σε χρειαζομαι αλλο.

 

 

I Am The Damned
I Am The Dead
I Am The Agony Inside
The Dying Head
This Is Injustice
Woe Unto Thee
I Pray This Punishment
Would Have Mercy On Me

 

What about us?

Έχεις κοιμηθεί ποτέ σε παγκάκι; Δεν το λες Κόκο Ματ με την καμία...

Ε, που λες, σήμερα ξύπνησα σκατά. Έλα όμως που δε με χάλασε το παγκάκι το ίδιο (αυτά μωρέ, τα και καλά ανατομικά που αν καθίσεις όμως πάνω από 10 λεπτά αποκτάς σκολίωση για το επόμενο 24ώρο).. Απλά έκανα το λάθος να διαλέξω πάρκο κοντά σε εκκλησία που συνορεύει με παιδική χαρά.

Και εντάξει.. Το να έρχεται και να στέκεται ένας τραγόπαπας πάνω από το κεφάλι μου, να νομίζει ότι εγώ κοιμάμαι τον ύπνο του δικαίου κι αυτός να σηκώνει μες την καύλα το ράσο του κουνώντας το φιστίκι του πέρα δώθε σαν το Εκκρεμές του Ρουφώ, ε, αυτό είναι κάτι που μπορώ να το καταλάβω.. Κι εγώ πιτσιρικάς πήγαινα στο δωμάτιο που κοιμόταν η θεία μου η Κικίτα κάνοντας ακριβώς την ίδια τελετουργία, μόνο που αντί να ανεβάζω ράσο εγώ κατέβαζα πιτζάμα με τον Optimus Prime..

Το πρόβλημα λοιπόν αγαπητέ αναγνώστη δεν ήταν η εκκλησία και τα ψιψιψίνια της αλλά η παρακείμενη παιδική χαρά. Τα παιδιά ξέρεις, είναι μυστήρια και απρόβλεπτα τρένα. Πότε δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για το λόγο που κάνουν ότι κάνουν. Το blueprint πίσω από τη συμπεριφορά του τράγου ήταν ευκρινέστατο. Αυτό της Ελενίτσας όμως σκέτη μουτζούρα..

Ο ήλιος αρχίζει και τσουρουφλίζει λοιπόν κι εγώ συνεχίζω να λιώνω πάνω στο παγκάκι μου. Ανοιγοκλείνοντας το δεξί μου βλέφαρο για να διώξω μια μύγα, βλέπω ένα κοριτσάκι 6 περίπου ετών να έχει κάτσει ανακούρκουδα και να με καρφώνει με δύο πράσινα ματάκια φυλακισμένα πίσω από 2 χοντρές γυάλινες βιτρίνες. «Θα βαρεθεί και θα φύγει» σκέφτηκα και συνέχισα τον ύπνο μου χωρίς να δώσω περισσότερη σημασία.

Σε κάποια φάση ένοιωθα τους πόρους του προσώπου μου να φτύνουν ατμό. Δύο; Τρεις το μεσημέρι; Για κάπου εκεί το έκοβα μες τη ζάλη μου.. Ανοίγω λοιπόν τα μάτια μου και βλέπω πάλι το κοριτσάκι να με καρφώνει με κείνα τα πράσινα προστατευμένα μάτια. «Πως σε λένε;» τη ρωτάω, «Ελένη» μου λέει, «και τι κάνεις εδώ τόση ώρα Ελένη; Η μαμά σου που είναι;» τη ξαναρωτάω, «πόσα δίνεις για την τρυπούλα μου;» μου λέει.

Σκατά; Σκατά!

 

 

 

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΖΗΣΩ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΩ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!

