Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »

Η ολική επαναφορά της Νικόλ Κίντμαν

10 αγαπημένες στιγμές στη φιλμογραφία της ηθοποιού που κατάφερε, μέσα σε έναν χρόνο, να κάνει το πιο ηχηρό comeback στη χολιγουντιανή βιομηχανία.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ 31.10.2017

Το 2017 είναι χωρίς αμφιβολία η χρονιά της. Σπάνια κάποιος μεγάλος σταρ του Χόλιγουντ καταφέρνει, έπειτα από χρόνια καριέρας, να επανακάμψει δηλώνοντας βροντερό «παρών» σε τόσα πολλά αξιόλογα πρότζεκτ μέσα σε μία χρονιά – και ειδικά στην περίπτωση των γυναικών άνω των 40, κάτι τέτοιο είναι ακόμα πιο δύσκολο, για ευνόητους λόγους. Αυτό το επίτευγμα της Κίντμαν αναγνώρισαν και οι φετινές Κάννες, που την τίμησαν με ειδικό βραβείο, αφού στο πρόσφατο Φεστιβάλ του Μαΐου είχε 4 (!) συμμετοχές: την είδαμε το καλοκαίρι ως δυναμική διευθύντρια ενός οικοτροφείου θηλέων στον αμερικανικό εμφύλιο, στο πολύ καλό «The Beguiled» της Σοφία Κόπολα, είχε κομβικό ρόλο στον δεύτερο κύκλο της αστυνομικής μίνι σειράς «Top of the Lake» της Τζέιν Κάμπιον, αναμένουμε να την απολαύσουμε στη νέα ταινία του πάντα ενδιαφέροντα Τζον Κάμερον Μίτσελ, «How to talk to girls at parties», που βασίζεται στο παραληρηματικό short story του Νιλ Γκέιμαν, και κυρίως, ανυπομονούμε για την πρώτη της συνεργασία με τον Γιώργο Λάνθιμο στον «Θάνατο του Ιερού Ελαφιού» που κυκλοφορεί στην Ελλάδα την Πέμπτη.

 

Όταν είχε ανακοινωθεί πριν από ενάμιση χρόνο ότι η Κίντμαν θα πρωταγωνιστούσε στην επόμενη ταινία του Έλληνα δημιουργού, είχα σκεφτεί πόσο μεγάλο στοίχημα ήταν αυτό και για τους δυο: από τη μία για τον Λάνθιμο, γνωστό για την πολύ συγκεκριμένη, σχεδόν αυτιστική καθοδήγηση των ηθοποιών του, να συνεργαστεί με την πρώτη πραγματικά μεγάλη γυναίκα σταρ, και από την άλλη για την ίδια την Κίντμαν που την τελευταία δεκαετία έβλεπε την καριέρα της να κατρακυλά, με ελάχιστες μεμονωμένες εξαιρέσεις. Οι κάπως εξόφθαλμες πλαστικές επεμβάσεις είχαν κάνει το πρόσωπό της δύσκαμπτο, σχεδόν ανέκφραστο, και αυτό κάποιες φορές λειτουργούσε υπέρ του ρόλου (όπως στο υποτιμημένο «Stoker» του Παρκ Τσαν Γουκ), ενώ άλλες φορές σίγουρα συντελούσε στην αποτυχία, σε μια σειρά από ούτως ή άλλως κακές («Bewitched», «Η Εισβολή», «Αυστραλία», «Γκρέις του Μονακό», «Before I Go to Sleep», «Η Βασίλισσα της Ερήμου») ή απλώς αδιάφορες επιλογές («Cold Mountain», «The Golden Compass», «Nine»).

 

Χρειάστηκε η σαρωτική επιτυχία μιας και μόνο τηλεοπτικής σειράς, που σε συνδυασμό με το προαναφερθέν σερί σωστών επιλογών, την έβαλαν ξανά στο παιχνίδι, πιο δυναμικά από ποτέ.

