Σκηνή που έλαβε χώρα στα τέλη του 2006 στην Πράγα, στο φεστιβάλ MOFFOM (Music On Film - Film On Music): Έχει προηγηθεί η προβολή του ντοκιμαντέρ Ζωντανοί στο Κύτταρο - Σκηνές Ροκ κι αμέσως μετά βγάζω εγώ μία μπουκάλα ούζο και την τσακίζουμε στο φουαγιέ του ξενοδοχείου με μερικούς αξιόλογους φίλους που γνώρισα εκεί, σαν τον κορυφαίο Βρετανό punk director Τζούλιαν Τεμπλ, έναν άλλο συνομήλικο μου Πορτογάλο κινηματογραφιστή και μουσικό, τον Μιγκουέλ Μασάδο, αλλά και έναν ψηλό γεροδεμένο Ούγγρο ηθοποιό, τον Άρπαντ Μίκλος, που αρκετά αργότερα θα μάθαινα σε τι είδους ταινίες έπαιζε.

 

Ο Άρπαντ δεν πολυμιλούσε, έμοιαζε κατατονικός, αλλά αυτός κι ο Τεμπλ άδειασαν την μπουκάλα στο άψε-σβήσε. Όταν τον ρώτησα για ποιο λόγο βρισκόταν στο φεστιβάλ, μου εξήγησε πως έπαιζε στις σκηνές μυθοπλασίας ενός αμερικανο-σουηδικού ντοκιμαντέρ με θέμα τον έρωτα μιας γηραιάς σήμερα κυρίας με έναν από τους Rolling Stones στα '70s. Υποδυόταν, μου είπε, έναν από τους «γορίλες» των Stones που τελικά σύναψε σχέσεις με τη γυναίκα αυτή. Ενδιαφέρον ως θέμα!

 

Δεν το πίστευα! Το θηρίο ο Άρπαντ που τα πίναμε στην Πράγα και είχαμε βρίσει την Τσέχα ακροδεξιά σουβλατζού, είχε κάνει μεγάλη καριέρα σε γκέι τσόντες, σε εναλλακτικά ντοκιμαντέρ και σε βίντεο - κλιπ παράλληλα!

 

Το ίδιο βράδυ πήγαμε να τσιμπήσουμε κάτι σε καντίνα της Πράγας, μα η τύπισσα αρνήθηκε να μας εξυπηρετήσει βλέποντάς μας ξένους...«Έχετε πρόβλημα με τα αγγλικά;» τη ρώτησα. «Έχω πρόβλημα με όλους εσάς» μου απάντησε η μαυρόψυχη, με αποτέλεσμα να την αρχίσουμε στα μπινελίκια, ο Μιγκουέλ στα πορτογαλικά, ο Άρπαντ στα αγγλικά κι εγώ στα ωραία μου ελληνικά.

 

O Arpad με την πετσέτα του Butt που φέρει την εικόνα του.
O Arpad με την πετσέτα του Butt που φέρει την εικόνα του.

 

Τέλος πάντων, έκτοτε ούτε τον Μιγκουέλ ξανάδα, ούτε τον Άρπαντ, αν και με τον πρώτο ακόμη ανταλλάζουμε κάνα email καμιά φορά. Μόνο με τον Τεμπλ επικοινώνησα πάλι με τον ερχομό μου στην Ελλάδα με σκοπό να του γινόταν κάποια ρετροσπεκτίβα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ «Κινηματογράφος και Πραγματικότητα» του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών υπό την εποπτεία του ποιητή Αντρέα Παγουλάτου. Δεν έκατσε η φάση.

 

Έναν χρόνο μετά ο Μιγκουέλ μου έστειλε ένα link μίας ταινίας του συρμού, στην οποία ο φίλος μας ο Άρπαντ επιδιδόταν σε γκέι όργια. Μάλιστα! «Κοίτα να δεις» σκέφτηκα «και ο τύπος μας πούλαγε φούμαρα ότι έπαιζε σε ντοκιμαντέρ για τους Rolling Stones»! Αλλά πάλι τι δουλειά θα 'χε αυτός εκεί πέρα;

 

Αναζήτησα το ντοκιμαντέρ από τον κατάλογο του φεστιβάλ, μα ήταν αδύνατο να βρεθεί μια ανεξάρτητη μικρού μήκους ταινία γυρισμένη από έναν Αμερικανό στη Σουηδία. Θα μπορούσα να το ψάξω περισσότερο, μα δεν είχα το χρόνο και συν τοις άλλοις το φεστιβάλ MOFFOM, ένα από τα καλύτερα φεστιβάλ μουσικών ταινιών της Ευρώπης, έριξε αυλαία, ελλείψει χορηγιών, απ' ό,τι πληροφορήθηκα.

 

Πάλι λίγα χρόνια μετά, σε ανύποπτο χρόνο, βρήκα τον Άρπαντ Μίκλος στο διαδίκτυο. Συγκεκριμένα σε ένα βιντεοκλίπ, του τραγουδιού «Hood» του Αμερικανού indie pop τραγουδοποιού Mike Handreas, γνωστού ως Perfume Genius. Το κλιπ είχε θεωρηθεί το 2012 «ακατάλληλο» ή «με τη γονική συναίνεση» θα λέγαμε τώρα.

 

 

Perfume Genius - Hood

 

Δεν το πίστευα! Το θηρίο ο Άρπαντ, που τα πίναμε στην Πράγα και είχαμε βρίσει την Τσέχα ακροδεξιά σουβλατζού, είχε κάνει μεγάλη καριέρα σε γκέι τσόντες, σε εναλλακτικά ντοκιμαντέρ και σε βίντεοκλίπ παράλληλα! Μου θύμισε τη δικιά μας Πέπη Τσεσμελή που ελάχιστοι γνωρίζουν πως στα μέσα του 2000 είχε εμφανιστεί σε πειραματικό βίντεο του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Αλέξανδρου Κακαβά, το οποίο είχε συμμετάσχει μάλιστα σε φεστιβάλ στη Νέα Υόρκη. 

 

Δυστυχώς, έναν χρόνο μετά, ο Άρπαντ Μίκλος βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμα του στο Lower East Side από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Έμαθα πως έπασχε από βαριάς μορφής κατάθλιψη και πως ποτέ δεν εξέφραζε τα συναισθήματα του. Ένας κατατονικός τύπος, όπως τον είχα συναντήσει, μα και που δε δίστασε να τα «χώσει» όλο θυμό εκεί που έπρεπε. Ήταν 45 ετών και το ημερολόγιο έγραφε 3 Φεβρουαρίου του 2013.

 

Πάντως, τι σου ειν' αυτή η ζωή... Όλο απρόβλεπτες συναντήσεις με απρόβλεπτες προσωπικότητες. Νομίζω πως έτσι αξίζει μόνο να τη ζει κανείς.