 

 

 

 

Ξεκινησα απο το πουθενα να βρισκομαι να υπερασπιζομαι υποτιθεται το ΛΑΟΣ. Ενω δεν υπηρξε που θενα τετοια προθεση.  Το λαθος ομως δεν πιστευω οτι ειναι δικο μου και θα εξηγησω  εδω το γιατι:

Ο καρατζαφερης δεν ειπα οτι ειναι ρατσιστης και δεν πιστευω οτι ειναι. Πιστευω οτι εκμεταλλευεται τουςεθνικιστες γιατι πολυ απλα ειχε ενα γερο πατημα να ξεκινησει εφοσον ηταν μια σημαντικη μεριδα που δεν ειχε βημα. Και επειδη οι περισσοτερο ικρυβουμε εναν ενθνικιστη μεσα μας που απλα περιμενει να του πεταξει πρωτα ο αλλος το γαντι για να αντιδρασει, για να μην τον πουν εθνικιστη. και ο χιτλερ δεν ηταν λαμογιο. Ο χιτλερ ηταν εξυπνος αλλα καθετος οχι ευελικτος και τιγκα κομπλεξικος. ο μονος πολιτικος που για μενα ειναι χιτλερ ειναι ο βενιζελος. πληρει ολες τις προυποθεσεις. αν ποτε βγει, πρωθυπουργος εγω φευγω απο τη χωρα.

Ο χιτλερ ανεβηκε με δημοκρατικες διαδικασιες, με την υποστηριξη του σταλιν μεσω της 4ης διεθνους, και με χορηγιες απο το αμερικα. και στηριχτηκε στο  φόβο των  γερμανων για τους εβραιους που ειχαν παρει ολες τις εταιρειες και ειχαν τους γερμανους εργατες τους. Το θεμα ειναι τι μαθαινουμε απο αυτο. μπορουμε να λειτουργουμε οπως θελουν να λειτουργουμε. Με εκπαιδευμενα αντανακλαστικα και φοβουμενοι οχι το φασισμο, αλλα την ταμπελα του. Ή αλλιώς.

Δε θεωρουμε το σταλιν ισαξιο του χιτλερ, διοτι αναγνωριζουμε στον πρωτο μια ιδεολογια. Αντιθετως μας σηκωνεται η τριχα οταν ακουμε για τη χουντα να τη λενε επανασταση.  Τι μπορουμε όμως  να μαθουμε απο αυτο;

Ειμαστε το κρατος με τους περισσοτερους αναλογικα μπατσους ανα πολιτη και τις περισσοτερες παραβιασεις ανθρωπινων δικαιωματων. Τα τελευταια 30 χρονια αυτο ολο και αυξανεται αλλα τα αντανακλαστικα μας κοιμωνται. Απο την αλλη αρκει μια φραση κλειδι για να κανει την τριχα μας να σηκωθει. Δεν αναγνωριζουμε το φασισμο οταν το βλεπουμε, αλλα μονο οταν οι αλλοι θελουν να το δουμε.

Μιλαω λοιπον για ενα κομμα σαν το ΛΑΟΣ οπου βγαινει στη βουλη και λεει να κανουμε πραξη της επιταγες της ΕΕ αμεσα και χωρις καθυστερησεις.  οπως για παραδειγμα το θεμα του ΟΤΕ η των σκουπιδιων οπου τα αλλα κοματα καρπωνονται τις μιζες που κρυβονται πισω απο τις καθυστερησεις, αλλα ο εμεις, ο λαος, πληρωνουμε τα προστιμα. Λεει διωξτε τις κομματικες παραταξεις απο τα πανεπιστημια, γιατι εχουν κανει τις σχολες μπουρδελο, και ολοι το κανουν γαργαρα. Γιατι εκει μεσα εχουν τα φυτωρια τους, και γιατι απορροφουν μερος των επιδοτησεων  για να ενισχυσουν τις νεολαιες τους.