 

Κι ενώ ποτέ δεν έφυγε εντελώς από το προσκήνιο όλα αυτά τα χρόνια και παρά τα συχνά μπασίματα της στα Όσκαρ («Rabbit Hole», «Lion»), η παρουσία της και το όνομά της είχαν ξεκάθαρα χάσει τη λάμψη και το πρεστίζ του παρελθόντος. Ώσπου… Χρειάστηκε η σαρωτική επιτυχία μιας και μόνο τηλεοπτικής σειράς, που σε συνδυασμό με το προαναφερθέν σερί σωστών επιλογών, την έβαλαν ξανά στο παιχνίδι, πιο δυναμικά από ποτέ. Το «Big Little Lies», στις αρχές της χρονιάς, άρεσε, βραβεύτηκε, συζητήθηκε και αποτέλεσε μια από τις καλύτερες στιγμές της.

 

Πάμε λοιπόν να δούμε 10 αξέχαστους ρόλους της, 10 αξέχαστους γυναικείους χαρακτήρες, σε αντίστροφη μέτρηση, με καθαρά υποκειμενική σειρά, λίγο πριν την απολαύσουμε στο λανθιμικό σύμπαν (σε μια ερμηνεία που λειτουργεί και ως ομάζ στο #1 αυτής της λίστας):

 

10.

The Paperboy

Σάρλοτ

Στο «The Paperboy» μεταμορφώθηκε σε βλαχάρα-bitch-μεσήλικα γκόμενα από την επαρχιακή Αμερική.
Στο «The Paperboy» μεταμορφώθηκε σε βλαχάρα-bitch-μεσήλικα γκόμενα από την επαρχιακή Αμερική.

 

Ίσως ο πιο fun, σίγουρα ο πιο κίνκι και οριακά camp ρόλος της καριέρας της και μια από τις λίγες πραγματικά καλές στιγμές της τα προηγούμενα χρόνια. Σαν να ήταν απελπισμένη να βρεθεί ξανά στο προσκήνιο, πιάστηκε με νύχια και με δόντια από την ευκαιρία για κάτι εντελώς διαφορετικό που της δόθηκε το 2012 από τον Λι Ντάνιελς, ο οποίος τότε ήταν φρέσκος από τη φήμη του οσκαρικού «Precious», και μεταμορφώθηκε σε βλαχάρα-bitch-μεσήλικα γκόμενα από την επαρχιακή Αμερική με απίστευτα τολμηρό, σέξι και πειστικό για τα δεδομένα της τρόπο – λέω για τα δεδομένα της γιατί αν κάτι χαρακτηρίζει την Κίντμαν είναι πάντα η κομψότητα και η χάρη, είναι στο φιζίκ της, δεν το προσπαθεί. Και, αν μη τι άλλο, μπορεί να υπερηφανεύεται (εκτός από το ότι σκόραρε άλλη μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα), ότι έχει υπάρξει σκηνή στη φιλμογραφία της όπου κατουράει τον Ζακ Έφρον.

 

9.

Rabbit Hole

Μπέκα

Με τον συμπρωταγωνιστή της Άαρον Έκχαρτ.
Με τον συμπρωταγωνιστή της Άαρον Έκχαρτ.

 

Το 2010 όλοι περίμεναν το επόμενο βήμα του Τζον Κάμερον Μίτσελ, μετά το σοκ που είχε προκαλέσει στον κινηματογραφικό πλανήτη με το πανσεξουαλικό «Shortbus». Εκείνος αποφάσισε να απομακρυνθεί από την queer θεματική της προηγούμενης ταινίας του, αλλά και του «Hedwig and the Angry Inch», του υπέροχου ντεμπούτου του, και να διασκευάσει ένα θεατρικό έργο-σπουδή στην απώλεια, δίνοντας την ευκαιρία στην Κίντμαν να παραδώσει μια πραγματικά καλή ερμηνεία, γεμάτη ευαισθησία και σιωπές όλο νόημα, παρά τις ήδη εμφανείς επεμβάσεις στο πρόσωπό της. Η Ακαδημία την αντάμειψε χαρίζοντάς της μια υποψηφιότητα για Όσκαρ.

