Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
24.11.2017
Πωλείται το θρυλικό εστιατόριο «Όλυμπος Νάουσα» της Θεσσαλονίκης
ΠΟΛΕΙΣ

Πωλείται το θρυλικό εστιατόριο «Όλυμπος Νάουσα» της Θεσσαλονίκης

Προκηρύχτηκε πλειστηριασμός για το κτίριο όπου στεγαζόταν για 60 χρόνια το διασημότερο, κάποτε, εστιατόριο της Θεσσαλονίκης

Το εσωτερικό του εστιατορίου, όταν λειτουργούσε... Φωτό: Άρις Γεωργίου, από το φωτογραφικό λέυκωμα «'Ολυμπος Νάουσα», εκδ. Άγρα
Το εσωτερικό του εστιατορίου, όταν λειτουργούσε... Φωτό: Άρις Γεωργίου, από το φωτογραφικό λέυκωμα «'Ολυμπος Νάουσα», εκδ. Άγρα

 

Πωλείται το κτήριο του θρυλικού εστιατορίου της Θεσσαλονίκης «Όλυμπος – Νάουσα» επί της παραλιακής οδού Νίκης. Ένα εστιατόριο το οποίο υπήρξε για 60 χρόνια το διασημότερο της πόλης με τη φήμη του να ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα.

 

Σύμφωνα με την ιστορία κτίστηκε το 1926 από τον αρχιτέκτονα Ζαν Μοσσέ στη θέση όπου βρισκόταν το θέατρο Ολυμπία, και για τη χρήση του εκδόθηκαν δύο οικοδομικές άδειες. Η πρώτη το 1923 στο όνομα των Σακιτούδη-Λεών και αφορούσε μια διώροφη αστική οικία, και μία δεύτερη το 1925 από τον Ζακ Μοσέ, για τον Λεών Γιουδά και αφορούσε πενταώροφο μέγαρο πολλαπλών χρήσεων, η οποία ήταν και εκείνη που τελικά χρησιμοποιήθηκε παρόλο που στο τελικό οικοδόμημα δεν ανεγέρθηκαν οι όροφοι για τους οποίους αδειοδοτήθηκε. Στους δύο ορόφους του στεγάστηκαν τα γραφεία των «Ηνωμένων Ζυθοποιείων» και στο ισόγειό του με τις δύο ξεχωριστές αίθουσες «Όλυμπος» και «Νάουσα», το ζυθοπωλείο - δοκιμαστήριο, την μπυραρία δηλαδή όπου σερβίρονταν κατά τη διάρκεια της ημέρας η μπύρα της εταιρείας.

 

Η εξωτερική όψη του κτιρίου
Η εξωτερική όψη του κτιρίου

 

Χαρακτηριστικό δείγμα αρχιτεκτονικής του μεσοπολέμου και του εκλεκτικισμού των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα της Θεσσαλονίκης με αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά στοιχεία που παραπέμπουν στη μπελ επόκ και τον νεοκλασσικισμό όταν το 1926 η εταιρεία «Ηνωμένα Ζυθοποιία Όλυμπος-Νάουσα» η οποία προήλθε από συγχώνευση των ζυθοποιίων Όλυμπος (των Φερνάντε Aλλατίνη, Mισραχή και Φερνάντεζ από το 1912) και Νάουσα (των αδελφών Γεωργιάδη από το 1916) πέρασε στην ιδιοκτησία της αθηναϊκής Κάρολος Φιξ (ήδη η ζυθοποιία Όλυμπος από το 1892 μέχρι το 1912 ονομαζόταν Φιξ) οι δύο αίθουσες ενώθηκαν και αποτέλεσαν το εστιατόριο «Όλυμπος Νάουσα». Οι αρχικοί συνιδιοκτήτες ήταν οι Tσελίδη, Eμμανουηλίδη, Γεωργακόπουλου και Σφήκα.