Φυσικα και υπαρχει αντιλογος. Που λέει οτι το ΛΑΟΣ δε τα λεει  αυτα γιατι νοιαζεται για μας, αλλα γιατι π.χ. δεν ηταν απο νωρις στη βουλη για να παρει μεριδιο απο της μιζες. Ή γιατι εξαιτιας ενος νομου δεν εχουν δικαιωμα οι προσκειμενες στην ακροδεξια παραταξεις, να εχουν τραπεζακι στα πανεπιστημια. Το θεμα ομως ειναι οτι για καποιους λογους, αυτη η παραταξη σε παρα πολλες θεσεις της εκφραζει τις θεσεις του λαου στη βουλη,και τα αλλα  μεγαλα κοματα ακομα και τα αριστερα το κανουν γραργαρα, γιατι εχουν βολευτει.

Εγω ομως βγαινω και φωναζω ΜΟΝΟ κατα των 2 μεγαλων κομματων και οχι εναντια στο λαος ή το ΚΚΕ. Γιατι; Θα δουμε τωρα. Ας παμε στην ουσια.

Οταν εχω απεναντι μου καποιον που στο ακουσμα μιας φρασης του σηκωνεται η τριχα, αυτοματως καταλαβαινω οτι προκειται για αυτοματα αντανακλαστικα και οτι δεν καθεται να ακουσει την υπολοιπη προταση.

Οταν εχω ενα ποσοστο του λαος να  ανεβαινει, γιατι καποιοι τους ακουσαν στη βουλη να εκφρασουν τις θεσεις τους, θεσεις  που ολοι συζηταμε και συμφωνουμε στην παρεα, και αποφασιζουν να τους ψηφισουν, αυτο οι υπολοιποι το αντιλαμβανονται ως ανοδο της ακροδεξιας στην ελλαδα. Γιατι δε θελουν να το δουν αλλιώς.

Οταν γυρω μου βλεπω συνεχως τα 30 τελευταια χρονια το φασισμο να κερδιζει εδαφος απο τις πολιτικες των δυο μεγαλων κομματων, με νομους αδικους, αλλαγες συνταγματος, παραοικονομια, αυξηση τις καταπατησης των ανθρωπινων δικαιωματων και της αναλογιας μπατσου ανα πολιτη, και κανεις δεν κανει τιποτα για αυτο, ειναι ενα θεμα.

Οταν τελειωνω ενα διαλογο για τα οποια πλεονεκτηματα μπορει να εχει μια παραταξη και βλεπω να με κοιτανε με δυσπιστια, του στυλ: «τωρα αυτος τι μας λέει; Να ψηφισουμε το ΛΑΟΣ;»

Τοτε καταλαβαινω τι παει στραβα. Σε αυτη τη χωρα, ολοι εχουμε μαθει οτι ολοι ανηκουμε σε ομαδες. Οτι μπορει καποιος να εχει καραφασιστικες θεσεις αλλα αν δηλωσει αριστερος καθαρισε. Οτι διαβασαμε τη φαρμα των ζωων, κι απο το ενα αφτι μπηκε κι απο το αλλο βγηκε.

Οχι αδερφε μου, δε σου λεω να ψηφισεις το ΛΑΟΣ.  Σου λεω να ΜΗ φοβασαι το ΛΑΟΣ. Να ψηφιζεις υπευθυνα ακουγοντας τα παντα χωρις παρωπιδες. Να αναγνωρισεις τι συμβαινει γυρω σου. Να μαθεις να σκεφτεσαι. Να αναγνωριζεις το φασισμο στην ουσια του. 

Γιατι οτι φοβασαι το διογκωνεις και καποια στιγμη ερχεται και σε τρωει.  Οταν κατι φοβασαι παρα πολυ οπως τα ζωα φοβουνταν τους ανθρωπους, στο τελος θα γινεις αυτο που φοβασαι. Αν τοτε το ραιχ ηρθε απο το φοβο για τους εβραιους, τωρα θα ερθει απο το φοβο για τους φασιστες. Και δε θα ερθει απο το λαος. Θα ερθει απο εκει που θα ακουμπσες την πλατη σου για να προστατεψεις τον κωλο σου απο τους φασιστες.  Οχι απο την πορτα που εχεις το σκυλο, αλλα απο τοπαραθυρακι της κουζινας.  Για αυτο και εγω φωναζω για την υποτιθεμενη ασφαλεια που μας δινουν τα δυο μεγαλα κομματα, που ομως καθε χρονο μας βουλιαζουν ολο και πιο χαμηλα.