 

8.

The Others

Γκρέις

Tο «The Others» ήταν αναπάντεχη εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία, με τη στοιχειωμένη ερμηνεία της να ξεχωρίζει.
Tο «The Others» ήταν αναπάντεχη εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία, με τη στοιχειωμένη ερμηνεία της να ξεχωρίζει.

 

Το 2001 ήταν περίεργη χρονιά για τη Νικόλ Κίντμαν που είχε καπαρώσει μόνιμη θέση στα πρωτοσέλιδα όλου του πλανήτη εξαιτίας του χωρισμού της από τον Τομ Κρουζ. Το πιο ηχηρό διαζύγιο της προηγούμενης δεκαετίας, η κηδεμονία των παιδιών, οι λεπτομέρειες για τη Σαϊεντολογία που έρχονταν στη φόρα, όλα αυτά ήταν ένας όχι και τόσο ιδανικός απόηχος για την τελευταία συνεργασία του ζευγαριού στο «Eyes Wide Shut» του θανόντα Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Παράλληλα, στα κινηματογραφικά, η Κίντμαν πρωταγωνιστούσε στο «The Others», το αγγλόφωνο ντεμπούτο του (τότε) πολλά υποσχόμενου Ισπανού Αλεχάνδρο Αμενάμπαρ, του οποίου η προηγούμενη ταινία, το «Άνοιξε τα Μάτια», διασκευαζόταν την ίδια χρονιά στο Χόλιγουντ με νέο τίτλο («Vanilla Sky») υπό τον Κάμερον Κρόου, με πρωταγωνιστή τον Κρουζ. Μπέρδεμα, ε; Το πρώτο ήταν αναπάντεχη εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία, με τη στοιχειωμένη ερμηνεία της να ξεχωρίζει, το δεύτερο όχι και τόσο, κι έτσι δόθηκε μια πρώτη μεγάλη ευκαιρία στην Κίντμαν να ξεφύγει από τη σκιά του πρώην της και να γελάσει χαιρέκακα εις βάρος του.

 

7.

Moulin Rouge!

Σατίν

Mε τον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ υπήρξαν ένα από τα πιο αξέχαστα ζευγάρια στην πρόσφατη κινηματογραφική ιστορία.
Mε τον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ υπήρξαν ένα από τα πιο αξέχαστα ζευγάρια στην πρόσφατη κινηματογραφική ιστορία.

 

Το 2001 ήταν όμως τελικά και κομβική χρονιά για την καριέρα της. Όλοι συζητούσαν τότε για το αν η Κίντμαν θα είναι τελικά υποψήφια για Όσκαρ με το «Moulin Rouge!» ή για το «The Others», αν η Ακαδημία θα εκτιμούσε περισσότερο την παρουσία της στο ελαφρύ υπερθέαμα του Μπαζ Λούρμαν ή στο θρίλερ του Αμενάμπαρ. Τελικά επικράτησε το πρώτο, γι’ αυτό και ήταν προδιαγεγραμμένο ότι θα χάσει, αλλά αυτό το double προετοίμασε ουσιαστικά το έδαφος για τη σαρωτική της επικράτηση, έναν χρόνο αργότερα. Αν υπάρχει ωστόσο μία ερμηνεία, ένας χαρακτήρας, που να είναι ανάλογα λαμπερός με την παρουσία και το star quality της Κίντμαν, αυτή είναι η Σατίν. Ως πανέμορφη πόρνη του θρυλικού καμπαρέ της εποχής του Τουλούζ Λοτρέκ, τραγούδησε, χόρεψε, αρρώστησε, έκανε ό,τι είχε φανταστεί για το υπερφιλόδοξο έπος του ο αμετροεπής Λούρμαν (προτού ξανασυνεργαστεί μαζί του, λίγα χρόνια μετά, στην ανεκδίηγητη φλόπα της «Αυστραλίας»), αλλά, πάνω από όλα, έδεσε τέλεια με τον παρτενέρ της, δημιουργώντας με τον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ ένα από τα πιο αξέχαστα ζευγάρια στην πρόσφατη κινηματογραφική ιστορία.