 

Παρόλο που στέγασε και ξενοδοχείο στους δύο του ορόφους, οι Θεσσαλονικείς και οι επισκέπτες της πόλης το συνέδεσαν κυρίως με το εστιατόριο το οποίο αποτελούσε σημείο συνάντησης της αστικής τάξης της πόλης. Τα πιάτα του ήταν ξακουστά και οι παλιοί Θεσσαλονικείς ακόμα τα θυμούνται, όπως και την ατμόσφαιρά της παλιάς αστικής σάλας. Τα τελευταία 20 χρόνια της λειτουργίας του το διαχειριζόντουσαν παλιότερα μέλη του προσωπικού. Από το 1994 που έκλεισε οριστικά το κτίριο παραμένει σε απόλυτη εγκατάλλειψη. Αν και κατά διαστήματα αρκετοί επιχειρηματίες ενδιαφέρθηκαν να το αγοράσουν ή να το νοικιάσουν πάντοτε προσέκρουαν στην άρνηση της τράπεζας στην οποία ανήκε.

 

Η τελευταία φορά που έγινε μερική χρήση του ήταν από το Θόδωρο Αγγελόπουλο το 2002 κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας του «Το λιβάδι που δακρύζει» καθώς εκεί μέσα γυρίστηκε σκηνή γιορτής. Λίγο αργότερα έγιναν εργασίες αποκατάστασης αλλά αν ο σκοπός ήταν να πωληθεί δεν το πέτυχε και παρέμεινε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο, απομεινάρι της παλιάς Θεσσαλονίκης.

 

 

Φωτό: Άρις Γεωργίου, από το φωτογραφικό λεύκωμα «'Ολυμπος Νάουσα», εκδ. Άγρα
Φωτό: Άρις Γεωργίου, από το φωτογραφικό λεύκωμα «'Ολυμπος Νάουσα», εκδ. Άγρα

 

Ο αρχιτέκτονας και φωτογράφος Άρις Γεωργίου ο οποίος απαθανάτισε τις τελευταίες ημέρες του θρυλικού εστιατορίου έγραψε στο φωτογραφικό του λεύκωμα ΟΛΥΜΠΟΣ ΝΑΟΥΣΑ 21 Ιουνίου 1994 που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα:

 

«...το ξαναβρίσκω τη δεκαετία του '80 ως ενήλιξ θαμών, όταν εκείνο έχει εισέλθει πλέον για τα καλά στην περίοδο της οριστικής του παρακμής. H ατμόσφαιρα που το χαρακτήριζε πια αντανακλούσε περισσότερο ένα μίγμα μεταξύ του αξιοθέατου –λόγω κοσμοπολίτικου κατάλοιπου– για τους νεότερους και της απαρέγκλιτης αντανακλαστικής συνήθειας για τα περιποιημένα γραΐδια και τους ευυπόληπτους αστούς εν αποσύρσει. Κατ'επανάληψη αποκαρδιωμένος από τις "σωτήριες" υπέρ διατήρησης και ανακύκλωσης επεμβάσεις, συνειδητοποιώ σιγά-σιγά πως η φθορά και η βαθμιαία εγκατάλειψη εγκαθίστανται προοδευτικά εντός μου ως χαρακτηριστικά αυθεντικότητας υψηλών απαιτήσεων. Εισπράττω και αναλώνω ηδονικά το αίσθημα που αποπνέει ο χώρος σε αυτή του την ύστερη περίοδο έχοντας συναίσθηση ότι μόλις και την πρόλαβα.

 

Επιστρέφω με κάθε ευκαιρία και με κάθε εξωθεσσαλονίκειο επισκέπτη μου για να μοιραστεί μαζί μου, έστω καθ' υπόδειξη, αυτή την αύρα του οικείου που διαπερνά το μόλις ακόμη εν ζωή "μνημείο". Ζούμε μαζί τα τελευταία του. Και αναγνωρίζοντας εκεί πάντα τον Παναγιώτη, τον Νεοκλή, τον Γρηγόρη, τον Στέλιο, τον Γιάννη, τον Μιχάλη, τις κινήσεις, τους βηματισμούς, τη φρασεολγία τους, την εν αναμονή ακινησία τους μέσα στο φθίνον σκηνικό της καριέρας τους, τάσσομαι ανεπιφύλακτα υπέρ της άνευ όρων και τεχνητών παρεμβάσεων φυσιολογικής γήρανσης. Της μέχρι πλήρους κατάρρευσης ζώντων και μη οργανισμών φυσικής φθοράς. Tην επέλαση της οποίας ακόμη και η μνήμη εις μάτην επιχειρεί να παρεμποδίσει.