Για αυτο ζηταω μια βουλη που να εχει μεσα ΚΑΙ ακροδεξιους, αν ειναι να εχει ακροαριστερους. Για να μην μπαταρει το καραβι. Για να προλαβω το φασισμο.  Αλλα δεν το βλεπω. Η καθοδικη πορεια συνεχιζεται και εχουμε χωριστει σε αυτους που στηριζουν το συστημα, αρα το φασισμο, σε αυτους που ελπιζουν απο τους ακροδεξιους να τους γλιτωσουν απο το φασισμο (!) και σε αυτους που απεχουν...

Οσο λοιπον υπαρχει φασισμος απεναντι στο φασισμο, εχουμε να κανουμε με ενα πληθος ανωριμο, με τοιχους στα αυτιά και παρωπιδες στα ματια και απολυτα χειραγωγισιμο. Οι λυσεις υπαρχουν και βρισκονται σε τριτους και τεταρτους δρομους. Στην αλλαγη της καθημερινης μας συμπεριφορας, στην πιεση των υπαρχοντων κομματων να αλλαξουν, στα καινουρια κομματα, στην ισχυρη αντιπολιτευση που δε θα υπηρετει τα ιδια συμφεροντα με την κυβερνηση.

 

Αν ποτε ερθει χουντα, θα ερθει απο εκει που εχει ηδη ξεκινησει δηλαδη απο τους δυο πρωτους. Απο εκει που  θα εχει υποστηριξη (εξωθεν), διασυνδεσεις και συμφεροντα, και θα προσφερει ασφαλεια με ανταλλαγματα.

Αλλα μεχρι τοτε  θα ακουτε τον αλλον και θα ψαχνετε μεσα στα λεγομενα του να βρειτε τη φραση «φηφισε αυτο για τον ταδε και το δεινα λογο».  Ετοιμη τροφη και ετοιμες  λυσεις. Και φυσικα θα δινετε προσφορο  εδαφος για χουντες.  Ακριβως γιατι βαριοσαστε να σκεφτειτε.

Φωναζε τοτε η Aliceland «μα που ειναι ενας δεξιος;»

«Πως γινεται ολοι  να ωρυομεθα για τις αριστερες μας αντιληψεις και ιδεολογιες και να ανεβαινει το λαος, να κυβερνα η ΝΔ και οι σκοτεινες δυναμεις;»

Αλλα γενικα οτι ελεγε αυτη η κοπελα ειχα παντα την εντυπωση οτι γινοταν πληρως αντιληπτο  μηνες μετα.

Το ΛΑΟΣ λοιπον για μενα ειναι κομβικο σημειο, ακριβως γιατι ειμαστε αυτοι που ειμαστε.  Μεχρι να μαθουμε να συζηταμε ΓΙΑ το ΛΑΟΣ χωρις να πρεπει να τελειωσουμε τη φραση μας με το αν θα ψηφισουμε η οχι το ΛΑΟΣ, μελλον δεν υφισταται.

Αυτο το κειμενο λοιπον εχει δυο ερμηνειες. Η προσπαθησα να γραψω κατι πολιτικο που να μην ειναι κομματικο, η προσπαθω να σας πασσαρω τη χουντα απο την πισω πορτα. εγω παντως το καταδιασκεδασα να κανω το δικηγορο του διαβολου μεσα στην αριστεροφωλια.