 

6.

To Die For 

Σούζαν

Η Κίντμαν ήταν αποκάλυψη ερμηνεύοντας έναν αξέχαστα κακό χαρακτήρα.
Η Κίντμαν ήταν αποκάλυψη ερμηνεύοντας έναν αξέχαστα κακό χαρακτήρα.

 

Αυτός εδώ ήταν ο πρώτος σημαντικός ρόλος στην καριέρα της. Ένα μείγμα μαύρης κωμωδίας και θρίλερ που γύρισε ο Γκας Βαν Σαντ το 1995 την έφερε δυναμικά στο προσκήνιο, ως σταρ με ονοματεπώνυμο και όχι απλά ως κυρία Κρουζ, και της απέφερε την πρώτη της Χρυσή Σφαίρα. Η Σούζαν ήταν μια σύγχρονη (και υπαρκτή) φαμ φατάλ, ένα γοητευτικό ναρκισσιστικό πλάσμα, διατεθειμένο να σβήσει όποιον στεκόταν εμπόδιο στις φιλοδοξίες της. Με τους τότε πιτσιρικάδες Γιοακίν Φίνιξ και Κέισι Άφλεκ να την πλαισιώνουν σε δεύτερους ρόλους, η Κίντμαν ήταν αποκάλυψη ερμηνεύοντας έναν αξέχαστα κακό χαρακτήρα, σε εποχές που ακόμα δεν είχε τον φόβο (αλλά ούτε και την ανάγκη) να τσαλακωθεί.

 

5.

The Hours

Βιρτζίνια Γουλφ

Ο ρόλος της Βιρτζίνια Γουλφ χάρισε στην Κίντμαν το πρώτο της Όσκαρ.
Ο ρόλος της Βιρτζίνια Γουλφ χάρισε στην Κίντμαν το πρώτο της Όσκαρ.

 

Ας είμαστε ειλικρινείς: αν αυτή η ταινία δεν ήταν το σχεδόν προγραμματισμένο Όσκαρ στην καριέρα της, θα ήταν ενδεχομένως χαμηλότερα ή και εκτός δεκάδας σε αυτή τη λίστα (και σε όλες τις σχετικές). Οι απόψεις είχαν μοιραστεί για το αν η πιστή απόδοση της Βιρτζίνια Γουλφ οφειλόταν πρωτίστως στις ερμηνευτικές της ικανότητες ή στο εντυπωσιακό μακιγιάζ, την ψεύτικη μύτη, το εξαιρετικό σενάριο, τη σκηνοθετική σταυροβελονιά του Στίβεν Ντάλντρι, το αξέχαστο soundtrack του Φίλιπ Γκλας και… και…, όπως επίσης και για το αν άξιζε συγκεκριμένα η Κίντμαν να βραβευτεί ανάμεσα στην πρωταγωνιστική τριάδα που περιλάμβανε εξίσου εντυπωσιακές ερμηνείες από την Τζούλιαν Μουρ και τη Μέριλ Στριπ. Όπως και να ’χει, η αυτόχειρας θρυλική συγγραφέας χάρισε στην Κίντμαν το πρώτο της Όσκαρ κι επειδή εγώ τάσσομαι με τους πρώτους στη διχογνωμία, εξακολουθώ να θεωρώ ότι ο ρόλος αυτός ήταν από τους καλύτερούς της.

 

4.

