Ο «Τρόμος» (The Terror) του τίτλου δεν αναφέρεται στο συναίσθημα ή στην έννοια του τρόμου, παρότι αυτή η πραγματικά ιδιαίτερη αυτοτελής σειρά δέκα επεισοδίων είναι έντονα και βαθιά τρομακτική με υπόγειους συχνά και ύπουλους και κομψούς και αργούς και βασανιστικούς τρόπους.

 

«Τρόμος» ήταν το όνομα του ενός από τα δύο – άριστα επανδρωμένα για την εποχή – πλοία του Βρετανικού Ναυτικού που σάλπαραν τον Μάιο του 1845 για την απόκοσμο και εχθρικό Αρκτικό αναζητώντας το Βορειοδυτικό Πέρασμα που ήταν κάτι σαν ιερό δισκοπότηρο ή απώτατο σύνορο για τις εξερευνητικές / αποικιοκρατικές αποστολές εκείνο τον καιρό.

 

Το όνομα του άλλου ήταν «Έρεβος» (Erebus) - αν είναι δυνατόν δηλαδή, δεν είχαν καμία αίσθηση σκοτεινής ειρωνείας τον 19ο αιώνα; Η τελευταία φορά που καταγράφηκε η παρουσία των δύο πλοίων πριν χαθούν για πάντα στη λευκή ζώνη του λυκόφωτος, ήταν δύο μήνες μετά, στα τέλη Ιουλίου από φαλαινοθηρικά κοντά στις ακτές της Γροιλανδίας.


Από τότε τα δύο σκαριά, που είχαν μετατραπεί από πολεμικά σε παγοθραυστικά κατ' ουσία, παρέμειναν εξαφανισμένα ως και πολύ πρόσφατα, όταν, σα να προέκυψαν ξαφνικά από κάποια άλλη διάσταση, βρέθηκαν τα στοιχειωμένα κουφάρια του «Ερέβους» και του «Τρόμου» στον πάτο του Αρκτικού ωκεανού, το 2014 και το 2016 αντίστοιχα.

 

Τα απομεινάρια, σε συνδυασμό με άλλα προηγούμενα ευρήματα και πτώματα διατηρημένα στον πάγο, δεν μπορούσαν να δώσουν απαντήσεις για την ακριβή τύχη των μελών της αποστολής κατά το διάστημα (τρία χρόνια; μάλλον παραπάνω, που σίγουρα θα τους είχαν φανεί αιωνιότητες σ' ένα όλο και πιο μαρτυρικό καθαρτήριο), υποδήλωναν σαφώς όμως ότι ο δρόμος προς τον απόλυτο αφανισμό ήταν μακρύς και περιλάμβανε όλα τις φρίκες που μπορεί να φανταστεί κανείς, ακόμα και την καταφυγή στον κανιβαλισμό.

 

Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του συγγραφέα Dan Simmons, η σειρά επιχειρεί να διανοηθεί, να φτάσει με βάση τα ιστορικά δεδομένα ως τα άκρα αυτής της απόκοσμα εφιαλτικής εμπειρίας που κατά πάσα πιθανότητα βίωσαν τα πληρώματα των δύο πλοίων μέχρι το αργό τέλος στο λαβύρινθο των πάγων, σ' εκείνο το μέρος που «μας θέλει νεκρούς» όπως λέει χαρακτηριστικά ο δεύτερος τη τάξει αξιωματικός της αποστολής


Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του συγγραφέα Dan Simmons, η σειρά επιχειρεί να διανοηθεί, να φτάσει με βάση τα ιστορικά δεδομένα ως τα άκρα αυτής της απόκοσμα εφιαλτικής εμπειρίας που κατά πάσα πιθανότητα βίωσαν τα πληρώματα των δύο πλοίων μέχρι το αργό τέλος στο λαβύρινθο των πάγων, σ' εκείνο το μέρος που «μας θέλει νεκρούς» όπως λέει χαρακτηριστικά ο δεύτερος τη τάξει αξιωματικός της αποστολής που τον υποδύεται ο Τζάρεντ Χάρις σε άλλη μια ερμηνεία υψηλής κλάσης.