Μεχρι λοιπον την επομενη χουντα (που μαθηματικα θα ερθει εξ αριστερων - αλλωστε και ο χιτλερ εθνικοσοσιαλισμο επικαλλουνταν) εγω θα συζηταω για μουνακια και μπαοκ.

 

Και ας ελπισουμε οτι θα εχω γρηγορο ρηφλεξ να την κανω νυχτα απο την ψαροκωσταινα. Και να συζηταω εκ του ασφαλους αποτην πορτογαλια για τα γεγονοτα που οδηγησαν στην κριση κτλ.

 

Διαλεξτε εκδοση με πουλικα η ανναγουλα, οτι σας κανει κεφι

 

 

    
  
Στίχοι: Ζορζ Πιλαλί
Μουσική: Ζορζ Πιλαλί
Πρώτη εκτέλεση: Ζορζ Πιλαλί & Δημήτρης Πουλικάκος ( Ντουέτο )

OD Overdose ή Ωδή στην Ψωλή του Μηλιώνη (άλλως γνωστός και ως το κτήνος).
Ηχοϊστόρημα: Έως τας Ουρανίας στέπας των νεφελωμάτων ακούετο το ερωτόφωνον κραύγασμα του κτήνους γνωστόν με την επωνυμίαν ‘Μηλιώνι το δασόδιον’. Ούτο το κτήνος περίεργον και κινεί το ενδιαφέρον επιστημόνων, εξερευνητών και λαθροκυνηγών όπου διεκινούντο προς ιχνηλασίαν του θηρίου μετά του αναλόγου υπερβάλλοντος ζήλου. Όσοι εγύριζον άπρακτοι, ομίλουν περί μυθευμάτων, όσοι όμως εγεύοντο την συναναστροφήν του, ούτοι τριγύριζον μετά οδών, επωδών ή λόγοις εγκωμίων ίνα το κτήνος να υμνήσουσι με τον ο λέγω στίχο:

"Βλέπεις εκείνο το βουνό που βγάζει τον ασβέστη;
ο πούτσος μου στον κώλο σου κάνει Χριστός Ανέστη"΄

Στου Μηλιώνη το καυλί κάθισα ένα πρωί
και του λέω: κυρ Μηλιώνη το καυλί σου πως με λιώνει
και από καύλα με λιγωνει και από καύλα με σκοτώνει…

Είσαι σάτυρος γνωστός του αιδοίου τιμωρός
αρχοντόκαυλος χοντρός της ψωλής σου ο ιστός
έγια μόλα έγια λέσα, βάλε και τ’ αρχίδια μέσα
έγια μόλα έγια λέσα, βάλε και τ’ αρχίδια μέσα

Δυο κίναιδοι μαλώνανε σε ξένο γαμιστρώνα,
Και ο Νίκος ο κολομπαράς την έχει σα βελόνα
Και ο Νίκος ο κολομπαράς την έχει σα βελόνα

Πιάνει πάτο σε πηγάδι μια ψωλή χωρίς ψεγάδι
Πιάνει πάτο σε πηγάδι μια ψωλή χωρίς ψεγάδι

Τη γλύκα που’ χει το μουνί, κι ο κώλος σου τη δίνει
Σου δίνει και δύο τάλιρα να πάρεις βαζελίνη
Δύο πήχες όλο κι όλο και δεν του ‘τσουξε τον κώλο
Δύο πήχες όλο κι όλο και δεν του ‘τσουξε τον κώλο

Τη σούφρα σου την όμορφη εγώ θα σου τη γλύψω
Τη σούφρα σου την όμορφη εγώ θα σου τη γλύψω
Και με τη γλώσσα μου γλυκά θα σου τη ξεσκατίσω
Και με τη γλώσσα τρυφερά θα σου τη ξεσκατίσω

Πιάνει πάτο σε πηγάδι μια ψωλή χωρίς ψεγάδι
Πιάνει πάτο σε πηγάδι μια ψωλή χωρίς ψεγάδι.