Big Little Lies

Σελέστ

Για το ρόλο της στο «Big Little Lies» βραβεύθηκε με το αντίστοιχο Emmy
Για το ρόλο της στο «Big Little Lies» βραβεύθηκε με το αντίστοιχο Emmy

 

Εδώ βρίσκεται η αιτία για τον τίτλο αυτού του αφιερώματος και μάλλον για το αφιέρωμα το ίδιο. Η μίνι σειρά που βασίστηκε στο ομώνυμο μπεστ σέλερ της Λιάν Μοριάρτι ήταν το τηλεοπτικό χιτ του HBO για το οποίο συζητούσαν όλοι στις αρχές του έτους. Σίγουρα η Κίντμαν ευνοήθηκε με τον πιο αβανταδόρικο από τους γυναικείους ρόλους, σίγουρα σχολιάστηκε αρκετά για το διττό της υπόστασης του χαρακτήρα της και για τις αρκετά τολμηρές σκηνές με τον Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, πάντως κατάφερε να υπερκαλύψει με την υπόκωφη και μελετημένη ερμηνεία της τις εξαιρετικές συναδέλφους της, Ριζ Γουίδερσπουν, Λόρα Ντερν, Σεϊλίν Γούντλεϊ και Ζόι Κράβιτζ. Φυσικά βραβεύθηκε με το αντίστοιχο Emmy, που της χάρισε την ευκαιρία να δώσει έναν εμπνευσμένο λόγο για την ενδοοικογενειακή βία και να σκαρφαλώσει ξανά, μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες, στην κορυφή του stardome.

 

3.

Dogville

Γκρέις

Το «Dogville» ήταν η πιο «θεατρική» στιγμή της καριέρας της.
Το «Dogville» ήταν η πιο «θεατρική» στιγμή της καριέρας της.

 

Ήταν λες και τότε, από τις αρχές μέχρι τα μέσα των ‘00s, η Κίντμαν είχε βαλθεί να συνεργαστεί με μερικούς από τους μεγαλύτερους auteurs της εποχής, για να αποδείξει (στο κοινό, στους κριτικούς, στον πρώην της, στον εαυτό της), μετά το πολύκροτο διαζύγιό της, πόσο (παραπάνω) αξίζει ως ηθοποιός. Σε αυτό το τρίωρο μπρεχτικό έπος η Κίντμαν, που τότε διατηρούσε ακόμα τη στόφα μεγάλης σταρ και με φρέσκο το Όσκαρ της, κατάφερε να συνεννοηθεί με τον διαβόητα κακοποιητικό με τις μούσες του Λαρς φον Τρίερ και μάλιστα στο αμέσως επόμενο βήμα του μετά τον καλλιτεχνικό θρίαμβο του «Dancer in the Dark». Το αποτέλεσμα στοιχειώνει διαχρονικά, η βραδυφλεγής εξωγήινη ερμηνεία της και το παγωμένο βλέμμα της υπερκαλύπτουν κάθε απουσία σκηνικού, στην αναμενόμενα πιο «θεατρική» στιγμή της καριέρας της και σε αυτό που πολλοί θεωρούν την καλύτερη ταινία του τρομερού Δανού.

 

2.

Birth

Άννα

Στο «Birth» η Κίντμαν έκανε μια αληθινά θαρραλέα ερμηνεία που τόλμησε να ακουμπήσει ένα από τα τελευταία θέματα ταμπού του κινηματογράφου, αυτό της παιδοφιλίας.
Στο «Birth» η Κίντμαν έκανε μια αληθινά θαρραλέα ερμηνεία που τόλμησε να ακουμπήσει ένα από τα τελευταία θέματα ταμπού του κινηματογράφου, αυτό της παιδοφιλίας.

