Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
LIGHTBOX

Η σεξουαλική παιδική χαρά των Εξαρχείων (ΝSFW)

Ο Ελληνο-σουηδός φωτογράφος Jannis Andreas Tordheim μιλά στο LIFO.gr για το τολμηρό πρότζεκτ που έκανε, ζώντας για 4 μήνες στα Εξάρχεια με ελευθεριότητα και πειραματισμούς.

O Jannis Andreas Tordheim μεγάλωσε στη Σουηδία αλλά αισθάνεται σπίτι του την Ελλάδα. Έλληνας στη καταγωγή από τη πλευρά του πατέρα του επισκέφθηκε τη χώρα μας μετά από 11 χρόνια το καλοκαίρι που μας πέρασε, ξεκινώντας από την ιδιαίτερη πατρίδα του τα Γιάννενα και συνεχίζοντας στην Αθήνα στην οποία έμεινε 4 μήνες και θα έμενε πολύ περισσότερο αν δεν έπρεπε να επιστρέψει στο Γκόθενμπουργκ για τις σπουδές του. Μας μίλησε για τη φωτογραφία του και για τις εντυπώσεις του από την Ελλάδα:

 

«Ήταν η πρώτη μου επίσκεψη ως ενήλικας στην Αθήνα. Ο πατέρας μου είναι από τα Γιάννενα αλλά προτιμώ την Αθήνα, έχει άλλους ρυθμούς, είναι πολύ πιο ζωντανή και ιδιαίτερη πόλη. Μένω στη Εξάρχεια όταν ζω στην Αθήνα, εκεί είναι οι φίλοι μου και η ζωή μου. Τα Εξάρχεια είναι χαοτικά και το λατρεύω αυτό. Είναι δύσκολο να το εξηγήσω αλλά όταν πρωτοήρθα στην Αθήνα περίπου στα τέλη του Ιουνίου, η πρώτη αίσθηση που είχα ήταν ότι ανήκω εδώ. Οι άνθρωποι είναι ακριβώς όπως εγώ, το ίδιο άγριοι, τρελοί και αστείοι και ταυτίζομαι μαζί τους. Οι Έλληνες είναι πολύ φιλόξενοι, ανοίγουν το σπίτι τους σε έναν εντελώς άγνωστο. Αρχικά σχεδίαζα να μείνω στα Γιάννενα. Αλλά ένας Έλληνας φωτογράφος, ο Μάνος Χρυσοβέργης είχε ακούσει ότι ήμουν στην Ελλάδα και απλώς μου έστειλε ένα μέιλ και με κάλεσε την Αθήνα. Ήξερα ποιος ήταν από τις φωτογραφίες του αλλά δεν είχαμε γνωριστεί ποτέ. Ήρθα αμέσως και έμεινα στο σπίτι του. Είναι ένας από τους καλύτερους φίλους που έχω και είναι το πρόσωπο που με σύστησε στους πολλούς, πολλούς ανθρώπους που γνώρισα, φωτογράφισα και έκανα φίλους στην Αθήνα.

 

©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim

 

Στα Εξάρχεια οι άνθρωποι είναι πολύ ανοιχτοί. Ειδικά το καλοκαίρι ήταν μια τρέλα, πχ. μπορούσες να βγάλεις τα ρούχα σου στη πλατεία, να κάνεις ένα σωρό τρέλες και κανείς δεν νοιαζόταν γι αυτό. Ήταν κάτι εντελώς καινούργιο για μένα και έμεινα έκπληκτος με την έντασή του. Η Αθήνα ήταν σαν μία παιδική χαρά και όλοι ήθελαν να συμμετέχουν στο παιχνίδι.