 

Εκτός όμως από το αγρίως απρόβλεπτο και απάνθρωπο φυσικό περιβάλλον και τα δολοφονικά καπρίτσια των πάγων, τα πληρώματα έχουν να αντιμετωπίσουν (στο βιβλίο και τη σειρά, αν όχι στην πραγματικότητα) και τη μανιακή επιθετικότητα ενός τρομακτικού πλάσματος που δεν μπορεί να είναι αρκούδα (ακόμα και μεταλλαγμένη), αλλά κάτι άλλο, μια οντότητα που παίζει εφιαλτικά παιχνίδια με το μυαλό πριν κατασπαράξει το σώμα. Ή μήπως πρόκειται για ισχυρότατες παραισθήσεις που έχουν προκληθεί εξαιτίας δηλητηρίασης από τον μόλυβδο που έχει μολύνει τις προμήθειες που ήταν προορισμένες να φτάσουν για τρία χρόνια τουλάχιστον;

 

Tα απομεινάρια, σε συνδυασμό με άλλα προηγούμενα ευρήματα και πτώματα διατηρημένα στον πάγο, δεν μπορούσαν να δώσουν απαντήσεις για την ακριβή τύχη των μελών της αποστολής, υποδήλωναν σαφώς όμως ότι ο δρόμος προς τον απόλυτο αφανισμό ήταν μακρύς και περιλάμβανε όλα τις φρίκες που μπορεί να φανταστεί κανείς.
Tα απομεινάρια, σε συνδυασμό με άλλα προηγούμενα ευρήματα και πτώματα διατηρημένα στον πάγο, δεν μπορούσαν να δώσουν απαντήσεις για την ακριβή τύχη των μελών της αποστολής, υποδήλωναν σαφώς όμως ότι ο δρόμος προς τον απόλυτο αφανισμό ήταν μακρύς και περιλάμβανε όλα τις φρίκες που μπορεί να φανταστεί κανείς.


Υπάρχουν λοιπόν στοιχεία κλασικού μεταφυσικού τρόμου στο ύφασμα της σειράς που φέρνουν αυθαίρετα στο μυαλό εικόνες από το The Thing (και το παλιό και το ριμέικ του Κάρπεντερ) ή μια ιδέα σωματικού τρόμου του πρώιμου Κρόνενμπεργκ ή ακόμα και κάτι από τον ασφυκτικό εγκλεισμό του Alien (ο Ρίντλεϊ Σκοτ είναι άλλωστε παραγωγός της σειράς και η δημιουργική του ομάδα υπεύθυνη για τον εξαίρετο σχεδιασμό σκηνικών, κουστουμιών και αξεσουάρ εποχής). Το «The Terror», όμως, δεν είναι απλό (και μακρόσυρτο) θρίλερ με μεταφυσικά στοιχεία.

 

Οι χαρακτήρες ξεδιπλώνονται σα να πρόκειται για δράμα υψηλού πρεστίζ ενώ συγχρόνως πρόκειται για εξαίρετη σειρά εποχής με μεστούς και καλογραμμένους διαλόγους από χαρακτήρες που μοιάζουν να κυοφορούν πρόωρα στοιχεία μοντερνισμού (και μαρξισμού), ενώ υπάρχει και μια έντονη αίσθηση Κλασσικού Εικονογραφημένου στην αφηγηματική λειτουργία της σειράς.

 

Η παραγωγή σε όλα τα επίπεδα είναι συγκινητικά υψηλού επιπέδου αλλά τελικά αυτό που σου μένει (εισχωρώντας κάτω από το δέρμα) και ίσως πάνω από όλα καθώς παρακολουθείς τη σειρά, όλο και πιο εμπλεκόμενος κι ο ίδιος στο αδιέξοδο που βιώνουν οι χαρακτήρες κάποτε στην άκρη του κόσμου, είναι ότι η αποκάλυψη κι ο όλεθρος μας τριγυρίζει από πιο κοντά απ΄ ό,τι νομίζουμε. Ενδέχεται μάλιστα να βρίσκεται διαρκώς εντός μας.

 

 

Το τρέιλερ της σειράς