 

Το κινηματογραφικό αξιοπερίεργο που ονομάζεται Τζόναθαν Γκλέιζερ είναι μια πραγματικά ιδιαίτερη περίπτωση σκηνοθέτη. Με μόλις τρεις ταινίες στο ενεργητικό του εδώ και μια εικοσαετία (και οι τρεις εξαιρετικές), ο πρώην δημιουργός βιντεοκλίπ όπως το «Street Spirit» των Radiohead καθοδήγησε την Κίντμαν το 2004 σε μια αληθινά θαρραλέα ερμηνεία που τόλμησε να ακουμπήσει ένα από τα τελευταία θέματα ταμπού του κινηματογράφου, αυτό της παιδοφιλίας. Για την εξωφρενική ιστορία μιας γυναίκας που βλέπει τον νεκρό άντρα της να επιστρέφει στο σώμα ενός 10χρονου παιδιού, η Κίντμαν κούρεψε μαλλί, επιδόθηκε σε μερικές οριακές σκηνές που είχαν προκαλέσει ντόρο και παρέδωσε εν τέλει μια δουλειά που μπορεί να είχε κάπως περαστεί στο «ντούκου» τότε, αλλά αξίζει σίγουρα να επανεκτιμηθεί και να συγκαταλέγεται στις καλύτερές της. Ο δε Γκλέιζερ, 9 χρόνια μετά, κατάφερε να αποσπάσει αντίστοιχης σπουδαιότητας ερμηνεία από μια νεότερη σταρ, τη Σκάρλετ Γιοχάνσον, στο «Under the Skin».

 

1.

Eyes Wide Shut

Άλις

Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ κατάφερε να φτάσει το τότε πιο hot ζευγάρι του Χόλιγουντ στα άκρα.
Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ κατάφερε να φτάσει το τότε πιο hot ζευγάρι του Χόλιγουντ στα άκρα.

 

Δυο λέξεις μπορούν να συνοψίσουν αυτό που κατάφερε η Νικόλ Κίντμαν στο κύκνειο άσμα του Στάνλεϊ Κιούμπρικ: ρόλος ζωής. Τι κι αν η τελευταία ταινία του σπουδαίου δημιουργού δίχασε όσο λίγες, όταν έκανε πρεμιέρα το 1999; Τι κι αν η ερμηνεία της τότε θεωρήθηκε από πολλούς υπερβολική; Τι κι αν τελικά η πολυετής οδύσσεια των γυρισμάτων και το πέπλο μυστηρίου που την κάλυπτε, περισσότερο κακό παρά καλό έκανε στην εισπρακτική πορεία του φιλμ; Τα βλέμματα, οι εκρήξεις, η αξέχαστη σκηνή της εξομολόγησης στην κρεβατοκάμαρα, το πρώτο «how do I look», το τελευταίο «fuck»: το ταλέντο της για πρώτη φορά φάνηκε ξεκάθαρο και αδιαμφισβήτητο, υπό την καθοδήγηση ενός σπουδαίου σκηνοθέτη, διαβόητου για τις εμμονές και την τελειομανία του, που κατάφερε να φτάσει το τότε πιο hot ζευγάρι του Χόλιγουντ στα άκρα (και τον Τομ Κρουζ επίσης στην ίσως μοναδική, πραγματικά καλή ερμηνεία της καριέρας του).

 

Γεννήθηκε το 1987 και μεγάλωσε στη Ρόδο. Σύντομη θητεία στους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς της Πολυτεχνικής Σχολής Πάτρας και συνέχιση σπουδών στη Βιολογία του ίδιου Πανεπιστημίου τον οδήγησαν τελικά στο να θέλει να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία. Η LiFO μπήκε στη ζωή του το 2012 κι έκτοτε αποτελεί τη μοναδική σταθερά.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
2 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Ξέρω ανθρώπους που την θεωρούν χωρίς ταλέντο λόγω...Χόλιγουντ και ότι είναι mainstream και τέτοια. Και τους είχα πει ''ρε παιδιά, όταν κάποιος άνθρωπος έχει ταλέντο, τι σημασία έχουν τα mainstream και τα underground, ποιός ο λόγος για τέτοια κολλήματα;''.
Τέλειο το άρθρο σας. Είναι ταλεντάρα, την αγαπώ πολύ.
avatar valina 2.11.2017 | 21:12
Η πιο αγαπημένη μου δική της ερμηνεία, η πιο σπαρακτική, ήταν στο "ανθρώπινο στιγμα".
Προηγούμενα 1 Επόμενα

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