 

»Στα Εξάρχεια οι άνθρωποι είναι πολύ ανοιχτοί. Ειδικά το καλοκαίρι ήταν μια τρέλα, πχ. μπορούσες να βγάλεις τα ρούχα σου στη πλατεία, να κάνεις ένα σωρό τρέλες και κανείς δεν νοιαζόταν γι αυτό. Ήταν κάτι εντελώς καινούργιο για μένα και έμεινα έκπληκτος με την έντασή του. Η Αθήνα ήταν σαν μία παιδική χαρά και όλοι ήθελαν να συμμετέχουν στο παιχνίδι. Έκανα ένα παρόμοιο πρότζεκτ στη Κοπεγχάγη – εκεί έμεινα 6 μήνες- και χρειάστηκα ένα μεγάλο διάστημα για να κερδίσω την εμπιστοσύνη των ανθρώπων και να κάνω πιο ακραία πράγματα, ενώ στην Αθήνα μου πήρε μόλις μία εβδομάδα μέχρι να φωτογραφίσω το πρώτο μου στρέιτ ζευγάρι να έχει επαφή.

 

»Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι και το περιβάλλον τους και μάλλον οι κοινωνικά περιθωριοποιημένοι άνθρωποι είναι αυτοί που προτιμώ να φωτογραφίζω. Είναι ένα είδος κοινωνικής επένδυσης υποθέτω, γιατί προσπαθώ να ανακαλύψω πράγματα για τους ανθρώπους, τη ζωή και τις σχέσεις, αλλά και για τον εαυτό μου. Αν έπρεπε να κατηγοριοποιήσω τη φωτογραφία μου θα έλεγα ότι χρησιμοποιώ τον παραδοσιακό ντοκουμενταρίστικο αφηγηματικό τρόπο για την δική μου προσωπική καταγραφή· χρησιμοποιώ την αφηγηματική φωτογραφία για να βρω πράγματα για τον εαυτό μου.

 

»Όσο ήμουν στη Κοπεγχάγη ήμουν σε μία πολύ καταστρεπτική σχέση, με πολύ βία και κακοποίηση και προσπαθούσα να τα βγάλω πέρα με όλα αυτά τα συναισθήματα που είχα από την σχέση και το χωρισμό μου με τις φωτογραφίες που έκανα. Οι φωτογραφίες μου ήταν η εκδίκηση μου σ' αυτόν. Εκ των υστέρων δεν ξέρω αν κατάλαβα κάτι περισσότερο για τον εαυτό μου-άλλωστε το πρότζεκτ μου αυτό είναι πολύ σκοτεινό-αλλά με έβαλε στη διαδικασία να ανακαλύψω τα όρια μου να κάνω πράγματα που δεν θα έκανα ποτέ άλλοτε. Μετά από καιρό όταν κοίταξα την δουλειά που έκανα τότε είπα: «εντάξει αυτό ήταν η θεραπεία μου».

»Σπούδασα Δημοσιογραφία και Γραφικές Τέχνες και στα 28 μου συνειδητοποίησα πώς η φωτογραφία είναι αυτό που θέλω να κάνω και είναι αυτό που κάνω καλύτερα. Κάνω φωτογραφία τα τελευταία 5 χρόνια. Πάει πολύ καλά. Αυτή τη στιγμή τυπώνω το πρώτο μου βιβλίο, έχω εκθέσει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και φέτος θα εκθέσω στην Σικελία, στη Μπολόνια, στη Θεσσαλονίκη και θα συμμετέχω σε ένα workshop που θα γίνει στα Γιάννενα τον Ιούνιο. Αισθάνομαι πολύ καλά με την επιλογή μου.

 

©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim

 

©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim

 

©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim

 

©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim

 

©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim

 

©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim

 

©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim

 

©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim

 

©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim

 

©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim

 

©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim

 

©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim

 

©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim

 

©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim

 

©Jannis Andreas Tordheim
©Jannis Andreas Tordheim
 

 

 

 

 

Γεννήθηκε στη Λέσβο. Υπεύθυνη του Lightbox στο LIFO.gr.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

VIDEOS/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