 

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του Όλυμπος Νάουσα συνήθισα να προσκαλώ σε γεύμα των γενεθλίων μου τους συνεργάτες του γραφείου μου. Συμμετείχα έτσι εκών άκων σε ένα θνησιγενές κίνημα αντίστασης. Όπως και άλλες φορές ωστόσο η επίγνωση του επικρεμάμμενου τέλους είχε πάρει διαστάσεις απειλής. Μοναδικό υποκατάστατο των επικίνδυνων για μένα πιθανών παρεμβάσεων συντήρησης, η φωτογραφία, αμφιβόλου διάρκειας και αποτελεσματικότητας κι αυτή εξάλλου. Τον Δεκέμβριο του 1993 και άλλη μια φορά, τον Ιούνιο του 1994, τρεις μόλις μέρες πριν το Όλυμπος Νάουσα διακόψει αμετάκλητα τη σχέση του με τον κόσμο, υπέκλεψα κάποιες εικόνες της λοίσθιας ζωής του».

 

Το εσωτερικό του εστιατορίου, όταν λειτουργούσε... Φωτό: Άρις Γεωργίου, από το φωτογραφικό λεύκωμα «'Ολυμπος Νάουσα», εκδ. Άγρα
Το εσωτερικό του εστιατορίου, όταν λειτουργούσε... Φωτό: Άρις Γεωργίου, από το φωτογραφικό λεύκωμα «'Ολυμπος Νάουσα», εκδ. Άγρα

 

Απ' ό, τι φαίνεται το ακίνητο περιήλθε στην κυριότητα της πρώην Τράπεζας Κρήτης το 1977 από την εταιρεία Κτηματική - Εισαγωγική Α.Ε. σαν εισφορά σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου και το 1999 στην Τράπεζα Eurobank Ergasias A.E. με την συγχώνευση της Τράπεζας Κρήτης. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο από το 1983 με απόφαση του ΥΠΕΧΩΔΕ., τόσο ως κτίριο όσο και ως προς τη χρήση του, δηλαδή θα πρέπει να λειτουργήσει και πάλι μόνο ως εστιατόριο. Με απόφαση του ΥΠΠΟ το 2007, εγκρίθηκε προσθήκη τεσσάρων ορόφων καθ' ύψος στο κτίριο και αρχιτεκτονική, στατική και ηλεκτρομηχανολογική μελέτη αποκατάστασης, στην οποία διατυπώνονταν ρητά η υποχρέωση διατήρησης - μεταξύ άλλων - της όψης του κτιρίου.

 

Η Eurobank μόλις προκήρυξε πλειστηριασμό στα 4,75 εκατ. ευρώ για το ακίνητο των 621 τ.μ. , ενώ όπως υπογραμμίζεται στο οικόπεδο μπορεί να ανεγερθεί κτίριο υπέργειας δόμησης έως 2.946 τ.μ..

 

 

 

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα στο Bard College της Νέας Υόρκης θέατρο και κινηματογράφο. Έχω γράψει για τα περιοδικά SL, Πρόσωπα, 01, Εικόνες του Κόσμου, Symbol του Επενδυτή, όπως και για τις σημαντικότερες ελληνικές εφημερίδες.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
1 σχόλιο
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Maggellan Maggellan 21.6.2017 | 00:07
Να δώσεις 5 εκατομμύρια ευρώ και άλλο ένα εκατομμύριο για να το φτιάξεις, και μετά τι να το κάνεις; Πόσα χρόνια χρειάζονται για να κάνεις απόσβεση αυτά τα λεφτά σε αυτούς τους καιρούς; Επειδή όμως για τα πάντα υπάρχει ένας αγοραστής, στο τέλος βλέπω να καταλήγει σε ξένους, πιθανόν από Τουρκία μεριά...
Προηγούμενα 1 Επόμενα

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

VIDEOS/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